کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
سخن روز

کولبری در مرز، بازی با مرگ برای یک زندگی بخور و نمیر

به گزارش کولبرنیوز شامگاه یک‌شنبه پنجم آذرماه ١۴٠٢، یاور ویسی کولبر اهل ثلاث ‌باباجانی با تیراندازی مستقیم نیروهای هنگ‌ مرزی در نوار مرزی نوسود جانش را از دست داد. نیروهای هنگ‌ مرزی با سلاح جنگی کلاشینکف این کولبر را از پشت هدف قرار داده و او را کشته‌اند.

با استناد به آمار ثبت شده در کولبرنیوز  از اول مهرماه تا اول  آذرماه ١۴٠۲، جمعاً ١۵۴ کولبر در مناطق مرزی کوردستان بر اثر عواملی هم‌چون تیراندازی مستقیم نیروهای هنگ‌مرزی، ضرب و شتم توسط نیروهای نظامی رژیم و رفتن روی مین، کشته و زخمی شده‌اند.از این تعداد ۹ کولبر جانباخته و ١۴۵ کولبر نیز زخمی شده‌اند.

کمتر هفته ای است که خبر کشته و زخمی شدن شماری از “کولبرها” و “کاسبکاران” نوار مرزی کردستان به گوش نرسد. کولبری شغل نیست اما برای انسانهای شریفی که آهی در بساط ندارند و در جستجوی تأمین معیشت خود و خانواده شان تن به هر مخاطره ای می دهند ”شغل” به حساب می آید.در شهرها و روستاهای مرزی کردستان توده وسیعی از کارگران بیکار برای تامین یک زندگی بخور و نمیر برای خانواده هایشان به کولبری روی آورده و در زیر سایه مرگ در جستجوی نان هستند.

فصل زمستان و سرمای جانسوز رشته کوه های زاگرس، کار در شب و عبور از میان بیش از یک ملیون مین به جا مانده از جنگ ویرانگر ایران و عراق و کمینگاه های راهزنان و باجگیران سپاه پاسداران و نیروی انتظامی که هر شب با کشتن کاسبکار و کولبری، چراغ کورسوز امید خانواده فقیری را خاموش می سازند، شرایط کار این زحمتکشان را تشکیل می دهد.

وقتی فاجعه فقر و بیکاری خانوده های کارگری و مردم زحمتکش را در چنگال بی رحم خود می فشارد ، تلاش برای بقا، مرزهای سنی را پشت سر می گذارد. در میان کولبران نوجوانان ۱۵ساله و مردان بالاتر از ۶۰ سال و زنان سرپرست خانواده هم دیده می شوند. تعداد زیادی از کولبران جوان، تحصیلکرده هایی هستند که در اردوی ذخیره کار رها شده و تاکنون نتوانسته اند کاری گیر آورند.کولبرانی که به کار حمل محموله در نوار مرزی روی آورده اند، در واقع نیروی کار اجیر شده تجار و دلالانی هستند که در شهرها و روستاها مرزی مستقر هستند، اجناسی را از یک نقطه مرزی روانه و یا دریافت می کنند و بالاترین منفعت ها را بی آنکه هیچ خطری تهدیدشان کند به جیب می زنند و دستمزد ناچیزی به کولبران می پردازند.

رژیم جمهوری اسلامی برای توجیه جنایات خود در حق کولبران زحمتکش مناطق مرزی، آنان را قاچاقچی، و مجرم معرفی می کند. از اینرو هر روز شماری از این ستمکشان بی دفاع به کمین دسته هایی از مزدوران سپاه و نیروی انتظامی می افتند و همانند دشمن در میدان جنگ با آنان رفتار می شود.آنان آماج تیراندازی مستقیم قرار می گیرند و ادامه زندگی را وثیقه یافتن لقمه نانی قرار می دهند. جمهوری اسلامی در شرایطی این کولبران زحمتکش را مجرم و اخلال گران اقتصادی معرفی می کند که همه می دانند که کولبری یک کار غیر متعارف و از روی ناچاری برای امرار معاش روزانه است. در این مناطق مردم زحمتکش دخالتی در قاچاق‌ سازمان‌یافته که توسط سپاه پاسداران و برخی نهادهای رسمی و نیمه ‌رسمی وابسته به آن سازماندهی و مدیریت می‌شود، ندارند. کولبران در شرایطی جاده مرگ و راه پر مخاطره نوار مرزی را برای تامین هزینه های سرسام آور حداقل زندگی در پیش گرفته اند که در زیر حاکمیت این رژیم جنایتکار هیچ راه دیگری برای امرار معاش برای آنان باقی نمانده است.با وجود این مخاطرات مرگ آفرین لیکن کولبران و کاسبکاران مرزی به دلیل موقعیت دشوار اقتصادی و نیاز به تامین زندگی خود و خانواده هایشان، دوباره سر به این گذرگاه های مرگ می سپارند.

این شرایط سخت و دشواری که رژیم به زحمتکشان کردستان تحمیل کرده است گوشه ای است از پیامدهای سیاست شوونیستی جمهوری اسلامی در عقب نگاهداشتن اقتصادی کردستان. این ادامه همان سیاستی است که این رژیم طی ۴۴ سال گذشته با تکیه به میلیتاریزه کردن این منطقه و اعمال سیاست های سرکوبگرانه و امنیتی کردن فضای شهرها آن را پیش برده است. همین سیاست و پافشاری رژیم جمهوری اسلامی بر آن، زمینە تداوم جنبش انقلابی کردستان را فراهم کردە است..

بیکاری گسترده در کردستان موجب شده است تا هر روز بر شمار کسانی که به این باصطلاح شغل روی می آورند، افزوده شود.جلوگیری از کشتار هر روزه کولبران و کاسبکاران و ایجاد کار مناسب برای آنان، به گونه ای که ناچار نباشند به این کار سخت و پر مخاطره تن در دهند، یک خواست حداقل و انسانی است.چنین خواستی با تداوم مبارزه پیگیر و متحدانه مردم کردستان و سایر نقاط ایران علیه رژیم جمهوری اسلامی قابل تحقق است.