مقاومت قهرمانانه رفیق غلام حق بیان در سال ۱۳۶۶ در سیاه چالهای رژیم در شهر سنندج، زبانزد همه مردم بود. فشار و شکنجه رژیم و مزدورانش نتوانست روحیه، انقلابی این مبارز کمونیست را در زندان در هم بشکند. او علیرغم شکنجه و آزار، چند حرکت اعتراضی زندانیان را نسبت به وضع زندان سازماندهی نمود و به این ترتیب نفرت و بیزاری عمیقش را نسبت به این نظام پُر از محنت و حاکمان اسلامی آن و عشق و اعتقادش به کمونیسم و حکومت کارگر را به نمایش گذاشت.

چهرهٔ غلام نمونهٔ عزم راسخ یک نسل از انسانهائی است که سر تا پا ی وجودشان اعتراض به این نظام و کوشش و مبارزه برای برپائی حکومت کارگری و آزادی و برابری است.

آری غلام جزو این نسل از انسانها بود و زندگیش مبارزه برای رهایی بود. اگر بخواهیم یادی از این رفیق عزیزمان بکنیم، باید به زندگی وی بنگریم و زمینه های رزمندگی و مبارزه را در جریان زندگی او ببینیم.

غلام فرزند یک خانواده کارگری شهر سنندج بود. ۲۶ سال پیش متولد شد و فقر و نداری وی را از سن ۶ سالگی روانه بازار کار نمود و تحت عنوان شاگرد به گچکاری و جگر فروشی پرداخت.

علیرغم علاقه زیادی که به مدرسه و تحصیل علم و دانش داشت، فقط موفق شد تا سوم راهنمایی درس بخواند و تعطیلات سال های تحصیلی را هم ناچارا کار میکرد. وی سپس به استخدام ارتش در آمد و چند سال در آنجا کار کرد. وقتی که او به مرور دنیای پیرامونش را بیشتر شناخت، در مقابل دستورات و قوانین سرکوبگرانه ارتش شروع به سرپیچی نمود، در این رابطه چند بار بازداشت و زندانی گردید. بخصوص وقتی که ارتش رژیم پهلوی برای دفاع از حاکمیت استعمارگران به ظفار حرکت نمود، غلام حاضر نشد به آنجا برود و در سرکوب انقلابیون شرکت نکرد.

رفتار متین و آرام غلام، دلسوز بودنش نسبت به هم طبقه ای هایش و معترض بودنش در ارتش، وی را به رفیقی عزیز و با اتوریته در میان دوستان و آشنایانش تبدیل کرده بود.

سال ۵۷ هنگامیکه اعتراضات و مبارزات کارگران و مردم محروم، رژیم شاه را به لرزه درآورده بود، غلام صف ارتش را ترک کرد و در شهر سنندج به مبارزات وسیع توده های مردم پیوست.

غلام از آن هنگام به بعد بیش از بیش به فعالیت سیاسی پرداخته و در مبارزات فعالانه شرکت میکرد.

پیروزی قیام ۵۷ برای او نیز مثل هر انسان زحمتکش و آزادیخواهی درس و تجربه زیادی در بر داشت و زمینه مناسبی برای ادامه فعالیت مبارزاتی او فراهم کرده بود و در این راستا بود که به جمعیت دفاع از آزادی و انقلاب شهر سنندج پیوست و در فعالیت آن شرکت کرد.

او از فعالین یکی از بنکه های شهر برای اعمال حاکمیت مردم بر شهر بود و همچنین مسئول آموزش نظامی بنکه های «گله خان» و «بردشت» بود.

سال ۵۹ هنگام یورش رژیم اسلامی سرمایه به شهر سنندج، غلام همراه با مردم و نیروی پیشمرگ در جبهه های مختلف جنگید. بعد از اشغال شهر توسط نیروهای رژیم، او به پیشمرگان پیوست و بعد از مدت کوتاهی، به تهران رفت و برای چند ماه در آنجا به فعالیت سیاسی پرداخت.

غلام در پاییز ۵۹ مجددا به صفوف تشکیلات علنی کومه له پیوست و در ناحیه سنندج سازماندهی گردید. در این دوران او در چندین عملیات علیه نیروهای رژیم جمهوری اسلامی و در گشت های سیاسی – تبلیغی پیشمرگان فعالانه شرکت کرد.

در زمستان سال ۶۰ برای مدت یکسال جهت ماموریت به منطقه پیرانشهر رفت و در آنجا هم

وظایفش را بخوبی انجام داد. در سال ۶۲ مجددا به ناحیه سنندج برگشت و در گردان شوان

سازماندهی گردید و در اکثر فعالیتهای این گردان در مناطق سارال و چم شار فعالانه شرکت کرد.

پاییز ۶۲ به مدت ۵ ماه همراه یکی از واحدها در اطراف شهر سنندج به ماموریت رفت و سپس در سالهای ۶۳ و ۶۴ فرماندهی یک دسته از پیشمرگان کومه له را به عهده گرفت.

غلام تابستان ۶۴ به عضویت حزب کمونیست ایران در آمد. دلسوزی و جدیت غلام در انجام وظایف محوله، پُرکاری و خستگی ناپذیری و برخورد مسئولانه به رفقایش، او را محبوب و مورد اعتماد ساخته بود. همچنین صمیمی بودن با مردم و تبلیغ و فعالیت کمونیستی، رفیق غلام را به چهره ای آشنا و یاوری عزیز در میان زحمتکشان مردم سنندج و مناطق اطراف آن از جمله چم شار و سارال تبدیل کرده بود.

وی در سال ۶۶ در گُردان آریز و مناطق ژاورود، کلاترزان و کوماسی فعالیت میکرد. در این دوره در چند درگیری و عملیات شرکت کرد و نقش خوبی را ایفا نمود. در تابستان ۶۶ در گُردان آریز و در منطقه ژاورود دستش به شدت زخمی شد و بعد از مدتی برای معالجه به شهر سنندج رفت که مزدوران محل استراحتش را کشف و وی را دستگیر کردند. علیرغم اینکه دست غلام به شدت صدمه دیده بود، اما او در برابر شکنجه و اذیت و آزار ماموران زندان مقاومت نمود و اقدامات وحشیانه آنها را به منظور در هم شکستن روحیهٔ انقلابی خنثی نمود و مایهٔ دلگرمی سایر زندانیان شد.

غلام پاییز ۶۶ هنگام اعزام به بیمارستان با هوشیاری و شجاعت از چنگ مزدوران فرار کرد که متاسفانه بعد از گذشت ۱۵ روز دشمن مجددا او را دستگیر نمود و سرانجام از آنجا که رژیم به هیچ طریقی موفق نشد وی را به تسلیم وادار، زبونانه در شهریور ماه سال ۱۳۶۷ او را اعدام نمود.

گر چه با اعدام غلام، کارگران و زحمتکشان شهر سنندج و روستاهای اطراف، یار و همدم عزیزی را از دست دادند و حزب ما هم از وجود رفیق و توانایی هایش محروم شد، اما خاطرهٔ سالهای فعالیت و مبارزهٔ غلام، انسان دوستی و مقاومت سرسختانه اش در زندان، یاد عزیزش را در دلهایمان زنده نگه میدارد و ما را تا رسیدن به آرزوی غلام و تمام جانباختگان کمونیست. تا رسیدن به حکومت کارگری و سوسیالیسم یاری خواهد داد.

یادش عزیز است و راهش بردوام!

نوشته برگی از تاریخ برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران، در شهریور ماه ۱۳۶۹. به یاد رفیق جانباخته غلام حق بیان و همه زندانیان سیاسی اعدام شده در شهریور ماه ۱۳۶۷. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

✍️: شمس الدین – امانتی

با بصدا درآمدن زنگ مدارس در اول مهر میلیونها دانش آموز و محصل دختر و پسر با شور و شوق راهی مدارس شدند و با دوستان و همکلاسی ها بدور هم جمع شدند به این امید که علم و دانش را فرا گیرند. اما در ایران اسلامی به شروع سال تحصیلی جدید این میلیونها دانش آموز تحت آموزشهای ارتجاعی و مذهبی قرار می گیرند و یادشان میدهند که دنیا غیر قابل تغییر است و همه مقررات بشری را خدا تعیین میکند، یادشان میدهند که دنیا غیر قابل تغییر است و همه مقدرات بشری را خدا تعیین میکند، یادشان میدهند که تاریخ بشر و جامعه عبارت است از شرح حال پیامبران و امامان و سایر نمایندگان خدا در روی زمین.
بله، میلیونها دانش آموز سال تحصیلی جدید را آغاز کردند تا تحت موازین و مقررات سرکوبگرانه در مدارس، از هم اکنون یاد بگیرند اگر بخواهند انسانی با اراده باشند، اراده شان در هم شکسته خواهد شد و اگر صدای اعتراضشان را بلند کنند، صدایشان را در گلو خفه خواهند کرد، آموزش می بینند که دانش آموز خوب، آدم بی اراده و سر بزیر و ساکت و غیر مستقلی است که هر چه به او گفته شود، انجام میدهد و حافظه نظم و انضباط سرکوبگرانه مدرسه است. اگر دوران کودکی نوجوانی و جوانی، دوران رشد و بلوغ جسمی، فکری و روحی انسان است، در ایران اسلامی تحت حاکمیت سرمایه داران این دوره از زندگی انسانها، دوران عقیم کردن استعدادها و افکار آنها است. اگر دوران تحصیلی پر از خاطرات شیرین جوانی است، اینجا در ایران تحت حاکمیت حاکمان جهل و سرمایه، این دوران، دوران خاطرات تلخ روزمره و دوران روزشماری برای اتمام تحصیل است.
به راستی اگر دنیای کنونی دنیای وارونه است، درس خواندن و مدرسه رفتن در ایران وارونه تر است! دانش آموزان دختر از همان کودکی قبل از اینکه رنگهای زیبای جهان را از روی گُل و طبیعتش بشناسد، با رنگ سیاه لباسهای تحمیلی آشنا میشوند. جوراب سفید ممنوع است و آراستن گیسوان زیبایشان مکروه! اولین کلمه ای که یاد میگیرند مقنعه است و اولین احساسی که در خود احساس میکنند، جدایی و تبعیض جنس بین زن و مرد است.
بله برای دانش آموز ایرانی برای فراگیری علم و دانش امروز، بجای آزمایشات علمی و تحقیقات پیچیده و آموزش کامپیوتر و دروس فنی، حفظ کردن قرآن و یاد گرفتن نام امامان و نمایندگان خدا و سرگذشت آنها اولویت و کار اصلی است. آنچ برای دانش آموز محصل در ایران مورد تاکید و تایید قرار میگیرد، خصوصیات و اخلاقیات آزاداندیشانه انسانی نیست، بلکه ارتجاعی ترین و فرسوده ترین خصوصیات و اخلاقیات مذهبی است، خصوصیات و اخلاقیاتی که انسانها را جاسوس و نوکر منش بار میآورد، آزادگی انسانها را زیر پا می نهد، اراده ها را خُرد می کند، شخصیت انسانها را در هم میشکند و آزاد اندیشی را سرکوب می نماید. این سیستم آموزشی دشمن کارگر است و کارگر هم دشمن این سیستم است چرا که این سیستم ضد علم است. ضد آزادگی و آزاد اندیشی است و کاملا ضد کارگر است. ضد آزادگی و آزاد اندیشی است و کاملا ضد کارگر است. ما کارگران صاحب واقعی دنیایی هستیم که اکنون تحت حاکمیت سرمایه داران هستیم که اکنون تحت حاکمیت سرمایه داران است. کودکان ما هم که نسل سازنده و صاحبان آینده جامعه بشری هستند باید با این روحیه و نگرش پرورش یابند. از نظر سرمایه داران اگر تحصیل کودکان ما، به منظور بوجود آمدن کارگران باسوادی است که با کار و تولید خود بیشتر به سود سرمایه داران می افزاید، برای ما کارگران تحصیل کودکانمان به منظور شناختن همه پیچیدگیهای جهانی است که میخواهیم آن را تصاحب کنیم. سرمایه داران و رژیمشان، سیستم آموزشی را بر اساس مصالح و منافع خود بنیاد نهاده اند،ما مخالف کلیت این سیستم هستیم. کودکان ما باید درس بی ارادگی انسان و عدم دخالت در سرنوشتشان را یاد بگیرند. ما کارگران می خواهیم با اراده و تصمیم خود، دنیا را بسازیم که به نفع ما باشد نه آنطور که خداوندان سرمایه میخواهند. کودکان ما باید درس ابدی بودن فقیر و غنی را یاد بگیرند، چرا که ما میخواهیم این دنیای پُر از نابرابری را سرنگون نماییم و بر ویرانه های آن دنیایی آزاد و برابر بنا نهیم. کودکان ما نباید یاد بگیرند که زن ضعیفه و نصف مرد و حقیر است، چرا که ما زنان و مردان کارگر، دست در دست هم و متحد با هم میتوانیم خود را رها سازیم. کودکان ما نباید آیات و احادیث خدایان و پیامبران را فراگیرند، چرا که احکام مذهبی، تفرقه و دشمنی را در میان ما دامن میزنند و انسانهای شریف و ما کارگران را به بهانه زن و مرد، مسلمان و کافر، مسیحی و یهودی، از هم جدا میکنند و به صف متحدان در مقابل سرمایه داران ضربه میزنند! ما نمیخواهیم کتب درسی کودکانمان کتاب آیات و حدیث مذهبی باشد، کتاب جهل و خرافه و ارتجاع و سُنن دوران بربریت باشد. ما نمیخواهیم بین کودکانمان بر سر حفظ قرآن و سایر کتابهای مذهبی که به ضرر ما و به نفع سرمایه داران نوشته شده اند چرا که کودکان ما صاحبان آینده دنیا هستند و آنها به آموزش علمی و آنایی با پیشرفتهای بشر امروز احتیاج دارند نه به خرافات دوران جاهلیت بشر! کودکان ما باید طوری آموزشهای علمی را فرا گیرند که علم و تکنولوژی را که اکنون بورژوازی از آن در جهت کشتار انسانها استفاده می کنند، به خدمت رفاه و خوشبختی بشر درآورند. از نظر ما تاریخ و جغرافیا باید به شیوه دیگری تدریس شود، کودکان ما در درس تاریخ باید یاد بگیرند که تاریخ بشر، تاریخ جدال طبقات است و اکنون بیش از دویست سال از جدال کارگر و سرمایه دار میگذرد. کودکان ما باید بدانند، که قهرمانان واقعی تاریخ چون اسپارتاکوس ها، کموناردهای پاریس و بلشویکهای انقلاب کارگری هستند که برای رهایی بشر جنگیدند. آنان باید بدانند، که تاریخ بشر تاریخ نبرد فقیر و غنی است. در این نبرد طبقاتی پادشاهان و حاکمان، جنایتکارانی بوده اند که با خون مردم ستمدیده زندگی کرده اند! کودکان ما باید بدانند آخرین صفحات تاریخ آنجا به پایان میرسد که طبقه کارگر بشریت را بسوی رهایی قطعی از چنگال همه بدبختی ها هدایت میکنند. در درس جغرافیا کودکان ما باید بدانند نقشه انقلاب فلسطین کجاست و انتفاضه کجا شعله ور شده است. آنها باید بدانند در آفریقای جنوبی که حتی دانش آموزان نیز در نبردی بی امان شرکت دارند، چی میگذرد. آنها باید انگلستان را نه کشور تاچرها، بلکه کشوری بدانند که در آن صدها هزار کارگر معدنچی بیش از یکسال در اعتصاب بسر بردند. کودکان باید یاد بگیرند آمریکا کشوری است که میلیاردها میلیارد ثروت دارد و علیرغم ادعای دموکراسی خواهیش، انسانهای گرسنه و بی مسکن در کوچه ها و در کنار خیابانهای شهرهای بزرگش، از جمله پایتخت آن، شب را به روز میرسانند. برای کودکان ما روی نقشه عربستان باید بجای مکه و مدینه و شیخ ملک سعودی، نوشته شود، اینجا کشوری است که در آن هر ۴ – ۵ روز یک میلیارد دلار نفت به فروش میرسد، اما سهم مردم ستمدیده و تنگدست عربستان، زندگی در صحراهای سوزان و پرورش شتر است. روی نقشه ایران باید نوشته شود در این کشور با وجود دریایی از نفت، مردمش زمستانها در اثر کمبود سوخت برخود می لرزد، در درس جغرافیا باید روی نقشه کره زمین نوشته شود، روی این کره پهناور ۵ میلیارد انسان زندگی میکنند که صدها میلیون از آنها، یک وجب خاک ندارند که در آن یک چهار دیواری برای خود بسازند، باید گفته شود در سراسر این کره خاکی همه جا و هر لحظه مبارزه ای دائمی بین کارگران و سرمایه داران در جریان است و این نبرد طبقاتی بسوی طوفان انقلاب کارگری میرود. طبقه ما برای ایجاد دنیایی پُر از خوشی و بر اساس تأمین زندگی بشری رشد و شکوفایی استعدادها و خلاقیت های انسانی تلاش میکند و خوشبختی انسانها را شرط نخست پیشرفت جامعه می داند، به همین خاطر ما نمیخواهیم استعداد و خلاقیت کودکانمان از بین برود و با سیستمی آموزش ببیند که پایه های آن متکی به سالب اراده و آزادگی انسانها است. بنابراین ما مخالف دخالت مذهب در امر آموزش و پرورش هستیم. مذهب باید از آموزش  پرورش جدا باشد. مقررات و دروس مذهبی باید از مدارس برچیده شوند و مذهب باید به امر خصوصی کسانی تبدیل گردد که برای تمکین و خدمت به سرمایه داری پرورش می یابند! حجاب و مقنعه و هر نوع موازین مذهبی باید دور انداخته شوند. مدارس دختران و پسران باید بصورت مختلط در آینده تا هر کودکی بداند زن و مرد با هم فرق ندارند. باید فضایی بوجود آورد که دختر و پسر ضمن درس خواندن از عشق و دوستی دوران جوانی لذت ببرند و در زندگی و داشتن رابطه با همدیگر کاملا آزاد باشند.
علاوه بر اینها مدرسه جای سرکوب و خفقان نیست، ما خود را برای انقلاب علیه سرمایه داری آماده میکنیم و به نیروی آگاه و با اراده مستقل احتیاج داریم. پاسدار معلم و خواهر زینب و انجمن اسلامی از مدارس رخت بر بندند. رادیوی رژیم اعلام کرد، با اختصاص ۲ درصد از هزینه نظامی کشورهای صنعتی، میتوان یک میلیارد انسان بیسواد را در جهان با سواد کرد. اما همین رژیم حاضر نیست بخشی از مخارج نظامی خود را صرف سواد آموزی کودکان جامعه نماید.اکثریت دانش آموزان از خانواده های کارگر و زحمتکش هستند و تمام این بی حقوقی ها را لمس میکنند. دانش آموزان کُردستان تجارب ارزشمندی دارند. شورای دانش آموزان مدارس خارج از محدوده مدارس بود مانند حمایت از تحصن مردم سنندج در سال ۵۸ و پیوستن آنها به جمع متحصنین. مبارزات دانش آموزی اگر متشکل و قدرتمند باشد، میتواند به سطح مدارس محدود نشود و در حمایت از مبارزات و حرکات کارگری و توده ای سهم داشته باشد. اعلام پشتیبانی از فلان اعتصاب کارگری و یا جمع آوری کمک مالی برای کارگران اعتصابی، کاملا امکان پذیر است. بهرحال حرکات دانش آموزی می تواند نیرویی باشد در جهت حمایت و پشتیبانی از اعتراضات توده ای و کارگری و در عین حال میتواند صف مبارزه برای آزادی و برابری را در جامعه تقویت کند. 
    
 ۲۱ / ۹ / ۲۰۲۶

نوشته تحصیل رایگان جدا از مذهب و بدور از مقررات سرکوبگرانه، برای دانش آموزان، خواست ما کارگران است! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

برگی از تاریخ برگرفته از خبرنامه کومه له، در دوم مهر ماه ۱۳۶۰.

اعتراف آشکار به کشتار مردم، افشاگر وحشت رژیم از انقلاب توده ها.

تقدیم به مردم مبارز و انقلابی در اعتراضات اخیر.

این روزها رژیم رسوا و جنایتکار جمهوری اسلامی تمام تلاش خود را متوجه اعدام و کشتار انقلابیون در سراسر ایران نموده است. روزی نیست که ۳۰ – ۴۰ و گاهی حتی بیش از صد نفر از انقلابیون را به جوخهٔ اعدام نسپارد. این اعدامهای دسته جمعی پی در پی در هفتهٔ به اصطلاح بزرگداشت جنگ ایران و عراق به اوج خود رسیده و همچنان ادامه دارد.

در هفته ای که گذشت رژیم با براه انداختن هیاهو در بارهٔ اولویت جنگ با عراق میخواست اولا جنگ خونینی را که در جبههٔ داخلی علیه انقلابیون و مردم ستمدیدهٔ ایران براه انداخته است پرده پوشی کند، و ثانیا توجه اذهان عمومی را از بحران ها و مشکلات داخلی مجدد بسوی «جنگ با کفار» و  صدور انقلاب اسلامی و غیره منحرف سازد.

در کُردستان نیز از هفته ها پیش سرکوب و جنایت رژیم با کمک مزدوران قیاده موقت، توده ایها و اکثریتی ها و جاشهای خودفروخته شدت تازه ای یافته و موج دیگری از دستگیری و اعدام در شهرها و حمله به روستائیان بی دفاع آغاز شده است که ننگین ترین آنها کشتار دسته جمعی ۱۶ نفر از کارگران کُرد کوره پزخانه های میاندوآب بود، همچنین در روزهای اخیر ستونهای ارتشی و پاسدار از دو سو دهات اطراف بوکان را به قصد تصرف این شهر زیر گلوله باران توپ و خمپاره گرفته اند که تاکنون با ضربات کوبندهٔ پیشمرگان چندین بار متحمل تلفات سنگین شده و به عقب نشینی وادار گشته اند.

تمام این واقعیات نشان دهندهٔ آن است که رژیم جمهوری اسلامی از سقوط خود چنان به هراس مرگ افتاده است که ساطور قصابی اش را دیوانه وار از هر سو به حرکت درآورده و تا آخرین دم حیات ننگینش دست از جنایت و آدم کشی برنمیدارد. گردانندگان مرتجع رژیم که تنها تخصص آنها عوام فریبی است، از فرط وحشت و درماندگی چنان با وقاحت و پرده دری از جنایتهای خود دم می زنند که گوئی وظیفهٔ عوام فریبی و ضرورت پرده پوشی جنایات خود را بکلی فراموش کرده اند.

نقل گزیده ای از گفته های این جنایتکاران میتواند بهترین افشاگر بحران عمومی و وضعیت روبه نابودی این رژیم ارتجاعی باشد.

موسوی تبریزی دادستان کل انقلاب در مصاحبه ای به مناسبت هفته جنگ می گوید «می دانید این هفته ، هفتهٔ جنگ است … همین جنگ نبود، جنگ دیگری هم در داخل بود … در این جنگ (داخلی)، ما بیشتر زجر کشیدیم (بیشتر نیرو صرف کردیم)! تا جنگ صدام. (کیهان ۲۸ شهریور)

آنگاه در بارهٔ انقلابیون میگوید:«هر کس کوکتل بدست گرفت و در برابر نظام جمهوری اسلامی ایستاد، اینها محاکمه شان توی خیابان است و وقتی دستگیر شدند و به دادستانی رسیدند محاکمه شده اند و حکمشان اعدام است … هر کس در خیابان در درگیری و تظاهرات مسلحانه دستگیر شود بدون معطلی همان شب دو نفر پاسدار و یا مردم شهادت بدهند که آنها در درگیری بوده اند و علیه نظام جمهوری اسلامی قیام کرده اند کافی است و همان شب اعدام میشوند».

(کیهان ۲۹ شهریور)

باز همین جلاد میگوید « یکی از احکام جمهوری اسلامی این است که هر کس در برابر این نظام و امام عادل (!!) بایستد کشتن او واجب است، اسیرش را باید کُشت و زخمیش را زخمی تر کرد که کشته شود … . این حکم اسلام است چیزی نیست که ما تازه آورده باشیم.»

همچنین گیلانی رئیس دادگاههای انقلاب اسلامی چنین میگوید:

«اما محارب بعد از دستگیر شدن توبه اش پذیرفته نمیشود و کیفرش همان کیفری است که قرآن بیان میکند؛ کُشتن به شدیدترین وجه، حلقه آویز کردن به فضاحت بارترین حالت ممکن و دست راست و پای چپ آنها بریده شود … اسلام اجازه می دهد کسانی را که در خیابان تظاهرات مسلحانه میکنند. دستگیر شوند و در کنار دیوار همانجا آنها را گلوله بزنند و از نظر اصول فقهی لازم نیست به دادگاه بیاورند … اسلام اجازه نمیدهد که بدن مجروح این گونه افراد یاغی به بیمارستان برده شود بلکه باید تمام کشته شود.»

(کیهان ۲۶ شهریور)

سپس در بارهٔ پذیرفتن «توبه» می گوید «پذیرفتن توبهٔ اینها (که در حالت غیر مسلحانه دستگیر شده باشند) خیلی کار مشکلی است که اسرار و مراکز سازمان و مراکز تسلیحاتی را نشان بدهند.»

اما جوانان انقلابی ایران این آرزوی ننگین جلادان جمهوری اسلامی را مبدل به یاس میکنند و داغ دستیابی به اسرار سازمانی و مراکز تسلیحاتی رابر دلشان می گذارند و در این راه اعدام بی محاکمه را بجان خریدار میشوند.

لاجوردی یکی دیگر از جلادان رژیم آشکارا وحشت خود را از تزلزل و به مخاطره افتادن رژیم جمهوری اسلامی و هدف آنان را از اعدامهای دسته جمعی فوری چنین بیان میکند «برای اینکه دیگران از این اعدامها درس عبرت بگیرند و بدانند که اگر در تظاهرات مسلحانه دستگیر شوند جز اعدام کیفر دیگری نخواهند داشت.»

در این میان خلخالی هم آمادگی خود را برای «خدمت» مجدد در «دادگاههای انقلاب» اعلام کرده است. او با شنیدن زوزهٔ حزب اللهی ها (دادگاههای خلخالی ایجاد باد گردد!)، بار دیگر حرص و ولع خون آشامی بالا گرفته، با لحن بخون تشنهٔ جلادان می گوید «البته ما کار خودمان را کرده ایم و بقول معروف بازنشسته شده ایم. اما بالاخره تابع امر امام هستیم. اگر ایشان بفرمایند بله ما قبول میکنیم. حالا در دادگاهها بد کار نمیکنند (یعنی خوب کشتار میکنند!) البته اگر ضرورت اقتضاء کند طوری که … رفقا درست نتوانند تصفیه (یعنی قتل عام) بکنند یا در تشخیص مثلا اینکه چه کسی مرتد است، چه کسی مهدورالدم … دچار تردید شوند ما حاضریم» !!

«کیهان ۲۹ شهریور»

پیش تر هم ربانی املشی دادستان کل کشور در انتقاد از عدم قاطعیت دادگاهها گفته بود که «در صورت لزوم باید مانند امام علی روزی ۴ هزار نفر از کفار را سر برید!»

همچنین یکی دیگر از جلادان اعلام کرده بود که هیچگونه محدودیت سنی و جنسی برای اعدام وجود ندارد! و بالاخره خود «امام» نیز که اخیرا به مدت ۱۵ روز «امت» را از فیض سخنان گُهربار محروم کرده بود، دو پیام دور و دراز بمناسبت هفتهٔ جنگ و آغاز سال تحصیلی صادر نمود.

آن واقعیت اصلی که از خلال وراجی ها و لاف زنی های خمینی میتوان فهمید این است که علیرغم ادعا ها و تذکرات گمراه کننده در بارهٔ اولویت جنگ با عراق، در حقیقت کشتار و سرکوب انقلابیون در درجه اول اهمیت قرار داده شده است.

خمینی به دانش آموزان اخطار میکند که باید نه تنها دست به هیچگونه مبارزه ای علیه رژیم اسلامی نزنند بلکه همکلاسیهای مبارز خود را به پاسداران و کمیته ها لو بدهند. همچنین از آوارگان جنگی میخواهد که «صبر و شکیبایی خود را از دست ندهند» و دم برنیاورند! و آخر سر به «محاکمه انقلابی! «دستور میدهد که «بی کم و کاست حکم قران کریم را اجرا نمایند … و فتنه (بخوان انقلاب) را بخوابانند!»

(کیهان ۲۹ شهریور)

بدین ترتیب «فتوا» ها تکمیل است و تکلیف شرعی جلادان یعنی قتل عام بی چون و چرای انقلابیون روشن گشته است!

کارگران، زحمتکشان و توده های ستمدیدهٔ ایران!

چنانکه می بینید، ريم جمهوری اسلامی چون دسته ای ویرانگر و جلاد بجان مردم میهنمان افتاده و خود نیز بیشرمانه به آن اعتراف میکند. رژیم اکنون برای نجات خود، به یکی از هارترین و رسواترین رژیمهای جهان تبدیل گشته است و از هیچ کشتار و جنایتی اباء ندارد.

تمام رژیمهای سرمایه داری موقعی که خود را در مهلکهٔ انقلاب ببینند و احساس کنند که دیگر توده ها به عوامفریبی های آنان پی برده و نمیخواهند به دیکتاتوری و تسلط آنان گردن نهند این چنین هار میشوند. این در طبیعت نظام سرمایه داری است که برای حفظ خود، هر لحظه آماده است جان و زندگی میلیونها انسان را بازیچهٔ دست خود قرار داده و آن را به نیستی و نابودی بکشاند، تا زمانی که چنین رژیم هایی بر کشور حکمرانی می کنند، قلدری و زورگویی و قتل عام و کشتار در انتظار توده ها است. این منطق سرمایه داری است و هیچ نوع عوام فریبی نمی تواند آن را پوشیده نگه دارد.

بنابراین برای اینکه از دیکتاتوری سرمایه داری رهایی پیدا کنیم باید این رژیم را سرنگون کرده و رژیمی انقلابی – دموکراتیک جایگزن آن نمائیم که نمایندهٔ واقعی توده های کارگر و زحمتکش میهنمان و تجلیگاه ارادهٔ انقلابی آنان باشد، باید رژیمی بر سر کار آوریم که حقیقتا از آزادی و انقلاب توده ها پاسداری نموده و اقدامات ضد انقلابی باند های سیاه و عوامل سرمایه داران را خنثی و سرکوب نماید. باید رژیمی جایگزین این رژیم نماییم که رفاه و آسایش و امنیت و خوشبختی برای کارگران، زحمتکشان، دهقانان، خلق ها و دیگر توده های تحت ستم به ارمغان آورد.

لیکن چنین رژیمی جایگزین رژیم جمهوری اسلامی نمی گردد مگر اینکه خود کارگران و زحمتکشان و دیگر توده های مبارز بپا خیزند و اراده کنند که حکومت را مستقیما بدست بگیرند.

توده ها باید بیشتر به میدان مبارزه آیند، متشکل شوند و مصمم باشند که سرنوشت خویش را بدست گیرند. توده ها باید بیشتر به میدان مبارزه آیند، متشکل شوند و مصمم باشند که سرنوشت خویش را بدست بگیرند. کارخانه ها، کوچه ها، مدارس، خیابان ها، شهرها و روستاها را باید به صحنهٔ نبرد واقعی علیه رژیم تبدیل نمود.

آری! برای نجات مردم میهنمان تنها یک راه وجود دارد و آن شرکت مستقیم خود آنان در مبارزه، سرنگون کردن رژیم به وسیله قیام و بر سر کار آوردن یک حکومت انقلابی و دموکراتیک میباشد.  

نوشته از دهه ۶۰ تا امروز: تداوم سرکوب، کشتار و اعدام. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

برگی از تاریخ برگرفته از: خبرنامه کومه له.

تقدیم به: خانواده جان باختگان در شهریور ۱۳۵۸.

✍️: شمس الدین – امانتی،

 سه شنبه ۳ شهریور ۱۴۰۵.

در روزهای بین سوم تا نهم شهریور سال ۵۸ ساطور قصابی هيئت حاکمه ضد خلقی بکار افتاد و خون دهها نفر از پاکترین فرزندان انقلابی خلق کُرد را در میدان های اعدام بر زمین ریخت.

اعدام های دسته جمعی در شهرهای پاوه، مریوان و سنندج خشم و نفرت مردم سراسر کُردستان را برانگیخت و خبر این جنایات هولناک بزودی در تمام دنیا پخش گردید.

رژیم میخواست آرامش گورستان را بر خلق کُرد تحمیل کند و سپس در نقاط دیگر ایران آن را گسترش دهد.

مرتجعین حاکم گمان می کردند از این طریق می توانند ارادهٔ خلق را در ادامهٔ مبارزهٔ عادلانه اش در هم شکنند. اما در مدتی کمتر از یکماه بعد از یورش و اشغال شهر ها و اعدام های دسته جمعی، پیشمرگان جنبش مقاومت تعرض متقابل را آغاز کردند و به زودی همهٔ جاده ها از کنترل سرکوبگران خارج شدند و پاسگاه ها یکی بعد از دیگری سقوط کردند و سلاحها و مهمات آن بدست پیشمرگان افتاد، توان نظامی جنبش مقاومت بسیار افزایش یافت و تجارب گرانبهایی در این زمینه بدست آمد، که ما امروز در دومین مرحلهٔ جنبش مقاومت اهمیت آنها را بخوبی درمی یابیم.

شهر ها یکی پس از دیگری آزاد شدند و پیشمرگان پیروزمند و سرافراز در همه جا با حماسی ترین و پرشورترین پیشوازها از جانب توده ها روبرو گردیدند.

در تمام این مدت مبارزات پُردامنهٔ سیاسی در شهرها لحظه ای خاموش نشد و این کانون گرم مقاومت خلق همواره نیروبخش پیشمرگان در بیرون شهرها بود.

زحمتکشان روستا از جان و مال خود در خدمت این مبارزهٔ عادلانه مایه گذاشتند و با شرکت فعال خود آنرا هرچه نیرومندتر گردانیدند و آزادیهای دموکراتیک در سراسر ایران برای مدتی دوباره برقرار گردیدند.

دروغ پردازیهای رژیم در مورد «پیروزی های جنگ کُردستان» و صحنه سازیهای چمران بیش از پیش برای توده های مردم ایران افشاء شد و توهم بخشی دیگر از مردم در مورد ماهیت حاکمان جدید فرو ریخت و این خونبهای شهدائی بود که دسته دسته در میدان های تیر با قامت برافراشته و سینه ستبر مرگ سرخ خود را وثیقهٔ پیروزی آرمان کارگران و زحمتکشان گردانیدند.

اکنون پس از گذشت یکسال از شهادت این عزیزان دومین مرحله جنبش مقاومت پیروزمندانه به پیش میرود. این بار مبارزه ای بمراتب گسترده تر جریان دارد و در این دوره نیز با موج اعدامهای انقلابیون و مردم بی دفاع از جانب هیئت حاکمه ضد خلقی درگیر است و این جنبش با طبقهٔ کارگر و زحمتکشان سراسر ایران پیوند مبارزاتی دارد. به همین دلیل است که از رشد آن وحشت زده و هراسان گردیده و همهٔ امکاناتی را که شاه مزدور برای رژیم جدید بجای گذاشت در خدمت سرکوب خلق کُرد بکار گرفته است.

بمباران روستاهای کُردستان دیگر به صورت امری روزمره در آمده است.

هزاران گلولهٔ توپ و خمپاره و راکت بر سر مردم شهرهای سنندج، سقز، بانه و مریوان فروریختند، مزارع بسیاری را سوزاندن، در مجامع و اجتماعات عمومی مردم بی دفاع بمب گذاری کردند و دهها نوع جنایت دیگر مرتکب گردیدند تا بلکه ارادهٔ خلق را در ادامهٔ مبارزه سُست گردانند.

اما ببینیم چه پاسخی در یافت کرده اند:

مبارزات توده ها باشکال گوناگون در شهرهای تحت اشغال سرکوبگران آغاز گردیده و روز به روز رو به گسترش است. تمام سرزمین کردستان بجز چند شهر اشغال شده جولانگاه نیروی پیشمرگ است.

نبردهای حماسه آفرین که طی دو ماه اخیر در اطراف کامیاران و مریوان با موفقیت کامل و با کمترین تلفات در جریان بوده اند در تاریخ مبارزات انقلابی بیاد ماندنی هستند. کمیت و کیفیت نیروهای مبارز و انقلابی شرکت کننده در جنبش مقاومت بسیار افزایش یافته است. فرصت طلبان و تسلیم طلبان سلاح بر زمین گذاشتند و میدان مبارزه را ترک کرده اند.

رژیم مذبوحانه تلاش میکند تا با ارائه آمار های دروغین از تلفات نیروهای پیشمرگ شکست های مفتضحانه اش را پرده پوشی نماید. اما این دروغهای بزرگ در همه جا مورد تمسخر قرار میگیرند.

پشتیبانی بیدریغ توده ها ی مردم که هر روز وسیع تر وعمیقتر بصفوف جنبش مقاومت در جبهه نظامی و مبارزات سیاسی جلب می شوند، نوید بخش پیروزی های بسیار بزرگتری در آینده هستند.

یکسال پس از شهادت این مبارزین انقلابی می بینیم که خلق رزمنده اند و آنها را به نیرو تبدیل کرده است و در این راه بازهم از قربانی دادن نمی هراسد و امر عادلانه اش را به پیش میبرد.      

نوشته ارتجاع حاکم بر ایران در روزهای ۳ تا ۹ شهریور ماه سال ۵۸، دهها نفر از انقلابیون پاک باخته را اعدام کرد. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

برگی از تاریخ برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران.

تقدیم به مردم مبارز و انقلابی کردستان.

✍️: شمس الدین – امانتی 

با فرا رسیدن ۲۸م مرداد ماه ۶۹ یازده سال از مبارزه و مقاومت توده های کارگر و مردم زحمتکشان کردستان علیه رژیم اسلامی سپری میشود. ۱۱ سال از صدور فرمان یورش جنایتکارانه خمینی به کردستان می گذرد، یورش در ندانه که داستانهای زیادی از وحشیگری، قتل عام، بمباران، اعدام دسته جمعی و زندان و تبعید را از خود به یادگار گذاشت. اما حقیقتا در مقابل این یورش جنایتکارانه، توده های کارگر و مردم زحمتکش حماسه هائی از مقاومت، قهرمانی و از خود گذشتگی آفریدند.

در مدت این۱۱سال مجموعه تحولات سیاسی، اجتماعی و مبارزاتی در کردستان بوجود آمده است و مبارزات توده ای، کارگری و مسلحانه، سه عرصه مبارزه مداومی هستند که دائما رژیم را تحت فشار سیاسی، اقتصادی و نظامی قرار داده اند.

در عرصه جنگ انقلابی، شهر هایی مثل سنندج، مریوان، سقز و بانه، میدان بزرگترین جنگ های نیروی پیشمرگ و مردم مسلح در مقابل دشمن اشغالگر بوده اند و جنگ ۲۴ روزه شهر سنندج مهمترین و نیرومندترین مقاومت مسلحانه در میان این جنگها بوده است.

بعد از اشغال شهرها تا دهات و از جاده های اصلی تا حساسترین نقاط استقرار نیروهای رژیم به میدان جنگی تبدیل شدند که در آن هزاران نفر از نیروهای اشغالگر اسیر شده، هزاران نفرشان کشته شدند و صدها مقر و پایگاه آنها به تصرف پیشمرگان و مردم در آمد. در این ۱۱ سال، تمام کردستان، وجب به وجب آنتوپ باران و خمپاره باران شد تا رژیم سرانجام موفق شد آنرا به اشغال نظامی خود در آورد.

اما هنوز هم که هنوز است نیروهای اشغالگر رژیم نتوانسته اند بعلت فشار حملاتی که به آنها وارد میشود در آسودگی بسر برند و در این ۱۱ سال، زندگیشان در سنگر های بتونی و در میان سنگ و گل پایگاهها و در زیر زمین ها سپری شده است.

عرصه مبارزات و اعتراضات توده ای در این ۱۱ سال، میدان بسیاری از فداکاری ها و مقاومتهای مردم زحمتکش بوده است. تحصن مشهور مردم سنندج علیه حضور نیروهای رژیم، کوچ تاریخی مردم مریوان، راهپیمایی مردم شهرهای سنندج و سقز و بانه بخاطر پشتیبانی از مبارزه و کوچ مردم مریوان، شرکت نمایندگان شهرهای دیگر کردستان و تعدادی از اهالی شهرهای خارج کردستان در این راهپیمایی ها و به همین ترتیب تظاهرات خیابانی مردم شهرها در همان سالهای اول شروع جنبش انقلابی، همه و همه گوشه ای از مقاومت مردم در مقابل یورش رژیم به کردستان را تشکیل میدهند. از آن موقع تا کنون، این اعتراضات هر ساله با شیوه های مختلف در برابر رژیم دست به مقاومت زده اند.

مقاومت و ایستادگی در مقابل سیاستهای رژیم بخش دیگری از این اعتراضات وسیع اجتماعی است، مردم در تمام طول مدت جنگ ایران و عراق به سیاست سربازگیری جمهوری اسلامی به سیاست سربازگیری جمهوری اسلامی تمکین نکردند، شوراهای اسلامی رژیم جا نیا فتادند و سیاست باج گیری رژیم در جنگ ارتجاعی با شکست مواجه شد و به سیاست تسلیح اجباری جواب دندان شکنی داده شد و تک تک مراسم دولتی و انتخابات رژیم از طرف مردم تحریم شدند. علاوه بر اینها، اعتراض روزمره توده های مردم علیه حضور نیروهای اشغالگر و درگیری مدام با آنها در اکثر شهرها و روستا ها، بخش دیگری از مبارزات مردم بوده است. جمهوری اسلامی که در سنگسار کردن و قصاص مشهور است، موفق به اجرا و احیای این رسم حیوانی در کردستان نشده و چوبه دار اعدام در میادین شهرها، با وسیعترین اعتراضات و تظاهرات مردم روبرو شده است، تظاهرات مردم آزاده سقز در زمستان پارسال از نمونه های برجسته این اعتراضات است.

در این ۱۱ سال اگر رژیم کمک مزدورانش تلاش نموده است در مدارس دانش آموزان را تحت فشار قرار دهد، در عوض همیشه فضای مدارس برای خواهران زینب و پاسدار معلمان مزدور تنگ بوده و مداوما مورد تنفر واقع شده اند.

در این ۱۱ سال محلات زحمتکش نشین شهر ها میدان اعتراض و مبارزه مردم زحمتکش کش بخاطر تحقق مطالبات شان بوده است، مطالباتی از قبیل تامین امکانات شهری، اعتراض علیه یورش نیروهای جنایتکار رژیم به کسب و کار و خانه های مردم تنگدست، بخش دیگری از مبارزات مردم زحمتکش محلات حاشیه شهر ها بوده است. علاوه بر عرصه های مبارزه مسلحانه و توده ای، مبارزات کارگری هم سال به سال نیرومند تر و قدرتمندتر شده و تناسب قوا و فضای سیاسی موجود در جامعه به قوام گرفتن این مبارزات کمک نموده است. برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در شهرهای کردستان و قطعنامه های صادره از طرف کارگران در این روز، اعتصابات کارگران کارخانجات، کارگاهها، کوره ها و کارگران میدان شهرها، بخاطر دستیابی به مطالباتشان، نمایانگر و نشان دهنده سیمای مبارزات کارگری بوده است.

کارگران کردستان در طول این ۱۱ سال در برابر سیاستهای جمهوری اسلامی و باج و خراج جنگی به مقاومت پرداخته، در زمان جنگ از رفتن به سربازی خودداری کردند و تاکنون هم مانع از تثبیت شوراها و انجمنهای اسلامی رژیم در مراکز کارگری شده اند. به میدان آمدن وسیعتر کارگران کردستان در عرصه های مختلف مبارزه،

در مدت این ۱۱ سال، بزرگترین تغییرات سیاسی و اجتماعی را موجب شده و تاثیر زیادی بر سیمای سیاسی جامعه گذاشته است.

حالا دیگر وزن و جایگاه کارگر در کردستان مساله ای است که همه از کارگر و سرمایه دار و از دوست و دشمن آن را احساس میکنند و در معادلات خود به حساب می آورند. حالا کارگر در کردستان نه تنها پایه های مبارزات روزمره علیه سرمایه داران و جمهوری اسلامی را محکم کرده است، بلکه برپائی و پیروزی و شکست هر اعتراض کوچک و بزرگ توده های مردم هم به نسبت شرکت و سهم کارگران در این مبارزات گره خورده است. حالا دیگر این کارگران هستند که سرنوشت مبارزه در کردستان را تعیین میکنند.

در دل این مبارزات ۱۱ ساله و در عرصه های مختلف مبارزه، زنان در کنار و همدوش مردان به میدان آمده اند و در جنگ انقلابی و در مبارزات توده ای و کارگری ایفای نقش نموده اند و فداکاریهای زیادی را از خود به نمایش گذاشته اند که این هم از تغییرات بوجود آمده در جامعه کردستان است. حالا دیگر نزد بخش اعظم زنان و مردان کارگر و زحمتکش، این افکار و پندارهای ارتجاعی که گویا زن ضعیفه است و انسان درجه دوم است و …. جایی ندارد.

زنان در کردستان با ایفای نقش در میدانهای مختلف مبارزه راه مبارزه برای آزادی خود را هموارتر کرده و همراه با مردان قدمهای جدی برداشته اند و در این زمینه پیش رفته اند.

به میدان آمدن زنان و مردان کارگر، مبارزه برای آزادی و برابری را نیرومندتر کرده است. در سایه به میدان آمدن کارگران، نیروهای سوسیالیستی وسیعی به وجود آمده که خود سبب شده این افکار و سُنت های ناسیونالیستی ضعیف شود و افکار و سُنن ارتجاعی و مذهبی بیشتر رسوا و ترد گردد.

تحولات سیاسی و اجتماعی بوجود آمده تاثیرات دیگری هم داشته است، منجمله تاثیر بر احزاب سیاسی، توده های کارگر و زحمتکش در مدت این ۱۱ سال و بطور مستقیم احزاب سیاسی را تجربه کرده اند و آنها را مورد آزمایش قرار داده اند و اگر از یک طرف با اعتماد زیاد و روزافزون به دور کومه له و حزب کمونیست جمع شده اند، از طرف دیگر هر روزه بیشتر از حزب دمکرات فاصله گرفته اند و شکستهای پی در پی را نصیب این حزب کرده و موجب انزوای آن شده اند.

حزب دمکرت در ۱۱ سال گذشته با بازاریها و اربابان مرتجع نشان داده است که طرفدار چه کسی است و در کدام صف قرار دارد، در صف سرمایه دار یا کارگر! این حزب ناسیونالیست در این ۱۱ سال یک رکن اساسی کارش، پشت کردن به مبارزات توده های مردم و کارگران کردستان بوده است، حزب دمکرات کارگر را در کردستان به رسمیت نمی شناخت و موجودیت کارگران را انکار می کرد، تا از این طریق راحت تر بتواند نقش دشمنی خود با کارگران را انجام دهد.

حزب دمکرات تلاش زیادی بعمل آورد تا مبارزه در کردستان را فقط به مبارزه مسلحانه و جنگ پیشمرگان محدود نماید و توده های مردم و کارگران به میدان بیایند و حزب دمکرات همان حزب «عزیز» خلق کرد باشد و کماکان به قلدری و زورگویی خود ادامه دهد. اما روند حرکت جامعه با منافع حزب دمکرات همخوانی نداشت و ندارد، مادام که کارگران و زحمتکشان به میدان آمدند و زنان و مردان ستمدیده عرض اندام نموده و به عرصه مبارزه پای گذاشتند، حزب دمکرات نحیف و نحیف تر شد و سُنن و افکار ناسیونالیستی اش بیشتر و بیشتر ضعیف شدو هم اکنون آینده و سرنوشت جامعه کردستان به مبارزه کارگران و زحمتکشان گره خورده است که در آینده میدان را بر این حزب بیچاره تنگتر و تنگتر میکند، کارگرانی که حزب دمکرات تا پارسال جرات نمیکرد موجودیت آنها را به رسمیت بشناسد و حتی نامی از آنها بر زبان آورد!

تغییرات بوجود آمده در جامعه کردستان گویای این است که در آینده و در کردستان این شوراها، اتحادیه ها وسندیکاهای کارگری هستند که بر پا خواهند شد و این حزب کارگری است که قوام خواهد یافت.

در استراتژی کومه له برای کردستان با توجه به روند حرکت جامعه، روشن شده است که برای پیشبرد مبارزه چکار باید بکنیم، باید مبارزه ای هماهنگ در عرصه های سیاسی، اقتصادی و نظامی را به منظور تحت فشار قرار دادن جمهوری اسلامی و کسب پیروزی در کردستان! و بخاطر برپایی حکومت توده های کارگر و زحمتکش پیش بریم.

زنده باد جنبش انقلابی کردستان!

نوشته ۲۸ مرداد یازدهمین سالروز یورش رژیم به کردستان. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

تقدیم به: خانواده اعدام شدگان در روز سه شنبه ۶ مرداد در ملأ عام در میدان علیخانی اصفهان.

گرامی باد یاد کارگر کمونیست. رفیق محمد کاظمی!

✍️: شمس الدین – امانتی

رفیق محمد یکی از میلیونها انسانی بود که تنها از طریق فروش نیروی کارش امرار معاش میکرد. او در مدت ۵۹ سال عمر خود، بار سنگینی استثمار این نظام ضد بشری را بر دوش کشید و در این رابطه علیه نابرابری و برای رهایی بشر را بر دوش کشید و در این رابطه علیه نابرابری و برای رهایی بشر و نابودی این نظام طبقاتی و برپایی جامعه ای آزاد و برابر به مبارزه برخاست و به صف فعالین این راه، به صف کمونیستها پیوست.

رفیق محمد کاظمی سال ۱۳۰۷ در شهر سنندج دیده به جهان گشود.

کمبود و فقر خانوادگی، او را از همان سنین جوانی و نوجوانی به کار و تلاش وا داشت.

وی سالهای سال برای تامین معیشت خود و خانواده اش در رشته های مختلف بکار پرداخت و حدود ۲۲ سال از عمرش را در یک نانوائی و در شرایط سخت کاری بسر برد.

مردم سنندج و به ویژه همکارانش هر روز وی را می دیدند که ساعتها قبل از طلوع آفتاب و در حالیکه سن و سالی از او گذشته بود، در نانوائی دست بکار میشد.

واقعیات زندگی و موقعیت اجتماعی و اقتصادی، رفیق محمد را پابپای شرکت تلاش برای بقا و ادامه حیات، در بسوی مبارزه برای رهائی قطعی از این استثمار میشد و همیشه کار میکرد اما هر روز تنها می توانست به آن مقدار از ثروت تولید شده توسط خود و هم طبقه ای هایش دست یابد که بتواند با آن خود و خانواده اش را برای کار در روز بعد زنده و سرپا نگه دارد.

او سر تا پا نفرت و کینه بود علیه وضعیت نابرابر انسانها و به همین خاطر هم در تقلای مبارزه ای متشکل و جدی تر بود.

انقلاب ۵۷ برای او هم افق روشن و امید بخشی برای نجات از این وضعیت فلاکت بار در بر داشت و به همین دلیل هم به صف آن پیوست و فعالانه در تمام اعتراضات و مبارزات آن دوره شرکت کرد. در این دوره رفیق محمد همراه فرزند جوانش، رفیق جانباخته اقبال کاظمی، در بنکه انقلابی محله خود و در تجمعات اهالی محل، فعالانه در جهت اعمال حاکمیت انقلابی توده های مردم شرکت نمود.

او همگام با شرکت در مبارزات انقلابی مردم سنندج با اهداف کمونیستی کومه له آشنا شده و به صفوف آن پیوست و از این تاریخ به بعد مبارزه خود را با کومه له بطور متشکل ادامه داد.

اعتقاد راسخ و محکم او به رهائی بشر، همیشه در انجام پیگیرانه وظایف و ایفای نقش انقلابی و تبلیغ مستمر کمونیسم مشو قش بود. او کارگر کمونیست بود که همکارانش وی را بدلیل خصوصیات پُر شور، و انقلابیش دوست می داشتند و مورد اعتماد شان بود.

سال ۶۴ وقتی رفیق محمد خبر جان باختن فرزند دلبندش در جریان درگیری پیشمرگان کومه له و نیروهای حزب دمکرات را شنید، با چهره ای متین و آرام گفت «جان باختن اقبال برای من و خانواده ام و برای همه محرومان جامعه، مایه افتخار است، فداکاری و جانبازی لازمه تلاش در راه رهائی و پیروزی در جنگ و مبارزه علیه دشمنان طبقاتیمان است.

بله رفیق محمد چنین بود، زندگی و مبارزه واقعی و خستگی ناپذیرش، بیانگر تعلق او به کاروان مبارزین راه رهایی بشر بود.

سال ۶۳ به جرم هواداری از کومه له و داشتن رابطه تشکیلاتی با آن، دو بار از طرف مزدوران رژیم

در شهر سنندج دستگیر و تحت شکنجه و اذیت و آزار قرار گرفت. اما تلاش مذبوحانه رژیم نتوانست او را در ادامه راهی که آگاهانه در پیش گرفته بود، باز دارد و او هر بار پس از آزادی همچنان به فعالیت آگاهانه و کمونیستی خود، ادامه میداد.

مزدوران رژیم اسلامی که نابودی و مرگ خود و رژیمشان را در فعالیت و مبارزه کارگران پیشرو و آگاهی چون رفیق محمد می دیدند، روز ۱۵/۸/۶۵ وحشیانه به منزل این کارگر معترض یورش برده و او را همراه فرزندش دستگیر نمودند.

رفیق محمد در جریان این دستگیری وحشیانه و توام با کتک کاری و شکنجه، دچار سکته قلبی شد و چند ساعت پس از آن و قبل از اینکه به دکتر برسد، جان خود را از دست داد و به این ترتیب قلب پُر شور رفیق عزیزمان، کارگر معترض و آگاه محمد کاظمی برای همیشه از کار افتاد و ادامه راهش را به ما سپرد!

با ادامه راهش، یادش را گرامی می داریم!

نوشته گرامی باد یاد کارگر کمونیست. رفیق محمد کاظمی! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

برگی از تاریخ برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران در سال ۱۳۶۰.

تقدیم به: توده های محروم و ستمکش در ایران تحت سُلطه رژیم جمهوری اسلامی.

✍️: شمس الدین – امانتی  ۳۰ / ۶ / ۲۰۲۶ 

چند ماه از تهدید آمریکا و متحدانش و تصویب قطعنامه جنگ از جانب سازمان ملل و ۸ روز از آغاز این جنگ ویرانگر میگذرد و در مقابل آن مخالفت و اعتراض علیه این جنگ هم در ابعاد جهانی شروع و روز به روز گسترش می یابد. اعتراض جهانی به جنگ آمریکا و متحدانش در خلیج در شرایطی آغاز شد و اوج میگیرد که دول سرمایه داری با اتفاق آراء لشکرکشی و جنگ را تایید کرده و بر هیزم این آتش خانمانسوز می افزایند.

حتی سازمان ملل که قرار بود پاسدار امنیت و صلح در جهان باشد خود به پیشقراول این لشکرکشی و حمله تبدیل شد و شیپور جنگ را با امضا قطعنامه اش، زد. یعنی در واقع سازمان صلح و رئیس آن پرزد کوئیار که خود را مرد صلح می نامند بجای تلاش برای جلوگیری از جنگ خود به ژاندارم منطقه تبدیل گردید. و این نشان میدهد که پُزها و ژست ها و ارگانهای سرمایه داری حتی بنام صلح و در عالیترین سطح آن سازمان ملل، چقدر در برابر منافع سرمایه در جهان پوشالی و بی خاصیت اند.

گفتیم اعتراض جهانی به جنگ خلیج در این شرایط شروع شده و گسترش می یابد. حال که مدتی از کشتار مردم بی دفاع، کشتار کودکان، از بمبارانهای وحشیانه شهر ها میگذرد این سوال مطرح میشود که راه گسترش هر چه بیشتر اعتراض به جنگ و راه سراسری شدن و همبسته و متحد شدن این مبارزه کدام است. امروز هر کارگر و زحمتکش و هر انسان شریف و آزادیخواهی در جهان از خود میپرسد چکار باید کرد تا این اعتراض و مبارزه جهانی علیه جنگ قاطع تر، سراسری تر، همبسته تر و موثرتر واقع بشود؟ چکار باید کرد تا سرمایه داران و دول امپریالیستی را از جنایات بیشتر باز داشت؟ چکار باید کرد تا این جنگ برای سرمایه داران غیر ممکن شود و عامل اعتراض توده ای به مانعی جدی بر سر راه امپریالیسم تبدیل شود؟

جواب این سوال روشن است. می بینیم که نیروی اصلی، موثر و تعیین کننده در اوضاع و احوال کنونی هم همان طبقه کارگر است. نیروئی که اگر یکپارچه و سازمان یافته به میدان بیاید نقش موثر و تعیین کننده آن انکار ناپذیر است. طبقه ایکه اگر به میدان بیاید کل چرخ های ماشین جنگی سرمایه را متوقف میکند. اگر عامل و مادر همه جنگها و لشکرکشی ها و قهر بورژوازی را عامل اقتصادی و ثروت و سود اندوزی بدانیم که اینطور است – رگ حیات اقتصادی بورژوازی در دست همین طبقه کارگر است. اگر چرخهای ماشین جنگی بورژوازی را تولیدات نظامی و اقتصادی می چرخاند و اگر کلیه این تولیدات در دست کارگران قرار دارد با توقف تولید این چرخ ها می ایستد. بنابراین شکی نیست که نیروی اصلی و تعیین کننده برای توقف جنگ امپریالیستی امروز طبقه کارگر جهانی است، همانطور که در کلیه عرصه های مبارزه برای آزادی و رهایی و در انقلابها هم همینطور است. انقلاب اکتبر و دور نرویم انقلاب ۵۷ ایران را با بستن شیرهای نفت و توقف کار در صنعت نفت به سرانجام رساند و تکلیفش را تعیین کرد. پس ما باید منتظر این تحرک جهانی طبقه کارگر باشیم و برای آن بکوشیم. نمیتوان و نباید میدان جنبش جهانی جنگ را با اقشار غیر کارگر، بورژواهای لیبرال، کلیساها، آخوندها و حتی سازمانهایی که پرچم سبز بورژوازی را در دست دارند و صلح را از امپریالیست ها و دولتهای سرمایه داری گدایی میکنند، سپرد. نباید برای قطع جنگ به پز ها و نطق ها و دیدارهای ریا کارانه بورژوازی، چه در منطقه و چه در جهان، چه مذهبی و غیر مذهبی آن … چشم امید داشت. امروز اعتراض به این جنگ، در جبهه بورژواها و دولتها یشان جز گرفتن همین پزهای ریاکارانه نیست. امروز اعتراض به جنگ و مخالفت با جنگ اینها نه بخاطر دلسوزی بحال زنان و مردان و کودکان بی گناهی است که در مورد حمله بمب افکنهای آمریکایی و انگلیسی و فرانسوی اند، بلکه برای اظهار وجود و به وسیله ای برای تصفیه حسابهای درونی بورژوازی در داخ کشورها و با همدیگر با این یا آن کشور تبدیل شده است. این جز ریاکاری پست و بی مایه چیز دیگری نیست. جناح های درون هیئت حاکمه اسلامی ایران را نگاه کنید. در حالیکه جناح حاکم و مسلط پز بی طرفی و آگاهی به نعل و آگاهی به میخ زدن را گرفته است و در واقع سرگردانی و درماندگی خود را از اینکه در بحران کنونی نقش ندارد و آدم بحساب نمی آید و منزوی و منفعل گشته است را به نمایش میگذارد. از طرف دیگر آخوند محتشمی و خلخال زوزه میکشند که چرا جمهوری اسلامی در برابر مسلمان کُشی آمریکا ساکت است و دخالت نمیکند، چرا فرمان جهاد نمیدهد. این هم روی دیگر سکه ریاکاری این جناح بورژوازی درون حکومت اسلامی!

جنایتکارانی که خود تا دیروز علیه همین مردم بقول خودشان مسلمان اعلان جهاد میکردند و بیشتر از یک میلیون کارگر و زحمتکش و مردم محروم و ستمدیده منطقه را به کشتن دادند و بی خانه و آواره کردند حالا مدافع همین مردم شده اند. اما قضیه اسلام دوستی و مسلمان دوستی این جنایتکاران نیست اصل مساله استفاده از موقعیت کنونی برای تحکیم مطرح کردن خود در جریان کشمکش های درون خانوادگی خودشان است. قضیه برای حزب الله جبران مافات است. حزب الله و رهبرانش که در جنگ قدرت به رفسنجانی و متحدانش باخته اند حالا می خواهند ابتکار اعتراض به جنگ را به شیوه خود و با اتکا به گله پرانی و بی خاصیت گشته حزب الله شان بدست بگیرند. جمع آوری آخوند ها و طلبه های فیضیه قم برای راهپیمایی و اعتراض بجنگ و یا فراخوان تظاهرات علیه جنگ در تهران چیزی جز نمایش وقیح و ریاکارانه جنگ قدرت و تصفیه حسابهای درونی بین جناحها نیست. نیروی عظیم و دلسوز بحال بشریت و مخالفت واقعی جنگ جای دیگر است.

در درون طبقه کارگر ایران و توده های محروم و ستمکشی است که هیچگاه پشت سر آخوند محتشمی و خلخالی صف نمی کشند و قاطی حزب اللهی های قمه کش و آلت دست جناح بندیهای حکومت نمی شوند. از این بگذریم در بعضی از کشورهای دیگر سرمایه داری قضیه کمابیش به این منوال است.

گروه های مذهبی و قومی و عشیرتی و جناح بندیهای درون بورژوازی در این یا آن کشور عین همین ریاکاری بورژوازی را به اشکال متنوع به نمایش میگذارند سرهنگ قذافی که همچون برادرش رفسنجانی یکی به نعل و یکی به میخ میزند و معلوم نیست بالاخره خواهان خروج عراق از کویت است یا لشکرکشی و کشتار امپریالیستها را محکوم میکند و خواهان قطع فوری جنگ است، در پیشاپیش مردم لیبی رژه میرود. معلوم نیست بالاخره اینها کویت را میخواهند یا قطع فوری جنگ را و اگر همانطور که خودشان میگویند آزادی کویت را میخواهند پس مخالفتشان با جنگ چیست؟ آمریکا بقول خودش خواست آنها را برآورده میکند. همه این نمایشهای ریاکارانه ثابت میکند که نیروی واقعی و اصلی و تعیین کننده مبارزه علیه جنگ و برای قطع فوری آن نه جبهه بورژوازی، لیبرالها، کلیساها، آخوندها و غیره بلکه جبهه واقعی کارگران و توده های محروم جهان است.

کارگران و توده های ستمکش برای اعتراض و مخالفتشان علیه جنگ به دودوزه بازی و ریاکاری

احتیاجی ندارند طبقه کارگر با شعار آزادی کویت و قطع جنگ هر دو با هم در یک ترازو و تزلزل و ریاکاری بورژواهای لیبرال نشان نمیدهد. کارگران از همان روز اولش مخالف لشکرکشی آمریکا به منطقه بوده و هستند. طبقه کارگر جهانی هدف از لشکرکشی امپریالیستی را افشا کرده و گفته است که این لشکر کشی برای تسلط آمریکا و تحکیم او بر جهان است. برای سرکوب جنبشهای کارگری و آزادی خواهانه در جهان است. برای آقایی و سروری امپریالیسم بر جهان است.

آمریکا بعد از جنگ سرد در حالی که رقیب خود شوروی و شرق را از میدان بدر کرده حالا یکه تازی و قلدری و سروری بر جهان را مد نظر دارد و این خطر بزرگ و اساسی ایست که طبقه کارگر جهانی و آزادی و امنیت بشری را تهدید میکند. برای طبقه کارگر قطع فوری جنگ و انسان کُشی اساسی و حیاتی است. شعار طبقه کارگر قطع فوری جنگ و تخلیه فوری منطقه از لشکرها و زرادخانه های امپریالیست آمریکا و متحدینش است. حل مسئله کویت هم در صلاحیت کارگران و توده های مردم منطقه است و هم توانایی آن را دارند. مردم منطقه به قیم و وکیل و وصی نیاز ندارند. مردم منطقه به رهبری آقای بوش و ژنرالهای آمریکایی و انگلیسی و فرانسوی و ایتالیایی احتیاجی ندارند.

این موضع و حرف روشن و قاطع و بدون کلک و کولک طبقه کارگر و مردم محروم جهان است، قطع فوری جنگ و تخلیه منطقه از لشکرهای امپریالیستی شرط و شروط نمی خواهد و به خواست این یا آن دولت و قلدر سرمایه داری بستگی ندارد. جنگ را قطع کن و بی زحمت برو مسائل منطقه را بگذار همین جا حل و فصل شود.

اگر بخواهیم خلاصه کنیم و نتیجه بگیریم، این است که افکار عمومی جهان و بشریت متمدن امروز بحق علیه جنگ و کشتار است این فضا را نباید گذاشت با دودوزه بازیها و ریاکاریهای بورژوازی و این و آن جناح سرمایه داری و مذهبی و فرقه ای ‌آلوده گردد. بطور قطع اگر اعتراضات جهانی امروز علیه جنگ توسط این نیروها پیش برود، نه خواست روشن را پیش پا خواهند گذاشت و نخواهند توانست توده های عظیمی را بسیج کنند. قدرت بسیج گیری این ها بهمان اندازه محدود نگری مذهبی و فرقه ای و لیبرالی بورژوازی شان است، نه بیشتر از آن و یا حتی اگر این جنبش جهانی علیه جنگ خودبخودی پیش برد و باز هم نیروی عظیمی ممکن است هدر برود و نتیجه قطعی گرفته نشود.

بنا بر این تنها راه اساسی و تعیین کننده این است که رهبری این جنبش ضد جنگ و برای صلح و آزادی و امنیت بدست توانای کارگران بیفتد. وقتی ۲ میلیون کارگر اسپانیایی دست از کار میکشند و توده های مردم صلح خواه را برای اعتراض و تظاهرات علیه جنگ فراخوان می دهند معلوم میشود که قدرت واقعی در کجا است و این همان کاریست که در همه جا باید بشود و این آن چیزی است و آن رهبر است که ما میخواهیم. یا وقتی کارگران بارانداز بندر فرانسه از عبور کشتی با محموله تسلیحات برای خلیج جلوگیری و یا آن را متوقف میکنند باز یک گوشه کوچک دیگر این قدرت است.

میتوان گفت اکنون کارگران در بعضی از کشور ها مثل آلمان، اسپانیا، فرانسه و آمریکا برای این کار میکوشند و میخواهند در مرکز این جنبش قرار گیرند؟ این امید و خواست ماست. اکنون وقت آن رسیده است که کمیته های هماهنگی بین المللی کارگری برای یکپارچه کردن و فراخواندن نیروی عظیم طبقه کارگر جهانی در همه کشورها تشکیل شود. اگر طبقه کارگر جهانی امروز صاحب حزب سراسری خود یعنی بین الملل کارگری بود این کار یعنی همبستگی یکپارچه مبارزه یکروزه انجام میشد.

وقت آن است در همه کشورها قطعنامه های کارگری کشوری و بین المللی علیه جنگ صادر شود.

وقت آنست که اعتراض علیه جنگ در سطح بین المللی سازمان یابند و بهم متصل گردند و با هم هماهنگ شوند.

وقت آن است که رهبری کارگری همانطور که اتحاد کارگری در سطح اروپا برای سال ۹۲ مدنظر دارند. اتحاد کارگری و کمپین کارگری متحد را علیه جنگ هدایت و رهبری کنند. جبهه سراسری کارگری و توده ای محروم علیه جنگ باید سرنوشت این جنگ را فورا تعیین کند و الا زوزه های آخوندها و کلیساها و فرقه ها و جناح های مختلف سرمایه داری اهداف مختلف خود را دارند.

ما کارگران و توده های مردم آزادیخواه ایران به صف و جبهه بین المللی کارگران و آزادیخواهان تعلق داریم.      

نوشته جنبش جهانی علیه جنگ خلیج را دست قدرتمند کارگران باید رهبری کند. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران، در تیرماه ۱۳۶۹.

تقدیم به: مردم مبارز و آزادیخواه در ایران تحت سُلطه رژیم جمهوری اسلامی.

✍️: شمس الدین- امانتی

۳۰ خرداد ۱۴۰۵

گرامی باد ۳۱ خرداد روز پیشمرگ کومه له

کارگران! مردم زحمتکش کُردستان!

نیروی پیشمرگ کومه له در ۱۱ سال گذشته خستگی نا پذیر در صف مبارزه انقلابی و بر علیه بی حقوقی، سرکوب و تحقیر و بخاطر آزادی و حقوق پایه ای زحمتکش جنگیده است و از منافع کارگران در برابر دولت و سرمایه داران و بورژواهای محلی سرسختانه دفاع کرده است.

نیروی پیشمرگ کومه له بر علیه مالکیت خصوصی و نابرابری و ستم و بر علیه جهل و خرافه و مدافع حرمت و آزادیهای انسانی است.

نیروی پیشمرگ کومه له مدافع جنبش انقلابی کُردستان و مجری سنتهای سوسیالیستی در این جنبش است.

نیروی پیشمرگ کومه له بخش نظامی حزب کارگری در کُردستان و ایران و نیروی قابل اتکا و محبوب کارگران و توده های زحمتکش است.

نیرویی که کارگران و زحمتکشان از آن پشتیبانی می کنند و به خاطر نیرومندی و توانایی آن می کوشند!

زنده باد نیروی پیشمرگ کومه له!

نوشته برگی از تاریخ؛ به مناسبت روز پیشمرگ کومه له. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

تقدیم به؛ مردم مبارز و انقلابی در شهر مهاباد و بوکان.

برگرفته از؛ خبرنامه کومه له در آبانماه سال ۱۳۵۸.

شمس الدین – امانتی  ۱۱ / ۶ / ۲۰۲۶

شهر مهاباد، در کنترل مردم و پیشمرگان است.

بدنبال روزها درگیری شدید، شهر مهاباد از کنترل نیروهای اشغالگر نظامی و پاسدار رژیم جمهوری اسلامی خارج شد.

در این درگیریها همهٔ پیشمرگان از جمله پیشمرگان کومه له از همکاری بی دریغ مردم مبارز مهاباد برخوردار بودند.

مردم در سنگربندی و فراهم کردن تدارکات لازم برای پیشمرگان فعالانه شرکت داشتند و سنگر به سنگر همراه پیشمرگان با نیروهای اشغالگر و مزدور رژیم جنگیدند.

نظامیان و پاسداران تمام مواضعی را که اشغال کرده بودند، در اثر مبارزه قهرمانانه مردم و پیشمرگان تخلیه کردند و به پادگان پناهنده شدند..

درگیری در شهر مهاباد بدنبال محاصره اقتصادی شهر توسط ارتش جمهوری اسلامی! شروع شد و منجر به کشته و زخمی شدن تعداد زیادی از نیروهای اشغالگر و شهادت عده ای از مردم شد.  همچنین چندین تانک و خودرو منهدم گردید.

پیشمرگان کنترل کامل اوضاع را در دست دارند.

مرد مبارز مهاباد در پاکسازی شهر از جاشها و مزدوران رژیم و دستگیری و تسلیم آنان به پیشمرگان با کوشش خستگی ناپذیری شرکت دارند.

شهر بوکان، آزاد شد.

مردم مبارز بوکان بدنبال محاصره اقتصادی مهاباد در اعتراض به اعمال جنایتکارانه رژیم در این شهر تمام مغازه ها را بسته و ادارات و مدارس را تعطیل کردند.

پیشمرگان کومه له با همکاری و همسنگری تنگاتنگ مردم قهرمان بوکان به مقرهای پاسداران شهر بوکان یورش بردند، پاسداران با برجای گذاشتن کُشته و زخمی بسیار از مهلکه بدور رفتند.

شهر بوکان اکنون در کنترل پیشمرگان و مردم است.

مبارزات پیروزمندانه شهرهای مهاباد و بوکان نشانگر دو حقیقت مهم است:

۱- خلق بدون اتکاء به نیروی خود و بدون داشتن نیروی مسلح پیشمرگ هیچ چیز ندارد و ناچار است همه گونه خفت و خواری را تحمل کرده، نه جرأت ابراز عقیده و نه حق هیچگونه فعالیت سیاسی آزادانه را نداشته باشد.

اما با اتکاء به نیروی خود و داشتن نیروی پیشمرگ در خدمت منافع خلق باشد میتواند راه رشد نیروهای خلاق خود را با پاره کردن زنجیرهای اسارت، سرافرازانه هموار نماید.

۲- تمام تبلیغات رژیم در مورد وجود نیروهای ضد انقلابی پالیزبان و …. دروغ از آب در آمده است. زیرا مردم که برای آزادی، دموکراسی و رهائی از زیر بار خفقان رژیم با از جان گذشتگی دوشادوش پیشمرگ هایشان علیه نیروهای مهاجم مبارزه میکنند، نمیتوانند با عناصری ضدانقلابی همچمن پالیزبان و عوامل اسرائیل و یا حتی دولت هائی که با استفاده از فرصت دم از دوستی با خلق های ایران میزنند آشتی داشته باشند.

این حقیقت جز با مبارزه امکان نداشت که برای خلقهای دیگر ایران روشن گردد.

گرامی باد ۳۱ خرداد روز پیشمرگ کومه له.

نوشته کُردستان دیروز. برگی از تاریخ: به مناسبت فرا رسیدن ۳۱ خرداد روز پیشمرگ کومه له. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

تقدیم به؛ خانواده زندانیان سیاسی در ایران تحت سُلطه رژیم جمهوری اسلامی.

✍️:  شمس الدین – امانتی 

مردم!

سرنوشت زندانیان سیاسی را پیگیرانه و با جدیت دنبال کنید.

به مقررات حکومتی تمکین نکنید. مزدوران و عوامل رژیم را در حلقه فشار و بازخواست دائمی خود قرار دهید.

حقوق اجتماعی و انسانی مردم باید مراعات گردد.

استوار و بی تزلزل به حقوق انسانی و اجتماعی استناد کنید.

پیگیرانه بخواهید که زندانیان سیاسی آزاد گردند.

حقوق زندانیان بی کم و کاست مراعات گردد، منظم و دسته جمعی به ملاقات زندانیان بروید.

به هیچ وجه اجازه ندهید که در مقابل زندانها و بازداشتگاهها به شما توهین کنند. معترض و با گردن افراشته به ملاقات زندانیان خود بروید، این زندانبانان و جلادها هستند که باید در برابر شما در حالت دفاع باشند.

صف ملاقات کننده ها باید صف مردم آزاده و معترض باشد، که با اتحاد و همبستگی خود بجای زمزمه های پراکنده با نارضایتی و تنفر، آزادی زندانیان سیاسی، را با صدای واحد و رسا طلب میکنند.

در هر جا که میتوانید شعار: «آزادی زندانیان سیاسی» را به شعار اعتراضات و اجتماعات خود تبدیل کنید.

ما خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط تمام زندانیان سیاسی از هر مرام و مسلکی هستیم.

هیچکس نباید به جرم اعتقاداتش و مبارزه سیاسی و اقتصادی در زندان بماند.

مردم آزاده!

ما می توانیم و باید به نیروی اتحاد و مبارزه مان زندانیان سیاسی را آزاد کنیم.

در اجتماعات، در برابر در زندانها، در تظاهرات و در اعتراضات خود یکپارچه و متحد بگوئید: «زندانی سیاسی آزاد باید گردد!»

درود بر مردم آزاده!

مرگ بر جمهوری اسلامی! 

نوشته برگی از تاریخ: برگرفته از پیام نشریه صدای انقلاب ایران، در اسفند ماه ۱۳۶۹. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.