زانا سعیدزاده

جمهوری اسلامی ایران در تمام ٤٣ سال گذشته حاکمیت ننگین خود بر ایران چیزی جز مرگ و فقر و زندان برای مردم نداشت.

رژیمی که همان لحظه ی اول به قدرت رسیدنش ماهیت وحشتناک و ضد انسانی خود را نمایان کرد؛ اما آن چیزی که از همان ابتدا خمینی و سپس جانشینش خامنه ای به آن متوسل می شدند ربط دادن فعالین کارگری و مدنی اپوزسیون رژیم به نیروهای بیگانه و به قول خودشان ضد انقلاب است؛ اما ماجرا از چه قرار است:

در ابتدا همیشه این مسئله بر همه آشکار بود که افراد زیادی توسط رژیم و به دست وزارت اطلاعات با اتهامات واهی و بی اساس مواجه شده و تحت شکنجه های سنگین مجبور به اعتراف غیر واقعی بر علیه خود شده و بعدا با احکامی سنگینی همچون اعدام مواجه می شوند اما “مازیار ابراهیمی” کسی بود که به سند این واقعیت تبدیل شد.

مازیار ابراهیمی، آنگونه که خود می‌گوید، صاحب یک شرکت موفق در سلیمانیه عراق بوده‌است. کار او فروش، نصب و آموزش تجهیزات تلویزیونی بوده، و با صدا و سیمای ایران هم همکاری می‌کرده‌است. او می‌گوید یکی از رقبایش نامه‌ای بدون امضا در صندوق شکایات صدا و سیما می‌اندازد. در این نامه مازیار متهم به جاسوسی و ترور می‌شود. حراست صدا و سیما هم گزارش را به وزارت اطلاعات ارجاع می‌دهد. مازیار، برادر و شوهرخواهرش دستگیر می‌شوند. آن ها به بیش از ۱۰۰ نفر دیگر که به دست داشتن در ترور دانشمندان هسته‌ای متهم شده‌اند در زندان اوین می‌پیوندند.

در سال ۱۳۹۱، مازیار ابراهیمی همچون دیگر بازداشت شدگان، از جمله مجید جمالی فشی، در مستندی تلویزیونی به نام کلوب ترور، به کارگردانی ایمان مرآتی، اقرار کرد که یکی از متهمان ترور دانشمندان هسته‌ای بوده‌است و برای آموزش به اسرائیل رفته. همچنین او اعتراف کرد که مسئول تیم ترور مجید شهریاری یکی از دانشمندان اتمی بود و همچنین در ترور مسعود علیمحمدی نقش داشته‌است. بنا به گفته وزارت اطلاعات رژیم، صدا و سیما و برخی رسانه‌های امنیتی، اعضای این تیم گسترده تروریستی در پی یکسری عملیات پیچیده اطلاعاتی در چنگ قانون گرفتار و مشخص می‌شود این تیم عملیات متعدد دیگری را در دستور کار داشتند که با این ضربه مهلک تمامی نقشه‌های این «مثلث سیاه»، یعنی آمریکا، انگلیس و اسرائیل، خنثی و نقش برآب شد. حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات وقت رژیم نیز این گروه را به همکاری با “آمریکا، انگلیس و اسرائیل” متهم نمود و اظهار کرد که به دنبال “ضربه زدن به نظام اسلامی” هستند.

از آن جا که مجید جمالی فشی زودتر دستگیر شده بود، به حکم قاضی صلواتی در صبح روز سه شنبه ۲۶ اردیبهشت ۹۱، به اتهام محاربه در ارتباط با ترور دانشمندان هسته ای، به دار آویخته و اعدام شد.

اما مازیار ابراهیمی پس از اعتراف به همکاری در ترور دانشمندان هسته‌ای، زیر شکنجه وادار به قبول کردن همکاری در پرونده‌های دیگری همچون انفجار پایگاه موشکی بیگدنه می‌شود. آنگونه خودش می‌گوید اعتراف‌های متناقض او در مورد شرکت در انفجار پایگاه موشکی بیگدنه باعث شک کردن نهادهای دیگر می‌شود و در نهایت اجباری بودن اعتراف‌ها زیر شکنجه برای برخی مشخص می‌شود.

وادار کردن مازیار ابراهیمی و هم بندان نگون بخت اعدام شده اش به اعتراف علیه خودشان نه اولین و نه آخرین مورد این چنینی است.

حال در روزهای اخیر رژیم دست به بازداشت فعالین کارگری و صنفی همچون رضا شهابی، ریحانه انصاری، شعبان محمدی، اسکندر لطفی، مسعود نیکخواه،سعید محمدی، حسن عزتی، نیشتمان رحمتی، پروین عبدالله‌‌پناه، رحمان(عمر) سلیمانی، افشین رشیدی، فواد فاروقی و فاتح مجیدی کرده است که تنها به دنبال حقوق مشروع و انسانی خود هستند و با اطلاعیه های مختلف آنان را به مهره های سازمان های اطلاعاتی کشورهای به اصطلاح متخاصم و نیروهای معاند مربوط می کند.

اینک این سناریوی رژیم اکنون با سند و مدرک زنده ای همچون “مازیار ابراهیمی” دیگر سوخته و پوچ است و مردم انقلابی ایران، این را خوب میدانند که رژیم در آخرین نفس هایش به هر طناب پوسیده ای چنگ خواهد زد.

زانا سعیدزاده

٢٦ اردیبهشت ١٤٠١

16-05-2022

نوشته تکرار سناریوی سوخته ی مازیار ابراهیمی برای فعالین بازداشت شده اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

زانا سعیدزاده

زمستان، آن فصل سرد، با باد و برف و بوران، در کردستان با آن کوهستان های سر به فلک کشیده، قطعا سردتر و استخوانسوزتر است. اما در زمستان 57، کردستان نه فقط سرد نبود، بلکه پر از شور و شوق انقلاب و اشتیاق به آزادی بود.

سقز یکی از سردترین شهرهای ایران، ایستاده در شمال استان کردستان و نقطه ی الحاق شمال و جنوب کردستان ایران. محصور در بین کوه های زاگرس، اما سربلند همجون شاهو و چهل چشمه و قندیل از پیچ و خم های روزگار. قدمتش آنقدریست که مادها ، مانایی ها، سکاها، حمله اعراب و بسیاری از داستان های تاریخ را به چشم خود دیده است، اما نه تنها مردمش بند به گذشته و ارتجاع نبوده اند، بلکه پیشرو در انقلاب و آزادی، قدم در راه سرخی نهاده اند که تاریخی نوین و پر از افتخار خود را خواهند ساخت.

آن روزها من و شاید بسیاری از ما هنوز به دنیا نیامده بودیم، اما تاریخ بازگو می کند که همه ی ایران و کردستان، سراسر فریاد آزادی بود؛ آزادی که بعدا خمینی و باند او به یغمایش بردند.

آن روزها شهر به دنبال شهر، محله به محله و سنگر در پی سنگر به دست مردم انقلابی آزاد می شد. کارگران، کشاورزان و زحمتکشان جامعه، خود را به شهرها می رساندند تا همه با هم نقطه ی پایانی بگذارند بر عمر رژیم سلطنتی پهلوی. این را نیز سقز دیده است.

از مردم آن زمان سقز و حتی مهاباد و بوکان ،اگر از وەستا سالح (استاد صالح لقب رفیق جانباخته محمد حسین کریمی) نشانی می پرسیدی همه لبخند به لب از مهربانی، سخاوت و مردم داری او برایت میگفتند.

جوانی خوش سیما و مردمی، شوخ و خوش طبع، اهل ادب، با سواد و خاکی. جوانان سقز و جوانان آلکلو (روستای در نزدیکی سقز که خود اصالتا اهل آنجا بود) عاشق مجلس وەستا سالح بودند. مجلسی که نه تنها گرم شوخی و طرب و ادب بود، بلکه با بحث هایی از حق و حقوق کشاورزان و کارگران گرمتر می شد.

گرم از بحث آزادی. «اگر تو آزاد باشی دیگر با بیان افکارت به زندان نخواهی افتاد، خواهرت به زور شوهر داده نمی شود، پدر و برادرت برای خان، بیگاری نخواهند کرد، دسترنج کارت مال خودت است، بچه هایت و…» .

فارغ از ایسم ها و اصطلاحات کتابی، ساده و روان، عینی و ملموس آن را بیان می کرد.

آزادی فقط یک واژه ی زیبا نیست، بلکه تعبیری از یک رویای واقعی است که باید برای تحققش در برابر دیوهای حاکم ایستاد، به پیش قدم برداشت و متحد و همدل، طنین آزادی را همنوا شد.

باید در سنگر عمل بود، کاری کرد. آنگونه که وەستا سالح که کار اداری را ترک گفت و به سنگر هم قطاران و هم طبقه هایش پیوست و به کارگری مشغول شد.

در بهار سال 57 در روستاهای شمال کردستان مشغول بنایی بود و در آنجا و در محفل همکاران و مردم ده از آزادی میگفت، از دنیایی که انسان، به معنای واقعی انسان است و هیچ کس برده ی هیچ کس نیست.

در آن زمان وەستا سالح بسیار زود در دل مردم فقیر و زحمت کش کردستان خود را جای داد و معتمد آن ها شد. همزمان نیز به کار آگاهگری و تشکل یابی می پرداخت.

او می دانست که این فقط قدرت طبقه ی سازنده ی جامعه است که می تواند آزادی را نیز بسازد. خشت ها را روی خشت میگذاشت، هر خشتی برای او واژه ای از کتاب برابری بود. 

این را در عمل ثابت کرده بود، 22 بهمن سال 57 او پیشگام خیل عظیم مردمی بود که می خواستند آخرین پایگاه های سلطنت پهلوی را فتح کنند.

او مرگ را آن ترسی نمیدانست که از رویایش باز دارد، قدم، محکم و صدا خروش آزادی بود، به پیشواز آزادی و زندگی حتی به مرگ باید رفت. 

پیکرش زخمی از گلوله ی مزدوران پهلوی بود، اما همچنان فکرش، رویا و باورش لرزه به اندام دشمنانش میافکند.

حتی پس از جانباختن او، بسیاری از مردم زحمت کش شمال کردستان به دنبال وەستا سالح می گشتند، بعدها پی به این واقعیت بردند که رفیق محمد حسین کریمی همان وەستا سالح مهربان و آن کارگر زحمت کش بوده است که بدون هیچ چشم داشتی در بین توده ی مردم برای آن ها، همراه آن ها کار می کرد و دنیای آرزویش را میساخت.

43سال از جانباختن وەستا سالح بنا، یکی از معمارین کومه له، رفیق همه ی زحمتکشان، سوورە سواری کۆمەڵە گذشت، اما حال نیز ده به ده پیشمرگند و شهر همچنان سنگر آزادی و مقاومت است. قدم بر قدمگاه و راه پر رهرو او، هر روز افزون تر از پیش خواهد بود و پیمان مبارزه تا رهایی و برابری، مستحکم و پردوام است.

یادش گرمی و راهش پر رهرو باد.

24 بهمن 1400

13 فوریه 2022

نوشته به پیشواز آزادی و زندگی حتی به مرگ باید رفت (در گرامیداشت سالروز جانباختن رفیق محمد حسین کریمی) اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

زانا سعیدزاده

در 26 دی ماه سال 1357، مردم ایران، خوشحال از فرار شاه به خیابان ها آمده بودند. تیتر “شاه رفت” در روزنامه ی اطلاعات یکی از عنوان های ماندگار سال 57 بود.

انقلاب ایران تنها خیزش سال 57 نبود، بلکه حاصل عملکرد خودکامه و استبدادی سلاطین پهلوی و تداوم مبارزه ی توده ی مردم ایران برای آزادی بود.

وضعیت ایران در سال های ابتدایی حکومت محمدرضا شاه پهلوی بسیار متفاوت از سال های واپسین حکومت وی بود.

نخست وزیر شدن مصدق و به قدرت رسیدن طیف ملی گرا و همچنین به وجود آمدن فضای نسبی آزادی بیان و فعالیت طیف روشنفکر چپ و آزادیخواه حاصل از خلا قدرت کامل محمدرضا شاه باعث شده بود که ایران به صحنه ی تقابل تفکرات مختلف باهم تبدیل شود.

امپریالیسم غرب که وجود محمدرضا پهلوی را در شرایط سیاسی آن موقع دهه ی 30 برایش مهم بود، تلاش کرد که موقعیت وی را بعنوان قدرت اول ایران تثبیت کند، اما برای انجام این کار، علاوه بر توده ی مردم زحمت کش و آزادیخواه، دکتر محمد مصدق و دکتر حسین فاطمی را نیز سد راه خود می دید. مصدق با ملی کردن صنعت نفت ، دست انگلیس را از سفره پر از ثروت نفت ایران کوتاه کرده بود، از اینرو آمریکا و انگلیس با طراحی کودتا سعی در خلع قدرت مصدق از نخست وزیری و تثبیت قدرت مطلقه ی شاهنشاهی در ایران را کردند.

اولین فرار محمدرضا شاه نیز در این مقطع زمانی اتفاق افتاد.

شاه که در 22 مرداد سال 32 به صورت مخفیانه حکم خلع نخست وزیری مصدق را امضا کرده بود، در 25 مرداد ابتدا به کلاردشت در شمال ایران فرار کرد. وقتی که سرهنگ نصیری در همانروز با زره پوش و نیروی نظامی حکم خلع مصدق را برای او برد، توسط نیروهای محافظ مصدق دستگیر شد. خبر این واقعه به شاه رسید و وی نیز با هواپیمای شخصی ابتدا به بغداد و سپس به رم فرار کرد.

کودتا در 25 مرداد شکست خورد، اما مصمم بودن آمریکا و انگلیس به خلع قدرت از مصدق در 28 مرداد همان سال نتیجه داد و با وقوع کودتای ارتش و حضور ارازل و الواتی همچون شعبان بی مخ، قلع و قم مردم ، چه نیروهای چپ و آزادیخواه و چه نیروهای طرفدار مصدق، دولت مصدق سقوط کرد و بسیاری از مردم کشته و یا پس از دستگیری به جوخه های اعدام سپرده شدند.

هرچند وقوع کودتای 28 مرداد موجی از ناامیدی و یاس را در دل مردم آزادیخواه ایران درپی داشت و زخمی ماندگار بر تنه ی آزادیخواهی در ایران زد، اما همین زخم و ناامیدی به اراده ای پولادین جهت سرنگونی حاکمیت استبداد در ایران و حاکمیت مردم بر مردم تبدیل شد.

تنها سه روز پس از موفقیت کودتای 28 مرداد، با سازماندهی سیا و mi6 و فرماندهی زاهدی، شاه دوباره به ایران بازگشت و اینبار قصد به دست گرفتن کامل قدرت و یکدست کردن حاکمیت را داشت.

در چند سال بعد شاه دست به یکسری اقدامات تحت عنوان انقلاب شاه و مردم یا انقلاب سفید زد. در این اقدام، شاه با طرح اصلاحات ارضی سعی در حذف نظام ارباب رعیتی در ایران را داشت.

صنعتی تر شدن ایران و تغییر ساختار جامعه از فئودالیسم به کاپیتالیسم، افزایش بهای نفت و ارزش ریال ایران باعث رشد چشمگیر اقتصاد ایران شد و درحالیکه صنعت در ایران در حال رشد فزاینده بود ، شاه در یک تحلیل و پیش بینی اشتباه، اصرار به انجام برنامه طرح عمرانی پنجم کرد و به نسبت برنامه طرح عمرانی چهارم، حجم سرمایه گذاری را در این طرح به شش برابر افزایش داد.

این اشتباه و سقوط قیمت نفت و به تبع آن کاهش ارزش ریال و دچار شدن اقتصاد ایران به بیماری هلندی از یکسو، افزایش شهرنشینی، افزایش کارگران در ایران دارای اقتصاد بیمار، باعث ایجاد یک شکاف طبقاتی بزرگ در جامعه شد.

کارگران ایران نیز که در حال آگاهی یافتن طبقاتی بودند و این را نیز به خوبی می دانستند که کارگران بعنوان نیروی محرکه ی انقلاب، با اتحاد و آگاهی می توانند رژیم و سیستم آن را دگرگون کنند دست به مبارزه متشکل و سراسری زدند، که حضور در خیابان و تظاهرات تنها بخشی از آن است.

در آغاز شهریور 1357، کارکنان پالایشگاه تهران دست به اعتصاب زدند و کارکنان پالایشگاه‌های نفت اصفهان، شیراز، تبریز و آبادان به آنان پیوستند. چند روز پس از آن، کارگران کارخانه‌ سیمان تهران اعتصاب کردند و دستمزد بهتر، الغای حکومت نظامی و آزادی تمامی زندانیان سیاسی را خواستار شدند. موج اعتصابات به‌شدت همه‌جا را فرا گرفت و چندی نگذشت که کارگران خواسته‌های سیاسی را بر خواسته‌های اقتصادی خود افزودند. در نتیجه نه تنها بسیاری از پالایشگاه‌های نفت تعطیل شد، بلکه بیشتر میدان‌های نفت از کار باز ایستاد.

در اوایل مهرماه شمار و گستره‌ اعتصابات بیشتر شد. اواسط مهرماه کارگران، که خواستار امتیازات سیاسی و اقتصادی بودند، نه تنها بیشتر پالایشگاه‌ها بلکه اکثر حوزه‌های نفتی، مجتمع پتروشیمی بندر شاپور، بانک ملی، معادن مس کرمان و چهل کارخانه‌ صنعتی دیگر را به تعطیلی کشاندند. در روز 29 مهر کارگران انبار نفت ری برای‌ خواست‌های صرفا رفاهی دست به یک اعتصاب چند ساعته زدند و بلافاصله با تحقق خواسته‌هایشان‌ به‌کار بازگشتند. اما همین وقفه‌ چندساعته در تحویل بنزین به تانکرها اوضاع تهران را به‌کلی آشفته کرد. به خبر آسوشیتدپرس برای اولین‌بار در تاریخ پس از کشف نفت‌ در ایران، به‌علت کمبود بنزین در 200 جایگاه بنزین، تهران دچار هرج‌ومرج و اغتشاش شد. در اواخر مهر به ‌دنبال اعتصابات پی‌درپی، تقریباً همه‌ مراکز بازار، دانشگاه‌ها، دبیرستان‌ها، تأسیسات نفتی، بانک‌ها، وزارتخانه‌های دولتی، ادارات پست، راه‌آهن، روزنامه‌ها، گمرک و بندرها، بیمارستان‌های دولتی، کارخانه‌های کاغذ و دخانیات، بافندگی و دیگر کارخانه‌های بزرگ تعطیل شد. درحالی‌که ‌اعتصاب‌های موجود در ادارات و کارخانه‌ها و سایر مراکز، اقتصاد کشور را فلج کرده بود، دامنه‌‌ اعتصاب‌ها، تظاهرات و راه‌پیمایی‌ها نیز با سرایت از شهرهای بزرگ به شهرهای کوچک‌تر مانند ساری، اراک، قزوین، آمل و سنندج همچنان ادامه داشت.

در شهریور ۱۳۵۷، ایران دومین مقام تولیدکننده‌ نفت را پس از عربستان سعودی دارا بود و ده درصد تولید نفت جهان را برعهده داشت. دولت ایران در این ماه، با بیش از شش‌‌ درصد افزایش نسبت به ماه گذشته، روزانه حدود شش‌ میلیون بشکه نفت خام تولید می‌کرد و با بیش از پنج‌ درصد افزایش نسبت به ماه گذشته، به‌طور متوسط روزانه حدود سه ‌میلیون بشکه‌ی نفت به شرکت‌های بازرگانی عضو کنسرسیوم می‌فروخت. تکان نفتی ابتدا در بیست‌ویکم مهر ۱۳۵۷/سیزدهم اکتبر ۱۹۷۸ به‌دنبال نارضایتی عمومی و به‌صورت کم‌کاری آغاز شد و به‌تدریج با اعتصاب کارگران صنعت نفت ایران اوج بیشتری یافت. این کاهش تدریجی که در نیمه‌ دوم پاییز و در فصلی رخ داد که شرکت‌های نفتی معمولاً به‌دلیل افزایش مصرف نفت در زمستان، انبارهای خود را از ذخیره نفتی انباشته می‌کردند، بازار نفت را چندان متأثر نکرد.

با ادامه‌ درگیری‌های مکرر در جنوب تهران و در مناطق نفتی جنوب کشور، روزنامه‌ها و مدرسه‌ها تعطیل شدند و هر نوع تجمع ممنوع اعلام شد. ارتش نفت‌گران را وادار کرد تا به سر کار بازگردند اما تولید نفت روال عادی پیدا نکرد و ‌اعتصاب‌های کلیدی در اداره‌ها، کارخانه‌ها و نقاط دیگر ادامه یافت. جاهایی که اعتصاب نبود، کم‌کاری وجود داشت. این کاهش تولید نفت، به همراه ‌اعتصاب‌های دیگری که در صنایع، وزارتخانه‌ها، کارخانه‌‌ها و سایر مراکز کارگری روی می‌داد، اوضاع جامعه‌ ایران را نابسامان نمود.

در بخش صنعت نفت نیز از هنگامی‌ که اکثر کارگران پالایشگاه ترجیح دادند به‌جای ادامه‌ تولید زیر نظر مقامات حکومت نظامی دست از کار بکشند، صدور نفت متوقف شد. 

هرچند حرکت‌های پراکنده‌ای از 17 شهریور 1357 در میان کارگران صنعت نفت دیده می‌شد، اما از 18 شهریور سال 1357 حرکت اصلی و اثرگذار کارگران صنعت نفت شکل گرفت و رگ حیاتی و شریان اصلی اقتصاد، سیاست و حاکمیت رژیم شاهنشاهی را قطع کرد.

در پانزده آبان دولت نظامی روی کار آمد و اعلام کرد که هر کسی کار نکند اخراج و در صورت مقاومت دستگیر خواهد شد. حدود 200 نفر از سران کارکنان اعتصابی بازداشت شدند. به‌تدریج کارکنان صنعت نفت، همانند دیگر دستگاه‌ها و سازمان‌های دولتی و خصوصی زیر فشار دولت نظامی به‌کار بازگشتند و تولید نفت که به یک میلیون بشکه در روز کاهش یافته بود، به‌ حدود 6 میلیون بشکه در روز افزایش یافت. بدین‌گونه مدت یک‌ماه با سکوت نسبی گذشت. از نیمه‌ آذرماه که ورشکستگی دولت نظامی آشکار شد، کارگران صنعت نفت دوباره مبارزه را آغاز کردند و در 23 آذر ‌اعتصاب‌های سراسری برپا شد و تولید نفت به 1 میلیون بشکه کاهش یافت و در 5 دی‌ماه با گسترش اعتصاب‌ها صدور نفت به‌کلی قطع شد. 

با قطع صدور نفت، اقتدار نظامی محمدرضا پهلوی نیز که به‌شدت وابسته به فروش نفت و تأمین هزینه‌های هنگفت ارتش بود، رنگ باخت و غربی‌‌ها نیز رفته‌رفته بر ناکارآمدی و سقوط محمدرضا پهلوی ایمان آوردند، اما غربی ها این را نیز خوب میدانستند که تاثیر کارگران و مبارزات آنان در سقوط رژیم غیرقابل انکار است، همین مسئله ترس این را در دل آنان نهاد که نظام حکومتی آینده، یک حکومت کارگری و آزاد باشد. انقلاب ایران می توانست تبدیل به یک الگوی موفق برای دیگر کارگران جهان شود و ما شاهد سقوط هر روزه ی حکومت های سرمایه در جهان باشیم.

همین امر باعث شد که با فرض بر خلع قدرت از محمدرضا پهلوی، ابر قدرتان سرمایه ی غربی، تدبیری بیاندیشند که علاوه بر حذف شاه، از به قدرت رسیدن نظامی سوسیالیستی و کمونیستی در ایران جلوگیری کنند.

 آنان این را به خوبی میدانستند که سیاه ترین دشمن آزادی و برابری انسان ها، مذهب و تفکرات بنیادخواهی حاصل از آنست.

هرچند ساختار اجتماعی ایران بسیار سریع از فئودالی به سرمایه داری تغییر یافته بود، اما فرهنگ سنتی و مذهبی هنوز در ایران فرهنگ غالب بود.

از اینرو آنان دوباره دست به دامن یکی از مرتجع ترین انسان های تاریخ شدند.

خمینی که پس از تبعید به ترکیه و سپس نجف در جامعه ی ایران رو به فراموش بود، در پی اخراج هماهنگ شده با آمریکا توسط حکومت بعث در عراق به نوفل لوشاتو در حومه پاریس رفت.

امپریالیسم غرب با این اقدام رسانه های جهانی را در اختیار خمینی قرار دادند و سعی کردند با استفاده از نشریات، تلویزیون و رادیوهای جهانی همچون رادیو فارسی بی بی سی وی را یک منجی آسمانی برای انقلاب ایران معرفی کنند.

خمینی با الهام گرفتن از شعار و خواست های مردمی، که خواست هایی به حق و نشات گرفته از اندیشه ی کمونیستی بود و لعاب بخشیدن مذهبی به آن و با مانور رسانه ای و دادن وعده های دروغین به مردم، سعی در غصب مبارزات چندین ساله و به حق مردم ایران را با پشتیبانی حامیان سرمایه داری خود در غرب کرد.

در دی ماه سال 1357، تظاهرات و خیزش های مردمی به اوج خود رسیده بودند.

شاه که تجربه ی موفق فرار از ایران را در سال 1332 داشت، بار دیگر به امید بازگشت پیروزمندانه تصمیم به خروج از ایران گرفت.

او  دولت و اختیارات حاکمیت رابه نخست وزیر جدید خود ” شاپور بختیار ” سپرد، اما بختیار نیز نتوانست رویای بازگشت به ایران شاه را واقعیت بخشد.

شاه تاج و تخت را در 26 دی سال 1357 برای همیشه ترک کرد، اما فریب بزرگ حاکمان سرمایه در غرب و خمینی مرتجع باعث شد که آزادی در ایران همچنان یک هدف باقی بماند.

خمینی نشان داد که تفاوت وی با پادشاه تنها در تاج و عمامه ی آن بوده و وی و جانشین او نیز دیکتاوری درنده، ضد مردم و آزادی بوده و است.

اکنون در آستانه ی 43 سالگی انقلاب 57 ایران، همچنان مبارزه برای آزادی ادامه دارد و مردم زحمت کش و طبقه ی کارگر در ایران، امروز آگاه تر از همیشه و با تجربه ی تلخ فریب بزرگ 57 دست از مبارزه تا پیروزی و استقرار حکومت کارگری و مردمی در ایران نخواهند کشید.

نوشته شاه با تاج رفت با عمامه برگشت اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

در سده ی کنونی، رسانه و ارتباطات بخش لاینفک زندگی هر فرد بوده و اکثر مردم جهان در حد امکان کاربر، بیننده و تحت تاثیر رسانه ها و دنیای جدید حاصل از آن هستند.

حتی در خوش بینانه ترین حالت ممکن نیز نمی توان این واقعیت را انکار کرد که سازنده، توسعه دهنده و گرداننده ی دنیای ارتباطات امروز، سیستم کاپیتالیسم است که آن  را با تمام مشمولات خود، ابزاری برای کنترل بیشتر، توسعه و مارکتینگ بکار می برد .

تئودور آدورنو و ماکس  هوركهايمر در دیالکتیک روشنگری، به روشنی این را بیان می کنند که : ” رسانه های فرهنگ ساز، کلیه ی تنوعات و تکثرات را به گونه ای استانده می کند که اطاعت و آزادی از هم تمیز داده نمی شود. “

در اواخر سده نوزده که تلویزیون به عنوان یک دستگاه ارتباطی یکطرفه و سرگرم کننده به بازار عرضه شد، شرکت های تجاری بزرگ به دنبال سلطه بر این پدیده ی جدید بودند و این رسانه ی نوین، آغازی بود بر سلطه ی جدید ابر قدرتان اقتصادی و تلاش و حرص بی پایان برای رسیدن به سود بی نهایت.

هرچند تاریخ پیدایش سینما، مخصوصا سینمای صامت به اندکی قبل از اختراع تلویزیون باز می گردد، اما تلویزیون امکان حضور 24 ساعته ی سرمایه داری را در شخصی ترین فضای ممکن هر فرد که خانه و زمان استراحت اوست، فراهم کرد.

همین خود کافیست که سیستم برای بقای خود دست به پروپاگاندا از طریق ساخت و پخش فیلم و برنامه ی تلویزیونی بزند و با گسترش نفوذ بازار، ترغیب و ایجاد بازار جدید و درصورت نیاز، به وجود آوردن نیاز جدید به وسیله ی فرهنگ سازی مدرن که اکنون آن را با قدرت دنبال می کند نیروی سلطه ی نامحسوسی ایجاد کند که فرد متوجه آزاد نبودن خود نگردد. این فرهنگ مدرن ایجاد شده هیچگاه سیر طبیعی خود را یعنی زایش، بالش و فروپاشی را همانند فرهنگ های سنتی طی نخواهد کرد، اما رسانه ها هر لحظه از نو آن را به توده ها تزریق می کنند.

هرچند تلویزیون همچنان قدرت و سلطه ی خود را همچون رسانه ای با نفوذ حفظ نموده اما پیدایش اینترنت تا حدی یک طرفه بودن مرجعیت تولید فرهنگ را، حداقل ظاهری از بین برده است. گسترش اینترنت به مثابه ی یک شبکه ی ارتباط  دو طرفه با قابلیتی فراتر از تلویزیون و در عین حال قابل دسترس برای عموم، تغییری شگفت انگیز در دنیای ارتباطات و رسانه محسوب می شد.

اینکه راه اندازی، کنترل و توسعه ی اینترنت نیز مانند دیگر ابزارهای بقا و کنترل در دست سرمایه داریست، شکی نیست، اما اینکه امکان انتشار در این فضا تا حدی می تواند آزاد، امن و سریع باشد، خود قابلیتی است که نمی شود آن را دست کم گرفت و از آن بهره نجست.

امروزه اینترنت امکانی است که همزمان می تواند جایگزین تمام ابزارهای ارتباط از راه دور قدیمی باشد و همانطور که به آن اشاره کردم، در دسترس بودن و عمومی بودن استفاده از این فضا، با پذیرش تمام نکات فوق و سلطه ی سیستم حاکم و کنترل های امنیتی بر آن، خود نقطه قوتی محسوب می شود که با آن طبقه ی کارگر و فرودست معترض و مبارز می تواند از آن بهرمند شود.

اگر فضای مورد بررسی را به ایران محدود کنیم، می توانیم دقیق تر و ملموس تر این مسئله را بررسی کنیم.

در ایران تحت حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی، صدا و سیما در حال تلاش برای ابقا و ترویج فرهنگ ارتجاعی اسلامی و سیستم سرمایه داری مخصوص آنست که آن را فاکتوری برای تداوم فضای سرکوب و خفقان لازم برای بقای ناپایدار خود میداند. از اینرو با هرگونه رسانه ی خارج از کنترل و اراده ی خود تا حد توانش ایستادگی می کند، هرچند اراده ی مردم از سرکوب حاکمیت قوی تر بوده و است. آنچنان که رژیم هرگز نتوانسته مانع گسترش دستگاه های VHS ، CD و ماهواره شود. چندی پیش با مطرح کردن “طرح صیانت از فضای مجازی” بیش از پیش سعی در محدود کردن، کنترل و انحصار فضای مجازی را دارد.

با صرف نظر کردن از قدرت و امکان رژیم در محدود کردن اینترنت و فضای مجازی، دو مسئله ی کاملا در هم تنیده مطرح است:

1 – طبقه ی کارگر چگونه می تواند از اینترنت به نفع مبارزات طبقاتی خود استفاده کند؟

2 – رژیم چگونه می تواند در این مبارزه، مقابله به مثل کند؟

جواب این دو سوال مطرح شده می تواند تاحد زیادی مبارزات حق طلبانه ی کارگری را به سمت ایجاد یک اتحاد و همبستگی برده و ابزاری موثر در مقابل سرمایه داری و رژیم های حافظ آن باشد.

اینترنت و فضای حاصل از آن که با نام فضای مجازی شناخته می شود، همانطور که از نامش پیداست، این قابلیت را به کاربران خود می دهد که با هویتی مجازی و پنهان فعالیت داشته باشند. هرچند این هویت در صورتی که ملزومات امنیتی مربوط به آن رعایت نشود قابل ردیابی و افشا شدن است.

سرویس های زیادی در فضای مجازی امکان انتشار مطالب را چه به صورت متن و چه به صورت مالتی میدیا به کاربران ارائه می دهند و بسیاری از کاربران از این فضا برای انتشار عقاید، اخبار و حتی کسب و کار استفاده می کنند.

دقیقا 20 سال پیش بود که “سلیمان جریری” اولین وبلاگ فارسی را در ایران راه اندازی کرد. این وبلاگ هرچند محتوای سیاسی منتشر نمی کرد، اما سرآغاز عصر جدیدی برای کاربران ایرانی بود.

در اوایل دهه ی 80 شمسی، دانشجویان و قشر آشنا به اینترنت نوپای ایران که اندک زمانی بود به کاربران خانگی نیز ارائه می شد، متوجه این امر شدند که می توانند مطالب و نوشته های خود را در قالب یک وب نوشت، در دنیای اینترنت منتشر کنند. از اینرو وبلاگ نویسی در ایران بسیار سریع رشد کرد و به ابزاری برای انتشار مطالبه های دانشجویی ، صنفی و کارگری و … تبدیل شد. همین امر باعث وحشت رژیم مرتجع جمهوری اسلامی و آغاز موجی از دستگیری ها،شکنجه و زندان وبلاگ نویسان شد. “ستار بهشتی” از مشهورترین وبلاگ نویسان مبارزی بود که در سال  1391 به دست عوامل رژیم که  فریاد حق طلبی را برنمی تابند دستگیر و پس از شکنجه های فراوان او را به قتل رساندند.

هرچند بسیاری از کاربران با نام های مستعار و هویت مجازی وبلاگ نویسی سیاسی را ادامه دادند، اما پیدایش شبکه های اجتماعی خیلی زود جای وبلاگ نویسی را گرفت.

در وقایع و تظاهرات سال 1388 که رژیم سعی در کوچک جلوه دادن تظاهرات مردمی را داشت که برای بسیاری از آنان ماهیت واقعی رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی محرز شده بود، انتشار فیلم و عکس از حضور گسترده مردم به ستوه آمده از رژیم و کشتار بیرحمانه آنان به دست نیروهای سرکوبگر در فیس بوک، یوتیوب و توییتر نه تنها همدلی، اتحاد و حضور مردمی را بیشتر کرد بلکه رژیم را نیز در جهان رسواتر نمود.

همین امر باعث شد که رژیم، خفقان بیشتری را بر فضای مجازی اعمال کند و این سه وبسایت به همراه بسیاری از وبلاگ های فارسی را مسدود کند.

سال 2013 تلگرام به دنیای سوشیال میدیا پا نهاد. سرویسی که شاید در دنیا ابتدا زیاد محبوب نبود، اما در ایران روز به روز بر تعداد کاربران خود می افزود.

این سرویس نه تنها جایگزین سرویس های مسنجر محور شد و بسیاری، از آن برای ارتباط امن و غیر قابل کنترل نیروهای امنیتی استفاده می کردند، بلکه با راه اندازی امکان ایجاد گروه و بعدتر کانال، توانست امکان جدیدی را به کاربران ارائه دهد که با آن با همدیگر و دنیای بیرون از مرزهای ایران تحت سلطه ی دیکتاتوری جمهوری اسلامی ارتباط بگیرند و برای انتشار مطالب خود از این تریبون استفاده کنند.

رژیم جمهوری اسلامی که رژیم خفقان و سرکوب است، قطعا دسترسی آزاد مردم آزادیخواه را به دنیای مجازی و انتشار مطالبات خود در آن را نیز تاب نخواهد آورد.

از اینروی با شروع خیزش در دی ماه سال 1396 و استفاده گسترده ی مردم از تلگرام، برای سازماندهی تجمعات و انتشار اخبار مربوط به آن، رژیم درصدد فیلتر و از کار انداختن آن برآمد. با این وجود مردم همچنان با استفاده از راه های دور زدن فیلترینگ از این سرویس ها استفاده می کنند.

در خیزش آبان 98، اینبار رژیم برای جلوگیری از سازماندهی تجمعات به حق مردمی و درز اخبار کشتار بیرحمانه معترضان به بیرون از ایران ناچار به قطع سراسری اینترنت شد.

با فراگیر شدن استفاده از سوشیال میدیا، بخصوص اینستاگرام، رژیم هربار به بهانه های واهی قصد فیلتر کردن و از دسترس خارج کردن آن را دارد، زیرا به روشنی دریافته که مردم کارگر و زحمتکش و عاصی از ظلم و سرکوب و نابرابری، با پیشرفت علم و آگاه بودن از هم سرنوشتی طبقاتی و با استفاده از بستر موجود اطلاع رسانی (در فضای مجازی)، می توانند تمام هم طبقه ای های خود را آگاه و با سازماندهی اعتصابات، اعتراضات و ایجاد تشکلات کارگری، انتشار اخبار اعتراضات، بیانیه ها و اخبار مربوط به زندانیان سیاسی و فضای سرکوب حاکم، روز به روز به آزادی خود و به گور سپردن این نظام ضد انسانی نزدیکتر شوند.

با این اوصاف به دو سوال مطرح شده در چند سطر فوق برخواهیم گشت و به این نتیجه خواهیم رسید که مبارزات طبقه ی کارگر علاوه بر این که باید در میدان کار و عمل باشد، باید فرصت آگاهگری، تشکل یابی و سازماندهی پراکتیک خود را در سوشیال میدیا از دست ندهد، آنچان که رژیم نیز به این قابلیت پی برده و از طریق ایجاد کانال و صفحات مجازی ارتجاعی و فیلتر کردن و محدود کردن دسترسی به این فضا در حال مقابله به مثل است. اما بدون شک مردم مبارز و انقلابی ایران تا رسیدن به آزادی و برابری و سرنگونی کامل رژیم ارتجاعی اسلامی از پای نخواهند نشست و دور نیست روزی که اراده پولادین این مردم بر سرکوب و خفقان نقطه پایانی خواهد گذاشت.

نوشته   سوشیال میدیا، تریبونی در خدمت طبقه کارگر اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

در سال 1313 که کلنگ دانشگاه تهران بعنوان اولین دانشگاه ایران بر زمین زده شد، عرصه ای جدید در مبارزات حق طلبانه جوانان انقلابی نیز با آن آغاز شد.

دانشگاه در ایران از بدو تاسیس تاکنون، محلی برای تبادل تفکرات، ایده پردازی و جدل طیف های مختلف دانشجویی با یکدیگر و همزمان در مقابله با رژیم های مستبد زمان خود بوده و است. با نگاهی گذرا به تاریخ معاصر ایران در می یابیم که از زمان دیکتاتوری پهلوی اول تا دیکتاتوری جمهوری اسلامی، طیف پیشرو، آزادیخواه و برابری طلب، همواره دانشجویان زیادی را در معیت خود داشته و بسیاری از جنبش ها و حرکت های ماندگار در تاریخ مبارزه آزادیخواهی را تاسیس، سازمان و به نام خود ثبت کرده اند. بارزترین آن ایده تاسیس کومه له سازمان انقلابی زحمت کشان کردستان در دهه های 40 و 50 توسط دانشجویان و مبارزین انقلابی علیه دیکتاتوری حکومت پهلوی و در ادامه حکومت ارتجاعی جمهوری اسلامی بود.

روز دوشنبه 16 آذر ماه سال 1332 در تهرانِ بعد از کودتای 28 مرداد ، تنها یک روز سرد پاییزی نبود، بلکه روزی بود که واقعه ای تلخ در حال رخ دادن بود. دانشجویان معترض به عادی سازی روابط با بریتانیا و سفر “ریچارد نیکسون” معاون رییس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا در حال سازماندهی کردن اعتراضات بودند که ارتش سرمست از پیروزی کودتا با تجهیزات کامل، دانشگاه تهران را به محاصره درآورد و پس از دستگیری و ضرب و شتم دانشجویان در دانشکده های پزشکی، داروسازی و حقوق، دانشکده ی فنی را نیز به اشغال خود درآوردند.

حمله ی سربازان پهلوی به دانشکده فنی با مقاومت دانشجویان روبرو شد. دانشجویان با اعلام اعتصاب، خواستار کوتاه شدن دست نظامیان از دانشگاه شدند. اما یورش وحشیانه ی سربازان ارتش باعث شکستن اعتصاب و تخلیه دانشگاه از دانشجویان شد. هنوز نیمی از دانشجویان، دانشکده فنی را تخلیه نکرده بودند که سربازان شروع به حمله و ضرب و شتم کردند . بسیاری از دانشجویان از درب های جنوبی و غربی در حال ترک دانشکده بودند، اما چند دانشجوی مبارز با سر دادن شعار ” دست نظامیان از دانشگاه کوتاه ” در برابر سربازان مسلح رژیم دیکتاتوری محمدرضا شاه پهلوی ایستادگی کردند که ناگهان صدای گلوله، پاسخی شد به فریاد حق طلبی دانشجویان. بعضی از دانشجویان با گلوله و بعضی دیگر با سرنیزه ی سربازان زخمی شدند. در آن روز سه دانشجو به قتل رسیدند که در این بین مصطفی بزرگ نیا و مهدی شریعت رضوی معروف به آذر از دانشجویان چپ و آزادیخواهی بودند که به ضرب گلوله ی سربازان ارتش جانباختند.

امروز 68 سال از آن واقعه می گذرد اما همچنان جنبش دانشجویی در ایران جان دارد و رژیم مرتجع جمهوری اسلامی، سعی در سرکوب این جنبش پیشرو دارد.

با وقوع انقلاب در سال 1357، خمینی که با استراتژی پوپولیستی و اپورتونیستی به قدرت رسیده بود، آزادی دانشگاه را مغایر با ادامه قدرت و سیاست سرکوب خود و رژیم سرکوبگرش می دید، اما در مقابل دانشگاه به کانون اصلی فعالیت اپوزسیون رژیم و جنبش های چپ و رادیکال تبدیل شده و از کنترل رژیم خارج بود. از اینرو در سال 1359 جهت یکدست کردن دانشگاه و جلوگیری  از رشد و نموی جنبش های رادیکال، پیشرو و چپ دانشجویی دستور تعطیلی دانشگاه ها و غربال اساتید، عوامل و دانشجویان دانشگاه ها را تحت نام انقلاب فرهنگی صادر کرد. فرمانی که به بیش از 2 سال تعطیلی دانشگاه ها و اخراج، زندان و اعدام بسیاری از دانشجویان چپ، لیبرال و روشن اندیش منجر شد. این دستور هرگز نتوانست تفکر رادیکال و جنبش های دانشجویی نشآت گرفته از آن را منفعل کند.

در تیرماه سال 1378 و با توقیف نشریه ی “سلام ” به دستور دادگاه ویژه روحانیت، آتش زیر خاکستر جنبش دانشجویی ایران بار دیگر فروزان شد و  حمله ی نیروهای امنیتی و چماق بدستان انصارحزب الله به کوی دانشگاه، این واقعیت را ثابت کرد که رژیم جمهوری اسلامی نیز همچون رژیم قبل از خود، فریاد آزادیخواهی را تاب نخواهد آورد و چه بسا درنده خو تر و وحشی تر از ارتش پهلوی در سال 1332 دانشگاه  و دانشجویان را مورد هدف قرار خواهد داد.

در آن سال 7 نفر از دانشجویان جانباختند و تنها هویت 3 نفر از آنان مشخص شد.

علاوه بر ضرب و شتم و کشتار دانشجویان و تخریب اموال و خوابگاه ها، تعداد زیادی از دانشجویان را دستگیر کردند که از سرنوشت یکی از دستگیر شدگان به نام  ” سعید زینالی ” بعد از گذشت 22 سال هنوز هیچ خبری در دست نیست.

10 سال بعد از حوادث کوی دانشگاه تهران، یعنی در سال 1388 بار دیگر نیرهای امنیتی رژیم و انصار حزب الله به کوی دانشگاه تهران حمله کرده و رخدادی کاملا مشابه حمله ی سال 78 را رقم زدند.

این در حالی ست که تلاش رژیم در انقلاب فرهنگی سال 59 از جمله جذب پرسنل وابسته ی حکومتی، طرح ستاره دار کردن و اخراج دانشجویان مبارز، ایجاد تشکل های ارتجاعی اسلامی، تفکیک جنسیتی، تدوین دروس و کتب سانسور شده و ارتجاعی و سازماندهی نیروهای سرکوبگر و اطلاعاتی تحت نام حراست دانشگاه، هرگز نتوانسته است مانع رشد جنبش آزادیخواهی و مطالبه گری دانشجویی در ایران شود.

آنچه مسلم است، اینست که رژیم مرتجع و سرکوبگر جمهوری اسلامی، از آگاهی پیدا کردن مردم  و علم بر حق و حقوق انسانی خود، بدون در نظرگرفتن ملاحضات قومی، مذهبی و جنسیتی واهمه دارد. دانشگاه نیز می تواند کانونی باشد برای سازماندهی جنبش های رادیکال و پیشرو که رسالت بزرگ مطالبه خواهی و آگاهگری را بر عهده دارد.

این جنبش ها از سه جهت زیر برای بقای رژیم بسیار خطرناک هستند :

1- نسل جوان امروز ایران، نسلی معترض و سرکش به نسبت ظلم و خفقان حال حاضر است.

2- در دانشگاه به خاطر وجود این نسل از جوانان و وجود جنبش ها و تشکل های دانشجویی، امکان سازماندهی بسیار بالاتر است.

3- امکان و پتانسیل آگاهگری به وسیله ی وبلاگ، نشریات و سوشیال میدیا توسط دانشجویان بیشتر است.

طبق آمار اعلام شده از رسانه های رژیم، تا پایان سال تحصیلی 98-99 تعداد 3 میلیون و پانصد هزار نفر دانشجو در ایران در حال تحصیل بودند که هر سال تعدادی بعنوان ورودی جدید به آن اضافه شده و تعدادی نیز پس از فارغ تحصیلی یا به خیل بیکاران فارغ تحصیل اضافه خواهند شد، یا مجبور به اشتغال در کارهایی متفاوت از رشته تحصیلی خود خواهند بود. در این بین نیز دادن امتیازات ویژه ای به بعضی از دانشجویان خاص وابسته به حکومت و ضایع کردن حق شایستگی افراد باعث کاشت بذر ناامیدی بیشتر از وضعیت موجود در دل دانشجویان شده است.

رژیم این را هم خوب میداند که دانشگاه یکی از سنگر های مهم مبارزه است و بخش اعظم دانشجویان در این سنگر را زنانی تشکیل میدهند که مستمر، حقوق انسانی خود را بعنوان جنس برابر مطالبه میکنند و در این راه همراه و همرزم دیگر دانشجویان هستند. با اطمینان می توان گفت که یکی از ریشه های اصلی درخت انقلاب، “دانشگاه و جنبش های دانشجویی” درون آن است. 

در شانزدهم آذر یاد رفقا: مصطفی بزرگ نیا و مهدی (آذر) شریعت رضوی و دیگر جانباختگان جنبش های دانشجویی و حق طلبانه را گرامی می داریم.

زانا سعیدزاده

نوشته دانشگاه سنگری برای انقلاب اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

رژیم مرتجع اسلامی حاکم بر ایران و سیستم تحت کنترل آن ، هر روز جامعه ی تحت ستم طبقاتی ایران را با عملکرد کاملا آگاهانه ی خود استثمار می کند و آنچه اکنون در ایران اتفاق میافتد چپاول سیری ناپذیر منابع طبیعی ، ثروت عامه ی مردمی و ماحصل دسترنج کارگران و زحمت کشان توسط حاکمان ، نزدیکان و آقازاده هاست ، که باعث گردیده شکاف طبقاتی بزرگی بین خیل عظیم گرسنگان و تعداد اندک بورژواهای حاکمیتی و یا وابسته به آن ایجاد شود.

 نتایج پژوهش‌ها بویژه مطالعه موسسه عالی پژوهش نشان می‌دهد که در دوره سه ساله 96 تا 99، جمعیت زیر خط فقر بیش از «دو برابر» شده است.

بر اساس آمارهای موسسه عالی پژوهش، خط فقر طی سه سال گذشته، خصوصا در سال 99 به شدت اوج گرفته است.

در سال 97، حداقل دستمزد ماهانه در کشور 1.1 میلیون تومان برای هر خانوار (با متوسط 3.3 عضو) بود که این رقم در سال 99 به 1.9 میلیون تومان رسیده است.

این در حالی است که بر اساس ارزیابی موسسه عالی پژوهش، خط فقر در سال 97 بیش از 1.4 میلیون تومان بوده که در سال گذشته به 5.7 میلیون تومان اوج گرفته و امسال به 7.3 میلیون تومان رسیده است. برخی از گزارش‌ها این رقم را تا 10 میلیون تومان ارزیابی کرده‌اند.

در این میان، گزارش جدید وزارت کار ایران که 30 مهر امسال منتشر شد نیز نشان می‌دهد که بیش از یک سوم جمعیت ایران در «فقر مطلق» زندگی می‌کنند.

ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی روز به روز با ترفندهایی جدید ، وعده و وعیدهای دروغین سعی در حفظ وضعیت موجود دارد اما نه تنها دست رژیم برای عامه ی مردم رو شده است بلکه به عینی می شود دید که تنها چیزی که در ایران برخلاف قول و شعار مسئولان رژیم در حال رشد است ، اعتیاد ، بیکاری ، فقر ، تن فروشی ، خودکشی ، کودکان کار ، خشونت علیه زنان و امثال آنست .

حال با در کنار هم گذاشتن این فاکتورها در میابیم که آب تنها خواسته ی مردم در اصفهان و شهرکرد نیست ، بلکه واضح است که مردم به ستوه آمده از سیستم و دیکتاتوری مرتجع رژیم ، آب را تنها بهانه ای برای حضور در خیابان و مبارزه با اساس و اصل رژیم و ستم تحمیل شده ناشی از آن میدانند .

همانگونه که در آبان 98 گران شدن بنزین ، بهانه ای شد که مردم بار دیگر صدای براندازی ، آزادیخواهی و برابری طلبی خود را به گوش سران رژیم برسانند .

آنچه که آبان را متمایزتر از دیگر خیزش های مردمی می کرد ، سراسری بودن اعتراضات و خشونت عریان و وحشیانه ی نیروهای سرکوبگر بر علیه مردم معترض بود.

بی پروای رژیم در کشتار مردم تنها ماهیت اصلی آنان را بار دیگر نمایان کرد. رژیمی با سابقه ای طولانی که در کشتار مخالفان خود در تمام دهه های حاکمیتش قاطع و بی پروا بوده است ؛ اما این کشتار نه تنها باعث ارعاب و ترس در دل مردم حق طلب و مبارز نشده است ، بلکه عریان بودن توحش رژیم بر مردم ، آن ها را راسخ تر و عزمشان بر سرنگونی این رژیم را جزم تر کرده است.

مردمی که آبان خونین 98 را دیدند ، اما بازهم ندای اعتراض سر میدهند و شعار ” مرگ بر خامنه ای ” و ” مرگ بر دیکتاتور ” در خیابان ها طنین انداز می کنند ، نوید پیروزیی است ، که شاید زودتر از تمام پیش بینی های کارشناسانه اتفاق بیافتد.

مردم اصفهان و شهرکرد و همه ی مردم ایران ، این را خوب میدانند که رژیم در حل مشکل زاینده رود و تمام مشکلات دیگر که خود مستقیم و یا غیر مستقیم مسبب آن است ، ناتوانست ؛ اما شعار حق طلبی سردادن و اتحاد پرولتر و مردم زحمت کش خواب را از چشمان حاکمان رژیم در تهران حرام کرده و لرزه بر پیکرشان انداخته است.

اینک با اطمینان می توان گفت که نت های خیزش سریالی و دامنه دار مردمی در ایران ، گامی کوتاه و سریع تر به خود گرفته و دیگر اعدام ، کشتار ، شکنجه و زندان نمی تواند سمفونی آزادیخواهی فرودستان و برابری طلبان ایران را متوقف سازد.

زانا سعیدزاده  28 نوامبر 2021

نوشته بی آبی در اصفهان ، بی خوابی در تهران اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.