برگی از تاریخ برگرفته از: خبرنامه کومه له.
تقدیم به: خانواده جان باختگان در شهریور ۱۳۵۸.
✍️: شمس الدین – امانتی،
سه شنبه ۳ شهریور ۱۴۰۵.
در روزهای بین سوم تا نهم شهریور سال ۵۸ ساطور قصابی هيئت حاکمه ضد خلقی بکار افتاد و خون دهها نفر از پاکترین فرزندان انقلابی خلق کُرد را در میدان های اعدام بر زمین ریخت.
اعدام های دسته جمعی در شهرهای پاوه، مریوان و سنندج خشم و نفرت مردم سراسر کُردستان را برانگیخت و خبر این جنایات هولناک بزودی در تمام دنیا پخش گردید.
رژیم میخواست آرامش گورستان را بر خلق کُرد تحمیل کند و سپس در نقاط دیگر ایران آن را گسترش دهد.
مرتجعین حاکم گمان می کردند از این طریق می توانند ارادهٔ خلق را در ادامهٔ مبارزهٔ عادلانه اش در هم شکنند. اما در مدتی کمتر از یکماه بعد از یورش و اشغال شهر ها و اعدام های دسته جمعی، پیشمرگان جنبش مقاومت تعرض متقابل را آغاز کردند و به زودی همهٔ جاده ها از کنترل سرکوبگران خارج شدند و پاسگاه ها یکی بعد از دیگری سقوط کردند و سلاحها و مهمات آن بدست پیشمرگان افتاد، توان نظامی جنبش مقاومت بسیار افزایش یافت و تجارب گرانبهایی در این زمینه بدست آمد، که ما امروز در دومین مرحلهٔ جنبش مقاومت اهمیت آنها را بخوبی درمی یابیم.
شهر ها یکی پس از دیگری آزاد شدند و پیشمرگان پیروزمند و سرافراز در همه جا با حماسی ترین و پرشورترین پیشوازها از جانب توده ها روبرو گردیدند.
در تمام این مدت مبارزات پُردامنهٔ سیاسی در شهرها لحظه ای خاموش نشد و این کانون گرم مقاومت خلق همواره نیروبخش پیشمرگان در بیرون شهرها بود.
زحمتکشان روستا از جان و مال خود در خدمت این مبارزهٔ عادلانه مایه گذاشتند و با شرکت فعال خود آنرا هرچه نیرومندتر گردانیدند و آزادیهای دموکراتیک در سراسر ایران برای مدتی دوباره برقرار گردیدند.
دروغ پردازیهای رژیم در مورد «پیروزی های جنگ کُردستان» و صحنه سازیهای چمران بیش از پیش برای توده های مردم ایران افشاء شد و توهم بخشی دیگر از مردم در مورد ماهیت حاکمان جدید فرو ریخت و این خونبهای شهدائی بود که دسته دسته در میدان های تیر با قامت برافراشته و سینه ستبر مرگ سرخ خود را وثیقهٔ پیروزی آرمان کارگران و زحمتکشان گردانیدند.
اکنون پس از گذشت یکسال از شهادت این عزیزان دومین مرحله جنبش مقاومت پیروزمندانه به پیش میرود. این بار مبارزه ای بمراتب گسترده تر جریان دارد و در این دوره نیز با موج اعدامهای انقلابیون و مردم بی دفاع از جانب هیئت حاکمه ضد خلقی درگیر است و این جنبش با طبقهٔ کارگر و زحمتکشان سراسر ایران پیوند مبارزاتی دارد. به همین دلیل است که از رشد آن وحشت زده و هراسان گردیده و همهٔ امکاناتی را که شاه مزدور برای رژیم جدید بجای گذاشت در خدمت سرکوب خلق کُرد بکار گرفته است.
بمباران روستاهای کُردستان دیگر به صورت امری روزمره در آمده است.
هزاران گلولهٔ توپ و خمپاره و راکت بر سر مردم شهرهای سنندج، سقز، بانه و مریوان فروریختند، مزارع بسیاری را سوزاندن، در مجامع و اجتماعات عمومی مردم بی دفاع بمب گذاری کردند و دهها نوع جنایت دیگر مرتکب گردیدند تا بلکه ارادهٔ خلق را در ادامهٔ مبارزه سُست گردانند.
اما ببینیم چه پاسخی در یافت کرده اند:
مبارزات توده ها باشکال گوناگون در شهرهای تحت اشغال سرکوبگران آغاز گردیده و روز به روز رو به گسترش است. تمام سرزمین کردستان بجز چند شهر اشغال شده جولانگاه نیروی پیشمرگ است.
نبردهای حماسه آفرین که طی دو ماه اخیر در اطراف کامیاران و مریوان با موفقیت کامل و با کمترین تلفات در جریان بوده اند در تاریخ مبارزات انقلابی بیاد ماندنی هستند. کمیت و کیفیت نیروهای مبارز و انقلابی شرکت کننده در جنبش مقاومت بسیار افزایش یافته است. فرصت طلبان و تسلیم طلبان سلاح بر زمین گذاشتند و میدان مبارزه را ترک کرده اند.
رژیم مذبوحانه تلاش میکند تا با ارائه آمار های دروغین از تلفات نیروهای پیشمرگ شکست های مفتضحانه اش را پرده پوشی نماید. اما این دروغهای بزرگ در همه جا مورد تمسخر قرار میگیرند.
پشتیبانی بیدریغ توده ها ی مردم که هر روز وسیع تر وعمیقتر بصفوف جنبش مقاومت در جبهه نظامی و مبارزات سیاسی جلب می شوند، نوید بخش پیروزی های بسیار بزرگتری در آینده هستند.
یکسال پس از شهادت این مبارزین انقلابی می بینیم که خلق رزمنده اند و آنها را به نیرو تبدیل کرده است و در این راه بازهم از قربانی دادن نمی هراسد و امر عادلانه اش را به پیش میبرد.