برگی از تاریخ برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران در سال ۱۳۶۰.

تقدیم به: توده های محروم و ستمکش در ایران تحت سُلطه رژیم جمهوری اسلامی.

✍️: شمس الدین – امانتی  ۳۰ / ۶ / ۲۰۲۶ 

چند ماه از تهدید آمریکا و متحدانش و تصویب قطعنامه جنگ از جانب سازمان ملل و ۸ روز از آغاز این جنگ ویرانگر میگذرد و در مقابل آن مخالفت و اعتراض علیه این جنگ هم در ابعاد جهانی شروع و روز به روز گسترش می یابد. اعتراض جهانی به جنگ آمریکا و متحدانش در خلیج در شرایطی آغاز شد و اوج میگیرد که دول سرمایه داری با اتفاق آراء لشکرکشی و جنگ را تایید کرده و بر هیزم این آتش خانمانسوز می افزایند.

حتی سازمان ملل که قرار بود پاسدار امنیت و صلح در جهان باشد خود به پیشقراول این لشکرکشی و حمله تبدیل شد و شیپور جنگ را با امضا قطعنامه اش، زد. یعنی در واقع سازمان صلح و رئیس آن پرزد کوئیار که خود را مرد صلح می نامند بجای تلاش برای جلوگیری از جنگ خود به ژاندارم منطقه تبدیل گردید. و این نشان میدهد که پُزها و ژست ها و ارگانهای سرمایه داری حتی بنام صلح و در عالیترین سطح آن سازمان ملل، چقدر در برابر منافع سرمایه در جهان پوشالی و بی خاصیت اند.

گفتیم اعتراض جهانی به جنگ خلیج در این شرایط شروع شده و گسترش می یابد. حال که مدتی از کشتار مردم بی دفاع، کشتار کودکان، از بمبارانهای وحشیانه شهر ها میگذرد این سوال مطرح میشود که راه گسترش هر چه بیشتر اعتراض به جنگ و راه سراسری شدن و همبسته و متحد شدن این مبارزه کدام است. امروز هر کارگر و زحمتکش و هر انسان شریف و آزادیخواهی در جهان از خود میپرسد چکار باید کرد تا این اعتراض و مبارزه جهانی علیه جنگ قاطع تر، سراسری تر، همبسته تر و موثرتر واقع بشود؟ چکار باید کرد تا سرمایه داران و دول امپریالیستی را از جنایات بیشتر باز داشت؟ چکار باید کرد تا این جنگ برای سرمایه داران غیر ممکن شود و عامل اعتراض توده ای به مانعی جدی بر سر راه امپریالیسم تبدیل شود؟

جواب این سوال روشن است. می بینیم که نیروی اصلی، موثر و تعیین کننده در اوضاع و احوال کنونی هم همان طبقه کارگر است. نیروئی که اگر یکپارچه و سازمان یافته به میدان بیاید نقش موثر و تعیین کننده آن انکار ناپذیر است. طبقه ایکه اگر به میدان بیاید کل چرخ های ماشین جنگی سرمایه را متوقف میکند. اگر عامل و مادر همه جنگها و لشکرکشی ها و قهر بورژوازی را عامل اقتصادی و ثروت و سود اندوزی بدانیم که اینطور است – رگ حیات اقتصادی بورژوازی در دست همین طبقه کارگر است. اگر چرخهای ماشین جنگی بورژوازی را تولیدات نظامی و اقتصادی می چرخاند و اگر کلیه این تولیدات در دست کارگران قرار دارد با توقف تولید این چرخ ها می ایستد. بنابراین شکی نیست که نیروی اصلی و تعیین کننده برای توقف جنگ امپریالیستی امروز طبقه کارگر جهانی است، همانطور که در کلیه عرصه های مبارزه برای آزادی و رهایی و در انقلابها هم همینطور است. انقلاب اکتبر و دور نرویم انقلاب ۵۷ ایران را با بستن شیرهای نفت و توقف کار در صنعت نفت به سرانجام رساند و تکلیفش را تعیین کرد. پس ما باید منتظر این تحرک جهانی طبقه کارگر باشیم و برای آن بکوشیم. نمیتوان و نباید میدان جنبش جهانی جنگ را با اقشار غیر کارگر، بورژواهای لیبرال، کلیساها، آخوندها و حتی سازمانهایی که پرچم سبز بورژوازی را در دست دارند و صلح را از امپریالیست ها و دولتهای سرمایه داری گدایی میکنند، سپرد. نباید برای قطع جنگ به پز ها و نطق ها و دیدارهای ریا کارانه بورژوازی، چه در منطقه و چه در جهان، چه مذهبی و غیر مذهبی آن … چشم امید داشت. امروز اعتراض به این جنگ، در جبهه بورژواها و دولتها یشان جز گرفتن همین پزهای ریاکارانه نیست. امروز اعتراض به جنگ و مخالفت با جنگ اینها نه بخاطر دلسوزی بحال زنان و مردان و کودکان بی گناهی است که در مورد حمله بمب افکنهای آمریکایی و انگلیسی و فرانسوی اند، بلکه برای اظهار وجود و به وسیله ای برای تصفیه حسابهای درونی بورژوازی در داخ کشورها و با همدیگر با این یا آن کشور تبدیل شده است. این جز ریاکاری پست و بی مایه چیز دیگری نیست. جناح های درون هیئت حاکمه اسلامی ایران را نگاه کنید. در حالیکه جناح حاکم و مسلط پز بی طرفی و آگاهی به نعل و آگاهی به میخ زدن را گرفته است و در واقع سرگردانی و درماندگی خود را از اینکه در بحران کنونی نقش ندارد و آدم بحساب نمی آید و منزوی و منفعل گشته است را به نمایش میگذارد. از طرف دیگر آخوند محتشمی و خلخال زوزه میکشند که چرا جمهوری اسلامی در برابر مسلمان کُشی آمریکا ساکت است و دخالت نمیکند، چرا فرمان جهاد نمیدهد. این هم روی دیگر سکه ریاکاری این جناح بورژوازی درون حکومت اسلامی!

جنایتکارانی که خود تا دیروز علیه همین مردم بقول خودشان مسلمان اعلان جهاد میکردند و بیشتر از یک میلیون کارگر و زحمتکش و مردم محروم و ستمدیده منطقه را به کشتن دادند و بی خانه و آواره کردند حالا مدافع همین مردم شده اند. اما قضیه اسلام دوستی و مسلمان دوستی این جنایتکاران نیست اصل مساله استفاده از موقعیت کنونی برای تحکیم مطرح کردن خود در جریان کشمکش های درون خانوادگی خودشان است. قضیه برای حزب الله جبران مافات است. حزب الله و رهبرانش که در جنگ قدرت به رفسنجانی و متحدانش باخته اند حالا می خواهند ابتکار اعتراض به جنگ را به شیوه خود و با اتکا به گله پرانی و بی خاصیت گشته حزب الله شان بدست بگیرند. جمع آوری آخوند ها و طلبه های فیضیه قم برای راهپیمایی و اعتراض بجنگ و یا فراخوان تظاهرات علیه جنگ در تهران چیزی جز نمایش وقیح و ریاکارانه جنگ قدرت و تصفیه حسابهای درونی بین جناحها نیست. نیروی عظیم و دلسوز بحال بشریت و مخالفت واقعی جنگ جای دیگر است.

در درون طبقه کارگر ایران و توده های محروم و ستمکشی است که هیچگاه پشت سر آخوند محتشمی و خلخالی صف نمی کشند و قاطی حزب اللهی های قمه کش و آلت دست جناح بندیهای حکومت نمی شوند. از این بگذریم در بعضی از کشورهای دیگر سرمایه داری قضیه کمابیش به این منوال است.

گروه های مذهبی و قومی و عشیرتی و جناح بندیهای درون بورژوازی در این یا آن کشور عین همین ریاکاری بورژوازی را به اشکال متنوع به نمایش میگذارند سرهنگ قذافی که همچون برادرش رفسنجانی یکی به نعل و یکی به میخ میزند و معلوم نیست بالاخره خواهان خروج عراق از کویت است یا لشکرکشی و کشتار امپریالیستها را محکوم میکند و خواهان قطع فوری جنگ است، در پیشاپیش مردم لیبی رژه میرود. معلوم نیست بالاخره اینها کویت را میخواهند یا قطع فوری جنگ را و اگر همانطور که خودشان میگویند آزادی کویت را میخواهند پس مخالفتشان با جنگ چیست؟ آمریکا بقول خودش خواست آنها را برآورده میکند. همه این نمایشهای ریاکارانه ثابت میکند که نیروی واقعی و اصلی و تعیین کننده مبارزه علیه جنگ و برای قطع فوری آن نه جبهه بورژوازی، لیبرالها، کلیساها، آخوندها و غیره بلکه جبهه واقعی کارگران و توده های محروم جهان است.

کارگران و توده های ستمکش برای اعتراض و مخالفتشان علیه جنگ به دودوزه بازی و ریاکاری

احتیاجی ندارند طبقه کارگر با شعار آزادی کویت و قطع جنگ هر دو با هم در یک ترازو و تزلزل و ریاکاری بورژواهای لیبرال نشان نمیدهد. کارگران از همان روز اولش مخالف لشکرکشی آمریکا به منطقه بوده و هستند. طبقه کارگر جهانی هدف از لشکرکشی امپریالیستی را افشا کرده و گفته است که این لشکر کشی برای تسلط آمریکا و تحکیم او بر جهان است. برای سرکوب جنبشهای کارگری و آزادی خواهانه در جهان است. برای آقایی و سروری امپریالیسم بر جهان است.

آمریکا بعد از جنگ سرد در حالی که رقیب خود شوروی و شرق را از میدان بدر کرده حالا یکه تازی و قلدری و سروری بر جهان را مد نظر دارد و این خطر بزرگ و اساسی ایست که طبقه کارگر جهانی و آزادی و امنیت بشری را تهدید میکند. برای طبقه کارگر قطع فوری جنگ و انسان کُشی اساسی و حیاتی است. شعار طبقه کارگر قطع فوری جنگ و تخلیه فوری منطقه از لشکرها و زرادخانه های امپریالیست آمریکا و متحدینش است. حل مسئله کویت هم در صلاحیت کارگران و توده های مردم منطقه است و هم توانایی آن را دارند. مردم منطقه به قیم و وکیل و وصی نیاز ندارند. مردم منطقه به رهبری آقای بوش و ژنرالهای آمریکایی و انگلیسی و فرانسوی و ایتالیایی احتیاجی ندارند.

این موضع و حرف روشن و قاطع و بدون کلک و کولک طبقه کارگر و مردم محروم جهان است، قطع فوری جنگ و تخلیه منطقه از لشکرهای امپریالیستی شرط و شروط نمی خواهد و به خواست این یا آن دولت و قلدر سرمایه داری بستگی ندارد. جنگ را قطع کن و بی زحمت برو مسائل منطقه را بگذار همین جا حل و فصل شود.

اگر بخواهیم خلاصه کنیم و نتیجه بگیریم، این است که افکار عمومی جهان و بشریت متمدن امروز بحق علیه جنگ و کشتار است این فضا را نباید گذاشت با دودوزه بازیها و ریاکاریهای بورژوازی و این و آن جناح سرمایه داری و مذهبی و فرقه ای ‌آلوده گردد. بطور قطع اگر اعتراضات جهانی امروز علیه جنگ توسط این نیروها پیش برود، نه خواست روشن را پیش پا خواهند گذاشت و نخواهند توانست توده های عظیمی را بسیج کنند. قدرت بسیج گیری این ها بهمان اندازه محدود نگری مذهبی و فرقه ای و لیبرالی بورژوازی شان است، نه بیشتر از آن و یا حتی اگر این جنبش جهانی علیه جنگ خودبخودی پیش برد و باز هم نیروی عظیمی ممکن است هدر برود و نتیجه قطعی گرفته نشود.

بنا بر این تنها راه اساسی و تعیین کننده این است که رهبری این جنبش ضد جنگ و برای صلح و آزادی و امنیت بدست توانای کارگران بیفتد. وقتی ۲ میلیون کارگر اسپانیایی دست از کار میکشند و توده های مردم صلح خواه را برای اعتراض و تظاهرات علیه جنگ فراخوان می دهند معلوم میشود که قدرت واقعی در کجا است و این همان کاریست که در همه جا باید بشود و این آن چیزی است و آن رهبر است که ما میخواهیم. یا وقتی کارگران بارانداز بندر فرانسه از عبور کشتی با محموله تسلیحات برای خلیج جلوگیری و یا آن را متوقف میکنند باز یک گوشه کوچک دیگر این قدرت است.

میتوان گفت اکنون کارگران در بعضی از کشور ها مثل آلمان، اسپانیا، فرانسه و آمریکا برای این کار میکوشند و میخواهند در مرکز این جنبش قرار گیرند؟ این امید و خواست ماست. اکنون وقت آن رسیده است که کمیته های هماهنگی بین المللی کارگری برای یکپارچه کردن و فراخواندن نیروی عظیم طبقه کارگر جهانی در همه کشورها تشکیل شود. اگر طبقه کارگر جهانی امروز صاحب حزب سراسری خود یعنی بین الملل کارگری بود این کار یعنی همبستگی یکپارچه مبارزه یکروزه انجام میشد.

وقت آن است در همه کشورها قطعنامه های کارگری کشوری و بین المللی علیه جنگ صادر شود.

وقت آنست که اعتراض علیه جنگ در سطح بین المللی سازمان یابند و بهم متصل گردند و با هم هماهنگ شوند.

وقت آن است که رهبری کارگری همانطور که اتحاد کارگری در سطح اروپا برای سال ۹۲ مدنظر دارند. اتحاد کارگری و کمپین کارگری متحد را علیه جنگ هدایت و رهبری کنند. جبهه سراسری کارگری و توده ای محروم علیه جنگ باید سرنوشت این جنگ را فورا تعیین کند و الا زوزه های آخوندها و کلیساها و فرقه ها و جناح های مختلف سرمایه داری اهداف مختلف خود را دارند.

ما کارگران و توده های مردم آزادیخواه ایران به صف و جبهه بین المللی کارگران و آزادیخواهان تعلق داریم.      

نوشته جنبش جهانی علیه جنگ خلیج را دست قدرتمند کارگران باید رهبری کند. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران، در تیرماه ۱۳۶۹.

تقدیم به: مردم مبارز و آزادیخواه در ایران تحت سُلطه رژیم جمهوری اسلامی.

✍️: شمس الدین- امانتی

۳۰ خرداد ۱۴۰۵

گرامی باد ۳۱ خرداد روز پیشمرگ کومه له

کارگران! مردم زحمتکش کُردستان!

نیروی پیشمرگ کومه له در ۱۱ سال گذشته خستگی نا پذیر در صف مبارزه انقلابی و بر علیه بی حقوقی، سرکوب و تحقیر و بخاطر آزادی و حقوق پایه ای زحمتکش جنگیده است و از منافع کارگران در برابر دولت و سرمایه داران و بورژواهای محلی سرسختانه دفاع کرده است.

نیروی پیشمرگ کومه له بر علیه مالکیت خصوصی و نابرابری و ستم و بر علیه جهل و خرافه و مدافع حرمت و آزادیهای انسانی است.

نیروی پیشمرگ کومه له مدافع جنبش انقلابی کُردستان و مجری سنتهای سوسیالیستی در این جنبش است.

نیروی پیشمرگ کومه له بخش نظامی حزب کارگری در کُردستان و ایران و نیروی قابل اتکا و محبوب کارگران و توده های زحمتکش است.

نیرویی که کارگران و زحمتکشان از آن پشتیبانی می کنند و به خاطر نیرومندی و توانایی آن می کوشند!

زنده باد نیروی پیشمرگ کومه له!

نوشته برگی از تاریخ؛ به مناسبت روز پیشمرگ کومه له. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

تقدیم به؛ مردم مبارز و انقلابی در شهر مهاباد و بوکان.

برگرفته از؛ خبرنامه کومه له در آبانماه سال ۱۳۵۸.

شمس الدین – امانتی  ۱۱ / ۶ / ۲۰۲۶

شهر مهاباد، در کنترل مردم و پیشمرگان است.

بدنبال روزها درگیری شدید، شهر مهاباد از کنترل نیروهای اشغالگر نظامی و پاسدار رژیم جمهوری اسلامی خارج شد.

در این درگیریها همهٔ پیشمرگان از جمله پیشمرگان کومه له از همکاری بی دریغ مردم مبارز مهاباد برخوردار بودند.

مردم در سنگربندی و فراهم کردن تدارکات لازم برای پیشمرگان فعالانه شرکت داشتند و سنگر به سنگر همراه پیشمرگان با نیروهای اشغالگر و مزدور رژیم جنگیدند.

نظامیان و پاسداران تمام مواضعی را که اشغال کرده بودند، در اثر مبارزه قهرمانانه مردم و پیشمرگان تخلیه کردند و به پادگان پناهنده شدند..

درگیری در شهر مهاباد بدنبال محاصره اقتصادی شهر توسط ارتش جمهوری اسلامی! شروع شد و منجر به کشته و زخمی شدن تعداد زیادی از نیروهای اشغالگر و شهادت عده ای از مردم شد.  همچنین چندین تانک و خودرو منهدم گردید.

پیشمرگان کنترل کامل اوضاع را در دست دارند.

مرد مبارز مهاباد در پاکسازی شهر از جاشها و مزدوران رژیم و دستگیری و تسلیم آنان به پیشمرگان با کوشش خستگی ناپذیری شرکت دارند.

شهر بوکان، آزاد شد.

مردم مبارز بوکان بدنبال محاصره اقتصادی مهاباد در اعتراض به اعمال جنایتکارانه رژیم در این شهر تمام مغازه ها را بسته و ادارات و مدارس را تعطیل کردند.

پیشمرگان کومه له با همکاری و همسنگری تنگاتنگ مردم قهرمان بوکان به مقرهای پاسداران شهر بوکان یورش بردند، پاسداران با برجای گذاشتن کُشته و زخمی بسیار از مهلکه بدور رفتند.

شهر بوکان اکنون در کنترل پیشمرگان و مردم است.

مبارزات پیروزمندانه شهرهای مهاباد و بوکان نشانگر دو حقیقت مهم است:

۱- خلق بدون اتکاء به نیروی خود و بدون داشتن نیروی مسلح پیشمرگ هیچ چیز ندارد و ناچار است همه گونه خفت و خواری را تحمل کرده، نه جرأت ابراز عقیده و نه حق هیچگونه فعالیت سیاسی آزادانه را نداشته باشد.

اما با اتکاء به نیروی خود و داشتن نیروی پیشمرگ در خدمت منافع خلق باشد میتواند راه رشد نیروهای خلاق خود را با پاره کردن زنجیرهای اسارت، سرافرازانه هموار نماید.

۲- تمام تبلیغات رژیم در مورد وجود نیروهای ضد انقلابی پالیزبان و …. دروغ از آب در آمده است. زیرا مردم که برای آزادی، دموکراسی و رهائی از زیر بار خفقان رژیم با از جان گذشتگی دوشادوش پیشمرگ هایشان علیه نیروهای مهاجم مبارزه میکنند، نمیتوانند با عناصری ضدانقلابی همچمن پالیزبان و عوامل اسرائیل و یا حتی دولت هائی که با استفاده از فرصت دم از دوستی با خلق های ایران میزنند آشتی داشته باشند.

این حقیقت جز با مبارزه امکان نداشت که برای خلقهای دیگر ایران روشن گردد.

گرامی باد ۳۱ خرداد روز پیشمرگ کومه له.

نوشته کُردستان دیروز. برگی از تاریخ: به مناسبت فرا رسیدن ۳۱ خرداد روز پیشمرگ کومه له. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

تقدیم به؛ خانواده زندانیان سیاسی در ایران تحت سُلطه رژیم جمهوری اسلامی.

✍️:  شمس الدین – امانتی 

مردم!

سرنوشت زندانیان سیاسی را پیگیرانه و با جدیت دنبال کنید.

به مقررات حکومتی تمکین نکنید. مزدوران و عوامل رژیم را در حلقه فشار و بازخواست دائمی خود قرار دهید.

حقوق اجتماعی و انسانی مردم باید مراعات گردد.

استوار و بی تزلزل به حقوق انسانی و اجتماعی استناد کنید.

پیگیرانه بخواهید که زندانیان سیاسی آزاد گردند.

حقوق زندانیان بی کم و کاست مراعات گردد، منظم و دسته جمعی به ملاقات زندانیان بروید.

به هیچ وجه اجازه ندهید که در مقابل زندانها و بازداشتگاهها به شما توهین کنند. معترض و با گردن افراشته به ملاقات زندانیان خود بروید، این زندانبانان و جلادها هستند که باید در برابر شما در حالت دفاع باشند.

صف ملاقات کننده ها باید صف مردم آزاده و معترض باشد، که با اتحاد و همبستگی خود بجای زمزمه های پراکنده با نارضایتی و تنفر، آزادی زندانیان سیاسی، را با صدای واحد و رسا طلب میکنند.

در هر جا که میتوانید شعار: «آزادی زندانیان سیاسی» را به شعار اعتراضات و اجتماعات خود تبدیل کنید.

ما خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط تمام زندانیان سیاسی از هر مرام و مسلکی هستیم.

هیچکس نباید به جرم اعتقاداتش و مبارزه سیاسی و اقتصادی در زندان بماند.

مردم آزاده!

ما می توانیم و باید به نیروی اتحاد و مبارزه مان زندانیان سیاسی را آزاد کنیم.

در اجتماعات، در برابر در زندانها، در تظاهرات و در اعتراضات خود یکپارچه و متحد بگوئید: «زندانی سیاسی آزاد باید گردد!»

درود بر مردم آزاده!

مرگ بر جمهوری اسلامی! 

نوشته برگی از تاریخ: برگرفته از پیام نشریه صدای انقلاب ایران، در اسفند ماه ۱۳۶۹. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

تقدیم به: کارگران و مردم آزادیخواه و برابری طلب در اعتراضات اخیر.

✍️: شمس الدین – امانتی

مزدوران رژیم طی یک جنایت وحشیانه ۱۴ کارگر را قتل عام کردند.

رژیم جمهوری اسلامی، روزهای اول حکومتش را با کشتار کارگران و زحمتکشان آغاز نمود و امروز می بینیم که رژیم به دنبال کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی، کشتار کارگران و زحمتکشان را براه انداخته است.

این در حالی صورت میگیرد که پیشمرگان کومه له بر مراکز دشمن در قلب شهرهای تحت سُلطه اش ضربات سنگین و کوبنده وارد میکنند. نیروهای سرکوبگر اخیرا در مانده از رویارویی با پیشمرگان به کُشتار کارگران کوره پزخانه روستاهای کُرد نشین اطراف میاندوآب پرداخته اند.

ماجرا از این قرار است:

در جریان به گلوله بستن کارگران کوره های آجرپزی تعداد شهدا به ۱۴ نفر رسید که ۵ نفر از آنان از اهالی «سرچنار»، ۴ نفر از اهالی «حاجی آباد»، ۲ نفر از اهالی «آتا بلاغی»، ۱- نفر از اهالی «قره موسالیان» و ۲ نفر از اهالی «حسین مامه» بودند. همچنین عده زیادی از کارگران نیز در این حمله وحشیانه رژیم اسلامی زخمی شدند.

ساعت ۵/ ۸ بعدازظهر روز ۲۲ / ۶ / ۱۳۶۰ پاسداران و جاشهای مستقر در سه راهی «شین آوا» طی یک یورش غافلگیرانه در مزارع اطراف «سرچنار‌» واقع در یک کیلومتری «بی آوا» از روستاهای اطراف میاندوآب، کمین کرده و سه جوان بی دفاع را که از آنجا عبور می کردند به گلوله میبندند که در نتیجهٔ این عمل وحشیانه دو نفر از آنان زخمی میشوند.

مردم روستا به دنبال اطلاع از این جریان، بلافاصله زخمی ها را به بیمارستان شهر بوکان میرسانند.

طی یکٔ جنایت وحشیانه دیگر نیروهای سرکوبگر رژیم جمهوری اسلامی، کارگران و زحمتکشان روستاهای کُرد نشین اطراف میاندوآب را بصورت دسته جمعی دستگیر و سپس همانجا تیرباران کردند که اسامی این شهدا بدین ترتیب است: ۱- خالد خضر آقایی ۲- عثمان بقال ۳- محمد بقال (زارع).

سپس پاسداران و جاشهای جنایتکار در ادامهٔ اعمال وحشیانهٔ خود ۲۸ تن از کارگران کوره های آجرپزی را دستگیر کرده و با خود بردند.

۳ روز بعد از این حادثه ناگوار۲۰ نفر سرباز، درجه دار و افسر از زندان کومه له آزاد شدند.

این افراد که در جریان تعرضات انقلابی اخیر پیشمرگان کومه له به مراکز دشمن دستگیر شده بودند، بعلت آنکه بر خلاف تمایل خود و تحت فشار فرماندهان مزدور و ضد انقلابی رژیم به کُردستان اعزام شده بودند و همچنین در حین نبرد از تیراندازی بسوی پیشمرگان خودداری نموده بودند از زندان آزاد شدند.

پیشمرگان، در این مدت ضمن برخوردهای انقلابی و دوستانه، جنایات رژیم را برای آنان افشا نموده و آنها را با اوضاع جنبش مقاومت خلق کُرد و مواضع انقلابی کومه له آشنا نمودند.

سربازان، درجه داران و افسران!

سیاست سازمان ما در قبال شما، از همان روزهای اول جنش مقاومت تا کنون بر این اصل انقلابی استوار بوده است، که بین صفوف شما به عنوان بخشی از توده های تحت ستم ایران و صف فرماندهان مزدور رژیم تفاوت قائل بوده و با برخوردهای انقلابی و دوستانه، حسن نظر خویش را در عمل نشان داده است.

رفتار پیشمرگان ما نسبت به رفقای شما در حین دستگیری و در مدت زندانی، درستی این ادعای

ما را به ثبت رسانیده است.

تبلیغات زهرآگین مزدوران رژیم که بیشرمانه رفتارهای خود را در برخورد به زندانیان بما نسبت می دهد این حقیقت را آشکار میسازد که آنان از همکاری شما با توده های مردم و سازمانهای انقلابی وحشت دارند.

رژیم دیکتاتوری و خفقان جمهوری اسلامی پادگان ها را بصورت زندان شما در آورده است.

فرماندهان مزدور میخواهند شما را رو در روی توده های مردم قرار دهند و برای جان شما کوچکترین ارزشی قائل نیستند.

آزادی شما در گرو رشد مبارزات توده ها و پیروزی آنان می باشد، بنابراین بر شما است که از یک طرف با سازمانهای انقلابی و توده های مردم همکاری کنید و به سوی پیشمرگان تیراندازی نکنید و از طرف دیگر دستورات فرماندهان را گردن ننهید و در ارتباط با رشد مبارزات توده ای، اعتراضات خود را علیه آنها گسترش دهید.

نوشته تقدیم به: کارگران و مردم آزادیخواه و برابری طلب در اعتراضات اخیر. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

برگی از تاریخ برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران، مرداد ماه ۱۳۶۹.

تقدیم به: توده زحمتکشان فرودست.

شمس الدین- امانتی – ۲۰۲۶/۵/۴

پاسخ این سوال در همین جامعه سرمایه داری نهفته است. هر کارگری که ده دقیقه به اوضاع خودش فکر کند ایراد اصلی ای را که باید در دنیا برطرف شود تشخیص میدهد.

این جامعه وارونه است. تولیدکنندگان ثروت جامعه، کارگران، بی چیزند و بیکارگان ثروتمند.

پست ترین و فرومایه ترین عناصر، نجبا و عالیجنابان این جامعه اند و شریف ترین مردم، توده زحمتکشان فرودست و بی حقوق اند.

آنها که یک عمر کار کرده اند و ثروت ساخته اند حتی پس از سی سال برای گذران هر روز از زندگی خود باید از نو برای کارشان مشتری پیدا کنند. قدرت خلاق و مولد کارگر خود را در قدرت اجتماعی و سیاسی روز افزون سرمایه و فرودستی هر چه بیشتر خود کارگر نشان میدهد.

برای حفظ این جامعه وارونه دولتها پیدا شده اند، ارتشها ایجاد شده اند، زندانها و شکنجه گاهها بنا شده اند، خدایان آفریده شده اند و مذاهب ساخته شده اند.

مساله از روز روشن تر است. این جامعه مبتنی بر بردگی است. بردگی مزدی. هیچ درجه رشد خدمات اجتماعی و بیمه ها و افزایش درآمد کارگران که تازه همه باید با نبرد و با زور از حلقوم طبقات حاکم بیرون کشیده شوند، در اساس این موقعیت برده وار کارگر تغییری نمی دهد.

کودکی که امروز در میان ما متولد می شود مهر استخدام سرمایه شدن را بر پیشانی خود دارد.

کل تبعیضات اجتماعی و سیاسی و کل فساد و تباهی اخلاقی جامعه حاضر، از ستمگری بر زنان و تبعیض نژادی تا اعتیاد و فحشاء، از رقابت و منفعت طلبی فردی که در خون جامعه جریان دارد تا قحطی و گرسنگی و بیماری که هر روز میلیونها انسان محروم را به کام مرگ میکشند، همه حاصل این وارونگی جامعه اند.

جامعه ای که صاحبان برحق و آفرینندگان واقعی آن، کارگران، اسیر بردگی مزدی اند.

انقلاب کارگری بر سر درهم کوبیدن بنیاد این جامعه طبقاتی است.

بنیاد این نظام مالکیت خصوصی اقلیتی کوچک بر وسائل تولید در جامعه است.

مادام که انسانها برای نان خوردن و برای برخوردار شدن از حداقلی از رفاه ناگزیرند برای کس دیگری کار کنند که اختیار وسائل تولید را در دست گرفته است، مادام که تولید اجتماعی و تامین مایحتاج بشر تنها از طریق سود رسانی به مالکان انگل وسائل تولید ممکن است، صحبتی از آزادی و برابری انسانی و از میان بردن محرومیتها و تبعیضات نمیتواند در میان باشد.

– انقلاب کارگری در اساس خود انقلابی علیه مالکیت خصوصی طبقه سرمایه دار بر وسائل تولید اجتماعی است.

– انقلاب کارگری برای برقراری مالکیت و کنترل اشتراکی و دسته جمعی تولیدکنندگان بر وسائل کار و تولید است.

– انقلاب کارگری انقلابی برای محو طبقات و استثمار طبقاتی است.

زنده باد انقلاب کارگری!

زنده باد حکومت کارگری!

نوشته انقلاب کارگری چه هدفی را دنبال میکند؟ اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

برگی از تاریخ برگرفته از پیام نشریه صدای انقلاب ایران در مرداد ماه ۱۳۶۹.

تقدیم به: کارگران مبارز و انقلابی در ایران تحت سُلطه رژیم جمهوری اسلامی.

✍️:شمس الدین – امانتی.

رفقای کارگر! همانطور که میدانید رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی در سالهای اخیر دست به تعرض علیه کارگران زده و این تعرضات را بطور مشخص قبل از اول ماه مه و بعد از مراسم های اول مه شدت بخشیده است و هر بار تعدادی از کارگران را دستگیر، زندانی و اعدام کرده است. اینکه چرا رژیم بعد از برگزاری هر مراسم و بطور مشخص بعد از برگزاری مراسم های اول مه پارسال و امسال یورش خود را بر علیه کارگران شدت بخشیده است قابل بحث است و در جای خود باید به آن پرداخت، ما کارگران این یورش ها را سند ورشکستگی این رژیم گندیده و پوسیده می دانیم.

اما رفقا! برای هر انسان شرافتمند و آزاده ای جای سوال است که ما هم اکنون برای آزادی کارگرانی که دستگیر شده و زندانی هستند چکار می توانیم انجام دهیم. کارگرانی که در دست رژیم اسلامی سرمایه اسیر و زندانی هستند، جرمشان چه بود؟ جمال چراغ ویسی رفیق گرامی مان که از میان خودمان برخواست و حرفهای دل ما را زد، چرا این رژیم جنایتکار او را اعدام کرد؟ جواب همهٔ این سوالات برای هر کارگر آگاه مثل روز روشن است!

رژیم اسلامی کارگران را فقط به جرم شرکت در مراسم اول ماه مه و گفتن حقایق و بیان کردن هزاران درد و رنج که هر روزه مثل خوره گریبانگیر ما کارگران است، دستگیر و زندانی کرده است.

رفقای کارگر! همهٔ شما شاهد بودید که جمال در مراسم اول مه سال ۶۸ از میان خودمان برخاست و چه گفت، شما به زندگی پُر از درد و رنجی که جمال داشت نگاه کنید تا بیشتر پی به حقیقت حرفهای او ببرید. آیا غیر از این بود که جمال حقیقت را بیان کرد و خواست هزاران هزار کارگر را گفت؟ آری، جمال از بیکاری، از گرانی، از فقر و فلاکت و نبودن آزادی بیان، از نبودن آزادی تشکل و امنیت شغلی و بیمه بیکاری، از نبودن بهداشت در محیط کار و محلات کارگری و صدها و هزاران درد و رنج ما کارگران و خانواده هایمان که بطور روزمره با آن دست به گریبان هستیم، گفت «این را همه میدانیم که حرفهای کارگران در مراسمها، حرف دل هزاران کارگر است، هزاران کارگر که هر روزه درد و رنج را با پوست و گوشت و استخوان خود و خانواده هایشان لمس میکنند.»

آری رفقای کارگر رژیم سرمایه داران و دولت اسلامی شان فقط به این جرم که کارگران دیگر به منافع خود آگاه شده و نمی خواهند به این زندگی نکبت بار تن دهند. گامی که در مراسمهای اول مه برداشته شد و صدور قطعنامه در این مراسم ها بخشی از آن مطالباطی است که ما کارگران خواهان آنیم و عزم کرده ایم برای تحقق آنها برخیزیم و مبارزه کنیم.

حال که همه اینها را می دانیم، چرا باید دست روی دست بگذاریم و شاهد یکه تازی رژیم جنایتکار اسلامی باشیم، چرا باید شاهد فقر و فلاکت هزاران خانواده هم طبقه ای خود باشیم، چرا باید شاهد تعرض رژیم بر علیه تشکلهایمان و سنت دیرینهٔ اول ماه مه، روز همبستگی کارگران جهان که بیش از صد و چند سال است، حقانیت ما و طبقه ما را اثبات کرده است، باشیم؟

رفقای کارگر ایران و جهان! کارگران کُردستان فقط بجرم شرکت در اول ماه مه روز جهانی کارگر دستگیر شده اند. ما نباید ساکت بنشینیم، ما باید دست در دست هم نهیم و این جنایتکاران را به هر وسیله ای که امکان دارد افشاء و به محاکمه بکشانیم. روز کارگر فقط در کُردستان برگزار نمی شود، روز کارگر روز اتحاد و همبستگی تمام کارگران جهان است. اگر کارگران ایران و جهان در برابر یورش این رژیم اسلامی قرون وسطائی در ایران، ساکت باشند و برای آزادی کارگران زندانی تلاش نکنند، تاریخ جنبش کارگری در آینده در بارهٔ ما یعنی این نسل از کارگران چه خواهد شد؟

رفقای کارگر خانوادهٔ بزرگ کارگری، اگر ما برای آزادی کارگران زندانی و افشای چهرهء کریه رژیم اسلامی تلاش و کوشش خود را تا آزادی تمام کارگران زندانی به خصوص کارگرانی که در مراسمهای اول مه سنندج دستگیر شدند، بعمل نیاوریم، در جنبش کارگری مسئول خواهیم بود. پس بار دیگر تأکید می کنیم که آزادی این کارگران که جرمشان صرفا شرکت در مراسم اول مه بود و توسط رژیم جمهوری اسلامی زندانی شده اند، فقط و فقط با مبارزه و همت و اتحاد ما امکان پذیر است. ما نباید دیگر دست روی دست بگذاریم و شاهد آن باشیم که هر وقت رژیم خواست رفقای اسیرمان را تک تک و مثل رفیقمان جمال اعدام کند.

رفقای کارگر، زیاد دور نرویم در همین ایران، چندی پیش خبر دستگیری تعداد از لیبرالها و سرمایه داران را از رادیوها و روزنامه های ریز و درشت بورژوازی شنیدیم. منظور همان کسانی است که تا مدتی پیش در قدرت بودند و بر علیه ما کارگران و زحمتکشان هم عمل کردند و ایستادن و زمانی هم که توسط جناح دیگری از سرمایه داران از قدرت کنار گذاشته شدند، باز به شیوه های دیگر در تحمیق و فریب و سرکوب کارگران و مردم زحمتکش شرکت داشته اند. حال جنایتکاری این بی شرمانه در قدرت به حدی رسیده است که از هم مسلکان و هم دستان خودشان هم دریغ نمی کنند و آنها را هم به زندان انداخته و به زیر شکنجه و آزار و شلاق کشانده و مجبور به مصاحبه تلویزیونی می کنند. در همان حال رسانه های جمعی بین المللی و سازمان و موسسات حقوق بشر هم با وجود این همه زندانی کارگر در ایران، بیش از همه در اعتراض به زندانی این چند نفر صحبت می کنند و در مورد زندانیان کارگر سکوت کرده اند.

رفقای کارگر منظور این است که بورژوازی را نگاه کنید، ببینید چه تبلیغاتی راه انداخته اند، آنها برای آزادی آن چند نفر خودشان از تمام امکانات استفاده میکنند، از روزنامه گرفته تا رادیو ها و حتی سازمان حقوق بشر، همه دادشان بلند شده و در تلاشند تا آن تعداد سرمایه دار زندانی را آزاد کنند. ما هم باید برای آزادی هم طبقه ای هایمان تلاش کنیم.

رفقا می دانم می گوئید آخر آنها سرمایه دارند و امکانات زیادی را در اختیار دارند، ولی ما چه؟ رفقا اگر اینطور فکر کنید من کاملا با شما مخالفم چرا که ما هم قدرت زیادی داریم و هر وقت اراده کرده باشیم هارترین رژیم های سرمایه داری را به زانو در آورده ایم. پس با اتکا به اتحاد و همبستگی مان می توانیم کارگران زندانی را آزاد کنیم.به همان مثالی که درباره لیبرالها آوردم توجه کنید. ببینید در چه تلاشی هستند! آیا واقعا ما نمی توانیم برای آزادی رفقای زندانی مان دست به تلاشی گسترده بزنیم؟‌

رفقای کارگر، خانواده بزرگ کارگری! کارگران زندانی شهر سنندج و خانواده آنان را تنها نگذاریم. برای یاری رساندن به آنان آستین هایمان را بالا بزنیم و به کمکشان بشتابیم. طومار اعتراضی جمع کنیم و برای سازمانهای کارگری و تشکلهای آنان ارسال داریم مثل همان کارگری که جمعی از کارگران سنندج کردند و بیانیه، اعتراضی صادر کردند. شما هم این کار را ادامه دهید و بیانیه های خودتان را بدست کومه له و حزب کمونیست ایران برسانید تا طومار و نامه هایتان از این طریق در اختیار سازمانهای کارگری در سطح جهان قرار گیرد و حمایت کارگران جهان در پشتیبانی از ما و کارگران زندانی جلب شود. در طومارها و نامه هایتان از کارگران ایران و جهان بخواهید که برای آزادی کارگران زندانی نهایت تلاش خود را انجام دهند و نگذارند بیش از این رژیم جمهوری اسلامی کارگران را در اسارت نگه دارد و مثل گروگان هر وقت خواست برای جلوگیری از اعتراضات بر حقمان آنان را تک تک اعدام کند.

در پایان نامه ام این را به سران جمهوری اسلامی و سرمایه داران می گویم که در آینده نزدیک آنها

باید تاوان این همه جنایت را که نسبت به ما کارگران و مردم زحمتکش مرتکب شده اند، پس دهند.

ما کارگران با اتکاء به قدرت و اتحادمان حقوقمان را ازشان می گیریم.

رژیم جنایتکاران از کیفر ما کارگران نخواهند رست.

۲۸/۴/۲۰۲۶         

نوشته نامه یک کارگر برگی از تاریخ برگرفته از پیام نشریه صدای انقلاب ایران در مرداد ماه ۱۳۶۹. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

تقدیم به: خانواده دانش آموزان جان باختگان در اعتراضات اخیر.

✍️: شمس الدین – امانتی

۲۲ / ۲ / ۲۰۲۶

بلشویکها جهت تدریس زبان مادري در مدارس شوروی سابق «در روز ٢۶ دسامبر سال ١٩١٩ سندى به امضاى لنین رسید. که مطابق آن همۀ کسانى که بین ٨ تا۵٠ سال داشته می بایستی به زبان مادری خویش یا به زبان روسى خواندن و نوشتن را فرا بگیرند. طبق این قانون بی سوادانی که بکار اشتغال داشته روزانه به مدت ٢ساعت با دریافت مزد تمام وقت مي بايستي در کلاسهای سواد آموزی شرکت کنند. از آنجایی که براى اموزش توده هاى عظیم مردم معلم به قدر کافی وجود نداشت، بسیاری از روشنفکران و جوانان بصورت گروه هاي فرهنگي سوسیالیستی به نهضت سواد آموزی مى پیوستند. ماکسیم گورکی نویسنده برجسته شوروي، عضو کمیسیون «لیز» بود و تحت نظر او کتاب هاى زيادى براى نوسوادان انتشار یافت. برای مبارزه با بی سوادی در جریان دومین کنگره سراسری شوراها در شوروی تصمیم گرفته شد تا فرا رسیدن سالروز دهمین سال بنیان گذاری دولت شوروی، بیسوادی در میان گروه سنی ١۵- ٣۵ ساله از بین برود. بدینسان بالغ بر ٨ میلیون نفر می بایستی باسواد می شدند. با توجه به حجم بالای مشمولین این طرح که می بایست سواد فرا می گرفتند برای تامین مکان آموزش تمام اماکن دولتی و عمومی چون کلیساها، باشگاه ها، کارخانه ها و حتی خانه های شخصی در اختیار مراکز آموزشی قرار گرفت. در نتیجه این مبارزه بی وقفه تا سال ١٩٣۴بیش از٩٠ درصد مردم شوروی قادر بودند به زبان بومی خویش بخوانند وبنویسند. در دهه نخست برقراری دولت شوروی، برای بیش از ۴٨ زبان، خط نگارش ابداع کردند تا ضمن جلوگیری از نابودی فرهنگهای بومی، بی سوادی از چهره ملل شوروی زدوده شود و این خدمتی است که بی گمان باید آن را مدیون انقلاب دانست.» معلمان انقلابی و آزادیخواه در صفوف کو مه له، به تبعیت از این ایده انقلابی بلشویکها ،جهت تدریس زبان مادرى در مدارس کردستان در تاریخ ٩ مرداد سال ۵٩ طی اقدام انقلابي جهت هماهنگ کردن مبارزات معلمان کردستان در برابر سیستم ارتجاعى حاکم بر آموزش و پرورش، و به منظور بازگشایی آن بخش از مدارس شهرها و روستاهایی که هنوز به اشغال نیروهای رژیم اسلامی در نیامده بود، با صدور بیانیه ای تحت عنوان «جمعیت مستقل معلمان مبارز کردستان ایران» اعلام موجودیت کردند. کو مه له با الگو برداری از این پروسه انقلابی و علمی بلشویک ها، تدریس زبان کردى در مدارس بوکان توسط معلمان مدارس این شهر در بطن جنبش انقلابی مردم مبارز کردستان علیه استبداد مذهبی حاکم بر ایران را طرح و اجرا کرد. یکى از خصوصیات نوین مدارس بوکان تدریس زبان کردى در همه سطوح آموزشي بود. برای این منظور«جمعیت مستقل معلمان مبارز کردستان» در سال ۵۹ و بویژه طى سه ماهه تابستان با برگزارى دوره هاى فشرده، معلمان را با تدریس زبان کردى و بکار گرفتن کتاب “ئه لف و بى” و لوحه هاى آمادگى مخصوص با توجه به فرهنگ جنبش انقلابی مردم مبارز کردستان تهیه و چاپ گردیده، آشنا نموده است.

مدارس بوکان که در فضای دموکراتیک جنبش انقلابي مردم کردستان با ابتکار و برنامۀ «جمعیت دموکراتیک. . » دایر گشته اند، از طرح ادارۀ ویژه ای برخوردارند. مدیریت مدارس شورايي و انتخابى است/ نظافت و سایر خدمات از سوي معلمان و دانش آموزان داوطلبانه انجام می گیرد و فعالیت و بحث سیاسی آزاد است.» شوراى دانش آموزان در ادارۀ امور مدرسه دخالت دارد و جوي دموکراتیک و پر از نشاط انقلابی بر مدارس حکمفرما میباشد.» (برگرفته از خبرنامه کو مه له)

کلام آخر: در بند ۵ از فصل سوم «برنامه کومه له برای حاکمیت مردم کُردستان» بر سرنوشت خود بویژه در عرصه آموزش و پرورش این برنامه قید شده است که «زبان کُردى در مدارس و دانشگاه هاي كُردستان تدریس و در ادارات دولتى و مٶسسات فرهنگى و هنرى و رسانه هاي جمعي بکار گرفته شود.» نمونه ای از «کارنامه مدارس جنبش انقلابی مردم کُردستان» در شهر بوکان.

نوشته برگی از تاریخ: برگرفته از خبرنامه کومه له به مناسبت روز جهانی زبان مادری. تقدیم به: خانواده دانش آموزان جان باختگان در اعتراضات اخیر. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

✍️: شمس الدین – امانتی.

۱/ ۲ / ۲۰۲۶

تعداد چشمگیری از ورزشكاران كُردستان در عرصه مبارزه مسلحانه و در تقابل با نیروهای سرکوبگر رژیم جمهوری اسلامی، از سال ۵۸ تاکنون در راه تحقق آرمانهای انسانی و سوسیالیستی در صفوف پیشمرگان کومه له و سایر عرصه های تشکیلاتی جان باختند، كه از چهره های خوشنام و شناخته شده در ميان مردم كُردستان بودند.

اسامی برخی از اين رفقا به قرار زیر است.

١- رفیق محمد  شهباز پناهی٢ – رفیق خسرو   رشیدیان ٣ – رفیق هوشنگ  زندی (قادر) ٤ ـ رفیق مظفر لاهورپور ٥ ـ رفیق امین  ساعد پناه‌ ( ئه مین سور) ٦ ـ رفیق رحمت  ترقی ٧ ـ رفیق اردشیر  یثربی ۸ – رفیق عبداله  شعبانی (حسن) ۹ – رفیق هرمز  ترقی ۱۰- رفیق نادر  خداجو ١١- رفیق فرید  یارالهی١٢ – رفیق احمد بهشتی (یوسف) ١٣- رفیق علی ناصر آبادی ١٤- رفیق محمد فرداد ١٥- رفیق حسن  رضائی١٦- رفیق حامد  رضائی ١٧- رفیق منوچهر  کهربائی ١٨ـ رفیق جمیل  یارالهی ١٩ – رفیق بهزاد  فدوی٢٠- رفیق فرهاد لهونی(فرهاد پاوه‌ای)٢١- رفيق دكتر  درويش ٢٢- رفيق کمال  قطبی ٢٣- رفیق مرضیه  فریقی ٢٤- رفیق احمد امیری.

رفقا ( كمال قطبى- دكتر درويش- احمد اميرى و مرضيه فريقى بر اثر بيمارى جان باختند).

یادشان گرامی باد.

نوشته برگی از تاریخ تقدیم به: خانواده ورزشکاران جان باخته در اعتراضات اخیر از دی ماه ۱۴۰۴ تاکنون. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

تقدیم به کارگران عزیز و مبارز؛ در اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴.

شمس الدین – امانتی. ۱۶/۱/۲۰۲۶

از صبح تا شب عرق می ریزم و شیرهٔ جانم را از دست میدهم!

تازه اگر از دست فشار کار طاقت فرسا و مصیبتهای آن جان سالم بدر برده باشم!

با وجود این تهدید اخراج و بیکاری مدام بر بالای سرم می چرخد.

شب که خسته و کوفته به خانه برمیگردم بجای پاکت میوه، آذوقه، خوراکی و دفتر و قلم برای فرزندانم، همراه خود کوله باری از خجلت بخانه می برم.

اگر شهرداری خانه را بر سرم خراب نکند، صاحب خانه چشم غره می رود و با بقال سرکوچه با نگاههای تحقیر آمیزش مرا دنبال می کند.

اگر فرزندانم را، آدم دزدهای پاسدار و کمیته برای سربازی در کوچه و خیابان شکار نکرده باشند، دارد دربدر به دنبال کار میگردد.

خرج دکتر و درمان بیداد می کند، اگر از اهل و عیال کسی مریض شود دیگر آرام و قراری برایم باقی نمی ماند.

آیا این زندگی است یا طوقی بر گردن؟

آیا این زندگی است یا بردگی فردی یا قصاص گناهان بشریت که باید پس بدهم.

چونکه!

تا این شرایط و این زندگی برده وار ادامه یابد، تا این حکومت سیاه و نفرت بار رژیم جمهوری اسلامی، تا حکومت این مکاران عمامه به سر و بی عمامه بر سر کار باقی بماند و تا این سرمایه داران دون صفت و تاجران مفتخور و میلیونر بخاطر بنای قصر هایشان و به خاطر چیدن و انباشتن سرمایه هایشان، آخرین رمق های ما را بکشند این فشار، این محرومیت، این سیه روزی، این عذاب زندگی بردوام بوده و حتی حسرت یک روز خوش زندگی بر دلهایمان خواهد ماند.

کارگران و زحمتکشان بجان آمده!

این زندگی،

بر هیچ انسان زحمتکش و آزاده ای روا نیست.

بپاخیزیم، بپاخیزیم و حق خود را از چنگال این غاصبان، دسترنج و آزادی مان بیرون بکشیم!

این حق ما است که به عنوان تولید کنندگان همهٔ نعمت و آسایش جهان، بر طبیعت و محصولات کار خودمان حاکم گردیم.

یکپارچه بپا خیزیم و بهمراه دیگر مردم آزاده و شرافتمند کاخ این زور گویان سرمایه را بر سرشان خراب کرده و با برپایی حکومت کارگری، بر سرنوشت خود حاکم گردیم.

تا دیگر از این همه فشار و محرومیت و سیه روزی اثری بر جای نماند.

نوشته برگی از تاریخ برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران، تیرماه ۱۳۶۹. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.