نوروز از راه رسیده است؛ فصل رویش و رستن، فصل تجدید امید، فصل برخاستن زندگی از دلِ سرما و سکون. فرارسیدن سال نو را از صمیم قلب به همۀ مردم شریف ایران، به کارگران و زحمتکشان، به زنان و جوانان، به بازنشستگان، معلمان، پرستاران و به همۀ آزادیخواهان و برابریطلبان شادباش میگوییم. به این امید که بهار امسال، بهار آزادی باشد و سال ۱۴۰۵، سال تندرستی، شادی، پیروزی و گشایش برای همگان.
در آستانۀ سال نو، پیش از هر سخنی، سر تعظیم فرود میآوریم در برابر یاد و خاطرۀ هزاران انسان مبارز و کمونیستی که در راه آزادی و برابری انسان جان باختند؛ رفقایی که چه در سیاهچالهای رژیم سرمایهداری جمهوری اسلامی و چه در میدانهای گوناگون نبرد سیاسی و طبقاتی، با ایمانی سترگ به رهایی انسان، ایستادند، جنگیدند و جان خویش را فدای آرمانهای والای بشری کردند. آنان برای برچیدن بساط بردگی و استثمار، برای درهمشکستن نظم پوسیدۀ جهل و خرافه و برای گشودن راه آزادی و برابری، از جان خود مایه گذاشتند. راه آنان خاموش نشده است؛ در رگهای مبارزۀ امروز جاری است و ما وارثان آن پرچمهای برافراشتهایم.
در این نوروز، همچنین با اندوه و خشم، یاد قربانیان کشتار جمعی ۱۸ و ۱۹ دیماه را گرامی میداریم؛ دهها هزار انسانی که در خیابانهای شهرها، به دست جنایتکاران جمهوری اسلامی، به خاک و خون کشیده شدند. خون آنان از حافظۀ تاریخ پاک نخواهد شد. این جنایت، همچون داغی سوزان، بر پیشانی این رژیم خواهد ماند و فریاد دادخواهی آن هرگز خاموش نخواهد شد.
نوروز و سال نو را به همۀ زندانیان سیاسی، به مبارزان و آزادیخواهان دربند رژیم اسلامی نیز شادباش میگوییم؛ به آنان که در پشت دیوارهای بلند زندان، با قلبی استوار و ارادهای شکستناپذیر، همچنان بر سر پیمان خود با آزادی ایستادهاند. دور نیست روزی که با خیزش و قیام کارگران و تودههای مردم زحمتکش، درهای زندانهای جمهوری اسلامی درهم شکسته شود و این عزیزان، سرافراز و پیروز، به آغوش مردم و همرزمان خویش بازگردند.
امسال به پیشواز بهار میرویم، در حالی که سفرۀ میلیونها خانوادۀ کارگر و زحمتکش تهی است؛ فقر، گرانی، بیکاری میلیونی، دستمزدهای ناچیز، محرومیت و ناامنی، همچون زنجیرهایی سنگین بر دست و پای مردم نهاده شده است.
هزاران انسان شریف و فداکار همچنان در زنداناند و اکثریت مردم ایران زیر فشار نظامی زندگی میکنند که بر پایۀ زر، زور و استثمار بنا شده است. این رنج، تقدیر آسمانی نیست؛ محصول مستقیم نظم سرمایهداری و حاکمیت ستم و تبعیض است.
نوروز امسال در شرایطی فرا میرسد که جنگی ویرانگر میان جمهوری اسلامی از یک سو و آمریکا و اسرائیل از سوی دیگر در جریان است؛ جنگی که همچون همیشه، این مردم ستمدیدۀ ایراناند که بهای انسانی و مادی آن را میپردازند. اما در میان آتش و دود نیز باید بر یک حقیقت انکارناپذیر تأکید کرد: سرنوشت جمهوری اسلامی را نه بمبافکنها تعیین میکنند و نه موشکها. آن نیرویی که میتواند این رژیم را به زیر کشد، مردم ایراناند؛ همان مردمی که سالها رنج بردهاند، هزینه دادهاند، به زندان افتادهاند، جان باختهاند، اما از پا ننشستهاند.
اگر این حکومت از آتش جنگ بیرونی جان سالم به در ببرد، این هرگز به معنای پایان بحران آن نخواهد بود. برعکس، آنگاه که آتش موشکها فروبنشیند و غرش هواپیماها خاموش شود، بار دیگر آن حقیقت بزرگ اجتماعی سر بر خواهد آورد که ریشه در سالها نارضایتی انباشته، خشم فروخورده و مبارزۀ پیگیر مردم دارد.
جامعهای که این همه رنج کشیده، با پایان جنگ از صحنه بیرون نخواهد رفت. مطالبات نان، کار، آزادی و عدالت ناپدید نخواهند شد. و اگر امروز فضای جنگ میدان حرکت را تنگ کرده است، فردا مردم بار دیگر در همۀ عرصهها به صحنه بازخواهند گشت؛ از اعتراض مدنی تا سازمانیابی اجتماعی، از مبارزات صنفی تا پیکار برای آزادیهای سیاسی. و در همین روند است که مردم خواهند توانست بدیل شایستۀ خود را بیافرینند؛ بدیلی برخاسته از متن رنج، تجربه، آگاهی و پایداری خود آنان، نه محصول ویرانی و بمباران.
کارگران! مردم مبارز!
این حق مسلم ماست که جهانی دیگر بنا کنیم؛ جهانی که در آن انسان ابزار سود و بردگی نباشد؛ جهانی که در آن ستم، تبعیض و استثمار برای همیشه به زبالهدان تاریخ سپرده شود؛ جهانی که در آن آزادی و رفاه همگانی جای اسارت و فقر را بگیرد؛ جهانی که در آن فرصت شکوفایی برای همۀ انسانها برابر باشد؛ جهانی که در آن هدف تولید نه انباشت سود، بلکه پاسخگویی به نیازهای واقعی انسان باشد؛ جهانی که در آن هر کس به اندازۀ توانش کار کند و به اندازۀ نیازش از مواهب زندگی بهرهمند شود؛ جهانی عاری از جنگ، جنایت و حرص سرمایه و سرشار از صلح، شادی و آرامش. نام این جهان، سوسیالیسم است. و ساختن آن، نه رؤیایی دوردست، که ضرورتی تاریخی و امکانی واقعی در دستان ماست. پس با امید، با اراده، با همبستگی و با اعتماد به نیروی خویش، به سوی فردایی روشن، به سوی سوسیالیسم گام برداریم.
نوروزتان پیروز
کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست ایران
اول فروردین ۱۴۰۵