به اطلاع می‌رساند پلنوم یازدهم کمیته مرکزی کومەلە، در روزهای شنبه و یکشنبه ۲۵و ۲۶ مهرماه۱۴۰۵، برابر ۱۷م و ۱۸م اکتبر ۲۰۲۶، با حضور اعضای کمیته مرکزی کومەلە و همچنین رفقای کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران و کمیته تشکیلات خارج از کشور و تعدادی از کادرهای حزب که به‌عنوان ناظر دعوت شده بودند، برگزار گردید. پلنوم با سرود انترناسیونال و یک دقیقه سکوت به یاد رفیق آواره صادقی و دیگر عزیزان مبارز راه آزادی و سوسیالیسم که در فاصله پلنوم دهم و یازدهم جانباخته بودند کار خود را آغاز کرد. دستور جلسه پلنوم عبارت بودند از:

۱– گزارش سیاسی و تشکیلاتی کمیته رهبری کومەلە به پلنوم،

۳– بررسی قرارهای پیشنهادی

۴– تقسیم کار و وظایف اعضای کمیته مرکزی کومەلە

گزارش سیاسی کمیته رهبری در پلنوم مورد بحث و بررسی قرار گرفت ، محتوای آن تدقیق شد و کلیات آن به تصویب رسید. قرار شد که به زودی به‌عنوان یک سند حزبی که مبنای سیاسی کار ما تا پلنوم بعدی خواهد بود، منتشر ‌شود.

کمیته مرکزی کومەلە

(سازمان کردستان حزب کمونیست ایران)

۲۷ مهرماه ۱۴۰۵

۱۸ اکتبر ۲۰۲۶

نوشته اطلاعیه برگزاری پلنوم یازدهم کمیته مرکزی کومەلە اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

نوشته بیانیه حزب کمونیست ایران به مناسبت دهم اکتبر، روز جهانی مبارزه برای لغو مجازات اعدام اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

با اندوهی عمیق، درگذشت رفیق مبارز و وفادارمان هادی صادقی که در صفوف پیشمرگان کومه‌له با نام مستعار آواره شناخته می‌شد را به اطلاع اعضا و دوستداران کومه‌له و حزب کمونیست ایران، همچنین همرزمان، دوستان و خانواده‌اش می‌رسانیم.

رفیق آواره صادقی در اول مهر ماه سال ۱۳۵۲ در شهر کامیاران دیده به جهان گشود. تحصیلات خود را تا پایان دوره راهنمایی در شهرهای کامیاران و سنندج ادامه داد و سپس برای کمک به تأمین معاش خانواده‌اش، پای در بازار بی‌رحم کار نهاد. نخستین تجربه کاری او در یک نانوایی در سنندج بود و بعدها برای مدت طولانی‌تری در سد گاوشان کامیاران به کار مشغول شد. محیط کار، او را بیش از پیش با مظالم جهان سرمایه‌داری آشنا کرد و همین آگاهی، وی را به سوی پیوستن به صفوف کومه‌له سوق داد.

او در سوم فروردین ۱۳۹۳ به صفوف پیشمرگان کومه‌له پیوست و دو سال بعد به عضویت حزب کمونیست ایران درآمد. پیوستن آواره به کومه‌له انتخابی آگاهانه بود که مسیر زندگی او را رقم زد. در سال‌های فعالیت، به‌عنوان رفیقی وفادار، فعال، پرانرژی و مسئولیت‌پذیر در عرصه‌های مختلف مبارزه و فعالیت تشکیلاتی حضور داشت، مسئولیت‌های گوناگونی را بر عهده گرفت و تا آخرین لحظات حیات خود، دلسوزانه و پیگیرانه مبارزه کرد و به آرمان‌های این جریان وفادار ماند.

در هر عرصه و هر مأموریتی که به آواره سپرده می‌شد، با درایت، کاردانی، پیگیری و احساس مسئولیت به کار می‌پرداخت. آواره از جمله رفقایی بود که می‌شد در شرایط دشوار بر حضور، اراده و پشتکارش حساب کرد. هر مسئولیتی را فرصتی برای پیشبرد کاری می‌دانست که به آن باور داشت.

آواره در طول سال‌های مبارزه، تجربیات ارزشمندی از خود بر جای گذاشت. حضور فعال و پرتحرک او در عرصه‌های مختلف، برخورد مسئولانه‌اش با وظایف و رابطه صمیمانه‌اش با رفقا، تصویری از انسانی مبارز را به یادگار گذاشته است که زندگی‌اش را با آرمان رهایی انسان پیوند زده بود.

متاسفانه در چند ماه اخیر، بیماری سرطان پیشرفته به‌تدریج جسم او را فرسوده کرد و سرانجام او را از ادامه زندگی و مبارزه بازداشت. بیماری توان جسمی آواره را گرفت، اما هرگز نتوانست وفاداری او به آرمان‌ها، پیوندش با رفقا و امیدش به رهایی انسان از ستم و استثمار را که در تمام سال‌های زندگی‌اش ریشه دوانده بود، از میان ببرد.

رفیق آواره در حالی از میان ما می‌رود که راهی را که آگاهانه برگزیده بود، تا واپسین روزهای زندگی پیمود. بی‌تردید فقدان او برای خانواده و نزدیکانش، برای رفقا و همرزمانش و برای همه کسانی که او را در سال‌های مبارزه شناخته بودند، سنگین و دردناک است.

ما در برابر این فقدان، یاد و خاطره رفیق آواره را گرامی می‌داریم و زندگی مبارزاتی او را بخشی از تاریخ تلاش و مبارزه انسان‌هایی می‌دانیم که در راه آزادی، برابری و رهایی از استثمار و ستم، زندگی خود را وقف کردند.

نام هادی صادقی (آواره) با سال‌هایی از مبارزه و تلاش در صفوف کومه‌له پیوند خورده است. آنچه از او برای ما باقی می‌ماند، تنها خاطره یک رفیق از دست‌رفته نیست؛ بلکه یاد انسانی است که بخشی از بهترین سال‌های زندگی خود را آگاهانه در راه آرمانی که به آن باور داشت، سپری کرد.

کمیته مرکزی کومه‌له، درگذشت این رفیق عزیز را به خانواده و بستگان آواره، به همه رفقا و همرزمانش در صفوف کومه‌له و حزب کمونیست ایران، و به‌ ویژه فرزندان دلبند و یادگارهای زندگی‌اش کاوه و شهاب ,  و همسرش رفیق شیوا صمیمانه تسلیت می‌گوید و خود را در این اندوه شریک می‌داند.

یاد و خاطره رفیق آواره صادقی گرامی باد!

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران ـ کومه‌له

دوم مهرماه ۱۴۰۵

نوشته اطلاعیه کمیته مرکزی کومه‌له به یاد رفیق هادی صادقی (آواره) اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

روز چهار شنبه اول مهرماه، سال تحصیلی جدید در ایران رسماً آغاز می‌شود. در این روزها بیش از ۱۶ میلیون دانش‌آموز کودک و نوجوان، بیش از ۴ میلیون دانشجو، نزدیک به ۲ میلیون معلم و هزاران استاد دانشگاه، بار دیگر راه کلاس‌های درس را در پیش می‌گیرند. زنگ مدرسه برای میلیون‌ها خانواده نشانه آغاز فصلی از تلاش، امید و رویا برای آینده فرزندانشان است.

اما در کنار این تصویر، واقعیتی تلخ و انکارناپذیر وجود دارد: آمارها نشان می‌دهد بیش از ۳ میلیون دانش‌آموز واجد شرایط تحصیل، به دلیل فقر خانواده‌ها از رفتن به مدرسه بازمانده‌اند. این رقم بیان زندگی میلیون‌ها کودکی است که در سنی که باید قلم به دست بگیرند، ناچار به کار در کارگاه‌ها، خیابان‌ها، مزارع و چهارراه‌ها شده‌اند تا سهمی در تأمین نان خانواده داشته باشند.

محروم‌ماندن میلیون‌ها کودک و نوجوان از حق آموزش، هر وجدان بیداری را می‌آزارد. کودکان کار و خیابان، بخشی از جمعیت واجد شرایط تحصیل کشور را تشکیل می‌دهند؛ کودکانی که فقر، بیکاری والدین، هزینه‌های پنهان و آشکار تحصیل و نبود حمایت اجتماعی، آنان را از کلاس درس به بازار کار پرتاب کرده است. آموزش برای این کودکان نه حقی تضمین‌شده، بلکه کالایی است که توان خرید آن را ندارند.

به شمار این کودکان، باید کودکان مهاجر افغانستانی را نیز افزود؛ کودکانی که به دلیل نداشتن مدارک اقامتی، موانع اداری و سیاست‌های تبعیض‌آمیز، از دسترسی به آموزش رسمی محروم می‌شوند. کودکی که در ایران زندگی می‌کند، فارغ از زادگاه و تابعیت والدینش، حق دارد بیاموزد.

نظام آموزشی ایران در چهار دهه گذشته به عرصه‌ای برای تزریق ایدئولوژی مذهبی تبدیل شده است. کتاب‌های درسی، برنامه‌های تربیتی و فضای مدارس، بیش از آن‌که در خدمت پرورش اندیشه انتقادی و دانش علمی باشند، در خدمت تلقین باورهای رسمی و تربیت شهروند مطیع بوده‌اند. این سیستم، از پیشرفت‌های علمی و روش‌های نوین آموزشی که در سطح جهان به کار گرفته می‌شوند، به‌شدت فاصله گرفته است.

با این همه، پروژه‌های ایدئولوژیک رژیم در آموزش و پرورش شکست خورده‌اند. نماد برجسته این شکست، روی‌گردانی گسترده جوانان از مذهب رسمی و تحولی است که در ابعاد اجتماعی رخ داده است. نسلی که در همین مدارس پرورش یافته، در خیزش «زن، زندگی، آزادی» به یکی از نیروهای اصلی اعتراض تبدیل شد، ارزش‌های تحمیلی را به چالش کشید و با زبان و شیوه خود، خواست آزادی و برابری را بیان کرد.

در حالی که هر سال مبالغ نجومی و بی‌حساب و کتاب صرف گسترش سلاح‌های جنگی، پروژه‌های ماجراجویانه نظامی در منطقه و تقویت دستگاه سرکوب اعتراضات مردم می‌شود، آموزش و پرورش از نظر بودجه در وضعیتی فلاکت‌بار قرار دارد. اولویت‌های حاکمیت روشن است: موشک بر معلم، پادگان بر مدرسه، و سرکوب بر آموزش ترجیح داده می‌شود.

نتیجه این سیاست در هر کلاس درس قابل مشاهده است. وسایل کمک‌آموزشی که هم می‌توانند به یادگیری دانش‌آموزان کمک کنند و هم بار سنگین کار معلم را کاهش دهند، ناچیز و فرسوده‌اند. کلاس‌های درس دست‌کم دو برابر ظرفیت استاندارد، دانش‌آموز در خود جای داده‌اند. شمار زیادی از مدارس در روستاها و محلات فقیرنشین، کلاس‌های نم‌دار، اتاق‌های ترک‌خورده، سرد و بدون سوخت و بدون نور کافی دارند.

افزون بر فقر امکانات، محیط‌های آموزشی به فضاهایی پلیسی و امنیتی بدل شده‌اند. رژیم با بسیج‌گیری و مزدورپروری در مدارس و دانشگاه‌ها، این محیط‌ها را ناامن ساخته است. شماری از معلمان دلسوز و معترض بازداشت شده و در زندان به سر می‌برند. آنان که دستگیر نشده‌اند، هر چند وقت یک‌بار به نهادهای امنیتی احضار و تهدید می‌شوند. اعتراضات دسته‌جمعی و تجمعات معلمان با یورش پلیس و بازداشت پاسخ می‌گیرد. نظامی که معلمانش را به زندان می‌فرستد، آشکارا نشان می‌دهد که از آموزش آگاهی‌بخش می‌ترسد.

امسال، زنگ مدرسه و دانشگاه با صندلی‌هایی خالی به صدا درمی‌آید. جای دانش‌آموزان و دانشجویانی خالی است که در خیزش «زن، زندگی، آزادی» و اعتراضات سال‌های گذشته، در خیابان‌ها، در حیاط مدرسه و در محوطه دانشگاه، به دست نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی جان باختند؛ نوجوانانی که سنشان به بیست نمی‌رسید و تنها «جرمشان» فریاد آزادی و برابری بود. نام‌های آنان بر دیوار حافظه این جامعه حک شده است و کیفرخواستی است علیه حکومتی که به‌جای پاسخ به مطالبات نسل جوان، گلوله را برگزید.

و جای خالی دانش‌آموزان مدرسه میناب؛ کودکانی که در جنگی ضدمردمی، با اصابت موشک ارتش آمریکا به مدرسه‌شان، بیش از صد تن از آنان پرپر شدند. این فاجعه نشان داد که در جنگ میان حکومت‌ها، نخستین قربانیان، کودکان و مردم بی‌دفاع‌اند. آنان که با هزینه سفره مردم موشک انبار می‌کنند و آنان که از هزاران کیلومتر دورتر بر شهرها آتش می‌بارند، هر دو در یک چیز مشترک‌اند: بی‌ارزش‌شمردن جان انسان‌های عادی. مدرسه‌ای که باید پناهگاه امن کودکی باشد، به گور دسته‌جمعی دانش‌آموزان تبدیل شد. یاد این کودکان، همراه با یاد جان‌باختگان خیابان‌ها، فراموش نخواهد شد و مسئولیت آن نیز مشمول زمان نمی‌شود.

برای دانش‌آموزان، قدم‌نهادن به کلاسی بالاتر و دیدن دوستان و هم‌بازی‌هایشان، شور و شادی می‌آفریند. اما برای معلمان، آغاز سال تحصیلی، آغاز سالی پررنج دیگر است؛ سالی برای دست‌وپنجه نرم‌کردن با مشکلاتی که امسال و هر سال گریبانشان را می‌گیرد.

پایین‌بودن حقوق معلمان در برابر تورم و گرانی روزافزون، زندگی توده معلمان را زیر خط فقر قرار داده است. بسیاری از آنان برای تأمین معیشت خانواده، ناچارند پس از پایان کار در مدرسه، به شغل دوم روی آورند. ساعت‌های طاقت‌فرسای کار، نه‌تنها مجالی برای بهره‌مندی از کانون خانواده برایشان نمی‌گذارد، بلکه مستقیماً کیفیت تدریس را نیز پایین می‌آورد.

نظام ناهماهنگ پرداخت حقوق، معلمان را در مقایسه با سایر حقوق‌بگیران دولتی عملاً به شهروندان درجه دو بدل کرده است. شغل آموزگاری نه‌تنها پاس داشته نمی‌شود، بلکه مورد تبعیض و تحقیر نیز قرار می‌گیرد. هزاران معلم حق‌التدریس، با قراردادهای موقت و پایین‌ترین دستمزدها، سال‌ها در دورافتاده‌ترین نقاط کشور مشغول به کارند؛ بی‌آن‌که حتی از دفترچه بیمه درمانی برخوردار باشند. بخش وسیعی از آنان، ماه‌های تابستان را به کارگری و سخت‌ترین کارها می‌گذرانند و سال تحصیلی جدید را با تنی کوفته آغاز می‌کنند.

با همه این دشواری‌ها، آنچه مایه امید است، این واقعیت است که معلمان ایران تسلیم نشده‌اند. تجمعات سراسری، اعتصاب‌ها، بیانیه‌های تشکل‌های صنفی و حضور معلمان در کنار کارگران، بازنشستگان و خانواده‌های دادخواه، در سال‌های اخیر همواره بخشی از حرکت زنده جامعه بوده است.

در ایران آزاد فردا، با جدایی دین از دولت و جدایی آموزش و پرورش از مذهب، همه توانایی دانش‌آموزان به‌جای اندیشه‌های خرافی، به آموزش‌های علمی، تفکر انتقادی و مهارت‌های زندگی معطوف خواهد شد. در آن جامعه، هیچ کودکی به سبب فقر، تابعیت، زبان، جنسیت یا محل زندگی از تحصیل باز نخواهد ماند. آموزش رایگان و همگانی، حق تضمین‌شده هر کودک خواهد بود و مدارس در روستا و شهر از امکانات پیشرفته عصر برخوردار خواهند شد. کودکان به زبان مادری خود خواهند آموخت و معلمان از منزلت اجتماعی، معیشت شایسته و امنیت شغلی برخوردار خواهند بود.

در چنین شرایطی، استعدادها شکوفا می‌شوند و سرمایه عظیم انسانی این کشور، به‌جای هدررفتن در چرخه فقر، جنگ و سرکوب، در خدمت توسعه، آزادی و تعالی جامعه به کار می‌افتد.

حزب کمونیست ایران آغاز سال تحصیلی جدید را به دانش‌آموزان، دانشجویان، معلمان، استادان و همه کارکنان مدارس و دانشگاه‌های ایران صمیمانه تبریک می‌گوییم. یاد دانش‌آموزان و دانشجویان جان‌باخته در خیابان‌ها، کودکان مدرسه میناب و معلمان دربند را گرامی می‌داریم و خواستار آزادی فوری همه معلمان و دانشجویان زندانی هستیم.

با این امید که در سال تحصیلی جدید، مکان‌های آموزشی ایران در سراسر کشور، همچنان پیشتاز اعتراضات و مبارزات حق‌طلبانه مردم باشند؛ مدرسه و دانشگاه، سنگر آگاهی، همبستگی و آزادی‌خواهی بماند و نسل نو، پرچم‌دار ساختن جامعه‌ای آزاد، برابر و انسانی باشد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

۲۶ شهریور ۱۴۰۵

نوشته پیام کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

مردم مبارز و آزادی‌خواه کردستان!

امروز، چهارشنبه ۲۵ شهریور، هم‌زمان با چهارمین سالگرد آغاز انقلاب «زن، زندگی، آزادی»، برگ دیگری از تاریخ پرفرازونشیب مبارزات مردم کردستان ورق خورد؛ برگ تازه‌ای که بار دیگر درخشش اراده، همبستگی و مقاومت مردم را به نمایش گذاشت.

فراخوان اعتصاب عمومی، که برای گرامی‌داشت یاد و خاطره انقلابی صادر شده بود که چهار سال پیش، به همت زنان و مردان آزادی‌خواه کردستان، از آرامستان سقز و در مراسم به خاک‌سپاری «ژینا» آغاز شد ــ همان ژینایی که نامش به نماد مقاومت و ایستادگی بدل گشت ــ این بار نیز با پاسخی قاطع و گسترده از سوی مردم روبه‌رو شد.

پیام سیاسی این اعتصاب روشن و بی‌ابهام است: انقلاب «زن، زندگی، آزادی» پایان نیافته است. اراده مردم ستمدیده و محروم برای دستیابی به آزادی و پیروزی، امروز از همیشه استوارتر و نیرومندتر است.

اعتصاب عمومی امروز صدای مردمی است که اعلام می‌کنند حاضر نیستند سرنوشت خود را به فقر، محرومیت و زنجیرهای سرکوب بسپارند. مردمی که برای برخورداری از زندگی شایسته، آزادی و برابری ایستاده‌اند و مقاومت را همچنان ادامه خواهند داد.

اعتصاب عمومی سیاسی، در طول سال‌های گذشته به یکی از سنت‌های ریشه‌دار مبارزاتی در جامعه کردستان بدل شده است. امروز نیز توده‌های مردم، با اتحاد و همبستگی، توان و اراده جمعی خود را در قالب این شکل نیرومند از اعتراض سیاسی به نمایش گذاشتند.

این اعتصاب یک واقعیت مهم را بار دیگر آشکار کرد: مردم کردستان، با برخورداری از آگاهی سیاسی و با تکیه بر تجربه گران‌بهای چندین دهه مبارزه، می‌توانند از افتادن در دام جنگی کهنه‌پرستانه و ناعادلانه ــ جنگی بیگانه با خواست‌ها و آرزوهای آنان ــ پرهیز کنند و در همان حال، مسیر مستقل مبارزه خود را با استواری ادامه دهند.

این مسیر، بر نیروی پایان‌ناپذیر توده‌های آگاه و متحد استوار است؛ نیرویی که می‌تواند گام‌به‌گام راه را برای تحقق خواست‌ها و رسیدن به پیروزی هموار کند.

اعتصاب عمومی امروز، ۲۵ شهریور، بی‌تردید یکی از صفحات درخشان تاریخ مبارزات مردم کردستان است؛ صفحه‌ای که اهمیت آن تنها در گستردگی اعتصاب نیست، بلکه در شرایط پر معنا ،حساس و سرنوشت‌سازی است که این حرکت جمعی در آن شکل گرفت و به ثمر نشست.

در برابر این اراده جمعی و این همبستگی مبارزاتی، سر تعظیم فرود می‌آوریم و به همه مبارزان، فعالان و توده‌های متحد مردم که با حضور و مقاومت خود این پیروزی را رقم زدند، درود می‌فرستیم.

یاد و خاطره همه جان‌باختگان انقلاب «زن، زندگی، آزادی» گرامی و جاودان باد.

زنده باد جنبش انقلابی مردم کردستان!

کمیته مرکزی کومه‌له

سازمان کردستان حزب کمونیست ایران

۲۵ شهریور ۱۴۰۵

نوشته پیام کمیته مرکزی کومه‌له به مناسبت پیروزی باشکوه اعتصاب عمومی در کردستان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

چهار سال از جان‌باختن ژینا امینی و آغاز خیزشی می‌گذرد که از سقز و کردستان برخاست و سراسر ایران را با شعار «ژن، ژیان، ئازادی» به لرزه درآورد. ژینا تنها نام یک دختر جوان نبود؛ نام رنج، خشم و آرزوی آزادی مردمی شد که سال‌هاست زیر بار سرکوب، تبعیض، فقر و تحقیر زندگی می‌کنند.

امروز، پس از چهار سال، نه‌تنها زخم آن جنایت التیام نیافته، بلکه سفره مردم کوچک‌تر، زندگی دشوارتر و آینده تیره‌تر شده است. گرانی افسارگسیخته، بیکاری، دستمزدهای ناچیز، فقر، بی‌ثباتی شغلی و ناتوانی خانواده‌ها در تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی، میلیون‌ها انسان را به مرز فاجعه رسانده است. در برابر این همه رنج، پاسخ حاکمیت نه بهبود معیشت و نه گشودن راهی برای آینده، بلکه سرکوب، زندان، تهدید، اعدام و گسترش فضای امنیتی بوده است.

حکومتی که هر صدای آزادی‌خواهی را با زندان خاموش می‌خواهد و دادخواهی خانواده‌ها را جرم می‌شمارد، هیچ افقی برای بهبود زندگی مردم ندارد. از چنین وضعی نمی‌توان انتظار گشایش داشت؛ گشایش تنها با اراده، همبستگی و ایستادگی خود مردم پدید می‌آید.

کردستان پیش از این بارها قدرت این همبستگی را نشان داده است. اعتصاب‌های گسترده و موفق در شهرها و بازارهای کردستان، از سقز و سنندج و دیواندره تا مهاباد، مریوان، بانه، بوکان، کرمانشاه، اشنویه و پیرانشهر و دیگر شهرها، ثابت کرده‌اند که هنگامی که مغازه‌ها بسته می‌شوند، خیابان‌ها سکوتی معنادار می‌گیرند و مردم شانه‌به‌شانه هم می‌ایستند، صدای اعتراض مرزهای هر سانسوری را می‌شکند. اعتصاب عمومی، زبان مشترک مردمی است که نمی‌خواهند در برابر بی‌عدالتی سر فرود آورند.

از کسبه و بازاریان، کارگران و زحمتکشان، معلمان و دانشجویان، زنان و جوانان، رانندگان، کارکنان و همه مردم آزاده کردستان دعوت می‌شود که در روز چهارشنبه ۲۵ شهریور، با تعطیل‌کردن محل کسب‌وکار و پیوستن به اعتصاب عمومی، یاد ژینا و همه جان‌باختگان راه آزادی را گرامی بدارند.

این اعتصاب، اعلامی روشن است:

ما فقر را نمی‌پذیریم.

ما سرکوب را نمی‌پذیریم.

ما برای زندگی شایسته، آزادی و برابری ایستاده‌ایم.

ژن، ژیان، ئازادی.

کمیته مرکزی کومه‌له
(سازمان کردستان حزب کمونیست ایران)

۲۲ شهریور

نوشته فراخوان کمیته مرکزی کومه‌له به اعتصاب عمومی در کردستان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

چهار سال از روزی می‌گذرد که نام ژینا امینی به نماد مبارزه برای آزادی، برابری و رهایی از ستم بدل شد. روز ۲۳ شهریور ۱۴۰۱، ژینا، دختر جوان ۲۲ ساله اهل سقز، به‌دلیل آنچه مأموران گشت ارشاد «حجاب نامناسب» نامیدند، در تهران بازداشت شد و بر اثر ضرب‌وشتم جان باخت. روز ۲۵ شهریور، خبر جان‌باختن او موجی از خشم و اندوه را در سراسر ایران برانگیخت. یک روز بعد، ده‌ها هزار نفر از مردم کردستان در مراسم خاکسپاری ژینا در آرامستان آیچی سقز گرد آمدند و شعار تاریخی « ژن، ژیان، ئازادی» را سر دادند؛ شعاری که به‌سرعت از کردستان به سراسر ایران و از ایران به جهان راه یافت.

قتل حکومتی ژینا جرقه خیزشی را زد که زمینه‌های آن طی دهه‌ها مقاومت زنان، کارگران، جوانان، دانشجویان، معلمان، بازنشستگان، مردم ستمدیده کردستان و دیگر ملیت‌های تحت ستم شکل گرفته بود. انقلاب ژینا رویدادی ناگهانی و جدا از مبارزات پیشین نبود؛ فوران خشم انباشته جامعه‌ای بود که نزدیک به نیم قرن سرکوب سیاسی، آپارتاید جنسیتی، استثمار طبقاتی، فقر، تبعیض و تحقیر را تجربه کرده است.

خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» چهره سیاسی و اجتماعی ایران را دگرگون کرد. این خیزش، مبارزه علیه کنترل بدن و زندگی زنان را از محدوده اعتراض به حجاب اجباری فراتر برد و آن را با پیکار برای آزادی‌های سیاسی، برابری اجتماعی، رفاه، امنیت اقتصادی و رهایی از هرگونه ستم و تبعیض پیوند زد. در کردستان، خاستگاه این خیزش، جنبش به‌سرعت ابعادی توده‌ای یافت و اعتصاب عمومی، تجمع خیابانی و همبستگی اجتماعی به سلاح‌های مؤثر مردم در برابر دستگاه سرکوب تبدیل شدند.

برای ماه‌ها، خیابان‌های بیش از ۱۵۰ شهر ایران صحنه رویارویی زنان و مردان جوان و آزادی‌خواه با نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی بود. رژیم اسلامی در برابر جنبشی که بنیادهای ایدئولوژیک و سیاسی آن را به چالش کشیده بود، با تمام توان به میدان آمد. صدها نفر جان باختند، هزاران تن بازداشت و زندانی شدند، شمار زیادی مجروح یا معلول شدند و حکومت برای ایجاد رعب، شماری از جوانان معترض را اعدام کرد. با این‌همه، مردم با مقاومتی کم‌نظیر نشان دادند که دوران اطاعت و سکوت پایان یافته است.

اگرچه حضور گسترده و پیوسته خیابانی پس از چند ماه فروکش کرد، اما انقلاب ژینا پایان نیافت. این جنبش با انعطاف در شیوه‌های مبارزه، در محیط‌های کار، دانشگاه‌ها، مدارس، محلات، زندان‌ها، عرصه هنر و فرهنگ، شبکه‌های همبستگی و در مقاومت روزمره زنان به حیات خود ادامه داد. نافرمانی گسترده زنان در برابر حجاب اجباری، ایستادگی خانواده‌های دادخواه، اعتراضات کارگری و بازنشستگان، مبارزات معلمان و دانشجویان و مقاومت زندانیان سیاسی، همگی جلوه‌هایی از تداوم همان جنبش‌اند.

جمهوری اسلامی طی این چهار سال کوشیده است با بازداشت، اخراج، احضار، تهدید، پرونده‌سازی، اعدام، فشار بر خانواده‌های جان‌باختگان و تشدید فضای امنیتی، آثار انقلاب ژینا را از میان ببرد. حکومت در آستانه هر سالگرد، با استقرار نیروهای سرکوب، مسدود کردن راه‌های منتهی به آرامستان‌ها و جلوگیری از برگزاری مراسم‌های یادبود، هراس خود را از حافظه جمعی مردم آشکار کرده است.

خانواده‌های دادخواه و مادران داغدار، با پایداری و شجاعت خود، حافظه این جنبش را زنده نگه داشته‌اند. مراسم‌های بزرگداشت جان‌باختگان به بخشی از فرهنگ مقاومت و اعتراض تبدیل شده‌اند؛ مراسم‌هایی که مردم را گرد هم می‌آورند، دروغ‌های حکومتی را به چالش می‌کشند و بر خواست دادخواهی، آزادی زندانیان سیاسی و پایان دادن به مصونیت آمران و عاملان سرکوب تأکید می‌کنند. جمهوری اسلامی نتوانسته و نخواهد توانست با تهدید و سرکوب، صدای دادخواهی را خاموش کند.

انقلاب ژینا دستاوردهایی ماندگار بر جای گذاشته است. این جنبش آگاهی عمومی نسبت به حقوق زنان و برابری جنسیتی را گسترش داد، بسیاری از تابوهای ریشه‌دار را در خانواده و جامعه شکست و زنان را نه در جایگاه قربانی، بلکه به‌عنوان پیشگامان تغییر اجتماعی به جهان معرفی کرد. مقاومت زنان، حجاب اجباری را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پایه‌های ایدئولوژیک جمهوری اسلامی با بحرانی عمیق روبه‌رو کرد و نشان داد که هیچ قانون و ساختار سرکوبگرانه‌ای در برابر نافرمانی گسترده و آگاهانه جامعه مصون نیست.

این جنبش همچنین همبستگی میان مردم کردستان و دیگر مناطق ایران را تقویت کرد و سیاست‌های تفرقه‌افکنانه جمهوری اسلامی و جریان‌های شوونیست و ارتجاعی اپوزیسیون را به چالش کشید. شعارهایی که از سقز و سنندج برخاستند، در تهران، بلوچستان، خوزستان، آذربایجان و سراسر ایران طنین‌انداز شدند. انقلاب ژینا نشان داد که مبارزه برای رفع ستم ملی، برابری جنسیتی، آزادی سیاسی و عدالت اجتماعی نه مطالباتی جدا از یکدیگر، بلکه اجزای یک مبارزه مشترک برای رهایی‌اند.

شعار «زن، زندگی، آزادی» توانست آزادی‌خواهی مدنی را با عدالت‌طلبی اجتماعی و طبقاتی پیوند دهد. معنای عمیق این شعار تنها آزادی پوشش نیست؛ حق برخورداری از یک زندگی انسانی، حق کار و معیشت، حق تشکل و اعتصاب، حق بیان و تجمع، حق تصمیم‌گیری بر بدن، برابری کامل زنان و مردان، رفع ستم ملی و پایان دادن به فقر، فساد و استثمار را نیز در بر می‌گیرد. انقلاب ژینا پیکار علیه آپارتاید جنسیتی را با مبارزه برای نان، آزادی و اداره شورایی جامعه گره زد.

تجربه چهار سال گذشته بار دیگر نشان داده است که جمهوری اسلامی، با وجود بحران‌های عمیق اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و زیست‌محیطی، تنها بر اثر فرسودگی و ناتوانی خود کنار نخواهد رفت. سرنگونی انقلابی این رژیم و دستیابی به آزادی و برابری، به گسترش مبارزه‌ای آگاهانه، متشکل، توده‌ای و سراسری نیاز دارد. تداوم مبارزه و در همان حال، حفظ نیروهای جنبش و کاهش هزینه‌های انسانی، مستلزم برخورداری از خرد سیاسی، سازمان‌یابی پایدار و انعطاف در تاکتیک‌ها در چارچوب یک استراتژی روشن است.

در این مسیر، طبقه کارگر و مردم زحمتکش نقشی تعیین‌کننده دارند. قدرت واقعی جامعه تنها در خیابان متجلی نمی‌شود؛ این قدرت در کارخانه‌ها، مراکز تولید و خدمات، مدارس، دانشگاه‌ها و محلات نیز حضور دارد. اعتصاب عمومی و سراسری، به‌ویژه هنگامی که با اعتراضات توده‌ای و سازمان‌یابی محلی همراه شود، می‌تواند ماشین سرکوب را زمین‌گیر و حاکمیت را از پایه‌های اقتصادی و اجتماعی خود محروم کند. تجربه اعتصاب‌های عمومی در کردستان نشان داده است که اراده متحد و سازمان‌یافته مردم قادر است رژیم را به عقب‌نشینی وادارد.

یکی از ضرورت‌های اساسی مرحله کنونی، تقویت همبستگی میان جنبش زنان، جنبش کارگری، مبارزات دانشجویان و معلمان، اعتراضات بازنشستگان، جنبش دادخواهی، جنبش‌های زیست‌محیطی و مبارزات مردم تحت ستم است. هیچ‌یک از این جنبش‌ها به‌تنهایی نمی‌تواند به همه اهداف خود دست یابد. پیروزی در گرو آن است که این مبارزات حول خواست‌های مشترک، سازمان‌یابی از پایین و افقی رهایی‌بخش و سوسیالیستی به یکدیگر پیوند بخورند.

همبستگی جهانی با مبارزات مردم ایران نیز از دستاوردهای مهم انقلاب ژینا بوده است. شعار «زن، زندگی، آزادی» مرزهای جغرافیایی و زبانی را درنوردید و به نمادی بین‌المللی برای مقابله با ستم و تبعیض بدل شد. در همان حال، باید در برابر تلاش دولت‌های سلطه‌گر و نیروهای ارتجاعی برای مصادره این جنبش ایستاد. مردم ایران برای جایگزین کردن یک شکل از استبداد، تبعیض و استثمار با شکلی دیگر مبارزه نمی‌کنند. آینده ایران باید به دست خود مردم و از مسیر مبارزه مستقل، متشکل و آگاهانه آنان ساخته شود.

چهار سال پس از آغاز انقلاب ژینا، جمهوری اسلامی همچنان بر سر کار است و بسیاری از خواست‌های این جنبش هنوز تحقق نیافته‌اند؛ اما جامعه ایران دیگر جامعه پیش از شهریور ۱۴۰۱ نیست. زنان، جوانان و مردم ستمدیده قدرت خود را شناخته‌اند. رژیم می‌تواند اعتراض‌ها را موقتاً سرکوب کند، اما قادر نیست زمینه‌های مادی و اجتماعی آن‌ها را از میان ببرد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران ضمن گرامی‌داشت یاد ژینا امینی و همه جان‌باختگان راه آزادی و برابری، بر آزادی بی‌قیدوشرط زندانیان سیاسی، لغو مجازات اعدام، پایان دادن به سرکوب زنان، به‌رسمیت شناختن آزادی تشکل، اعتصاب، تجمع و بیان و محاکمه علنی همه آمران و عاملان کشتار و سرکوب تأکید می‌کند.

ما از کارگران، زنان، جوانان، دانشجویان، معلمان، بازنشستگان، خانواده‌های دادخواه و همه نیروهای آزادی‌خواه و برابری‌طلب می‌خواهیم چهارمین سالگرد انقلاب ژینا را با ابتکارهای متنوع، متحدانه و متناسب با شرایط هر شهر و محیط کار و زندگی گرامی بدارند؛ یاد جان‌باختگان را زنده نگه دارند، از خانواده‌های دادخواه و زندانیان سیاسی حمایت کنند و برای گسترش سازمان‌یابی، همبستگی و مبارزه مشترک بکوشند.

انقلاب «زن، زندگی، آزادی» یک واقعه پایان‌یافته نیست؛ آغاز فصل تازه‌ای در مبارزه مردم ایران برای رهایی است. بذرهایی که در شهریور ۱۴۰۱ کاشته شدند، در مقاومت روزمره زنان، در اعتصاب کارگران، در اعتراض دانشجویان، در پایداری خانواده‌های دادخواه و در آرزوی زندگی بهتر میلیون‌ها انسان زنده‌اند. این مبارزه تا برچیده شدن جمهوری اسلامی و تحقق جامعه‌ای آزاد، برابر، سوسیالیستی و عاری از هرگونه ستم و استثمار ادامه خواهد یافت.

گرامی باد یاد ژینا امینی و همه جان‌باختگان راه آزادی!
زنده باد همبستگی مبارزاتی مردم ایران!
کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران
شهریور ۱۴۰۵

نوشته بیانیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران به مناسبت چهارمین سالگرد انقلاب « زن، زندگی، آزادی» اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

ژینا امینی، دختر ۲۲ سالهی ُکرد، در ۲۲ شهریور ۱۴۰۱ در جریان بازداشت توسط گشت ارشاد تهران مورد ضرب و شتم قرار گرفت و بر اثر جراحات شدید، از جمله شکستگی جمجمه و خونریزی مغزی، پس از سه روز بستری در بیمارستان کسری، در ۲۵ شهریور جان باخت. مرگ او به نمادی از اعتراض به سرکوب، تبعیض و خشونت، بهویژه علیه زنان، در ایران تبدیل شد.

شرکت چندین هزار نفر در مراسم خاک سپاری زنده یاد ژینا، در زادگاهش سقز، در روز ۲۶ شهریور ۱۴۰۱، این مراسم را به اعتراضی گسترده تبدیل کرد. اعتراضی که جرقهی بر انبار باروت خشم و نارضایتی انباشته شدهی چندین سالهی اقشار مختلف تحت ستم در جامعه علیه جمهوری اسلامی را زد و شعلههای آن به سرعت سراسر کشور را دربرگرفت. شعار “ژن، ژیان، آزادی” به سرلوحه و شعار اصلی اعتراضات تبدیل شد. دختران و زنان با آتش زدن حجاب اجباری در خیابانها به چهرهی اصلی اعتراضات تبدیل شدند. جوانان، کارگران، دانشجویان و ملتهای تحت ستم نیز روز به روز بیشتر به اعتراضات در شهرهای مختلف پیوستند.

طولی نکشید که اعتراضات از مخالفت با حجاب اجباری فراتر رفت و به یک خیزش انقلابی تبدیل شد. در آن مقطع، اقشار مختلف تحت ستم در جامعه خواهان آزادی، برابری و کرامت انسانی شدند. اهمیت این خیزش دیگر صرفاً در تعداد اعتراضات یا بازتاب آن در پارلمانهای اروپایی نبود. بلکه برای نخستین بار، پیوند میان حقوق و آزادی زنان، آزادیهای فردی، همبستگی اجتماعی و اعتراض به ساختار سیاسی جمهوری اسلامی به محور اصلی اعتراضات در ایران تبدیل شد.

در خیزش انقلابی “زن، زندگی، آزادی”، مردم به صورت گسترده و مستمر، نزدیک به چهار ماه، در کوچه و خیابان

حضور داشتند. متأسفانه بر اثر عوامل عینی، از جمله سرکوب شدید، توقعات نابجا و نابهنگام و فرصتطلبی اپوزیسیون راست، خیزش پس از چهار ماه تا اندازهی زیادی فروکش کرد. میتوان گفت که این خیزش به شکلی وارد فاز دیگری شد و جای خود را به اعتراضات مختلف و نافرمانی مدنی داد.

خیزش انقلابی ژینا دستاوردها و تجربههای مهمی برای مردم به همراه داشت. این خیزش نقش تعیین کنندهی زنان در تحولات اجتماعی را برجسته کرد و قدرت همبستگی میان گروههای مختلف جامعه را نشان داد. همچنین آزادی، برابری و کرامت انسانی را بیش از پیش به مطالبات عمومی تبدیل کرد و خواستهها و نگاه متفاوت نسل جوان را آشکار ساخت.

یکی از نتایج مهم این خیزش، تضعیف امکان اعمال حجاب اجباری و گسترش نافرمانی مدنی زنان بود. از همه مهمتر، این خیزش شکاف عمیق میان بخش بزرگی از جامعه و جمهوری اسلامی را آشکارتر کرد و نشان داد که جامعهی ایران از نظر ارزشها، خواستهها و سبک زندگی، تغییرات عمیقی را تجربه کرده است و این مسیر همچنان ادامه دارد.

نوشته اطلاعیه ی کمیتهی خارج از کشور حزب کمونیست ایران به مناسبت چهارمین سالگرد خیزش انقلابی “زن، زندگی، آزادی” اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

شرکت چندین هزار نفر مردم در مراسم خاک ‌سپاری زنده ‌یاد ژینا، در زادگاهش سقز، در روز ۲۶ شهریور ۱۴۰۱، این مراسم را به اعتراضی گسترده تبدیل کرد. اعتراضی که جرقه‌ی بر انبار باروت خشم و نارضایتی انباشته‌ شده‌ی چندین ساله‌ی اقشار مختلف تحت ستم در جامعه علیه جمهوری اسلامی زد و شعله‌های آن به ‌سرعت سراسر کشور را دربرگرفت. شعار “ژن، ژیان، آزادی” به سرلوحه و شعار اصلی اعتراضات تبدیل شد. دختران و زنان با آتش ‌زدن حجاب اجباری در خیابان‌ها به چهره‌ی اصلی اعتراضات تبدیل شدند. جوانان، کارگران، دانشجویان و ملت‌های تحت ستم نیز یکی پس از دیگری به اعتراضات در شهرهای مختلف پیوستند.

طولی نکشید که اعتراضات از مخالفت با حجاب اجباری فراتر رفت و به یک خیزش انقلابی تبدیل شد که در ادامه‌ی آن اقشار مختلف تحت ستم در جامعه خواهان آزادی، برابری و کرامت انسانی شدند. اهمیت این خیزش دیگر صرفاً در تعداد اعتراضات یا بازتاب آن در پارلمان‌های اروپایی نبود. بلکه برای نخستین ‌بار، پیوند میان حقوق و آزادی زنان، آزادی‌های فردی، همبستگی اجتماعی و اعتراض به ساختار سیاسی جمهوری اسلامی به محور اصلی اعتراضات در ایران تبدیل شد.

در خیزش انقلابی “زن، زندگی، آزادی”، مردم به ‌صورت گسترده و مستمر، نزدیک به چهار ماه، در کوچه و خیابان حضور داشتند. متأسفانه بر اثر عوامل عینی، از جمله سرکوب شدید، توقعات نابجا و نابهنگام و نیز فرصت‌طلبی اپوزیسیون راست، این خیزش پس از چهار ماه تا اندازه‌ی زیادی فروکش کرد و وارد فاز دیگری شد. فازی که در آن، خیزش خیابانی جای خود را به اعتراضات پراکنده و اشکال مختلف نافرمانی مدنی داد.

خیزش انقلابی ژینا دستاوردها و تجربه‌های مهمی برای مردم به همراه داشت. این خیزش نقش تعیین ‌کننده‌ی زنان در تحولات اجتماعی را برجسته کرد و قدرت همبستگی میان گروه‌های مختلف جامعه را نشان داد. همچنین آزادی، برابری و کرامت انسانی را بیش از پیش به مطالبات عمومی تبدیل کرد و خواسته‌ها و نگاه متفاوت نسل جوان را آشکار ساخت.
یکی از نتایج مهم این خیزش، تضعیف امکان اعمال حجاب اجباری و گسترش نافرمانی مدنی زنان بود. از همه مهم‌تر، این خیزش شکاف عمیق میان بخش بزرگی از جامعه و جمهوری اسلامی را آشکارتر کرد و نشان داد که جامعه‌ی ایران از نظر ارزش‌ها، خواسته‌ها و سبک زندگی، تغییرات عمیقی را تجربه کرده است و این مسیر همچنان ادامه دارد.

متاسفانه این روزها شاهد گسترش جنگ، ناامنی سیاسی و اقتصادی هستیم. شرایطی که بیش از همه، مردم عادی را قربانی و تحت فشار قرار داده است. در این میان، نمی‌توان نقش جمهوری اسلامی را در شکل ‌گیری و شعله‌ور شدن این جنگ نادیده گرفت. حکومتی که با سیاست‌های منطقه‌ای و تقابل‌های مستمر خود، زمینه‌ساز و یکی از عوامل اصلی شکل ‌گیری این وضعیت بوده است. در سوی دیگر، آمریکا و اسرائیل نیز با سیاست‌های نظامی و جنگ‌طلبانه خود به تشدید و گسترش بحران دامن زده‌اند. از این منظر، اگرچه این سه نیرو اهداف و منافع متفاوتی دارند، اما در عمل نتیجه سیاست‌های هر سه، تحمیل هزینه‌های سنگین امنیتی و اقتصادی بر مردم است. به این معنا، جمهوری اسلامی، آمریکا و اسرائیل را می‌توان سه ضلع یک وضعیت ویرانگر دانست.

امیدواریم در آینده‌ای نزدیک شاهد پایان جنگ و ناامنی و بازگشت آرامش به جامعه باشیم. در ادامه، ضروری است جنبش‌های آزادی‌خواه و برابری‌طلب، از جمله جنبش کارگری، زنان، دانشجویان، معلمان، بازنشستگان، جنبش عدالت‌خواهی و مدافعان محیط زیست، بیش از پیش گسترش یابند و پیوند و همکاری میان آن‌ها تقویت یابد. چنین همکاری‌ای می‌تواند زمینه‌ساز تحولات عمیق اجتماعی و در نهایت، شکل‌گیری یک انقلاب اجتماعی برای ساختن جامعه‌ای آزاد، برابر و انسانی باشد.

کمیته‌ی خارج از کشور حزب کمونیست ایران، یاد و خاطره‌ی ژینا و همه‌ی جانباختگان خیزس انقلابی “زن، زندگی، آزادی” را گرامی می‌دارد و به خانواده‌های آنها درود می‌فرستد. همچنین، برای همه‌ی عزیزانی که در جریان این خیزش اسیب دیده‌اند، آرزوی سلامتی و موفقیت داریم.

کمیته‌ی خارج از کشور حزب کمونیست ایران
١١ سپتامبر

نوشته اطلاعیه‌ی کمیته‌ی خارج از کشور حزب کمونیست ایران به مناسبت چهارمین سالگرد خیزش انقلابی “زن، زندگی، آزادی” اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

امروز اما این سالگرد در شرایطی برگزار می‌شود که مردم ایران با یکی از دشوارترین و ویرانگرترین دوره‌های تاریخ معاصر خود روبه‌رو هستند. جمهوری اسلامی در کشاکش جنگی خطرناک با آمریکا، اسرائیل و شماری از دولت‌های منطقه گرفتار شده است. این جنگ، صرف‌نظر از نام‌ها و روایت‌هایی که قدرت‌های درگیر برای توجیه آن عرضه می‌کنند، پیش از هر چیز جان، امنیت، معیشت و آینده مردم عادی را تهدید می‌کند. مردمی که هیچ نقشی در تصمیم‌گیری‌های جنگ‌افروزانه نداشته‌اند، امروز هزینه آن را با ناامنی، گرانی، بیکاری، ویرانی زیرساخت‌ها و محرومیت‌های روزافزون می‌پردازند.

محاصره و اختلال در فعالیت بنادر، توقف یا نزدیک شدن صادرات نفت به صفر، تشدید تحریم‌های پیشین، دشواری دسترسی به منابع ارزی، اختلال در واردات کالاهای ضروری و افزایش هزینه حمل‌ونقل، اقتصاد بحران‌زده ایران را به مرحله‌ای تازه از فروپاشی کشانده است. حکومتی که دهه‌ها منابع و ثروت عمومی جامعه را صرف دستگاه نظامی، نهادهای امنیتی، پروژه‌های ایدئولوژیک، فساد ساختاری و ماجراجویی‌های منطقه‌ای کرده، اکنون می‌کوشد بار بحران را تماماً بر دوش کارگران، مزدبگیران، بازنشستگان، بیکاران، زنان سرپرست خانوار و تهیدستان شهری و روستایی بیندازد.

تورم دیگر یک واژه برای توصیف افزایش قیمت‌ها نیست؛ نام وضعیت روزمره میلیون‌ها انسان است. سفره‌های مردم کوچک‌تر شده، گوشت، لبنیات، میوه، دارو و بسیاری از نیازهای اولیه از دسترس بخش بزرگی از جامعه خارج شده‌اند. دستمزدی که پیش از این نیز پاسخ‌گوی هزینه‌های زندگی نبود، اکنون در برابر جهش قیمت مواد غذایی، اجاره مسکن، آب، برق، سوخت، درمان و آموزش، بی‌ارزش‌تر شده است. میلیون‌ها خانواده برای پرداخت اجاره، خرید دارو یا تأمین غذای فرزندانشان ناچار به قرض گرفتن، فروش وسایل ضروری خانه، حذف درمان و آموزش، و کارهای فرساینده و چندگانه شده‌اند.

در چنین وضعیتی، یارانه‌های ناچیز و وعده‌های توخالی حکومت نه فقط مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه توهینی آشکار به کرامت مردمی است که هزینه‌های زندگی‌شان هر روز چند برابر می‌شود. یارانه‌ای که حتی بخشی از قبض آب و برق یا هزینه رفت‌وآمد یک خانواده را پوشش نمی‌دهد، نمی‌تواند جای دستمزد عادلانه، تأمین اجتماعی فراگیر، درمان رایگان، آموزش باکیفیت و مسکن مناسب را بگیرد. مسئله مردم صدقه و کمک‌هزینه نیست؛ مسئله حق آنان برای برخورداری از زندگی شایسته و انسانی است.

کارگرانی که ماه‌ها دستمزدشان پرداخت نمی‌شود، کارگران پیمانی و قراردادی که هر روز با خطر اخراج روبه‌رو هستند، معلمانی که زیر خط فقر زندگی می‌کنند، پرستارانی که با دستمزدی ناچیز و ساعات کاری طاقت‌فرسا سلامت جامعه را حفظ می‌کنند، بازنشستگانی که حاصل یک عمر کارشان به فقر و نگرانی بدل شده، و جوانانی که پس از سال‌ها تحصیل هیچ چشم‌انداز روشنی برای کار و آینده ندارند، همه قربانیان نظم اقتصادی و سیاسی حاکم‌اند. حاشیه‌نشینانی که از ابتدایی‌ترین خدمات شهری محروم‌اند، زنان سرپرست خانواری که در بازار کار بی‌حقوق و ناامن رها شده‌اند، و کودکانی که با سوءتغذیه و ترک تحصیل روبه‌رو هستند، چهره واقعی این بحران را نشان می‌دهند.

جمهوری اسلامی می‌کوشد بحران را به فشار «دشمن خارجی» تقلیل دهد، اما مردم به‌درستی می‌دانند که تحریم، جنگ و فشار خارجی بر بستری از فساد، سرکوب، اقتصاد رانتی، غارت ثروت‌های عمومی و بی‌کفایتی ساختاری اثر ویرانگر گذاشته‌اند. مسئولیت وضعیت کنونی تنها متوجه قدرت‌های جنگ‌طلب خارجی نیست؛ مسئولیت مستقیم و اصلی بر عهده حکومتی است که زندگی و آینده مردم را گروگان بقای خود کرده است. حکومتی که در تأمین آب، برق، دارو، شغل و امنیت اقتصادی ناتوان است، اما برای گسترش دستگاه سرکوب، زندان، سانسور و نیروهای نظامی همواره بودجه و امکانات دارد.

در مقابل بحران اقتصادی و نارضایتی گسترده، پاسخ جمهوری اسلامی نه پذیرش حق اعتراض و نه رسیدگی به مطالبات مردم، بلکه تشدید فضای پلیسی و امنیتی است. بازداشت فعالان مدنی، کارگری و دانشجویی؛ پرونده‌سازی؛ صدور احکام سنگین؛ فشار بر خانواده‌های دادخواه؛ سانسور رسانه‌ای؛ تهدید تشکل‌های مستقل؛ و استفاده از اعدام برای ایجاد رعب، بخش‌هایی از سیاست همیشگی رژیم‌اند. حاکمان به‌خوبی می‌دانند که فقر، بیکاری و تحقیر روزمره نمی‌تواند تا ابد تحمل شود. از همین رو، به جای حل ریشه‌های بحران، می‌کوشند صدای اعتراض را خاموش کنند.

اما سرکوب نشانه قدرت واقعی نیست؛ نشانه هراس از جامعه‌ای است که دیگر حاضر نیست زندگی و کرامت خود را قربانی بقای یک نظام فاسد و سرکوبگر کند. تجربه جنبش انقلابی ژینا، جنبش‌های کارگری، مبارزات معلمان و بازنشستگان، مبارزات سیاسی و مدنی جاری درکردستان، اعتراض‌های زنان و مقاومت جوانان نشان داده است که جامعه ایران سرشار از نیروهای زنده، آگاه و آزادی‌خواه است. این مبارزات، علی‌رغم همه فشارها، نشان داده‌اند که مطالبات آزادی‌خواهانه و برابری‌طلبانه را نمی‌توان با زندان و گلوله از میان برد.

حزب کمونیست ایران بر این باور است که راه رهایی مردم ایران نه در بازگشت به استبدادهای گذشته، نه در وعده‌های نیروهای راست و سرمایه‌دار، نه در وابستگی به قدرت‌های خارجی و نه در سازش با جمهوری اسلامی است. آزادی واقعی بدون برابری اقتصادی و اجتماعی پایدار نخواهد ماند؛ و چنین حقی بدون بهرمند بودن از آزادی‌های سیاسی، حق تشکل، حق اعتصاب، حق اعتراض، آزادی بیان و حق تعیین سرنوشت ملل تحت ستم، هر گز به واقعیت نزدیک نخواهد شد.

ما برای برپایی حکومت شورایی کارگران و زحمتکشان و برای تحقق آزادی و سوسیالیسم مبارزه می‌کنیم. سوسیالیسم برای ما یک شعار انتزاعی نیست؛ پاسخ به نیازهای واقعی جامعه‌ای است که ثروتش در دست اقلیتی کوچک و نهادهای غارتگر انباشته شده، در حالی که اکثریت مردم از ابتدایی‌ترین امکانات زندگی محروم‌اند. سوسیالیسم یعنی قرار گرفتن منابع طبیعی، صنایع بزرگ، بانک‌ها، زمین‌ها و ثروت‌های عمومی در خدمت منفعت مشترک جامعه، نه سود و قدرت یک اقلیت.

سوسیالیسم یعنی پایان دادن به اقتصادی که انسان را وسیله سود می‌داند. یعنی برنامه‌ریزی دموکراتیک و آگاهانه برای تولید و توزیع بر اساس نیازهای جامعه؛ نه تصمیم‌گیری پشت درهای بسته توسط سرمایه‌داران، بوروکرات‌ها و نهادهای نظامی. یعنی تأمین مسکن، درمان، آموزش، بیمه بیکاری و بازنشستگی شایسته برای همه؛ یعنی برابری کامل زن و مرد در قانون، کار، خانواده و جامعه؛ یعنی جدایی کامل دین از دولت و آموزش؛ یعنی لغو مجازات اعدام، شکنجه و هر شکل از سرکوب عقیده؛ یعنی به‌رسمیت‌شناختن حق تعیین سرنوشت ملت‌های تحت ستم و پایان دادن به تبعیض ملی، مذهبی و زبانی.

سوسیالیسم یعنی سازمان دادن کار و تولید به‌گونه‌ای که رشد فناوری به جای بیکار کردن و فقیرتر ساختن انسان‌ها، در خدمت کاهش ساعات کار، گسترش اوقات فراغت، آموزش، فرهنگ، سلامت و شکوفایی توانایی‌های انسانی قرار گیرد. یعنی جامعه‌ای که در آن کودکان قربانی فقر خانواده نباشند، سالمندان با احترام زندگی کنند، بیماران به دلیل ناتوانی مالی از درمان محروم نمانند و هیچ‌کس برای زنده ماندن ناچار به فروش نیروی کار خود در شرایط تحقیرآمیز نباشد. افق ما جامعه‌ای است که در آن «رشد آزاد هر فرد شرط رشد آزاد همگان» باشد.

راه رسیدن به این افق از سازمان‌یابی آگاهانه و متحدانه می‌گذرد. جنبش کارگری، جنبش زنان، مبارزات معلمان، پرستاران، بازنشستگان، دانشجویان، جوانان، مردم کردستان و دیگر جنبش‌های اعتراضی، نیروهای عظیم تحول انقلابی آینده ایران‌اند. پیوند دادن این جنبش‌ها، همبستگی میان آنان، طرح مطالبات مشترک و ایجاد تشکل‌های مستقل و پایدار، ضرورتی حیاتی است. طبقه کارگر، به دلیل جایگاهش در تولید و توانش برای متوقف کردن چرخ سود و استثمار، نقشی تعیین‌کننده در این مسیر دارد.

حزب کمونیست ایران خود را بخشی از تلاش برای شکل‌گیری یک رهبری سراسری، انترناسیونالیست، غیرسکتاریست و متکی بر سوسیالیسم علمیِ متناسب با واقعیت‌های قرن بیست‌ویکم می‌داند. رهبری‌ای که بتواند مبارزات پراکنده را به نیرویی متشکل تبدیل کند؛ از استقلال جنبش‌های اجتماعی دفاع کند؛ راه‌حل روشن برای عبور از جمهوری اسلامی ارائه دهد؛ و مانع از آن شود که حاصل مبارزات و فداکاری‌های مردم بار دیگر به سود نیروهای ارتجاعی، سرمایه‌دار و وابسته مصادره شود.

در چهل‌وسومین سالگرد تأسیس حزب کمونیست ایران، بار دیگر با همه جان‌باختگان راه آزادی و سوسیالیسم پیمان می‌بندیم که مبارزه برای رهایی انسان از استثمار، تبعیض، فقر و استبداد را ادامه دهیم. ما به قدرت مردم سازمان‌یافته، به همبستگی طبقاتی، به مبارزه آگاهانه و به آینده‌ای آزاد و برابر باور داریم.

زنده باد حزب کمونیست ایران

زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران
شهریور ۱۴۰۵

نوشته بیانیه حزب کمونیست ایران به مناسبت ۱۱ شهریور ۱۴۰۵ چهل‌وسومین سالگرد تأسیس حزب کمونیست ایران اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.