سرانجام شنبه ۳ جنوری، پس از آنکه تهدیدها و فشار اقتصادی دولت امریکا به رهبری ترامپ — در قالب تحریمهای کمرشکن اقتصادی، گروگانگیری کشتیهای تجاری و مانورهای دیگر از جمله اعطای جایزه “صلح” نوبل به ماریا کوردینا ماچادو به بهانۀ ترویج آنچه در گفتمان سرمایهداری «حقوق دموکراتیک» خوانده میشود— نتوانست سلطه آمریکا را بر منابع نفتی و زیرزمینی عظیم ونزوئلا محقق کند، بازوی نظامی یانکیها با کنار زدن پردههای «تمدن»، «حقوق بشر» و «دموکراسی» به میدان آمد.
نیروی نظامی ویژۀ آمریکا به دستور دونالد ترامپ با حمله عریان تروریسم دولتی به کاراکاس، رئیسجمهور ونزوئلا مادورو و همسرش را با همکاری نیروهای اجیر محلی ربودند. بر اساس تصاویر پخش شده از رسانهها، آنها را به نیویارک منتقل کردهاند؛ و به دستور دادستان نیویارک به اتهام حمل سلاح غیرمجاز و رهبری کارتل مواد مخدرُ تحت پیگرد قرار خواهند گرفت.
تروریسم دولتی پدیدهیی تازه برای کنترل منابع طبیعی و تداوم قدرت در نظام وارونه سرمایهداری نیست و نتیجۀ اقدامات غیرقابل پیشبینی فردی مانند ترامپ نیز نمیباشد. این پدیده، جوهر و بخشی از فلسفه وجودی نظام وارونه سرمایهداری است. ایالات متحده آمریکا و کشورهای به اصطلاح دموکرات و متمدن غرب، جنایات بیشماری را در کارنامه خود در کشورهای آمریکای لاتین، آسیا و آفریقا ثبت کردهاند.
ترور سلوانوس المپیو، رئیسجمهور توگو، پس از کاهش نفوذ فرانسه از منطقه پولی فرانک؛ قتل روبین اوم نیوبه، رهبر جنبش استقلال کامرون؛ و نیز قتل و انحلال جسد پاتریس لومومبا — یکی از مهمترین و نمادینترین رهبران ضداستعماری آفریقا — در تیزاب (اسید)، تنها نمونههایی از حذف فیزیکی رهبرانی هستند که در مقابل منافع کشورهای سرمایهداری ایستادند.
آمریکا این تجاوز آشکار نظامی را با توجیه مبارزه علیه مواد مخدر و نجات مردم ونزوئلا از چنگال دیکتاتوری به خورد جهانیان میدهد؛ در حالی که خود با همکاری ناتو و متحدان غربی، از تروریستهایی چون نتانیاهو — که دستش به خون دهها هزار کودک، زن و مرد فلسطینی در غزه آلوده است — و نیز از احمد شرع در سوریه و حکومت طالبان در افغانستان حمایت میکند.
واقعیت این است که جنایت، ستم و تروریسم دولتی، شاخصههای انکارناپذیر نظام سرمایه هستند. تداوم این قلدرمآبی تنها به دلیل فقدان نیرویی بالفعل برابرایستای سیستم انسانستیز سرمایهداری است. تضاد منافع اقتصادی کشورهای سرمایهداری و تلاش برای بازآرایی نظم نوین و سعی برای حفظ سلطۀ طبقاتی عامل اصلی جنگهایی است که میلیونها انسان در جهان قربانی آن شدهاند و حتی موجودیت بشریت و کرۀ زمین را با خطر نابودی مواجه ساخته است. دلایل بیشمار و انکارناپذیری برای براندازی این نظام غیرانسانی وجود دارد. آنچه به بقای سرمایهداری میانجامد، عدم تلاش برای تحقق و عینیت بخشیدن به برنامهها و افقی است که به دلیل عدم پیوند با نیروی عظیم طبقۀ کارگر، کماکان در حد شعار و بیان نارضایتی از وضعیت باقی ماندهاند.
سازمان سوسیالیست های کارگری افغانستان یورش نظامیان آمریکا را تحت هر بهانهیی تروریسم عریان دولتی، قلدری و آدم ربایی خوانده و آن را شدیداً محکوم میکند. ما در همکاری با نیروهای برابریطلب، آزادیخواه و مترقی جهان، برای محو نظام سرمایهداری از هیچ تلاشی دریغ نخواهیم ورزید.
زنده باد همبستهگی جهانی طبقۀ کارگر!
زنده باد سوسیالیسم!
نابود باد سرمایهداری!
شورای مرکزی سازمان سوسیالیستهای کارگری أفغانستان
1۴ جدی/دی 1404 ؛ 4 جنوری 2026