کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
سخن روز

به یاد قربانیان جنایت علیه بشریت در شهریور ماه 1367

هفته اول شهریور ماه یادآوار سالگرد جنایت هولناکی است که  پس از یکماه، فصل دیگری از آن به دست جلادان رژیم جمهوری اسلامی در زندانها انجام گرفت. کشتار زندانیان سیاسی که در مرداد ماه سال 1367 با اعدام های دسته جمعی اعضا‌ء و هواداران سازمان مجاهدین خلق آغاز شده بود، در نخستین روزهای شهریور ماه با کشتار زندانیان چپ و کمونیست دنبال شد.

کمسیون مرگ، پس از آنکه گزارش ماموریت جنایتکارانهِ مرداد ماه خود در زندانها را به خمینی دادند، از وی فتوای کشتار کمونیستها را نیز گرفتند و در نخستین روزهای شهریورماه به جان انسانهای آزاده‌ای افتادند که قلبهایشان مالامال از عشق به آرمان والای رهائی انسانِ استثمار شده و ستمدیده بود.  چوبه های دار برپا شدند و زندانیانِ آرمانخواه با گفتن “نه” به جلادان بر دار اعدام آویزان شدند و ننگ تاریخ را بر پیشانی قاتلان حک کردند. هزاران زندانی مبارز و مقاوم بر چوبه دار بوسه زدند، اما در برابر جانیان سر تعظیم فرود نیاوردند.

دایرةالمعارف جهانی، این واقعه ضد انسانی را چنین ثبت کرده است:
پرسش و پاسخ از زندانیان کمونیست از 5 شهریور و از زندان گوهردشت آغاز گشت: “آيا شما مسلمان هستید؟”، “آيا به بهشت و جهنم اعتقاد دارید؟”،  “آيا در ماه رمضان روزه می گيريد؟”، “آيا قرآن می خوانيد؟”، “آيا هر روز نماز می خوانيد؟”، “آيا ترجيح می دهيد با يک مسلمان هم بند شويد و يا با يک غيرمسلمان؟”، “آيا حاضريد زير ورقه ای را داير بر اينکه به خدا، به پيغمبر، به قرآن و به روز رستاخيز ايمان داريد امضا کنيد؟” و پر معناتر از همه: “آيا در خانواده اى بزرگ شده ايد که پدر در آن نماز مى خواند، روزه مى گرفت و قرآن مى خواند؟”
تنها یک جواب نه به این سوال ها می توانست به اعدام شخص مربوطه منتهی شود. در مورد سوال آخر جواب مثبت به آن به معنی اعدام بود  زیرا که بر “ارتداد” فرد تاکید می کرد. طبق موازين فقهی، فقط کسی را می توان مرتد شناخت که در يک خانواده معتقدِ مسلمان و در سايه پدری که به طور مرتب نماز و قرآن می خوانده و در ماه رمضان روزه می گرفته نشو و نما کرده باشد.

اگر کسی بر مسلمان بودن خود تاکید می کرد اما می گفت نماز نخوانده است، تنها به شلاق محکوم می‌شد. برای هر وعده نماز ۱۰ ضربه و روزی حداکثر ۵۰ ضربه. در مورد زنان کمونیست، به حکم شرع در مورد زن مرتد یعنی «توبه یا مرگ زیر شلاق» عمل می شده است و از همین رو زنان کمونیست یا زیر شلاق می مردند یا اسلام را می پذیرفتند. بسیاری از آن قربانیان، دوره محكومیت خود را طی کرده و در انتظار آزاد شدن به سر میبردند. دلیل بازداشت بسیاری هنوز ناروشن و در انتظار به اصطلاح تفهیم اتهام بودند.

آبراهامیان” تاریخ نگار ایرانی، جریان اعدام ها را اینگونه توصیف کرده است: «بازجوئي ها، در اوين و گوهردشت در تالار اصلى دادگاه صورت گرفت. بخشى از بازجويي ها حالت شفاهى داشت و بخش ديگر به شکل پرسش نامه هاى ماشين شده انجام پذيرفت. بعضى از زندانيان مى توانستند بازجويان خود را ببينند ولى ديگران در پشت پاراوان هاى بلند پنهان شده بودند. کسانى که جوابهايشان پذيرفتنى بود به سوى راست تالار دادگاه و آنها که پاسخ هايشان غيرقابل قبول بود به سمت چپ تالار هدايت مى شدند. دسته نخست را به بندهاى خود باز مى گرداندند و به آنها دستور نماز خواندن مى دادند. اگر زندانى از خواندن يک نوبت نماز خوددارى مى کرد از بابت آن ده ضربه تازيانه به او مى نواختند و مجازات کسى که در روز از به جا آوردن هر پنج نوبت نماز خوددارى مى ورزيد، پنجاه ضربه شلاق بود. آنهايى که نتوانسته بودند با موفقيت به پرسش ها پاسخ گويند و مردود شناخته شده بودند، بعد از يک وقفه کوتاه براى تحويل مايملک مختصر و نوشتن آخرين وصاياى خود به سوى چوبه هاى دار برده مى شدند. بعضى از آنها به گفته خود توانستند جان سالم به در ببرند، چون در ازدحامى که به وجود آمده بود به طور اشتباه به سمت درى که نمى بايست، هدايت شدند. جان به در بردگان به ياد مى آورند که چگونه صحبت مربوط به نوشتن آخرين وصيت نامه را شوخى مى پنداشتند چون نمى توانستند تصور کنند که چنان پرسش هایی ممکن است سرنوشت مرگ و زندگى يک نفر را تعيين کند.”

خبر این جنایات از رادیو و تلویزیون و مطبوعات پخش نشد. خمینی و شاگردانش تصور کردند که قفل همیشگی استبداد را بر دهان جامعه زده اند. اجساد قربانیان این جنایات را مخفیانه در خاوران تهران، دارالرحمه شیراز، باغ رضوان اصفهان، حیات دادگاه سنندج و دهها مکان دیگر دفن کردند. گورستان این عزیزان را لعنت آباد نام نهادند تا به خیال خام خود مردم از آنها دوری جویند. گورستان هایی که بلافاصله به آرمگاه عزیزان فراموش نشدنی تبدیل شدند و به یقین در آینده‌ایی نه چندان دور به میعادگاه  عاشقان راه رهایی بشریت تبدیل خواهند شد.

امروز در شرایطی یاد این عزیزان جانباخته را گرامی میداریم، که جامعه ایران مالامال از نفرت رژیم اسلامی است. امواجی از اعتراضات و اعتصابهای کارگری و اعتراضات و مقاومتهای توده ای در سراسر ایران به حرکت در آمده اند. رژیم ایران که روزگاری خود را پرچمدار پان اسلامیسم در کل منطقه می دانست، امروز نه تنها در نزد مردم ایران بلکه در نزد مردم حتی شیعه مذهب منطقه نیز منفور و منزوی شده است. چنین شرایطی، افق رهائی از دست رژیم اسلامی را بر روی توده های محروم و ستمدیده ایران گشوده است. بدون شک سرانجام آنروز فرا خواهد رسید که سران جنایتکار جمهوری اسلامی در دادگاه عدل مردم زجر کشیده ایران به محاکمه كشیده شوند، رازهای سر به مهرِ جنایات بیشماری که مرتکب شده اند بیشتر برملا شود و مجازات شایسته خود را دریافت دارند.

پست های مرتبط این دسته


تحمیل پرچم ، سرآغاز تحمیل بی حقوقی بر مردم

-

نشست سالانه «مجمع اقتصاد جهانی»، ناتوان از یافتن راه خروج از بحران

-

سرنگونی جمهوری اسلامی نقطه پایانی خواهد بود بر حضور هزاران آخوند مرتجع در مدارس

-

وحدت و انقلاب آزادیخواهانه ایران

-

جبهه راست ، شعار اتحاد در حرف و تفرقه در عمل

-

زندان و قهرمانانش

-