کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
سخن روز

ازدیاد سن بازنشستگی بر اراده مبارزه جوئی می افزاید

گروه اتحاد بازنشستگان در روز پنجشنبه دوم آذر 1402 بیانیه ای تحت عنوان “هم صدا و متحد مانع تصویب قانون افزایش سن بازنشستگی شویم.”منتشر کرد. در ابتدای بیانیه این پرسش مهم به میان آمده است:”چرا ما کارگران شاغل و بازنشستگان باید تاوان فساد، دزدی و حرص و ولع غارت‌گران را بپردازیم؟”

بیانیه در مورد تصویب افزایش سن بازنشستگی توضیح می دهد “قانون افزایش سن بازنشستگی مصوبه اسارت باری است که مجلس و دولت سرمایه داران برای افزایش استثمار و بهره کشی بر مبنای افزایش سنوات کارگران شاغل به تصویب رسانده اند. افزایش سال های انتظار بازنشستگی یعنی بهره بردن از نیروی کار کارگران و کاهش پرداخت مستمری بازنشستگی نسبت به زمان زنده ماندن افراد بازنشسته. سال های بیشتری کار کن و سال های کمتری حقوق دریافت کن.”

رسانه های جیره خوار رژیم این روزها راجع به افزایش سن بازنشستگی نوشته ها و تفاسیر گوناگونی داشته اند. آنها راجع به کشورهائی که سن امید به زندگی بالای 85 سال بوده و سن بازنشستگی 65 سال می باشد اطلاعاتی بدست داده اند، تا بالا رفتن سن بازنشستگی در ایران را توجیه کنند. متاسفانه سن امید به زندگی در میان کارگرانی که بیش از 4 دهه است در زیر فقر، استبداد و شدت استثمار زندگی می کنند اصلا معلوم نیست تا بتوان توضیح مستدلی راجع به افزایش سن بازنشستگی داد. اما میتوان حتی از شیوه پوشش رسانه های رسمی فهمید که افزایش سن بازنشستگی در ایران عادلانه نبوده و زمینه اعتراضات و مبارزات خواهد شد. این رسانه ها، چون میدانند که مسئله بازنشستگی به همه آحاد شاغل و آماده به کار مربوط است، با توسل به انواع حیل کوشیده اند مخاطبان را راجع به میزان افزایش تصویبی مجلس گیج کرده و اجازه ندهند آنها فورا سر از اقدام ضد انسانی کاربدستان دولتی درآورند. اما بالاخره آنها ناچار شده اند در لابلای گزارشات بنویسند مجلس شورای اسلامی روز یکشنبه ۲۸ آبان سن بازنشستگی رادو سال افزایش داد. طبق نوشته های آنها، سقف سن بازنشستگی برای مردها ۶۲ و برای زنان ۵۵ سال تعیین شده است. این در حالی است که طبق «تبصره ١ ماده ۷۶ قانون تامین‌اجتماعی» مردان با ۵۰ سال سن و ٣٠ سال سابقه و زنان با ۴۵ سال سن و ٣٠ سال سابقه می‌توانند از سازمان تامین‌اجتماعی درخواست بازنشستگی کنند. به عبارت روشن کابینه ورشکسته رئیسی سن بازنشستگی را نه دو سال که۱۲ سال افزایش داده است.

در این باره اتحادیه آزاد کارگران ایران طی بیانیه خود در ۳۰ آبان نوشت:

“روز ۲۸ آبانماه، اوباشانی تحت عنوان نمایندگان مردم با رذالت و تزویری که فقط از عهده اینان بر می‌آید در اقدامی ضد بشری و در همدستی با غارتگرانی که طی ۴۵ سال گذشته دسترنج ما کارگران و کارمندان زحمتکش را در صندوقهای بازنشستگی به یغما برده‌اند مصوبه‌ای را بر اساس برنامه هفتم توسعه حول سنوات اشتغال تصویب و جهت نهایی شدن به شورای نگهبان فرستادند.”

کابینه رییسی جلاد، به عنوان تدوین کننده لایحه ظاهرا به منظور کمک به صندوق‌های بازنشستگی و برای پایان دادن به بحران پرداخت‌های مالی بازنشستگان، طرح بالا رفتن سن بازنشستگی را ارائه کرده است.بنا به گزارش ها از ۱۷ صندوق بازنشستگی در کشور ۱۵ عدد آن ورشکست و یا در مرز ورشکستگی هستند. کاربدستان کمی پرداخت حق بیمه از جانب کارگران را عامل این ورشکستگی ها اعلام میکنند و به این بهانه سن بازنشستگی را افزایش داده اند. اسماعیل گرامی، فعال کارگری بازنشسته که اخیرا در ۳۰ آبان ۱۴۰۲ برای چندمین بار بازداشت شد، در این مورد نوشت:

مشکل از آنجا ناشی میشود که حکومت مافیایی مانند اختاپوس بر روی مدیریت و ثروت سازمان تامین اجتماعی افتاده است.” کمیته فنی پیگیری مطالبات صنفی بازنشستگان کشوری و لشکری نیز اخیرا تاکید کرده بود که ورشکستگی این صندوق‌ها ریشه در «مشکلات اقتصادی کلان کشور» و گردش و «توزیع ناعادلانه منابع و ثروت» این مرز و بوم دارد. یک فعال خانه کارگری در همین مورد چنین اظهار نظر کرده است که اگر بدهی های دولت به تامین اجتماعی پرداخت شود نیازی به ارائه چنین طرح‌ها و پیشنهاداتی نیست. او گفت که اگر سود بانکی بدهی‌ها را محاسبه کنیم رقمش بیش از اصل بدهی می شود، ولی متاسفانه چون پرداخت بدهی در ید دولت است آن را پیگیری نمی کنند.

در چنین شرایطی چه باید کرد؟

در بیانیه گروه اتحاد بازنشستگان در این مورد چنین نوشته شده:”رفاه و آسایش و آزادی کارگران و زحمتکشان در گرو لغو قوانین ضد کارگری، دخالت مستقیم طبقۀ کارگر در تعیین سرنوشت خود است که از طریق  ایجاد تشکل طبقاتی و تقویت همبستگی طبقاتی امکان پذیر است و کارگران نباید کوچکترین امیدی به بالائی‌ها داشته باشند.”

به این اظهار نظر درست میتوان اضافه کرد که جمهوری اسلامی با بالا بردن سن بازنشستگی ، ارزان سازی نیروی کار ، شانه خالی کردن از زیر بار تامین اجتماعی، با تمام قدرت در برابر مردم ایستاده است. این امر می تواند زمینه ساز بروز نارضایتی های شدیدتر در میان بخش های گوناگون جامعه باشد و جنبش مطالباتی را به شکل جهش آسایی به حرکت درآورد. از این رو تاکید بر ضرورت سازمانیابی گسترده تر نیروهای کار و زحمت و تهیدستان شهر و روستا، هم در محیط های کار و هم در محیط های زیست، از اهمیت ویژه ای برخوردار خواهد بود. همچنین تاکید بر شعار متحد کننده «تامین اجتماعی فراگیر و همگانی حق مسلم مردم است» می تواند بخش های گوناگون جنبش های مطالباتی و معیشتی را در صف واحدی متحد سازد.