کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
سخن روز

نمایش انتخاباتی مهندسی شده ای برای انتصاب رئیس جمهور جدید در راه است

روز گذشته شورای نگهبان اسامی ۶ مردی را که صلاحیت آن ها برای انتخابات ریاست جمهوری تایید شده است، اعلام کرد. این ۶ نفر عبارتند از: مسعود پزشکیان؛ از جناح رانده شدگان از قدرت، مصطفی پورمحمدی؛ که همراه با رئیسی عضو هیئت مرگ در سال ۱۳۶۷ بودند، سعید جلیلی؛ علیرضا زاکانی؛ امیرحسین قاضی‌زاده و محمدباقر قالیباف. رد صلاحیت شدگان نظیر احمدی نژاد و لاریجانی از جمله نزدیکان سابق دربار خامنه ای بودند که مدتی است مغضوب وی واقع شدند. وجود مصطفی پور محمدی در لیست کاندیدهای تائید صلاحیت شده، چه منتصب شده باشد و چه نباشد، نشانه آن است که رژیم می خواهد از این طریق پیامی به مردم ایران بدهد و آن اینکه راه رئیسی به عنوان جلاد ۶۷ ادامه خواهد داشت.

در اینکه مانند همیشه یک نمایش انتخاباتی مهندسی شده در راه است، تردیدی نیست. فردی هم که قرار است از صندوق بیرون بیاید از قبل منتصب شده است. دغدغه ای هم از بابت میزان مشارکت مردم در این نمایش در میان نیست، زیرا ریش و قیچی دست خودشان است و هر طور خواستند آنرا آرایش خواهند کرد. همه نشانه ها حاکی از آن است، آنچه که در جمهوری اسلامی انتخابات نامیده می شود، اینبار با یکی از بی سایقه ترین و گسترده ترین تحریم ها در طول حیات ٤۵ ساله این رژیم روبرو خواهد شد.

اما این نمایش انتخاباتی، در شرایطِ بسیار دشواری برای رژیم انجام می شود. جمهوری اسلامی با شیوه های تاکنونی فریب و سرکوب نمی تواند حکومت کند و به هیچ درجه ای از توهم توده های وسیع مردم هم متکی نیست. گرانی و بیکاری و تورم و شرایط فلاکت بار اقتصادی کارد را به استخوان رسانده و کاسه صبر مردم را لبریز کرده است. بطوریکه امروز وضع اقتصادی مردم با هیچ دوره ای از حیات این رژیم قابل مقایسه نیست. تداوم این وضعیت برای مردم غیر قابل تحمل شده است. رژیم قادر به هیچ گونه اصلاحی در امور زندگی مردم نیست و در عین حال هر گونه عقب نشینی در برابر خواسته های مردم را برای حفظ موجودیت خود خطرناک می داند. پایه حمایتی رژیم در میان هوادارانش بسیارکوچک شده است و هسته اصلی قدرت از فرط بدگمانی و نگرانی برای بقا، هر روز بخشی از نزدیک ترین اطرافیان خود را تصفیه و یا از دایره قدرت دور می کند.

موضع مردم معترض در این صحنه سازی انتخاباتی نه فقط تحریم انتخابات بلکه تقبیح شرکت در این نمایش مسخره است. در واقع آنچه که به عنوان انتخابات ریاست جمهوری تیرماه امسال برگزار شود، چیزی جز بیعت با خامنه ای و تبعیت از استراتژی سپاه پاسداران در خدمت بە بقای جمهوری اسلامی نیست.

برای اکثریت مردم ایران جمهوری اسلامی در ردیف دیگر حاکمیتهای اسلامی در منطقه نظیر داعش، طالبان و حزب الله و غیره قرار دارد، با این تفاوت که این رژیم فرصت بیشتری برای ریختن زهر خود در پیکر این جامعه و کل منطقه داشته است و فلاکت را در ابعاد وسیعتری بر زندگی مردم ایران و منطقە تحمیل کرده است. کشاندن ٧٠ درصد از مردم به زیر خط فقر، آنهم در کشوری که بر دریائی از ثروتهای طبیعی نشسته است، محروم کردن شهروندان از ابتدائی ترین آزادیها و حقوق اجتماعی، کشتارهای جمعی، شکنجه، اعدام و ترور، اعمال ارتجاعی ترین قوانین بر زنان و بر زندگی احاد مردم، دشمنی با آزادی و حقوق ابتدائی ملتهای تحت ستم، گسترش فاجعه بارترین آسیبهای اجتماعی، این حاصل ۴۵ سال حاکمیت رژیم اسلامی است.

ویژگی این نمایش انتخاباتی در مقایسه با نمایشهای قبلی در این است که اینبار میزان مشارکت مردم در انتخابات و نمایش دموکراسی و غیره اولویت رژیم نیست، مسئله مشارکت را با طرفندهای آشنا رفع و رجوع و مهندسی خواهند کرد. مسئله آنها کسب آمادگی در سطوح مختلف رژیم برای رویاروئی های سرنوشت ساز است که انتظارش را می کشند.

جمهوری اسلامی استراتژی جدیدی برای بقای خود در پیش گرفته است. اگر در گذشته توهم و فریب در این استراتژی جایگاهی داشت، امروز محور اصلی آن اتکاء بلاواسطه به تهدید و ارعاب و سرکوب است. اینکه تا چه اندازه فرصت آنرا خواهد داشت که این استراتژی را در ابعاد جدید آن به مورد اجرا بگذارد و اگر هم به اجرا گذاشت تا چه اندازه کارساز خواهد بود، البته زیر سوال است؟ کما اینکه به دنبال کشتار دیماە ٩٦ و آبان ماه ٩٨، نتوانست مردم معترض را مرعوب سازد و انقلاب زن، زندگی، آزادی سر بر آورد. در جریان انقلاب ژینا دهها هزار نفر را بازداشت کرد، بیش از ۶۰۰ تن جان باختند، دهها هزار نفر زخمی شدند. اما سیاست سرکوب حتی در چنین ابعادی هم مردم را از پیگیری شعارها و خواسته هایشان باز نداشت. اکنون ادامه این خیش انقلابی را در مقاومت جانانه زنان در مقابل حجاب اجباری، اعتصابهای کارگران و بازنشستگان و حرکت های جسورانه دادخواهان مشاهده می کنیم.

امروز رژیم موفقیت خود را در برگزاری این باصطلاح انتخابات در این می بیند که بتواند آنرا به آرامی از سر بگذراند. دغدغه تشکیل صف های طولانی در باجه های رای گیری و غیره را ندارد. سپاهیان، بسیجی ها، ارتشی ها، بخشهای از عوامل دور و بر دستگاههای رژیم و خانواده هایشان برای یک نمایش حداقلی همیشه در دسترس هستند و این بار همین برایشان کافی است و با مشکل” رای من کو؟” هم روبرو نخواهند شد.

مردم به رژیم فاسدی رأی نمی دهند که طی حاکمیت ٤٥ ساله اش بیش از ۷۰ درصد مردم ایران را به زیر خط فقر کشانده است و دستاوردی جز محرومیت و سلب آزادی و حقوق ابتدائی انسان، شکنجه و ترور و کشتار چیزی دیگر در پرونده ندارد.