کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
سخن روز

زباله گردی مردم زحمتکش، نان به قیمت جان

از سر هر کوچه و خیابانی که عبور کنید، برای لحظه ای هم که شده، بوی تند زباله مخازن، بر صورتتان می زند، بویی که جبراً برای تعدادی از محرومان ایران که کارشان زباله گردی است به امری عادی و روزمره تبدیل شده است. برای نمونه در شهر تهران نزدیک به ۶۹ هزار مخزن جمع آوری زباله در سطح معابر وجود دارد، مخازنی که روزانه حداقل دو بار توسط زباله گردها بهم ریخته شده و زباله های قابل بازیافت را جمع آوری می کنند . در هر کوچه و خیابانی نوجوانان و بزرگسالان و حتی زنانی را می توان دید که کیسه های پلاستیکی بزرگی را به دوش می کشند یا سر داخل سطل زباله ای کرده اند. و نیز آنهائی را که کودکانی بیش نیستند و دستشان به زباله های کف مخزن نمی رسد و خود به داخل مخزن می روند.

این صحنه ها را همه شهروندان هر روز می بینند، اما چرا حکومت اسلامی ایران به سادگی با این پدیده آزار دهنده کنار می آید؟ چرا شغل کاذب زباله گردی به خاطر وضعیت بد اقتصادی و مافیایی که پشت سر آن نهفته است به امری بدیهی برای حاکمان فاسد ایران تبدیل شده است ؟

زباله گردی یکی از فعالیت‌های پرخطر بوده که علاوه بر بیمار کردن شخص زباله گرد ،باعث انتقال انواع بیماری های پوستی، عفونتی، ویروسی و نظیر آن‌ می‌شود که در این ایام کرونا و با وجود زباله‌های آلوده به ویروس کرونا زنگ خطری برای زباله گردان و دیگر افراد جامعه است. زباله گردها هیچ وسایل حفاظتی فردی، بهداشتی و مواد ضد عفونی کننده ندارند. زباله گردها خود دچار بیماری‌های ایدز، هپاتیت، کرونا و انواع بیماری‌های پوستی و عفونی شده و به آسانی ناقل آن به اعضا خانواده خود و مردم دیگر می شوند .

کامیل احمدی ، مردم شناس که در حوزه پدیده زباله گردی کار و تحقیق کرده است در گفتگو با نشریه آفتاب یزد از کار و زندگی چهارده هزار زباله گرد در شهر تهران چنین می گوید :

“اول ببینیم زباله گرد یعنی چه؟ زباله گرد یک اصطلاح غیرحرفه‌ای و غیر تخصصی است که در نبود مکانیزم بازیافت و جمع آوری پسماند خشک شهری افرادی به شکل فیزیکی و یدی در سطل‌های زباله خم می‌شوند و زباله‌های خشک را از تر در سطل‌های بزرگ آشغال خیابان‌ها و کوچه‌ها جدا می‌کنند و معمولا در گونی‌هایی که به همراه دارند آن‌ها را حمل می‌کنند و به مراکز اسکانشان می‌برند. اقلام مختلف پسماند خشک را در آنجا تفکیک می‌کنند تا صاحب کارشان آن‌ها را به مراکزی که کار بازیافت پسماند خشک را انجام می‌دهد، بفروشند. کل مناطق 22 گانه تهران به 200 میلیارد تومان اجاره رفته است. صاحبکاران که زباله گردان آن‌ها را « ارباب» لقب می‌دهند در ازای هر کیلو زباله خشک چیزی حدو 600 تومان به زباله گردان می دهند و ارباب هم چیزی حدود 3500 تومان آن را می‌فروشد! مطابق برآورد شش ماهه ما در مناطق 22 گانه تهران 14هزار نفر از این زباله گردان وجود دارند که یک سوم این افراد یعنی تقریبا چهار هزار و ششصد نفر از آنها کودکان زیر 18 سال هستند.”

در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی که گروه های مافیایی پشت هر تجارت و تولید بزرگی هستند، این عرصه را هم بی صاحب نگذاشته اند. در میان آخوندها و آقا زاده هایشان و مقامات نظامی و امنیتی صدها سلطان و سردسته باند مافیایی وجود دارند. زباله، مدیریت و تجارت آن نیز در اختیار باندهای مافیایی قرار دارد که به قیمت سلامتی و جان زباله گردان فقیر ثروت اندوزی می کنند.

زباله گردی یکی از شغل‌های کاذب است که در بعضی کشورهای عقب مانده دنیا رواج دارد و وسیله امرار معاش میلیون‌ها انسان است. به همین دلیل نمی‌توان بدون شناخت سرچشمه فقر و بی عدالتی، بیکاری و امر استثمار کارگران، محرومیت و تبعیضات اجتماعی از سوی صاحبان قدرت و سرمایه، بدون مبارزه با نظامی طبقاتی که بانی و باعث فقر میلیاردی محرومان از سویی و انباشت ثروت نجومی و افسانه ای در دست عده ای قلیل است به این پدیده پرداخت .

در کشورهای توسعه یافته سالهاست که زباله های تولید شده در منازل، رستوران‌ها مغازه ها، سوپر مارکتها، کارگاه و کارخانه ها در مزارع و مراکز تولیدی دسته بندی شده و برای حفظ محیط زیست، به مدرن ترین شیوه های بازیافت زباله ها و حتی برای تولید برق و انرژی و برای دیگر مصارف مورد نیاز مردم و تولید از آنها استفاده می شود .

در جمهوری اسلامی ایران انواع شغل های کاذب و پرخطر از قبیل کولبری در کردستان، سوختبری در بلوچستان، زباله گردی در همه شهرهای بزرگ و کوچک دیده می شود. در کردستان و بلوچستان کولبران و سوخت بران با گلوله های مزدوران جمهوری اسلامی، با سقوط از کوهها و یا با انفجار مین، با افتادن در کمین نیروهای امنیتی و نظامی جان خود را از دست می‌دهند و در شهرهای ایران زباله گردان با دچار شدن به انواع بیماری‌های موجود و با خشونت عریان مامورین شهرداری و نظامی روبرو می شوند .

زباله گردی، توهین به کرامت و حقوق مردم محروم و زحمتکش است . در ایران که یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است و حاکمان اسلامی میلیاردها دلار را صرف سرکوب در داخل و تروریسم در خارج می کنند، نباید توده وسیعی ناچار به زباله گردی، کولبری و سوخت بری شوند. سلامتی و امنیت مردم محروم و زحمتکش برای حاکمان اسلامی ارزشی ندارد . وظیفه هر انسان شریف و آزاده ای است که از حق حیات، سلامتی و امنیت زحمتکشان زباله گرد، کولبران و سوخت بران دفاع نمایند. دفاع از تهیدستان زباله گرد که مجبور به چنین کار ناامن و غیر بهداشتی شده اند، دفاع از کرامت انسان و از سلامتی جامعه است.

پست های مرتبط این دسته

جنایت کشتار مردم زاهدان فراموش نخواهد شد

komalah

در شانزدهمین روز اعتراضات و اعتصابات پی در پی در ایران

komalah

دومین اعتصاب عمومی در کردستان پیروزمندانه به انجام رسید

komalah

جمهوری اسلامی و بکارگیری کودکان در سرکوب خیزش مردم

komalah

فراخوان به نیروهای رده پایین نیروهای سرکوبگر حکومت اسلامی

komalah

اعتصابات گسترده، کابوس حکومت اسلامی

komalah