امروز جمعه ۲۵ اردیبهشت سالروز بمباران شیمیائی مقرات مرکزی کۆمەڵە توسط رژیم بعث عراق است. عصر روز ۲۵اردیبهشت سال ۱۳۶۷، مقرات مرکزی کۆمەڵە واقع در درۀ «بوتی» در ۲۰کیلومتری شمال شهر «رانیه» در کردستان عراق بوسیله هواپیماهای جنگی رژیم جنایتکار بعث عراق هدف بمباران شیمیایی قرار گرفت. در این تهاجم جنایتکارانه ۲۳ تن از اعضاء و کادرهای حزب کمونیست ایران و کومه له جانباختند و نزدیک به ۱۵۰ نفر نیز مصدوم و مسموم شدند. این رفقا از زمرۀ توانا ترین و رزمنده ترین پیشروان جنبش کارگری و کمونیستی ایران و از چهره های سرشناس، قدیمی و محبوب در میان توده های مردم بودند. آنها برعلیه ستم و استثمار و بی حقوقی توده های کارگر و زحمتکش، بر علیه جنگ و جنایات ناشی از آن، در دفاع از حقوق اولیه مردم کردستان، بپاخاسته و تمامی زندگانی خود را وقف مبارزهِ بی امان با نظام سرمایه داری و همه مصائب و ستمهای آن کردند.

این عزیزانِ جانباخته از زمرۀ انسانهای وارسته ای بودند که با شور انقلابی و قلبی سرشار از امید، از نقاط مختلف کردستان و دیگرشهرهای ایران با پیوستن به صفوف کۆمەڵە همراه و همدوش هم، با تحمل مخاطرات فراوان در ارگانهای مرکزی کومه له و نیز رادیو صدای حزب كمونیست ایران فعالیت می کردند.

این نخستین بار نبود که مقرهای نیروی پیشمرگ کۆمەڵە در کردستان عراق هدف حملۀ هوایی یا توپخانه ایی ارتش عراق قرار می گرفت. قبل از این نیز بارها قرارگاههای مرکزی کۆمەڵە در منطقۀ «مالومه» و در همین درۀ «بوتی» نیز، مورد حمله قرار گرفته بودند. نقاط مزبور جزو مناطقی بودند که خارج از کنترل دولت عراق قرار داشتند و نیروهای پیشمرگ اتحادیۀ میهنی کردستان و دیگر احزاب و نیروهای سیاسیِ مخالف رژیم عراق در آن حضور داشتند. رژیم عراق با تحت فشار قرار دادن کۆمەڵە در این مناطق می خواست ما را وادار سازد که مکانهای استقرار نیروی مسلح خود را از مناطق آزاد به مناطق تحت کنترل ارتش خود منتقل کند و مراودات بین نیروهای پیشمرگ کردستان ایران و عراق را قطع نماید. ارزیابی رهبری کۆمەڵە در آن موقع این بود که تا زمانی که منطقه ای آزاد در کردستان عراق باقی باشد، نبایستی مقرهای مرکزی خود را به مناطق تحت کنترل دولت عراق منتقل کند. این یک موضع گیری سیاسی بود که در خدمت امرِ مقاومت در برابر رژیم های جمهوری اسلامی و بعث عراق قرار داشت. این سیاست همچنین ادامۀ سیاست کۆمەڵە و حزب کمونیست ایران در قبال جنگ ایران و عراق نیز بود. سیاستی که جنگ را از هر دو سو، ارتجاعی میدانست و خواهان قطع فوری آن بود.

استقرار مقرات کۆمەڵە در این مناطق عملاً ما را با مردم کردستان عراق و نیروهائی که بر علیه رژیم بعث می جنگیدند، هم سرنوشت ساخته بود. صدماتی که بر نیروهای ما در این دوره وارد آمد در واقع بخشی از رنجهاو مصائبی بودند که مردم کردستان عراق بطور روزمره با آن دست و پنجه نرم می کردند.

به محض رسیدن خبر بمباران شیمیایی مقرات کۆمەڵە به شهر رانیه، هزاران نفر از مردم این شهر علیرغم نگرانی از عکس العمل رژیم بعث عراق، برای کمک به پیشمرگان مجروح و مصدوم کومه‌له بسیج شدند و از هر امکانی که در دسترس داشتند برای کمک به رفقای آسیبدیدۀ این رویداد بهره جستند. بسیاری از پزشکان و داروخانه های شهر سلیمانیه نیز علیرغم هشدارهای رژیم عراق، در امر مداوای مصدومان کۆمەڵە،نهایت همکاری را به عمل آوردند. همبستگی شورانگیز مردم کردستان عراق و بویژه مردم شهر رانیه و روستاهای این منطقه با پیشمرگان کومه‌له در آن روز خاطره ایست که هرگز از اذهان زدوده نمی شود.

اسامی رفقای جانباخته در بمباران شمیایی مقرات کۆمەڵە در روز ۲۵اردیبهشت سال ۱۳۶۷ عبارتند از: اسماعیل مصطفی زاده، احمدمحمدی، بایزید بیاض، پرویز تاجوانچی، حسین سیگاری.سعید محمدی، جلال پنجوینی، فرشته رضائی،عبدالله هوشیاریان علی حسن محمدی(طهمورث)، فرنگیس شاهوئی، کریم جنتی، کریم عبدالله پور، مریم مجنون(سعادت)، کمال رضانژاد، کیومرث مهاجر(جبار)، منوچهرمحمودیان (مرتضی)، محمدرسولی خوش صفت، محمدعمرعلی، ناصح مردوخ، نادرقاضی زاده (آزاد)، وفاتوتونچی و حامد مدرسی.

نام این عزیزان برای همیشه بر لوح تاریخ سراسر فداکاری و رزمندگی جنبش کمونیستی ایران خواهد درخشید. امروز آرامگاه این دسته از زنان و مردان تسلیم ناپذیرِ کۆمەڵە و حزب کمونیست ایران در همان محلِ جانباختنشان به مکانی برای تجدید خاطرۀ خانواده هایشان و تجدید عهد همرزمانشان با آرمانهای شریف و انسانی آنها تبدیل شده است

نوشته گرامی باد یاد جانباختگان بمباران شیمیائی مقرات مرکزی کۆمەڵە توسط رژیم بعث عراق اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

اوضاع سیاسی کنونی و وظایف ما

بخش اول: اوضاع جهانی و بحران ساختاری سرمایه‌داری
گزارش با ترسیم تصویری از وضعیت جهان در سال ۲۰۲۶ آغاز می‌شود و آن را «مرحله‌ای از انباشت هم‌زمان بحران‌های ساختاری سرمایه‌داری جهانی» می‌نامد. از نظر گزارش، این بحران‌ها نه انحراف‌های گذرا، بلکه شکل عادی کارکرد نظام سرمایه‌داری هستند. شاخص‌هایی چون بدهی جهانی ۲۵۰ تریلیون دلاری و هزینه‌های نظامی ۲.۴ تریلیون دلار در سال، نشانگر شکاف عمیق میان منطق انباشت سرمایه و نیازهای واقعی انسان‌هاست.
در سطح ژئوپلیتیک، جهان به عرصه رقابت قدرت‌های بزرگ تبدیل شده است؛ ایالات متحده به عنوان مرکز قدرت مالی و نظامی، چین به عنوان قطب اصلی تولید صنعتی، و روسیه با تکیه بر قدرت نظامی و منابع انرژی. گزارش تأکید می‌کند که تضاد میان این قدرت‌ها نه رویارویی نظام‌های متفاوت، بلکه رقابت درونی یک منطق واحد، یعنی انباشت سرمایه و کنترل بازارها، است.
خاورمیانه یکی از مهم‌ترین صحنه‌های این کشمکش معرفی می‌شود و جنگ ۲۰۲۶ علیه ایران در همین بستر قرار می‌گیرد. در عرصه بازار کار نیز گزارش از تبدیل شدن بی‌ثباتی شغلی به «قاعده» سخن می‌گوید، حدود ۲ میلیارد انسان در اشکال غیررسمی و بدون قرارداد کار می‌کنند. نتیجه‌گیری بخش اول آن است که در چنین جهانی، وظیفه طبقه کارگر ارتقای مقاومت پراکنده به سازمان‌یابی پایدار و آگاهانه است.

بخش دوم: اوضاع سیاسی ایران

ماهیت جنگ ۴۰ روزه
این بخش محور اصلی گزارش است. جنگ آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی که ۴۰ روز به طول انجامید و هنوز به آتش‌بس پایداری نرسیده، رویدادی تعیین‌کننده در مقیاس جهانی ارزیابی می‌شود. موضع اصلی حزب کمونیست ایران که در بیانیه خرداد ۱۴۰۴ تدوین شده، این است که این جنگ از هر دو سو ارتجاعی است:

• جمهوری اسلامی رژیمی مرتجع، زن‌ستیز و ضدکارگر است که برای بقای سلطه خود می‌جنگد.
• اسرائیل رژیمی جنایتکار است که سیاست نسل‌کشی علیه فلسطینیان را پیش می‌برد.
• آمریکا برای تبدیل جمهوری اسلامی به همکاری متعارف و تأمین هژمونی خود در منطقه می‌جنگد.

از این رو، یک نیروی انقلابی مسئول نه مبارزه علیه جمهوری اسلامی را به بهانه حمله خارجی متوقف می‌کند و نه به اسرائیل و آمریکا به عنوان نیروی «رهایی‌بخش» امید می‌بندد.
اهداف طرف‌های درگیر
گزارش اهداف هر طرف را به تفکیک بررسی می‌کند. جمهوری اسلامی در پی بقا، حفظ برنامه هسته‌ای و موشکی، و استمرار نفوذ منطقه‌ای است. آمریکا می‌خواهد رفتار ایران را مهار کند، بدون آنکه لزوماً رژیم را تغییر دهد. اسرائیل اما اهدافی حداکثری‌تر دارد: جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای و تضعیف قدرت منطقه‌ای آن. بن‌بست مذاکرات ناشی از آن است که جمهوری اسلامی واگذاری مؤلفه‌های اصلی قدرت خود را معادل فروپاشی می‌داند.

دو رویکرد متفاوت در اپوزیسیون
گزارش به نقد صریح بخشی از اپوزیسیون می‌پردازد که جنگ خارجی را «فرصت» برای سقوط جمهوری اسلامی قلمداد کرد یا مردم را بی‌پروا به خیابان فراخواند. این رویکرد «ماجراجویانه و غیرمسئولانه» ارزیابی می‌شود. در مقابل، رویکرد مورد دفاع حزب هشدار داده بود که حمله خارجی نه تنها به آزادی نمی‌انجامد، بلکه می‌تواند فضای امنیتی را تشدید و مبارزه مستقل مردم را به عقب براند. گزارش می‌افزاید مدافعان موضع اول که اکنون تدریجاً عقب‌نشینی می‌کنند، نمی‌توانند بدون پذیرش صریح خطا، از زیر بار مسئولیت سیاسی شانه خالی کنند.

چشم‌انداز کوتاه‌مدت
احتمال می‌رود مذاکرات به یک دوره «نه جنگ، نه صلح» منجر شود. آمریکا ترجیح می‌دهد با فشار حداکثری یعنی تحریم، انزوای دیپلماتیک و تهدید نظامی، بدون ورود به جنگ تمام‌عیار، امتیاز بگیرد. جمهوری اسلامی در برابر دو گزینه قرار دارد: عقب‌نشینی نسبی که به جابه‌جایی در آرایش رهبری منجر می‌شود، یا انتخاب الگوی بقا از طریق انزوا که مسیری نزدیک به کره شمالی است. در هر دو حالت، بحران رژیم حل نمی‌شود و فقط شکل آن تغییر می‌کند.

ایران پس از جنگ
گزارش تصویری از دوره پساجنگ ارائه می‌دهد. از یک سو، بدون درآمد نفتی و با تحریم‌های چندلایه، بازسازی زیرساخت‌ها عملاً ناممکن خواهد بود و بیکاری، تورم و فقر تشدید می‌شوند. از سوی دیگر، پایان فضای جنگی به مردم فرصت می‌دهد مطالبات معلق‌مانده را از سر بگیرند. مطالباتی چون نان، کار و آزادی بار دیگر می‌توانند محور جنبش‌های اجتماعی شوند.
دوره پساجنگ همچنین لحظه‌ای برای ارزیابی اعتبار سیاسی نیروهاست. جریان‌هایی که از جنگ استقبال کردند یا در برابر ویرانی سکوت کردند، با فرسایش اعتبار روبه‌رو خواهند شد. نیروهایی که مرزبندی روشنی با جنگ و نظم مولد آن داشتند، ظرفیت بیشتری برای اثرگذاری خواهند داشت.

بخش سوم: اولویت‌ها و وظایف حزب

رهایی از دو توهم
گزارش بر رهایی از دو توهم زیانبار تأکید می‌کند:

اول، توهم نجات از بیرون: نه فشار خارجی، نه حمله نظامی و نه مداخله قدرت‌های جهانی راه آزادی مردم ایران را هموار می‌کند. این فشارها فقط موازنه میان نیروهای ارتجاعی را بازتنظیم می‌کند.
دوم، توهم شورش بدون سازمان: پیروزی تنها از ترکیب سه عنصر آگاهی، سازماندهی و رهبری حاصل می‌شود. فراخوان خیابانی بدون این عناصر، تحمیل تلفات و بالا بردن هزینه تغییر است. فاصله میان تضعیف یک حکومت و سقوط آن را فقط نیروی سازمان‌یافته می‌تواند پر کند.

تاکتیک‌های عملی
گزارش بر ضرورت جدی گرفتن دستاوردهای کوچک و گام‌به‌گام تأکید می‌کند. ۴۷ سال مبارزه نشان داده تمام عقب‌نشینی‌های جمهوری اسلامی فقط زیر فشار مبارزات اجتماعی تحمیل شده است. وظیفه مرکزی، تبدیل فشار اجتماعی به سازمان‌یابی پایدار است. مسیر آینده از شورش‌های انفجاری فاقد سازمان عبور نمی‌کند.
جنبش کارگری به عنوان محور
جایگاه کلیدی در این دوره به جنبش کارگری داده می‌شود. دو مطالبه اصلی برای تحمیل بر حکومت تعریف می‌شوند:
حق اعتصاب: که در خود بسته‌ای کامل از حقوق را حمل می‌کند؛ از حق تجمع و راهپیمایی تا مصونیت از اخراج، حق چانه‌زنی جمعی، حق همبستگی و صندوق‌های اعتصاب. اعتصاب صرفاً توقف کار نیست، بلکه تبدیل نیروی پراکنده به اهرم فشار اجتماعی است.
حق تشکل مستقل: که بر اساس آن کارگران بتوانند آزادانه سندیکا، اتحادیه یا هر نهاد صنفی مستقل ایجاد کنند. بدون این دو حق، طبقه کارگر همواره پراکنده و سرکوب‌پذیر می‌ماند.

بخش چهارم: وظایف در کردستان

جهت‌گیری تاکتیکی
در کردستان، جهت‌گیری اصلی حضور فعال‌تر فعالین حزبی در مبارزات اجتماعی و توده‌ای تعریف می‌شود. مبارزه سیاسی که از نیازهای واقعی مردم فاصله بگیرد، به شعارهای انتزاعی محدود می‌ماند. چند عرصه اصلی برای فعالیت تعیین شده‌اند:
جنبش کارگری: حضور در انجمن‌های صنفی، حمایت از کارگران ساختمانی، فصلی و کولبران، و ایجاد صندوق‌های همبستگی مالی.
سازمان‌دهی زنان: ایجاد تشکل‌های زنان حول حقوق پایه‌ای، مبارزه برای حق پوشش اختیاری، دستمزد برابر، حق طلاق و مقابله با خشونت خانگی. زن کارگر کرد همزمان زیر فشار تبعیض جنسیتی، استثمار طبقاتی و ستم ملی قرار دارد.
آزادی‌های دموکراتیک: دفاع از آزادی بیان، تشکل و اعتراض، دفاع از زندانیان سیاسی، و مطالبه رفع فضای نظامی و امنیتی.
فرهنگ، زبان و محیط‌زیست: دفاع از آموزش به زبان مادری، فعالیت‌های فرهنگی و هنری، و مبارزه علیه بحران زیست‌محیطی که مستقیماً زندگی زحمتکشان را تهدید می‌کند.
گزارش بر پیوند دادن مطالبات ملی، طبقاتی، جنسیتی و دموکراتیک تأکید می‌کند. کولبر همزمان قربانی فقر، ستم ملی و سرکوب امنیتی است. معلمی که برای زبان مادری مبارزه می‌کند، برای عدالت آموزشی و حق تعیین سرنوشت نیز می‌جنگد.

امنیت و ادامه‌کاری
ماه‌های نخست پس از پایان جنگ «حساس‌ترین روزها» توصیف می‌شوند. رژیم عجله دارد پیش از شکل‌گیری موج اعتراضی، دست به کار شود. فعالین داخل کشور باید با «حداکثر هوشیاری» عمل کنند و از هر اقدامی که به نیروهای سرکوبگر بهانه بدهد، خودداری کنند. «هوشیاری امروز، شرط ادامه مبارزه فرداست.»
تشکیلات علنی کومه‌له در اقلیم کردستان
در دوره پساجنگ، فشارهای جمهوری اسلامی بر اقلیم کردستان برای محدود کردن فعالیت‌های اپوزیسیون تشدید خواهد شد. دو اصل بر اقدامات حاکم خواهد بود: اول، ادامه‌کاری فونکسیون‌های اصلی نباید مختل شود؛ دوم، امنیت و زندگی رفقا نباید به مخاطره بیفتد.

بخش پنجم: وظایف تشکیلات خارج کشور
وظایف خارج از کشور بر ده محور تعریف شده‌اند: تحکیم حزبیت و انضباط سازمانی؛ معرفی کومه‌له به افکار عمومی جهانی؛ توسعه عضوگیری از نیروهای چپ و آزادیخواه؛ اتحاد عمل با جریانات چپ از طریق کمپین‌ها و سمینارهای مشترک؛ تقویت جنبش کارگری از طریق فشار بین‌المللی؛ شرکت در جنبش‌های ضدسرمایه‌داری در کشورهای میزبان؛ دفاع از حقوق پناهندگان؛ حمایت از جنبش برابری‌خواهی زنان؛ تقویت مالی و محتوایی رسانه‌های حزب؛ و حضور سازمان‌یافته در شبکه‌های اجتماعی.

جمع‌بندی
پیام محوری گزارش آن است که انقلاب اجتماعی با فرمان یا شوک خیابانی شکل نمی‌گیرد، بلکه محصول انباشت تجربه، سازمان، آگاهی و حضور فعال توده‌ها در مبارزات روزمره است. سیاست درست در این دوره آن است که فعالین در دل جامعه و در متن مطالبات زنده مردم حضور یابند، مبارزات پراکنده را به هم پیوند دهند، و گام‌به‌گام شرایط لازم برای تحول اجتماعی را فراهم سازند. این مسیر هم زندگی امروز را انسانی‌تر می‌کند و هم چشم‌انداز آینده‌ای آزاد و برابر را به واقعیتی دست‌یافتنی‌تر تبدیل می‌سازد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران
02-05-2026

نوشته 🚩 خلاصه گزارش سیاسی پلنوم چهارم کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران اوضاع سیاسی کنونی و وظایف ما بخش اول: اوضاع جهانی و بحران ساختاری سرمایه‌داری اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

به اطلاع می‌رساند پلنوم چهارم کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران، روز شنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، برابر با دوم مه ۲۰۲۶، با حضور اعضای کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران و همچنین تعدادی از رفقای کمیته مرکزی کومه‌له و کمیته تشکیلات خارج از کشور حزب که به‌عنوان ناظر دعوت شده بودند، برگزار گردید.

پلنوم با سرود انترناسیونال و یک دقیقه سکوت به یاد جان‌باختگان راه آزادی و سوسیالیسم آغاز شد.

دستور جلسه پلنوم عبارت بود از:

۱- گزارش سیاسی و تشکیلاتی کمیته اجرایی حزب به پلنوم

۲- بررسی چند قرار و تصمیم درون‌حزبی

۳- تقسیم کار و وظایف اعضای کمیته مرکزی حزب

گزارش سیاسی کمیته اجرایی، پس از اعمال ملاحظات رفقای شرکت‌کننده در پلنوم، به‌عنوان یک سند حزبی که مبنای کار ما تا پلنوم بعدی خواهد بود، به اتفاق آرا به تصویب رسید. این گزارش به‌طور علنی منتشر می‌شود.

پلنوم در آخرین بخش کار خود، رفقا: سروه ناصری، ابراهیم علیزاده، فرشید غفارنژاد، فریدون ناظری و اسعد رستمی را به‌عنوان کمیته اجرایی حزب کمونیست ایران تعیین نمود.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

نوشته اطلاعیه پایانی پلنوم چهارم کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

پیشاپیش اول مه، روز جهانی همبستگی کارگران را به تمام کارگران، زحمتکشان و همه‌ی انسان‌هایی که برای آزادی و برابری تلاش می‌کنند، شادباش می‌گوییم.

امسال در شرایطی به استقبال روز کارگر می‌رویم که وضعیت عمومی مردم جهان به‌ ویژه کارگران، زحمتکشان و قشر کم درآمد جامعه به‌مراتب دشوارتر از گذشته شده است. اگرچه در برخی کشورهای پیشرفته رشد اقتصادی اندکی مشاهده می‌شود و تورم نسبت به سال ۲۰۲۵ تا اندازه‌ی ناچیزی کاهش یافته، اما در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، بحران‌هایی چون بدهی، بیکاری، گرانی، فقر و ناامنی غذایی همچنان ادامه دارد. شکاف اقتصادی میان کشورها و همچنین در درون جوامع افزایش یافته و عواملی مانند تنش‌های سیاسی، جنگ‌ها و نوسانات بازار انرژی در تشدید این وضعیت نقش اساسی داشته‌اند.

امروز زندگی خانواده‌های کارگری و کارمندی به‌گونه‌ای است که درآمد ماهانه آنها به‌ سختی پاسخگوی نیازهای اولیه‌ی زندگی است. افزایش ناچیز دستمزدها در برابر رشد شدید هزینه‌های زندگی عملاً بی‌اثر بوده است. هزینه‌هایی مانند اجاره مسکن، خوراک، پوشاک، انرژی و حمل ‌و نقل بخش عمده درآمد را می‌بلعند.  بسیاری از خانواده‌ها ناچار به حذف بخش‌هایی از نیازهای زندگی، کاهش مصرف و کنار گذاشتن برنامه‌های رفاهی شده‌اند. در چنین شرایطی، حتی داشتن شغل ثابت نیز تضمینی برای امنیت اقتصادی نیست.

طبق گزارش‌های نهادهای بین‌المللی مثل صندوق بین‌المللی پول و سازمان ملل، آثار مخرب جنگ‌ها در سال ۲۰۲۶ نه‌تنها افزایش یافته، بلکه ابعاد پیچیده‌تری به خود گرفته است. جنگ‌ها زندگی میلیون‌ها انسان را بطور مستقیم و غیرمستقیم تحت تأثیر قرار داده‌اند و باعث گسترش فقر و بحران‌های انسانی شده‌اند. افزایش قیمت انرژی و مواد غذایی، اختلال در زنجیره‌های تأمین و فشار اقتصادی بر اقشار کم‌ درآمد از مهم‌ترین پیامدهای این وضعیت هستند. در کنار این، تأثیرات روانی و اجتماعی جنگ نیز عمیق و گسترده است. اضطراب، ناامنی، افسردگی و محرومیت از آموزش، به‌ویژه در میان کودکان، به ‌طور چشمگیری افزایش یافته است. جنگ‌ها دیگر محدود به مرزهای جغرافیایی نیستند و اثرات آن‌ها از طریق اقتصاد جهانی و مهاجرت، سراسر جهان را در بر گرفته است.

در شرایط کنونی، مردم ایران به‌ ویژه کارگران و زحمتکشان و خانواده‌هایشان با فشارهای جدی اقتصادی، امنیتی، بیکاری، ناامنی شغلی و کاهش دسترسی به خدمات عمومی مواجه‌اند. بخش بزرگی از منابع به هزینه‌های نظامی اختصاص یافته و آن بخش از خدماتی ناچیز مانند آموزش، بهداشت و حمایت‌های اجتماعی که وجود داشت، بیش از پیش تضعیف شد و یا بطور کلی از بین رفته است. آوارگی، بی‌ثباتی، مشکلات معیشتی، ترس، رعب و وحشت به واقعیت روزمره‌ی بسیاری از خانواده‌ها تبدیل شده است.

این جنگ‌ها در نتیجه رقابت قدرت‌ها بر سر منابع، نفوذ و منافع اقتصادی است و هیچ ربطی به بهبود زندگی مردم از جمله کارگران و اقشار فرودست جامعه ندارد. در این میان، مردم، به‌ویژه خانواده‌‌های کارگران، زحمتکشان و قشر پایین جامعه، قربانیان اصلی هستند. از این ‌رو، نباید از هیچ‌ یک از طرف‌های جنگ حمایت کرد، بلکه باید آن را محکوم و اگاهانه بر منافع مشترک انسانی و طبقاتی در برابر جنگ و نابرابری تأکید نمود.

در روز جهانی کارگر امسال، در چنین شرایطی، باید بر ضرورت تقویت همبستگی میان اقشار ستم دیده در جامعه تأکید شود. از حقوق پایه‌ای مانند دستمزد، امنیت شغلی و دسترسی به نیازهای اساسی دفاع شود. با گسترش جنگ و خشونت مخالفت گردد و خواهان پایان دادن جنگ در اسرع وقت شد. با افزایش آگاهی و همکاری اجتماعی، از پراکندگی و آسیب ‌پذیری بیشتر جلوگیری شود. در عین حال، باید توجه داشت که در شرایط جنگی، فعالیت‌های جمعی با محدودیت‌ها و خطرات بیشتری همراه است، بنابراین هرگونه اقدام باید با در نظر گرفتن امنیت فردی و جمعی صورت گیرد.

تنها زمانی کارگران، زحمتکشان، اقشار فرودست و ملیت‌های تحت ستم در جامعه از این همه ظلم، ستم و بی‌حقوقی رهایی می‌یابند که آگاهانه و در همبستگی، برای دستیابی به خواست‌های مشترک خود مبارزه کنند، تشکل‌های مستقل و پایدار خویش را ایجاد و تقویت نمایند و با گسترش همبستگی و سازمان‌یابی جمعی، توان خود را در مسیر تغییرات اساسی به کار گیرند.

تشکیلات خارج از کشور حزب کمونیست ایران صمیمانه از همه‌ی احزاب، سازمان‌ها، تشکل‌های کارگری، انسان‌های سوسیالیست، آزادی‌خواه، برابری‌طلب و عدالت‌خوا دعوت می‌کند که با در نظر گرفتن شرایط خطیر کنونی جامعه و مسئولیت‌های تاریخی مشترک، روز جهانی همبستگی کارگران امسال را به نقطه‌ی آغازی تازه برای گسترش همکاری‌ها و هماهنگی‌های عملی تبدیل کنیم. باشد که در ادامه، با همفکری، همگرایی و وحدت عمل، بتوانیم فعالیت‌هایی مؤثرتر، گسترده‌تر و سازمان‌یافته‌تر را در راستای دفاع از حقوق کارگران و تحقق آزادی، برابری و عدالت اجتماعی تا رسیدن به جامعه‌ی مد نظر پیش ببریم.

پرتوان باد مبارزه‌ی طبقه‌ی کارگر در راه رسیدن به جامعه‌ی سوسیالیستی

کمیته‌ی خارج از کشور حزب کمونیست ایران

٢٣ آوریل ٢٠٢٦

نوشته اطلاعیه‌ی کمیته‌ی خارج از کشور حزب کمونیست ایران، به‌مناسبت روز جهانی کارگر اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کارگران، زحمتکشان و انسان‌های آزادی‌خواه!

اول ماه مه، روز جهانی کارگر، در راه است؛ روزی که در آن طبقه کارگر در سراسر جهان، تاریخ مبارزه، رنج و امید خود را به خیابان‌ها و محل کار و زندگی می‌برد و پرچم همبستگی و رهایی را برافراشته نگه می‌دارد. حزب کمونیست این روز تاریخی را به کارگران و زحمتکشان ایران و جهان، به همه مبارزان راه برابری و آزادی ، صمیمانه شادباش می‌گوید.

امروز طبقه کارگر ایران در یکی از سخت‌ترین دوره‌های خود زندگی می‌کند. گرانی شدید، تورم کمرشکن و دستمزدهای چند برابر زیر خط فقر، زندگی کارگران را نابود کرده است. قراردادهای موقت و سفیدامضا، نبود امنیت شغلی، نداشتن بیمه و نبود هرگونه حق واقعی در محیط کار، وضعیت را غیرقابل تحمل کرده است. میلیون‌ها کارگر حتی با کار تمام ‌وقت، فقیرند. آن‌ها نمی‌توانند نیازهای اولیه چون خوراک، مسکن، درمان و آموزش را برای خانواده‌هایشان تأمین کنند. در کنار این، بیکاری گسترده جوانان کارگر و فرزندان طبقه کارگر را حتی آنان را که تحصیلات بالا دارند، به حاشیه رانده است. این وضعیت نتیجه مستقیم حاکمیت سرمایه‌داری رانت‌خوار و مذهبی جمهوری اسلامی و پیوند آن با سرمایه‌داران بزرگ داخلی و سرمایه جهانی است. 

جنگهای ۱۲ روزه و ۴۰ روزه و ماجراجویی‌های نظامی جمهوری اسلامی در منطقه، فشار مضاعفی را بر دوش طبقه کارگر تحمیل کرده است. از یک‌سو، کارگاه‌ها، کارخانه‌ها و محل‌های کار، در سایه بمبارانها به ‌صورت مستقیم  به قتلگاه کارگران تبدیل شده است  و  از سوی دیگر با نبود ایمنی و استانداردهای کار و افزایش حوادث مرگبار  و با تبدیل محیط کار به زندانی که در آن کارگر یا باید تن به شرایط مرگ‌بار بدهد یا در پی اخراج و بیکارسازی، به حاشیه فقر پرتاب شود، به‌صورت غیرمستقیم زندگی کارگران به تباهی جسمی و روحی تهدید می کند. اما با همه اینها این همه ابعاد فاجعه هم نیست. هزینه‌های سرسام‌آور نظامی، جنگ‌افروزی و سرکوب داخلی، از جیب کارگران و زحمتکشان پرداخت می‌شود. با کاهش بودجه‌های رفاهی و خدمات عمومی، با سقوط مداوم ارزش دستمزد، و با تحمیل بیکاری و دستمزدهایی که چندین برابر پایین‌تر از خط فقر هستند. این سیاست عملاً میلیون‌ها کارگر را به مرگ تدریجی محکوم کرده است؛ مرگی که در آن فرسودگی، سوءتغذیه، بیماری، ناامیدی و اعتیاد، چهره‌های مختلف یک فاجعه واحدند. 

با وجود همه این فشارها، طبقه کارگر ایران در برابر ستم و استثمار سرمایه‌داری ساکت نمانده است. علی‌رغم ممنوعیت رسمی اعتصاب و هرگونه تجمع مستقل، در دهه‌های اخیر به‌طور متوسط سالانه شاهد هزاران اعتصاب، تجمع و اعتراض کارگری در رشته‌ها و بخش‌های مختلف بوده‌ایم: از نفت و پتروشیمی تا فولاد و خودروسازی، از معادن و راه‌آهن تا آموزش و درمان، از کارگران شهرداری تا کارگران پیمانی و موقت. این اعتراضات، که اغلب با سرکوب، بازداشت، تهدید و اخراج روبه‌رو شده‌اند، نشان می‌دهند که طبقه کارگر ایران نه منفعل است و نه تسلیم‌شده؛ بلکه در حال جست‌وجوی راه‌های مؤثرتر برای سازمان‌یابی و تحمیل خواسته‌های خود است. با فروکش کردن فضای جنگی و اضطراب ناشی از تنش‌های نظامی، این طبقه با تکیه بر همین پیشینه غنی مبارزه، می‌تواند و باید دور تازه‌ای از پیکار برای مطالبات خود را با قدرت و آگاهی بیشتر از سر بگیرد. 

با این همه، یکی از ضعف‌های اصلی مبارزات کارگری در چند دهه اخیر، پراکندگی آن بوده است. هرچند هر اعتصاب و هر اعتراض، در محل خود، گامی مهم و شجاعانه است، اما اعتصاب‌های جدا از هم، محدود به یک کارخانه یا یک شهر، بدون هماهنگی و هم‌زمانی، به‌سختی می‌توانند رژیم و سرمایه‌داران را وادار به عقب‌نشینی‌های جدی و پایدار کنند. تجربه جهانی طبقه کارگر و نیز تجربه خود کارگران ایران نشان داده است که قدرت واقعی این طبقه در «وحدتِ عمل» و هم‌زمانی اعتصابات و اعتراضات سراسری است؛ در پیوند دادن مبارزه معیشتی و صنفی با مبارزه سیاسی علیه کل نظام سرمایه‌داری حاکم. غلبه بر پراکندگی و حرکت به سوی هماهنگی سراسری، وظیفه‌ای حیاتی و عاجل در دوره پیشِ رو است. 

حزب کمونیست بر این باور است که طبقه کارگر ایران در دوره‌ای که پیشِ رو دارد، ناگزیر است دو مطالبه محوری و حیاتی را در مرکز مبارزات خود قرار دهد؛ مطالباتی که بدون تحقق آن‌ها، گام‌برداشتن در عرصه‌های بالاتر سازماندهی حزبی، سیاسی و اعمال رهبری بر دیگر جنبش‌های پیشرو اجتماعی، به‌شدت دشوار خواهد بود: 

اول، آزادی رسمی و بی‌قید و شرط حق اعتصاب، در وسیع‌ترین معنای کلمه؛ یعنی به‌رسمیت شناختن حق کارگران برای متوقف کردن کار، در هر سطح و در هر زمان، بدون ترس از معیشت، از اخراج، بازداشت و سرکوب.

دوم، آزادی تشکیل و فعالیت تشکل‌های مستقل کارگری، در معنای جامع و مانع آن؛ یعنی حق کارگران برای ایجاد سندیکا، انجمن، شورا، فدراسیون و هر نوع تشکل منتخب و پاسخ‌گو به خودشان، مستقل از دولت، کارفرما، نهادهای امنیتی و خانه‌کارگرها و شوراهای زرد دولتی. 

تحمیل این دو مطالبه به طبقه حاکم، نه یک خواست فرعی، بلکه پیش‌شرط گشودن راه برای سازماندهی سوسیالیستی و اعمال نقش رهبری‌کننده طبقه کارگر در کل جامعه است. 

تا زمانی که این آزادی‌ها به‌طور رسمی، قانونی و واقعی به‌دست نیامده و تثبیت نشده‌اند، مبارزه طبقه کارگر باید بر تحمیل عملی آن‌ها در همه سطوح متمرکز باشد. به این معنا که کارگران، در متن مبارزه روزمره برای کار، مزد، بیمه، مسکن، ایمنی محیط کار و دیگر مطالبات معیشتی و صنفی، حق خود برای اعتصاب، تجمع، انتخاب نمایندگان واقعی و تشکیل تشکل مستقل را در عمل به کرسی بنشانند و از آن عقب ننشینند. هر اعتصاب، هر تجمع و هر تلاش برای ایجاد تشکل مستقل، حلقه‌ای از زنجیره مبارزه برای تثبیت این آزادی‌های حیاتی است. تنها از دل این تجربه زنده و عملی است که فرهنگ همبستگی، خودسازماندهی و خودرهبری طبقه کارگر می‌تواند شکل بگیرد و نهادینه شود. 

حزب کمونیست ایران بر این حقیقت اساسی تأکید می‌کند که طبقه کارگر تنها طبقه‌ای است که با رهایی خود، کل جامعه را از بند استثمار، ستم و تبعیض رها خواهد کرد. جامعه‌ای که طبقه کارگر برای آن مبارزه می‌کند، جامعه‌ای است مبتنی بر برابری، رفاه عمومی، رفع هر گونه ستم ملی، جنسی، مذهبی و طبقاتی؛ جامعه‌ای بدون استثمار انسان از انسان، بدون فقر و تحقیر. این چشم‌انداز، بر پایه‌ی موقعیت عینی طبقه کارگر در تولید اجتماعی و نقش تعیین‌کننده‌ی او در گردش چرخ زندگی مادی جامعه استوار است. تا زمانی که تولید اجتماعی بر دوش کارگران می‌چرخد، این طبقه می‌تواند و باید قدرت خود را برای درهم‌شکستن مناسبات سرمایه‌داری و برپایی نظمی نوین، سوسیالیستی و انسانی به‌کار گیرد. 

حزب کمونیست، در این روز جهانی و تاریخی، همه کارگران و زحمتکشان، همه سوسیالیست‌ها و آزادی‌خواهان را فرامی‌خواند که حول مطالبات مشترک، برای وحدت، سازمان‌یابی و مبارزه‌ای آگاهانه‌تر و سراسری‌تر گام بردارند. اول ماه مه، روز قدرت و امید طبقه کارگر است؛ این روز را به نقطه عزیمتِ مرحله‌ای نوین از پیکار برای رهایی بدل کنیم. 

حزب کمونیست ایران

اردیبهشت ۱۴۰۵

آوریل ۲۰۲۶

نوشته اطلاعیه حزب کمونیست ایران در آستانه اول ماه مه، روز جهانی کارگر اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

در محکومیت تداوم حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی به اردوگاه‌های پناهندگان کردستان ایران در اقلیم کردستان

حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی ایران به کمپ‌ها و اردوگاه‌هایی که محل زندگی و اسکان پناهندگان کردستان ایران در اقلیم کردستان هستند، همچنان بی‌وقفه ادامه دارد. حتی فروکش موقت آتش جنگ و رویارویی مستقیم میان جمهوری اسلامی از یک‌سو و آمریکا و اسرائیل از سوی دیگر، کوچک‌ترین تأثیری در توقف این حملات جنایتکارانه به مناطق مختلف اقلیم کردستان نداشته است.

در نتیجه این تهاجمات، هم در میان مردم بی‌دفاع در کردستان عراق و هم در میان فعالان سیاسی و پناهندگان کردستان ایران که در اقلیم کردستان به‌سر می‌برند، شمار زیادی جان‌باخته و زخمی شده‌اند. تازه‌ترین نمونه این جنایات، حمله به کمپ پناهندگان در سورداش بود؛ حمله‌ای که علاوه بر چند زخمی، به مرگ مظلومانه‌ی دختر جوان مبارز، غزال مولانی انجامید؛ وی در صفوف «سازمان زحمتکشان کردستان» فعالیت می‌کرد. غزال مولانی امروز در گورستان جان‌باختگان کومه‌له در شهر سلیمانیه، به خاک سپرده شد.

همان‌گونه که بارها تأکید کرده‌ایم، این حملات به شهرها، خانه‌های مردم، مراکز تجمع مدنی و اردوگاه‌های پناهندگان، جنایتی آشکار است و هیچ توجیه سیاسی، نظامی یا امنیتی ندارد. کمپ سورداش، که برای چندمین بار هدف موشک‌ها و پهپادهای جمهوری اسلامی قرار می‌گیرد، یکی از آن مکان‌هایی است که به‌طور رسمی از سوی دولت عراق و حکومت اقلیم کردستان و در هماهنگی با امور پناهندگان سازمان ملل متحد برای اسکان خانواده‌های فعالان سیاسی کردستان ایران تأسیس و به رسمیت شناخته شده است. حمله به چنین مکانی، تعرضی مستقیم و آگاهانه به جان و امنیت پناهجویانی است که خود از سرکوب و تعقیب جمهوری اسلامی گریخته‌اند و در این منطقه به دنبال پناه و امنیت بوده‌اند. ما این جنایت‌های جمهوری اسلامی در خاک اقلیم کردستان را با شدیدترین لحن محکوم می‌کنیم.

کومه‌له خود را در برابر امنیت و آسایش مردم اقلیم کردستان، و به‌ویژه در برابر جان و سرنوشت پناهندگان سیاسی کردستان ایران که در این منطقه زندگی می‌کنند، متعهد و مسئول می‌داند. ما صراحتاً اعلام می‌کنیم که این‌گونه حملات به اقلیم کردستان و به کمپ‌ها و محل‌های سکونت پناهندگان سیاسی، هیچ‌گونه توجیهی ندارد و از دید ما به‌مثابه جنایت جنگی و نقض فاحش حقوق انسانی پناه‌جویان و غیرنظامیان است و به‌شدت محکوم است.

کمیته مرکزی کومه‌له، با نهایت تأسف و تأثر، جان‌باختن مظلومانه‌ی دختر جوان مبارز، غزال مولانی را به خانواده‌ی داغدار او، به رفقا و هم‌رزمانش در سازمان زحمتکشان کردستان، تسلیت می‌گوید و یادش را گرامی می‌دارد.

ما بر عزم خود برای افشای هرچه بیشتر این جنایات، دفاع از امنیت و حقوق پناهندگان، و گسترش همبستگی با مردم اقلیم کردستان و همه قربانیان سرکوب و جنگ در منطقه تأکید می‌کنیم و از همه نیروهای مترقی و آزادی‌خواه می‌خواهیم در برابر این تجاوزات ساکت نمانند.

کمیته مرکزی کومه‌له

(سازمان کردستان حزب کمونیست ایران)

۲۷ فروردین ۱۴۰۵

نوشته 🚩 اطلاعیه کمیته مرکزی کومه‌له در محکومیت تداوم حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی به اردوگاه‌های پناهندگان کردستان ایران در اقلیم کردستان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

در رد ادعاهای مطرح‌شده درباره دریافت سلاح از آمریکا

در پی اظهارات اخیر دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مبنی بر ارسال سلاح به داخل ایران از طریق نیروهای کرد، دبیرخانه کمیته مرکزی کومه‌له (سازمان کردستان حزب کمونیست ایران) لازم می‌داند موضع روشن و همیشگی خود را بار دیگر اعلام کند.

کومه‌له در سراسر تاریخ مبارزاتی خود، علیه جمهوری اسلامی و برای کسب آزادی و حقوق مردم زحمتکش و ستمدیده کردستان، در قبال مبارزات مدنی، اعتراضات اجتماعی و جنبش‌های توده‌ای مردم، سیاستی روشن، مسئولانه و علنی داشته است. تأکید ما همواره بر سازمان‌یابی مردم مبارز از پایین، بر اتکا به حرکت‌های آگاهانه، متشکل و هدفمند توده‌ای، و بر پرهیز از نظامی‌ شدن فضای مبارزه سیاسی کردستان بوده است. ما همواره بر این حقیقت پای فشرده‌ایم که هر اندازه مبارزه مردم متکی‌تر به نیروی آگاه، سازمان‌یافته و اجتماعی خود باشد، به همان اندازه توان مانور نیروهای سرکوبگر محدودتر خواهد شد و امکان تعرض به صفوف مردم کاهش خواهد یافت.

مردم کردستان، با تجربه‌ای انباشته از دهه‌ها مبارزه، راه و چاه این نبرد را به‌خوبی آموخته‌اند. آنان می‌دانند که قدرت واقعی جنبش انقلابی و آزادی‌خواهانه، نه در پروژه‌های تحمیلی قدرت‌های جهانی، بلکه در نیروی متشکل خود مردم، در اعتراض آگاهانه و سازمان‌یافته، و در حضور مستقل و متکی به اراده توده‌ها نهفته است. کومه‌له دقیقاً بر همین پایه شناخته شده، اعتبار یافته و نیرو گرفته است.

از همین‌رو، ما با قاطعیت دریافت هرگونه سلاح، کمک، پشتیبانی یا هماهنگی سیاسی ـ امنیتی از سوی آمریکا یا اسرائیل را به‌شدت تکذیب می‌کنیم. کومه‌له نه‌فقط در شرایط کنونی، بلکه در هیچ مقطع و تحت هیچ عنوانی، نه بخشی از پروژه‌های آمریکا و اسرائیل در ایران بوده و نه کوچک‌ترین هماهنگی‌ای با این پروژه‌ها داشته است. این یک موضع تاکتیکی و گذرا نیست، بلکه بخشی از هویت سیاسی، اجتماعی و انقلابی ماست.

کومه‌له جنبشی ریشه‌دار در متن رنج، مقاومت و آرمان‌خواهی مردم کردستان است. اعتبار این سازمان نه از اتاق‌های فکر دولت‌های خارجی، نه از مناسبات پشت‌پرده و نه از معاملات امنیتی، بلکه از اعتماد مردم، از پیوند با کارگران، زنان، جوانان و زحمتکشان کردستان، و از ایستادگی بر سنت مستقل و آزادی‌خواهانه مبارزه انقلابی سرچشمه گرفته است.

دبیرخانه کمیته مرکزی کومه‌له

(سازمان کردستان حزب کمونیست ایران)

۱۷ فروردین ۱۴۰۵

۶ آوریل ۲۰۲۶

نوشته  اطلاعیه دبیرخانه کمیته مرکزی کومه‌له در رد ادعاهای مطرح‌شده درباره دریافت سلاح از آمریکا اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

در محکومیت تداوم حملات جمهوری اسلامی و نیروهای نیابتی آن به اقلیم کردستان

جنگ ضد مردمی آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی اکنون وارد پنجمین هفته خود شده است. در این میان، بار دیگر مردم و مناطق غیرنظامی، قربانیان اصلی این جنگ و سیاست‌های جنایتکارانه طرفین شده‌اند. اقلیم کردستان در طول یک ماه گذشته به‌طور مداوم زیر آتش موشک‌ها و پهپادهای جمهوری اسلامی و نیروهای نیابتی آن، قرار داشته است

در شرایطی که رهبران اقلیم کردستان رسماً و به‌روشنی اعلام کرده‌اند که نمی‌خواهند بخشی از این جنگ باشند و بی‌طرفی خود را نیز اعلام کرده‌اند، تقریباً هیچ روزی بدون حمله موشکی و پهپادی به شهرها و مناطق مختلف اقلیم سپری نشده است. توجیه رسمی این حملات، وجود پایگاه‌های آمریکا در منطقه عنوان می‌شود، اما واقعیت روشن‌تر از آن است که این حملات مدت‌هاست از هر ادعای نظامی فراتر رفته و مستقیماً جان مردم، خانه‌ها و مراکز غیرنظامی را هدف قرار داده است.

تنها در روز شنبه، منزل شخصی رئیس حکومت اقلیم کردستان هدف حمله موشکی قرار گرفت. روز یک شنبه نیز یک منزل مسکونی در آبادی زرگويز همراه با چند نقطه دیگر در شهر های سلیمانیه و هولیر مورد حمله قرار گرفتند. در همین هفته، محل اقامت گروهی از نیروهای حکومت اقلیم که در حال استراحت بودند آماج حمله قرار گرفت که در نتیجه آن ۶ تن جان باختند و بیش از ۳۰ نفر زخمی شدند. افزون بر این، اردوگاه‌های محل سکونت خانواده‌های کرد پناهنده در کردستان عراق نیز بارها هدف حملات موشکی و پهپادی قرار گرفته‌اند و شماری از ساکنان آن‌ها جانباخته یا زخمی شده‌اند.

این در حالی است که رهبران اقلیم کردستان همچنین به‌صراحت اعلام کرده‌اند که قرار نیست از این منطقه حمله‌ای نظامی از سوی نیروهای سیاسی مخالف جمهوری اسلامی صورت بگیرد. بنابراین، ادامه این حملات نه دفاعی است، نه قابل توجیه اند.

ما این حملات را، چه مستقیماً از سوی جمهوری اسلامی انجام شده باشد و چه به‌دست نیروهای نیابتی آن جنایتی آشکار می‌دانیم؛ و با شدیدترین لحن آن را محکوم می‌کنیم.

مسئولیت کامل جان‌باختن و زخمی شدن شهروندان، ویرانی خانه‌ها، ناامن کردن زندگی مردم و گسترش دامنه جنگ به اقلیم کردستان، مستقیماً بر عهده جمهوری اسلامی و نیروهای وابسته به آن است. هدف قرار دادن منازل مسکونی، محل استراحت نیروهای حکومت اقلیم، اردوگاه‌های پناهندگان و مناطق شهری، چیزی جز تعرضی آشکار به جان و امنیت مردم نیست.

ما ضمن اعلام همبستگی با مردم اقلیم کردستان، خانواده‌های جان‌باختگان، مجروحان و همه کسانی که در اثر این حملات آسیب دیده‌اند، خواهان توقف فوری این حملات هستیم و تأکید می‌کنیم که مردم کردستان نباید بهای جنگ‌ها، رقابت‌ها و ماجراجویی‌های دولت‌ها و نیروهای ارتجاعی را بپردازند.

اقلیم کردستان نباید به میدان تسویه‌حساب جمهوری اسلامی، آمریکا، اسرائیل و نیروهای نیابتی تبدیل شود. 

مردم منطقه بیش از این نباید قربانی جنگی شوند که هیچ نفعی برای آنان ندارد و از هر دو سو علیه زندگی و امنیت مردم عمل می‌کند.

کمیته مرکزی کومەلە

( سازمان کردستان جزب کمونیست ایران)

نهم فروردین ۱۴۰۵

۲۹ مارس ۲۰۲۶

نوشته اطلاعیه  کمیته مرکزی کومەلە در محکومیت تداوم حملات جمهوری اسلامی و نیروهای نیابتی آن به اقلیم کردستان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

بیش از ۲۰۰ تن از فعالان سیاسی و اجتماعی کردستان با انتشار فراخوانی، بر ضرورت برقراری دیالوگ و ایجاد هماهنگی سیاسی میان مبارزات مردم کرد در چهار بخش کردستان تأکید کرده‌اند.

کومه‌له (سازمان کردستان حزب کمونیست ایران) همواره بر این واقعیت تأکید داشته است که مبارزات مردم کرد در بخش‌های مختلف کردستان، علیرغم تفاوت شرایط، سیاسی  استراتژی‌های متفاوت دارای پیوندهای عینی و تأثیرات متقابل‌ هستند. تحولات جاری در منطقه نیز بار دیگر این واقعیت را برجسته کرده است.
از نظر ما، هر ابتکاری که بتواند زمینه گفت‌وگو، تبادل تجربه و هماهنگی میان نیروهای سیاسی و اجتماعی در بخش‌های کردستان را فراهم آورد، در نفس خود می‌تواند گامی ضروری و مثبت باشد. بر همین اساس، ما از پیشنهاد ایجاد «مرکز دیالوگ ملی» به‌عنوان بستری برای گفت‌وگوی نیروهای مختلف استقبال می‌کنیم و آمادگی خود را برای مشارکت فعال در این روند اعلام می‌داریم.

در عین حال تأکید می‌کنیم که حضور کومه‌له در چنین روندی، بر پایه سیاست مستقل و استراتژی سوسیالیستی ما خواهد بود. ما بر این باوریم که پیشروی واقعی در مسئله کرد، بدون اتکا به نیروی طبقه کارگر، زحمتکشان و جنبش‌های آزادی‌خواهانه و برابری‌طلب ممکن نیست.

ما همچنین بر این نکته تأکید داریم که چنین ابتکاراتی تنها در صورتی می‌توانند به نتایج ملموس و پیشرو منجر شوند که از سطح گفت‌وگوهای کلی فراتر رفته و در خدمت تقویت مبارزات واقعی مردم، به‌ویژه کارگران و زحمتکشان و اقشار محروم جامعه، زنان و جوانان قرار گیرند.

ما ضمن حمایت از آغاز این روند، بر ضرورت شفافیت سیاسی، حفظ استقلال نیروهای شرکت‌کننده، و جهت‌گیری در راستای منافع اکثریت مردم کردستان تأکید می‌کنیم و برای ایفای نقشی فعال و مسئولانه در این مسیر تلاش خواهیم کرد.

کمیته مرکزی کومه‌له
(سازمان کردستان حزب کمونیست ایران)

چهارشنبه ۵ فروردین ۱۴۰۵

نوشته اطلاعیه کمیته مرکزی کومه‌له در پشتیبانی از ایجاد «مرکز دیالوگ ملی» اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

به: کمیته رهبری کومه‌له

از: کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

رفقای گرامی،

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران، موضع اعلام‌شده‌ی کمیته رهبری کومه‌له در قبال جنگ جاری در منطقه را ـ که ضمن تأکید بر تداوم مبارزه پیگیر علیه جمهوری اسلامی، این جنگ را از هر دو سو ارتجاعی، ضد مردمی و مغایر با منافع امروز و فردای مردم ایران و مردم کردستان ارزیابی کرده است ـ مورد تأیید کامل قرار می‌دهد و حمایت قاطع خود را از آن اعلام می‌دارد.

تحولات شتابان خاورمیانه بیانگر ورود این منطقه به مرحله‌ای نو از کشاکش‌های ژئوپولیتیک، نظامی و امنیتی است. هم‌زمان، این تحولات نیروهای سیاسی متکی بر سنت‌های رهایی‌بخش چپ و سوسیالیستی را بار دیگر در «بوته آزمایش» تاریخی قرار داده است؛ آزمونی که نتایج آن در ترسیم افق‌های آتی مبارزه طبقاتی و رهایی‌بخش در کردستان و ایران نقشی تعیین‌کننده خواهد داشت.

در چنین شرایطی، ارزیابی دقیق نسبت جنبش انقلابی کردستان با آرایش‌های نظامی، امنیتی و سیاسی قدرت‌های بزرگ، پرسشی بنیادی درباره ماهیت، مشروعیت و افق سیاست انقلابی در این منطقه است. پاسخ روشن به این پرسش، شرط هرگونه مداخله آگاهانه سیاسی و اجتماعی است؛ مداخله‌ای که تنها زمانی می‌تواند در خدمت منافع طبقه کارگر، زحمتکشان و مردم محروم قرار گیرد که بر اتکای آگاهانه به نیروی اجتماعی خود مردم و بر استقلال سیاسی جنبش استوار باشد.

جنبشی که اعتبار تاریخی خود را از پیوندی زنده، پایدار و پرهزینه با مردم به‌دست آورده است، نمی‌تواند و نباید بی‌تأمل سرنوشت خود را در مدار آرایش‌هایی تعریف کند که منطق شکل‌گیری آن‌ها از ضرورت‌ها و ملاحظات پیچیده قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی ناشی می‌شود. از همین منظر، تصمیم سنجیده و مسئولانه کومه‌له در عدم پیوستن به همپیمانی احزاب کردستان، بیانگر درکی اصولی از سیاست انقلابی مستقل بود. کومه‌له با صراحت و مسئولیت‌پذیری، ابهامات سیاسی، مخاطرات عملی و پیامدهای چنین هم‌سویی‌هایی را با شفافیت و استدلال مستدل نشان داد که ایفای نقش تاریخی جنبش انقلابی کردستان، یا باید بر شالوده اتکای آگاهانه به نیروی اجتماعی مردم بنا شود، یا در غیر این صورت در معرض وابستگی به آرایش‌هایی قرار خواهد گرفت که جهت‌گیری و دوام آن‌ها تابع اراده مردم نیست.

تحولات چند هفته اخیر، درستی این خط‌مشی را بیش از پیش آشکار ساخته است. اکنون روشن شده است که آنچه در مقطعی در فضای رسانه‌ای به‌عنوان جایگاه تعیین‌کننده این هم‌پیمانی در متن تحولات منطقه تصویر می‌شد، تا چه اندازه ناپایدار، شکننده و وابسته به تصمیم‌گیری بازیگران اصلی این منازعات بوده است. این تجربه بار دیگر نشان داد که گره زدن ابتکار عمل سیاسی جنبش به تحولات بیرونی، به معنای فاصله گرفتن از موقعیت تاریخی جنبش انقلابی کردستان است و نمی‌توان آن را تحت عنوان درک واقع‌بینانه از زمین بازی سیاسی به مردم القا کرد. از این‌رو، موضع رسمی کومه‌له در این شرایط بحرانی خاورمیانه، تداوم همان واقع‌بینی سیاسی، همان پرهیز از توهم و همان پایبندی به استقلالی است که همواره یکی از پایه‌های اعتبار این جنبش بوده است.

تجربه تاریخی جنبش‌های رهایی‌بخش در بخش‌های مختلف کردستان، در خاورمیانه و شمال آفریقا نیز به‌روشنی نشان داده است که هرجا این جنبش‌ها در لحظات پرآشوب تاریخ، افق حرکت خود را با شتاب‌زدگی در مدار آرایش‌های قدرت‌های دیگر تعریف کرده‌اند، به‌تدریج به متغیرهایی تابع در معادلاتی بدل شده‌اند که نه آغاز آن در اختیارشان بوده و نه پایان آن. حاصل چنین لغزش‌هایی در اغلب موارد چیزی جز تضعیف بنیان‌های سازمان‌یابی، فرسایش مشروعیت اجتماعی و دور شدن از تکیه‌گاه اصلی جنبش، یعنی مردم، نبوده است. این تجربه‌ها بخش جدایی‌ناپذیر از زندگی و حافظه زنده سیاسی و جمعی جنبش ما هستند.

بر این اساس، تأکید کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران بر ضرورت حفظ استقلال سیاسی جنبش انقلابی کردستان در شرایط کنونی، امتداد همان سنت مبارزاتی‌ای است که کومه‌له و حزب کمونیست ایران اعتبار تاریخی خود را بر بنیاد آن استوار ساخته‌اند. پشتیبانی از دلایل عدم پیوستن به همپیمانی احزاب کردستان و حمایت از خط‌مشی مستقل کومه‌له در قبال تحولات اخیر منطقه، بیانگر پایبندی روشن به همان فهمی از سیاست انقلابی است که نقش تاریخی جنبش را در اتکای آگاهانه به نیروی اجتماعی مردم تعریف می‌کند.

در میانه دگرگونی‌های شتابان و آرایش‌های ناپایدار قدرت در منطقه، پاسداری از این خط‌مشی مستقل، دفاع از جایگاه تاریخی جنبشی است که در مقاطع تعیین‌کننده، مسیر خود را در مدار اراده مردم نگه داشته و اجازه نداده است به ابزار پیشبرد پروژه‌های دیگران تبدیل شود. این مسئولیتی است که امروز نیز در برابر تاریخ جنبش انقلابی کردستان و در برابر آینده آن بر دوش همه ما قرار دارد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران بار دیگر حمایت کامل خود را از موضع اصولی، مستقل و مسئولانه کمیته رهبری کومه‌له اعلام می‌کند و بر این نظر است که تنها با اتکا به نیروی اجتماعی مردم، با حفظ استقلال سیاسی جنبش و با پرهیز از هرگونه توهم به آرایش‌های بیرونی، می‌توان از منافع طبقه کارگر و زحمتکشان دفاع کرد و مسیر مبارزه انقلابی را در جهت رهایی واقعی مردم کردستان و ایران تداوم بخشید.

با درودهای رفیقانه

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

٢٢ مارس ٢٠٢۶

نوشته  نامه سرگشاده کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران در پشتیبانی از موضع کمیته رهبری کومه‌له در قبال جنگ جاری و تحولات منطقه اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.