با اندوهی عمیق، درگذشت رفیق مبارز و وفادارمان هادی صادقی که در صفوف پیشمرگان کومهله با نام مستعار آواره شناخته میشد را به اطلاع اعضا و دوستداران کومهله و حزب کمونیست ایران، همچنین همرزمان، دوستان و خانوادهاش میرسانیم.
رفیق آواره صادقی در اول مهر ماه سال ۱۳۵۲ در شهر کامیاران دیده به جهان گشود. تحصیلات خود را تا پایان دوره راهنمایی در شهرهای کامیاران و سنندج ادامه داد و سپس برای کمک به تأمین معاش خانوادهاش، پای در بازار بیرحم کار نهاد. نخستین تجربه کاری او در یک نانوایی در سنندج بود و بعدها برای مدت طولانیتری در سد گاوشان کامیاران به کار مشغول شد. محیط کار، او را بیش از پیش با مظالم جهان سرمایهداری آشنا کرد و همین آگاهی، وی را به سوی پیوستن به صفوف کومهله سوق داد.
او در سوم فروردین ۱۳۹۳ به صفوف پیشمرگان کومهله پیوست و دو سال بعد به عضویت حزب کمونیست ایران درآمد. پیوستن آواره به کومهله انتخابی آگاهانه بود که مسیر زندگی او را رقم زد. در سالهای فعالیت، بهعنوان رفیقی وفادار، فعال، پرانرژی و مسئولیتپذیر در عرصههای مختلف مبارزه و فعالیت تشکیلاتی حضور داشت، مسئولیتهای گوناگونی را بر عهده گرفت و تا آخرین لحظات حیات خود، دلسوزانه و پیگیرانه مبارزه کرد و به آرمانهای این جریان وفادار ماند.
در هر عرصه و هر مأموریتی که به آواره سپرده میشد، با درایت، کاردانی، پیگیری و احساس مسئولیت به کار میپرداخت. آواره از جمله رفقایی بود که میشد در شرایط دشوار بر حضور، اراده و پشتکارش حساب کرد. هر مسئولیتی را فرصتی برای پیشبرد کاری میدانست که به آن باور داشت.
آواره در طول سالهای مبارزه، تجربیات ارزشمندی از خود بر جای گذاشت. حضور فعال و پرتحرک او در عرصههای مختلف، برخورد مسئولانهاش با وظایف و رابطه صمیمانهاش با رفقا، تصویری از انسانی مبارز را به یادگار گذاشته است که زندگیاش را با آرمان رهایی انسان پیوند زده بود.
متاسفانه در چند ماه اخیر، بیماری سرطان پیشرفته بهتدریج جسم او را فرسوده کرد و سرانجام او را از ادامه زندگی و مبارزه بازداشت. بیماری توان جسمی آواره را گرفت، اما هرگز نتوانست وفاداری او به آرمانها، پیوندش با رفقا و امیدش به رهایی انسان از ستم و استثمار را که در تمام سالهای زندگیاش ریشه دوانده بود، از میان ببرد.
رفیق آواره در حالی از میان ما میرود که راهی را که آگاهانه برگزیده بود، تا واپسین روزهای زندگی پیمود. بیتردید فقدان او برای خانواده و نزدیکانش، برای رفقا و همرزمانش و برای همه کسانی که او را در سالهای مبارزه شناخته بودند، سنگین و دردناک است.
ما در برابر این فقدان، یاد و خاطره رفیق آواره را گرامی میداریم و زندگی مبارزاتی او را بخشی از تاریخ تلاش و مبارزه انسانهایی میدانیم که در راه آزادی، برابری و رهایی از استثمار و ستم، زندگی خود را وقف کردند.
نام هادی صادقی (آواره) با سالهایی از مبارزه و تلاش در صفوف کومهله پیوند خورده است. آنچه از او برای ما باقی میماند، تنها خاطره یک رفیق از دسترفته نیست؛ بلکه یاد انسانی است که بخشی از بهترین سالهای زندگی خود را آگاهانه در راه آرمانی که به آن باور داشت، سپری کرد.
کمیته مرکزی کومهله، درگذشت این رفیق عزیز را به خانواده و بستگان آواره، به همه رفقا و همرزمانش در صفوف کومهله و حزب کمونیست ایران، و به ویژه فرزندان دلبند و یادگارهای زندگیاش کاوه و شهاب , و همسرش رفیق شیوا صمیمانه تسلیت میگوید و خود را در این اندوه شریک میداند.
یاد و خاطره رفیق آواره صادقی گرامی باد!
کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران ـ کومهله
دوم مهرماه ۱۴۰۵