دونالد ترامپ در مدتی که بر سر کار آمده است،چندین فرمان اجرایی را صادر و بر وعده های انتخاباتی که پیشتر داده بود پافشاری کرده است. دونالد ترامپ به محض ورود به کاخ سفید شوک بزرگی را به بازارهای جهانی و آمریکا وارد کرد و در اولین فرمان اجرایی خود به سراغ مهاجران بیچاره ایی رفت که با هزاران امید به ساختن زندگی بهتر، خود را به این کشور رسانده بودند. صدور این فرمان در حالی است که ده ها هزار مهاجر در مرز آمریکا گیر افتاده و در شرایط بحرانی زندگی میکنند. به محض امضای این فرمان ساخت دیوار در مرز مکزیک از سر گرفته شد و هواپیماهای مسافربری هزاران مهاجر را به مکزیک، کلمبیا و برزیل دیپورت کردند. هنوز شوک این فرمان باقی بود که دونالد ترامپ در دو فرمان اجرایی دیگر خروج آمریکا از معاهده اقلیمی پاریس و سازمان بهداشت جهانی را اعلام نمود. در کنار این فرامین روند ورود هزاران پناهجوی افغان که از دست حکومت طالبان گریخته و دولت بایدن وعده اسکان آنها در آمریکا را داده بود متوقف شد. ترامپ همچنین در اظهار نظری جنجالی دم از انتقال آواره گان فلسطینی به کشورهای اردن و مصر زد. این اظهارات موجی از نارضایتی در میان کشورهای عربی ایجاد کرد و رهبران اردن و مصر هم قاطعانه این ادعای دونالد ترامپ را رد کردند. شوکهای پی در پی ترامپ به جهان سیاست بس نبود که اینبار تعرفه 25 درصدی بر واردات از کشورهای کانادا و مکزیک و تعرفه 10 درصدی بر واردات کالاهای چینی وضع نمود. در این میان اما دولتمردان ایران بخصوص پس از سقوط بشار اسد در سردرگمی شدیدی قرار گرفته و بخشی از جناح تندرو دم از مخالفت با هرگونه مذاکره با آمریکا میزند و جناح اصلاح طلب و در راس آن مسعود پزشکیان که مملکت را درگیر معضلات بزرگی همچون ناترازی در حوزه های انرژی، آب، برق، سوخت و تجارت میبیند، با احتیاط بر مذاکره و رفع تحریمها پافشاری میکند. حال پرسش اینجاست که چرا جمهوری اسلامی با تمام مشکلاتی که در حوزه های مختلف دارد، هر بار آزمایش جدید پهبادی و موشکی انجام میدهد و تصاویر شهرهای موشکی خود را همچون تهدیدی به جهان مخابره میکند؟ آیا رژیم کماکان به سیاست نه جنگ نه صلح ادامه میدهد یا تمامی این بزرگنماییها تنها نمایشی است که از آن برای پوشش ضعفهایش استفاده میکند؟

گفتنی است که در زمان زمامداری جو بایدن، با وجود تحریمهای گسترده صادرات نفت ایران روزانه تا یک ملیون و 200 هزار بشکه افزایش یافت، امابه دلیل تحریمها و نبود مراودات بانکی، رژیم ناچار به تهاتر کالا با کشورهای همچون چین گردید. این آمار رسمی است و صادرات نفتی سپاه پاسداران از طریق کشتیهای ارواح نیر چیزی در همین حدود است که در هیچ یک از منابع دولتی ثبت نشده است. حال سوال اینجاست: اگر ایران توان تولید نفت، گاز و محصولات پتروشیمی را داراست پس این ناترازیها از کجا نشات میگرد؟

دو دیدگاه را میتوان مطرح کرد، اول اینکه جناح اصلاح طلب با این امر قصد دارد هسته سخت قدرت را برای اجبار به مذاکره بر سر تحریمها راضی کند چونکه در قبال این حجم صادرات عملا پولی بدست نمی آورد. خالی بودن صندوق ذخیره ارزی و صندوقهای بازنشستگی همراه با اعتراضات هر روزه لایه های مختلف جامعه گواه معضلات بزرگ مالی جمهوری اسلامی است. فروش نفت و محصولات پتروشیمی زیر قیمت بازار و تهاتر کالا عملا دست و بال دولت را بسته است. از طرفی روسیه و چین هم بخاطر ملحق نشدن جمهوری اسلامی به اف.ای.تی.اف نمیتوانند قراردادهای تجاری خود را با ایران اجرایی کنند. همچنین سران جمهوری اسلامی بعد از شکستهای پی در پی در سوریه، غزه و لبنان، برای راضی نگهداشتن نیروهای نیابتیشان نیاز به ارز دارند. عقب نشینی نیروهای فاطمیون و زینبیون به عراق و اسکان دادنشان در این کشور هزینه بردار است و جمهوری اسلامی دیگر پولی در بساط ندارد. فرسوده گی صنایع نفت و گاز و پتروشیمی هم مزید بر علت شده تا دولت ناترازیها را چند برابر بزرگتر از آنچه که هست نشان دهد. دولت برای نوسازی این صنایع نیاز به سرمایه گذاری دارد و این محقق نخواهد شد مگر با کاهش تحریمها و پیوستن به کنوانسیون پالرمو.

دوم: هدف بلند مدتتر جمهوری اسلامی است. ناترازی گسترده در بخشهای مختلف، قطعی وسیع برق در صنایع و بخش خانگی، گرانی و تورم افسار گسیخته،افزایش نرخ بنزین و گازوییل در کنار آزمایشات پهبادی و موشکی همه حکایت از آماده کردن اذهان عمومی برای شرایط جنگی است. از سوی دیگر با این کار وضعیت نارضایتی عمومی هم محک زده شده تا همراستا با وضعیت جامعه رژیم خود را برای سناریوهای مختلف آماده کند. رهبران جمهوری اسلامی خوب میدانند که در اقلیت قرار دارند و اکثریت جامعه خواهان سرنگونی آنهاست، لذا با احتیاط عمل میکنند به گونه ایی که همزمان دم از مذاکره و تقابل میزنند. اقتصاد ویران ایران، ورشکستگی کارخانجات، بیکاری گسترده و عدم سرمایه گذاری در ایران به دلیل تحریمها و ناشفاف بودن مبادلات مالی با جمهوری اسلامی، همه و همه سران رژیم را ناچار به اتخاذ تصمیم برای مذاکره کرده است. گفته های خامنه ایی بر خلاف تهدیدهای کیهان شریعتمداری حکایت از رضایت دادن رهبر جمهوری اسلامی برای مذاکره مستقیم یا غیره مستقیم با آمریکا دارد. اینکه مذاکرات و احتمال دست یافتن به یک توافق میتواند مشکلات رژیم را تا حدودی برطرف کند یا نه، خود بحث دیگری است. آنچه واضح است این است که مشکلات رژیم یک شبه ایجاد نشده اند تا سریع رفع و رجوع شوند. این مشکلات حاصل 45 سال مدیریت ناکارامد و سیاستهای غلط سردمداران جمهوری اسلامی در داخل و عرصه بین المللی است و به راحتی حل نخواهد شد.

همچنین تحریمها به مرور زمان از بین میرود نه یک شبه و قوانین لازم برای ورود سرمایه گذاران در بازارهای ایران ناکارامد و فاقد ضمانت اجرایی است. سرمایه گذاران خارجی هم اصولا در جایی که ارزش ریسک نداشته باشد و دراییهایشان به خطر بیافتد سرمایه گذاری نخواهند کرد. نمونه بارز این کشورها چین و روسیه هستند که به اصطلاح همپیمانان جمهوری اسلامی میباشند. از سوی دیگر مشکلات اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی چنان در هم تنیده شده اند که برای حل آنها سالها زمان لازم است. ایجاد تغییرات هم نیاز به آزادی عمل دارد و با توجه به تفکرات ایدئولوژیک و متحجرانه حکومت بستر لازم برای تغییرات بنیادین فراهم نیست و اگر آزادیهای نسبی داده شود دیگر تعریف معمول از جمهوری اسلامی عوض شده و چهره دیگری از نظام را شاهد خواهیم بود. این است که هسته سخت قدرت به شدت با هر گونه تغییر مخالفت میکند و به اعتراف خودشان، آغاز نرمش به معنای سازش بر سر هر گونه تغییر است. همچنین کسانی که در سایه تحریمها و سیاستهای غلط رژیم به ثروت و سامان رسیده اند منافع مالی خود را در خطر میبینند، این است که با هر گونه مذاکره مخالفت میکنند.

از همین روی جمهوری اسلامی چه وارد جنگ شود یا صلح سودی نخواهد دید. جامعه از حکومت رویگردان است و مترصد فرصتی است تا این رژیم اهریمنی را پایین بکشد. فساد سیستماتیک در ارکان نظام ریشه دوانده و ضعفهای اقتصادی و زیرساختی در صورت بروز هر گونه درگیری با غرب، مصادف با نابودی ایران خواهد بود. لذا جامعه باید خود را برای مقابله گسترده با جمهوری اسلامی آماده کند و چشم انتظار حمله نظامی آمریکا و متحدانش نباشد. دونالد ترامپ در روزهای گذشته احتمال حمله نظامی به تاسیسات هسته ایی ایران را رد نکرده و اولین نخست وزیری که به واشنگتن دعوت کرده است نتانیاهو است. نتانیاهو هم که اکنون ضعف گسترده رژیم و جبهه مقاومت را میبیند میخواهد از حضور ترامپ حداکثر استفاده را برده و جمهوری اسلامی را فلج کند. تجربه سالهای گذشته هم نشان میدهد که نرخ ارز، کالاهای اساسی و خدمات هم با وجود توافقات برجام هیچگاه روند کاهشی نداشته و اقتصاد ایران دچار رکود تورمی است که درمانش تنها تغییر ساختار است. به همین دلیل است که نمیتوان به مذاکرات با آمریکا و غرب دلخوش بود، جمهوری اسلامی هرگاه درآمدهای ارزی اش افزایش یافته است آن را در جهت بر هم زدن امنیت منطقه و صدور انقلاب هزینه کرده است نه رفاه مردم. تجربه دخالتهای نظامی آمریکا در کشورهای منطقه نیز نشان میدهد که این کشور تنها به فکر منافع خویش است و اهمیتی به وضعیت مردم نخواهد داد. عراق، افغانستان و لیبی نمونه های واضحی هستند که در پی دخالت خارجی نه تنها به دمکراسی و عدالت اجتماعی نرسیده اند بلکه وضعیت آنها به مراتب بدتر از زمان جنگ شده است.

نوشته چشم انداز روابط ایران و آمریکا بعد از آمدن ترامپ اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

وریا صنیعی

خفقان، آپارتاید جنسیتی، فلاکت، گرسنگی، قتل عام آزادیها، نقض فاحش حقوق مدنی، محصول مستقیم استیلای سرمایه داری خصوصا سرمایه داری مذهبی در ایران است. شریعت، ولایت فقیه، شورای نگهبان، اعدام، قانون عفاف و حجاب، همگی ساز و کار قدرت، سلاح حاکمیت و ابزار سرکوب فکری، فیزیکی سرمایه داری علیه مردم هستند. آنچه مردم تشنه آزادی را در باتلاق سیه روزیها ساقط کرده است نه سناریوهای فریب مهر شده به “اسلام سیاسی” و “بنیادگرائی اسلامی”، که فقط سرمایه متمسک به الگوی حاکمیت دینی یا سرمایه داری مسلح به ساز و کارهای قهری قرون وسطائی اسلامی است. ؟

یکی از تلاشهای اپوزیسیون بورژوای تشنه قدرت در 45 سال حکمرانی جمهوری اسلامی این بوده که مبارزه کارگران علیه سرمایه داری را تعطیل و با جدال علیه موهوماتی مانند “اسلام سیاسی” و “حکومت دینی” جایگزین کند. هر میزان غلطیدن در دام این فریبکاریها و شستشوهای مغزی، تیشه ای است که بر ریشه مباززه طبقاتی و ضد سرمایه داری خود می زنیم. این سرشت سرمایه است که کارگر را بدل به موجودی فسیل، مقهور، منکوب و حل شده در چرخه تولید و ساختار حاکمیت میسازد. حاکمیت این کار را از طریق مهندسی افکار، دموکراسی تقلبی، دیکتاتوری، شریعت الهی، سکولاریسم، ناسیونالیسم، فاشیسم، یا هر حربه و ساز و کار دیگری انجام می دهد. اگر در جائی بقای حیاتش به خطر افتد و همزمان سهمش از ارزشهای افزوده جهانی کفاف دهد به دموکراسی دست می آویزد، هر کجا تحمل این هزینه را نداشته باشد، روی به دیکتاتوری، حمام خون و نسل کشی می نهد. دموکراسی، لیبرالیسم، فاشیسم، سکولاریسم، حکومت دینی، مدرنیسم، سنت، حجاب قهری، کشف حجاب اجباری، هیچ یک، فی نفسه برای سرمایه داری، تقدسی ندارند، سخن بر سر نقشی است که آنها در استحکام چرخه تولید ارزش افزوده و ساختار نظم سرمایه از یک سو و اختلال این چرخه یا فروپاشی نظم مذکور در سوی دیگر بازی میکنند. حرفهائی از این دست که “حجاب برای رژیم اسلامی خط قرمز و حریم مین گذاری شده است” مسلما گزافه گوییهایی بیش نیستند. این جفنگیات نبش قبر شده گورستانهای عربستان که بیرق استیلای اسلام سیاسی را برافراشته، نیست، الگوی دینی حاکمیت سرمایه داری قرن 21 در نقطه ای ایستاده است که برای دوام خودش به حجاب، همانند عضوی از جسم متعفنش می نگرد. نسل جوان طبقه کارگر و کل طبقه کارگر باید این نکته کلیدی را درک کند. باید دریابطبقه کارگر نباید در میان شعارهای پرطمطراق جناحهای سرمایه داری در جنبش زن،زندگی، آزادی سردرگم شود بلکه باید از پتانسیل و قدرت خویش برای طوفانی کردن کارزار نه به اعدام و نه به حجاب اجباری استفاده کند. کارگران باید مخالفت خود را با دخالت هر نوع دولتی در ممنوعیت اختیار پوشش و آزادی نحوه زندگی صراحتا بیان کنند، در این راستا زنان و دختران طبقه کارگر نقش ویژه ایی میتوانند ایفا کنند. زنان طبقه کارگر نباید از اپوزسیون بورژوازی الگوبرداری کنند و نباید اجازه دهند جریانهای سرمایه داری زنان را همجون ابزاری برای رسیدن به امیالشان بکار ببرند. حجاب اجباری جزیی از تمامی دردهای آنان همچون مردسالاری، ازدواج در سنین کودکی، فقر تحمیل شده، تحقیر و تبعیض سیستماتیک است. تمامی این دردها همچون دانه های زنجیر به هم پیوسته اند و مبارزه علیه حجاب اجباری جدای از مبارزه علیه فقر نیست. تمامی این فلاکتها مرهون نطام سرمایه داری است و کارگران باید با مبارزه سازمانیافته شوراهای ضد سرمایه داری خویش را ایجاد کنند. طبقه کارگر در این راستا میتواند گامهایی راسخ و استوار بردارد و زمینه را برای سقوط دیکتاتوری سرمایه داری مذهبی جمهوری اسلامی میها و خود را برای تصاحب قدرت آماده کند.

وریا صنیعی

نوشته اهمیت دفاع کارگران از زنان و دختران ایرانی در برابر بربریت سرمایه داری مذهبی اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

آیا زنان به پیش از جنبش زن زندگی آزادی برمیگردند؟

وریا صنیعی

روز 25 شهریور سال 1401، زمانیکه مهسا ژینا امینی در بیمارستان کسری تهران جان شیرینش را در اثر سرکوب وحشیانه مامورین حکومتی از دست داد، کسی از مقامات رژیم فکرش را هم نمیکرد مرگ این فرشته بی گناه سرآغاز جنبش بزرگی شود به نام زن، زندگی، آزادی که نه تنها تمامی شهرهای ایران را در بر میگرد که از مرزهای کشور هم فراتر میرود. خبر قتل حکومتی مهسا ژینا امینی موج گسترده ایی از اعتراضات را ابتدا در زادگاهش سقز و سپس تمامی شهرهای کردستان و ایران دامن زد. این اعتراضات وسیع گسست تاریخی بین حکومت و مردم ایران را بیش از پیش آشکار کرد. گسستی که تا آن روز سابقه نداشت این چنین مردم سراسر ایران را متحد کند و معترضین یک صدا شعار مترقی زن، زندگی، آزادی را سر دهند.

از خودگذشتگی مردم در این جنبش پیام محکمی به سران جنایتکار جمهوری اسلامی فرستاد. در تهران معترضین شعار از کردستان تا تهران ستم علیه زنان را سردادند. در شمال ایران معترضین در دفاع از تهران به خیابان آمدند و مردم َشهرهای آذربایجان در دفاع از مردم کردستان خیابانها را به میدان مبارزه علیه رژیم تبدیل کردند و معترضین کردستان در دفاع از بلوچستان شعار سردادند.  سرکوب بی رحمانه نیروهای رژیم هم نتوانست معترضین را منصرف کند و بر خلاف جنبشهای دی 96 و آبان 98، جنبش زن، زندگی، آزادی تمامی محاسبات رژیم را برهم زد. تا جاییکه فرمانده هان سپاه پاسداران و نیروهای انتظامی به کمبود نیرو برای کنترل اعتراضات اذعان کردند. خشم فروخفته چهار دهه سرکوب چنان نیرویی به زنان بخشیده بود که در سراسر ایران حتی زنان معتقد به حجاب هم در حمایت از زنان معترض، حجاب از سر برداشته و به معترضین پیوستند.

سوزاندن روسری و مقنعه در کلانشهرها و شهرهای کوچک چنان گسترش یافته بود که لرزه بر اندام آخوندهای مرتجع انداخته بود. لذا مرتجعین مدهبی مدام فریاد سرکوب بیشتر و اعدام معترضین را سر میدادند. بازداشت هزاران نفر و محاکمه معترضن در دادگاههای چند دقیقه ایی، همچنین اعدام بی گناهان خشم عمومی را بیشتر کرد تا جاییکه رژیم برای سرکوب بیشتر دانش آموزان را مسموم کرد و در تهران به تجمع پزشکان یورش برد. مرگ صدها معترض و زخمی شدن صدها معترض دیگر، تجاوز به معترضین و شکنجه های سخت برای اعتراف اجباری صدای سازمانهای بین الامللی و کشورهای مدافع حقوق بشر را هم درآورد. تا پیش از جنبش زن، زندگی، آزادی سابقه نداشت که کشورهای جهان به اجماعی عمومی برای محکومیت جمهوری اسلامی برسند. در این میان اما اختلافات درونی اپوزسیون و مواضع ضد و نقیضشان تیشه بر ریشه این جنبش زد و معترضین را مایوس و دلسرد کرد. اما زنان شجاع ایرانی هیچگاه متوقف نشدند و در این راه هم تعداد زیادی از زنان و مردان بازداشتی که آزاد شده بودند بعد از مدتی به صورت مشکوکی جانشان را از دست دادند. این اولین بار در جهان بود که جنبشی اجتماعی حول حقوق زنان شکل میگرفت. زنان در محوریت این جنبش قرار داشتند و به طرز اعجاب آوری، زنان در بسیاری از کشورهای جهان به این جنبش پیوستند و شعار زن، زندگی، ازادی چنان همه گیر شد که لرزه بر تن تمامی حکومتهای مرتجع خاورمیانه انداخت.

از مزیتهای دیگر این جنبش حضور گرایشهای مختلف بود. تمامی آنها بر خلاف جنبشهای قبلی که خواهان آزادی بیان یا حق رای و اجابت خواستهای صنفی بودند، عبور از جمهوری اسلامی را فریاد زدند. بر خلاف روند دمکراتیکی که در داخل به پیش میرفت، اپوزسیون خارج کشور بر خلاف انتظارها عملا ثابت کرد که هنوز با دمکراسی واقعی فاصله دارد. در سالگرد جنبش شیوه دیگری از مبارزه این بار از ظرف خانواده های دادخواه شکل گرفت. بازداشت خانواده های دادخواه و بستن درب گورستانها هم نتوانست مانع از حضور و همبستگی دادخواهان شود. به باور بسیاری از فعالین سیاسی جنبش دادخواهان ایران ظرفیت گسترش جنبش انقلابی را همانند مادران دادخواه آرژانتین دارد و دیدار مادران دادخواه کردستان با مادران دادخواه شهرهای دیگر، امیدها را در دل مبارزین شعله ور ساخت و جوانان انقلابی با پخش تراکت و  نوشتن شعار راه جانباختاگان را ادامه دادند. جنبش مهسا هزینه های بی سابقه ایی به حکومت تحمیل کرد، زنان دیگر به پیش از جنبش زن، زندگی، آزادی بر نخواهند گشت. گسترش جنبش به درون زندانها گواه این شعار بود که بر سنگ مزار مهسا امینی نوشته شده بود. مادر مهسا این چنین نوشته بود: “ژینا جان نام تو رمز خواهد شد”، و اینگونه هم شد. بعد از گذشت دو سال از این جنبش، حکومت همچنان تلاش دارد تا با قانون عفاف و حجاب مانع از تکثیر انقابیگری شود اما دیگر توان آن را ندارد.  این رژیم با تمام معیارهای دنیای مدرن بیگانه است و سطح آگاهی جوانان ایرانی بسیار بالاتر از مقامات رژیم است. اینگونه است که شجاعت تکثیر شده و زنان بر خلاف تمامی قوانین دست و پاگیر همچنان به شیوه ایی گسترده در مکانهای عمومی بدون حجاب اجباری حاضر میشوند. استفاده ابزاری رژیم از مزدوران صادراتی هم نتوانست پیام آزادیخواهی و برابری طلبی این جنبش را به حاشیه ببرد. اکنون زنان و مردان ایران مصصمم تر از همیشه منتطر فرصت دیگری هستند تا کار این رژیم عصر حجری را تمام کنند. پایه های نظام لرزان شده است، میزان گسست طرفداران رژیم روز به روز در حال گسترش است و اختلافات درونی در کنار تضعیف موقعیت رژیم در منطقه، همچنین ناتوانی در حل بحرانهای متعددی که دامنش را گرفته است، پیروزی را نوید میدهد. فعالین در داخل کشور از گذشته درس گرفته و به دنبال ایجاد آلترناتیو و ایجاد رهبری در درون کشور هستند. مردم ایران دیگر منتظر احزاب و جریانهای خارج کشور نخواهند شد، تمامی نشانه ها حاکی از حرکتهای زیرپوستی برای روز رهایی است و مبارزان به این امید تمامی سختیها را به جان میخرند.

وریا صنیعی

نوشته دستاوردهای جنبش ژینا و تلاش رژیم برای تصویب قانون عفاف و حجاب آیا زنان به پیش از جنبش زن زندگی آزادی برمیگردند؟ اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

وریا صنیعی

بعد از سقوط سریع حکومت بشار اسد در سوریه، به نظر میرسد که سران جمهوری اسلامی در یک سردرگمی بزرگ افتاده و انتخابهای زیادی ندارند. آنچه در زیر به آن پرداخته شده است شرحی اجمالی به انتخابهای جمهوری اسلامی است.

سقوط حکومت بشار اسد در 11 روز سران جمهوری اسلامی را دچار شوک کرده است. سفرهای عباس عراقچی به کشورهای منطقه و رایزنیهای منطقه ایی وزیر امور خارجه نظام با سران کشورهای حوزه خلیج فارس و ترکیه هم کارگر نشد و در نهایت، این هاکان فیدان وزیر امور خارجه ترکیه بود که روز شنبه 24ی آذر ماه 1403 رسما اعلام کرد که در نشستهایش با روسیه و ایران هشدارهای لازم را داده است تا به حمایتهایشان از دولت در حال سقوط بشار اسد ادامه ندهند. آنچه هاکان فیدان روی آن تاکید میگذارد راست یا دروغ جلوگیری از خونریزی بیشتر بوده است. عباس عراقچی دست از پای درازتر از بی نتیجه ماندن گفتگوها با طرف ترکیه ایی به تهران بازگشت و کم کم لحن گفتار سران سیاسی و نظامی رژیم تغییر کرد. به عبارتی، مقامات جمهوری اسلامی هم به نوعی پذیرفته بودند که رژیم بشار اسد ماندنی نیست لذا دم زدن از گشودن باب گفتگو با اپوزسیون سوریه برای حفظ نفوذشان در این کشور گزافه گویی بیش نیست. در این میان آنکه به اهدافش رسیده ترکیه است. هر چند رفتار شک بر انگیز روسیه هم حاکی نوعی سازش با غرب بر سر مساله سوریه شاید هم اکراین باشد. د رغیر این صورت چگونه ممکن است که تمامی نیروهای نظامی بشار اسد به یکباره اسلحه را زمین گذاشته و تسلیم شده اند. روسیه و جمهوری اسلامی میتوانستند به حمایتهای خود از بشار اسد ادامه دهند اما روسیه این کار را نکرد و ایران هم توان حمایتی نداشت و اندک کمکهایی هم که فرستاد توسط اسراییل و آمریکا از بین رفت.

سخنان خامنه ایی در روزهای گذشته حکایت از دو موضوع داشت یکی اذعان به شکست در سوریه و دیگری تاکید دوباره بر تقویت محور مقاومتی است که به شدت تضعیف شده و هدف رهبر نظام تنها اقناع افکار طرفداران خویش است. ترسی که بر دل سران سپاه نشسته از یکسو و تهدیهای ترامپ و اسراییل برای خلع سلاح میلیشیاهای حشد شعبی در عراق، آنها را به تحرک واداشته و در چند روز گذشته تغیراتی در نمایندگان خود در اقلیم کردستان و استقرار نیروهای نیابتی در عراق ایجاد کرده اند. اما این تحرکات برای چیست؟ نظام از چه میترسد که ناچار شده به بازدید کارشناسان سازمان انرزی اتمی هم رضایت دهد؟

تضعیف حماس در غزه و به دنبالش حزب الله لبنان، همچنین کشتن رهبران و فرمانده هان این دو گروه در کنار ترور فرمانده هان سپاه در سوریه همگی حکایت از سردرگمی محور مقاومت دارد. جمهوری اسلامی میداند که برای تقویت مجدد محور مقاومت مسیرهای رساندن تسلیحاتش از بین رفته یا مسدود شده. از طرفی پولی در بساط ندارد و اقتصاد ایران در آستانه سقوط قرار گرفته است. عدم سرمایه گذاری در صنایع نفت و گاز و افت فشار گاز در کنار قطعی مداوم برق، صنایع را به ورشکستگی کشانده است. از بین رفتن ممر زندگی و کسب درآمد کارگران و نبود بودجه کافی برای پرداخت دستمزدهای کارمندان و بازنشستگان، بستر لازم را برای اعتراضات هر روزه فراهم آورده و مردم به شدت از حکومت ناراضیند. در کنار مشکلات اقتصادی، قطعی گاز و برق مصرف کننده گان خانگی بر مشکلات افزوده است.

سران رژیم دو انتخاب بیشتر در پیشرو ندارند، اول اینکه جام زهر را سر بکشند و پای مذاکره با آمریکا و کشورهای غربی بروند که عواقب سختی برایشان دارد و از طرفی هم زیاد اثرگذار نیست چون در هر صورت تحریمها یکی یکی برداشته خواهد شد و زمان بر خواهد بود. ممکلت از هر لحاظ دچار ناترازی است و توافق با آمریکا هم مشکلاتشان را حل نخواهد کرد و یادمان نرود که بحرانهای رژیم حاصل 45 سال ناکارامدی در عرصه سیاستهای داخلی و خارجی است و دیگر تبدیل به یک ابر بحران شده اند و راه حل ابر بحرانها هم تنها تغییر ساختاری است. از طرف دیگر خواسته های کشورهای اروپایی و آمریکا هم متفاوت شده دیگر فریب خیمه شب بازیهای رژیم را نمیخورند. یکی از این خواسته ها سرکوب شدید زنان و اقلیتهای قومی و مذهبی است که توجه جامعه جهانی و سازمانهای حقوق بشری را به خود جلب کرده است. قطعا یکی از مبانی گفتگو پایان دادن به سرکوب زنان است که خط قرمز نظام محسوب میشود.

راه حل دوم ادامه دادن به سیاستهای گسترش آشوب در منطقه و حمایت از محور مقاومت است که در حال حاضر اعتبارشان را از دست داده اند و توانش را هم ندارند. از سوی دیگر تهدیدات اینبار بسیار جدی است و جمهوری اسلامی عملا با انتخاب این مسیر، ایران را به سوی جنگی بزرگ و نابودگر خواهد برد. حمایت نکردن روسیه از بشار اسد و سکوت چین در قبال تحولات سوریه باید درس بزرگی به سران نظام داده باشد و فهمیده باشند که سیاست نگاه به شرقشان نمیتواند آنها از سقوط نجات دهد. روسیه و چین هم هیچگاه منافع بزرگتری را که با غرب و آمریکا دارند قربانی حکومت فاسدی که ایران را تا سرحد امکان تاراج کرده و دیگر چیزی برای سرمایه گذاری باقی نگذاشته، نمیکنند. حجم مبادلات تجاری چین با آمریکا و گسترش روابط روسیه با ترکیه و کشورهای حوزه خلیج فارس نشانه چرخش روسیه پیش از سرکار آمدن ترامپ است. لذا ورود ایران به یک جنگ منطقه ایی نه تنها پایه های حکومت ننگینشان را محک نخواهد کرد، که فرصتی در اختیار مردم جان به لب رسیده ایران خواهد گذاشت تا در غیاب نیروهای سرکوبگر نظام، پاستور را فتح و به 45 سال حکومت جمهوری اسلامی پایان دهند. اگر جنگی رخ دهد دیگر سال 59 و 60 هجری نیست که بتوانند جامعه را با مذهب فریب داده و به جنگ 8 ساله با عراق بفرستند. این مردم دیگر آن مردمان دهه شصت نیستند.

گفتنی است که بعضی از کارشناسان سیاسی راه حل سومی هم ارائه میدهند و آن هم این است که تکنوکراتهای درون نظام به همکاری جمعی از نظامیان کودتایی را سازمان داده و رژیم را به سمت استحاله ایی که مد نظر غرب است به پیس ببرند. این احتمال کمی دور از ذهن است اما غیر ممکن نیست. در هر صورت رژیم انتخابهای فراوانی ندارد و این مردم ایران هستند که در نبود آلترناتیو و اپوزسیون کارآمد باید رهبری را در درون جامعه ایجاد کرده و به حول یک آلترناتیو مترقی که حقوق همگانی را تضمین میکند جمع شده و آخرین میخها را بر تابوت جسد متعفن جمهوری اسلامی بزنند.

در این راستا جریانهای مترقی و فعالین سرشناس سیاسی در داخل کشور که خوشنام هستند میتوانند قدمی تاریخی برداشته و این اطمینان را به جامعه بدهند که در نبود جمهوری اسلامی، آینده بهتری خواهند داشت و جریانی که آنها رهبری میکنند میتواند امنیت غذایی، درمانی، اجتماعی و سیاسی آنها را تضمین کند. اینگونه آن بخش از جامعه که قشر خاکستری یان هر اصطلاح دیگری خوانده میشوند هم به عرصه می آیند و برای ایرانی آزاد و آباد خواهند کوشید. بسترها در جامعه ایران فراهم است، ریزش در بدنه نظام فراوان و اعتراضات صنفی و اجتماعی روز به روز در حال گسترش است تنها یک جریان یا رهبر مردمی میتواند تمامی معترضین را گرد هم جمع کرده و به پراکنده گی پایان دهد. از این روست که تاکید بر سازمانهای مدم نهاد و حمایت از آنها گذاشته میشود. این سازمانها بهترین مکان برای گردهمایی همه گرایشها و طبقات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی است تا در آن به اجماع رسیده و بر سر یک مدیریت فراگیر به تفاهم برسند.

در پایان باید گفت که مردم مبارز ایران در صورت روی دادن هر یک از این سناریوها باید آماده باشند تا همانند سوریه دستهایی خارج از اراده آنها، سرنوشتشان را تعیین نکند و بتوانند به دست خویش سرنوشتشان را رقم بزنند. راه آسان است؟ قطعا نه. هزینه دارد؟ یقینا خواهد هزینه های سنگینی خواهد داشت اما چشم انداز روشن است و هیچ دیکتاتوری پیش از سقوط رفتنش را باور نمیکند اما در چشم برهم زدنی ار اریکه قدرت پایین کشیده میشوند. سرنوشت جمهوری اسلامی هم جدای از دیکتاتورهای دیگر نیست و درست آن لحظه که خود را قدرتمندتر از همیشه حس میکند سقوط میکند.

نوشته انتخابهای جمهوری اسلامی بعد از سقوط بشار اسد اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

وریا صنیعی

مقاله حاضر اشاره ایی کوتاه به شروع روند زوال محور مقاومت در سوریه، لبنان و غزه میباشدکه چشم انداز کوتاه شدن دست رژیم از یمن و عراق را نیز ترسیم میکند.

پیش از آغاز جنگ غزه و در سال 2022 که قرارداد محرمانه ایی میان دولت لبنان و اسراییل برای تقصیم منابع گازی دریای مدیترانه به امضا رسید، کمتر کارشناس سیاسی به این مساله توجه میکرد که اسراییل عملا با بستن چنین قراردادی، دولت لبنان که عملا نماینده حزب الله بود را در تله ایی اقتصادی گرفتار خواهد کرد. اسراییل شناخت مناسبی از ماهیت حزب الله داشت. نهادهای امنیتی اسراییل به خوبی میدانستند که رهبران حزب الله افرادی فاسد هستند و زمانیکه طعم درآمدهای نفتی را بچشند دیگر آن مبارزان انقلابی نخواهند بود. گسترش فساد در میان رهبران ارشد حزب الله زمینه را برای رویگردانی طرفداران این گروه و مردم لبنان فراهم کرد. آن طرف تر هم رهبران حماس گوشه چشمی به این درآمدهای نفتی و کمکهای ایران داشتند تا با کمک حزب الله خود را برای 7 اکتبر آماده کنند.

در ایران هم رهبران جمهوری اسلامی هر سال و در روز جهانی قدس، بنرهای جدیدی را در میدان فلسطین تهران نصب میکردند. مضمون این بنرها روزشمار نابودی اسراییل بود غافل از اینکه نصب این بنز عملا پیامی را به رهبران اسراییل میفرستد تا خود را برای هر رویدادی که امنیتشان را به خطر بیاندازد آماده کنند. در جریان ترور دانشمندان هسته ایی هم، اسراییل نشان داد که دسترسی گسترده ایی به منابع امنیتی جمهوری اسلامی دارد. اعتراف وزیر اطلاعات رژیم به عدم شناسایی عوامل ترور فخری زاده گویای نفوذ گسترده جاسوسهای اسراییی در دستگاههای دولتی ایران است.

در این زمان سوریه همچنان درگیر جنگ داخلی بود و بشار اسد سرمست از تسلط بر شهرهایی بود که پیشتر توسط مخالفان اشغال شده بود. بشار اسد روی کمکهای ایران و روسیه حساب ویژه ایی باز کرده بود و همچنان  ساکنان ادلب را به شدت سرکوب میکرد. جنگ اکراین و درگیری روسیه در همسایگی خود با ناتو، باعث شد ولادیمیر پوتین بیشتر نیروهای خود را برای جنگ با ناتو به جبهه های شرقی اکراین گسیل کند. هزینه های سرسام آور جنگ اکراین برای روسیه و تحریمهای غرب علیه این کشور عملا همه فشارهای جنگ سوریه را بر شانه های جمهوری اسلامی گذاشت. وضعیت وخیم اقتصاد جهانی که حاصل اپیدمی کرونا بود، اثراتش را بر اقتصاد جهانی و به تبع آن خاورمیانه هم گذاشته بود. سوریه جنگ زده در پرداخت حقوق سربازان و کارمندانش به مشکل خورده بود. جمهوری اسلامی هم درگیر اعتراضات داخلی بعد از قتل حکومتی مهسا ژینا امینی شده بود. از طرفی ترکیه هم درگیر انتخابات و کاهش محبوبیت اردوغان بود. کاهش ارزش لیر ترکیه در مقابل دلار موجی از اعتراضات کارگری را در این کشور به دنبال داشت. لذا قسمتی از اپوزسیون اردوغان عملا حرف از اخراج پناهجویان سوری میزدند، دولت اردوغان که در مخمصه افتاده بود به تجهیز اپوزسیون دولت سوریه و آموزش آنها پرداخت. همزمان مرگ مشکوک ابراهیم رئیسی و امیر عبداللهیان گمانه زنیهای بسیاری را مطرح کرد و مقامات جمهوری اسلامی هیچ گاه پاسخ روشنی به افکار عمومی ندادند بر وقایع سرپوش گذاشتند.

در همسایگی اردوغان میدانست که جمهوری اسلامی در اقدامی هماهنگ با حماس و حزب الله قصد ضربه زدن به اسراییل را دارد. لذا اپوزسیون سوریه را برای چنین روزی آماده کرده بود. ارزیابیها از وضعیت حکومت بشار اسد هم نشان از نارضایتی گسترده ارتش این کشور از حضور نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی بود. بمبارانهای بی وقفه اسراییل بسیاری از انبارهای تسلیحاتی و زیرساختهای نظامی سوریه را از بین برد و وعده های صادق 1 و 2 هم عملا تمام توان پوشالی رژیم را برملا کرد، در مقابل اسراییل تمامی سیستمهای راداری و دفاع هوایی همچنین مراکز تولید سوخت موشک را از بین برد.

زمانیکه حماس عملیات 7 اکتبر را شروع کرد، اسراییل زیاد غافلگیر نشد هر چند رهبران این کشور این ادعا را رد می کردند، اما نشانه ها حاکی از این است که نتانیاهو این حمله را همانند فرصتی بی نظیر برای نابودی جبهه مقاومت جمهوری اسلامی در غزه و لبنان میدید. در این راستا هم حداکثر استفاده را نمود. حذف رهبران حماس و حزب الله در یک بازه زمانی کوتاه نشان از آماده گی اسراییل برای این عملیات دارد. در این راستا محکوم شدن نتانیاهو و گالانت و تظاهرات مداوم خانواده های اسرای اسراییلی هم نتوانست نتانیاهو را از رسیدن به اهدافش منصرف کند. لذا هر آنچه بمبهای چند تنی بود بر سر حماس و حزب الله ریخت و در این میان بیش از 40 هزار نفر انسان که بیشتر آنها زنان و کودکان بودند را سلاخی کرد. رهبران اسراییل این کشتار عظیم را برای رسیدن به هدفی بزرگتر میدیدند، لذا زمانیکه آتش بس میان این کشور با لبنان به وقوع پیوست، بخش عظیمی از نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی که در جنگهای سوریه فرسوده شده بودند، در نبردهای لبنان از میان رفتند.

زمانیکه میدان برای مانور نیروهای مقاومت دچار خلل گردید، عرصه برای فرمان اردوغان به گروهای معارض سوری فراهم شد و نمایش دوستی ترکیه و سوریه هم کارساز نبود و بشار اسد روی شرط خروج نظامیان ترکیه از سوریه تاکید کرد. اردوغان بهانه را یافت و فرمان را صادر کرد. نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی و ارتش سوریه غافلگیر شدند و حلب را از دست دادند. ارتش خسته سوریه عملا مقاومتی نکرد و هر آنچه تجهیزات نظامی بود پشت سرش جا گذاشت. تلاشهای جمهوری اسلامی برای فرستادن نیرو هم با حمله هوایی اسراییل و آمریکا به کاروانهای حشد شعبی ناکام ماند و روسیه هم انگار به جای بمباران تجهیزات نظامی تحریر الشام، بیابانهای سوریه را هدف میگرفت، زیرا که هیچ چیز جلودار پیشروی سریع نیروهای اپوزسیون نبود. شاید همه چیز در آستانه روی کار آمدن دونالد ترامپ هماهنگ شده بود. احتمالا وعده های ترامپ به روسیه برای توقف جنگ در اکراین اثرگذار بوده است که روسیه عملا بشار اسد را فراموش کرد و در عوض حضور نظامی خویش را در سوریه تضمین کرد. زمانیکه نیروهای اپوزسیون به حومه دمشق رسیدند، کارشناسان ایرانی هم باور نمیکردند که نیروهای امنیتی سوریه شهر را خالی کرده و فرار را بر قرار ترجیح دهند. گفته های عباس عراقچی حکایت از شوکە شدن مقامات ایرانی و اذعان به دورزدنشان توسط ترکیه بود. هر چند بە نظر میرسد جناح تکنوکرات جمهوری اسلامی با روی کار آوردن پزشکیان عملا با هماهنگی خامنه ایی زمینه را برای نرمش قهرمانانه دیگری مهیا کرده است. بیخبری جناح تندرو از تحولات سوریه و سفر لاریجانی در مقام مشاور رهبر ایران به سوریه و دیدار با مقامات این کشور، شبهەهای بسیاری را ایجاد کرده است. رهبران ایران از نارضایتی عمومی مردم و وضعیت وخیم اقتصادی خبر دارند، در این میان هم تهدیدات ترامپ هم بی اثر نبوده است انگار که مقامات جمهوری اسلامی تضعیف جبهه مقاومت را در برابر ادامه حیات حکومت ننگین خویش معامله کرده اند. هر چند که اسراییل کوتاه نخواهد آمد و اذعان مقامات رژیم هم حاکی از ترس رهبران جمهوری اسلامی از خروج نیروهایشان از عراق و به دنبال آن در یمن است.

این که سوریه رنگ آرامش را خواهد دید یا نه؟ جای تردید جدی است اما گروهای معروف به اپوزسیون سوریه همان توندروهای سلفی هستند که فعلا برای کسب مشروعیت جهانی مواضع خود را تلطیف کرده اند. اما تجریه نشان داده که به این گروهای تندرو به هیچ وجه نمیشود اعتماد کرد. هدف غرب و اسراییل نه آرامش سوریه بلکه گسترش جنگ به ایران و تضعیف جمهوری اسلامی و روسیه است. اسراییل هم در راستای هدف “از نیل تا فرات سرزمین مقدس است” به منافع درازمدتش میاندیشد.

در این میان ترکیه هم به فکر نابودی خودمدیریتی روژآوا در شمال سوریه است و با این عملیات عملا با یک تیر دو هدف را نشانە گرفتە است. هم نفوذ ایران را از بین برده، هم حوزه نفوذش را تا مرز لبنان گسترش داده و مشکل وجود یک دولت مستقل  کردی را در مرزهایش حل کرده است. از طرفی آماده سازیهای کشور آذربایجان برای تسلط بر کریدور زنگزور و اظهارات بعضی از مقامات ترکیه که هدف بعدی را این کریدور اعلام کرده اند نشان میدهد که جمهوری اسلامی بازنده اصلی این ماجراست و هنوز با مشکلات آمدن ترامپ و تحریمهای حداکثری، نارضایتی عمومی، ریزش در بدنه نظام، بحران جانشینی رهبر، اختلافات درونی و مشکلات گسترده اقتصادی روبرو است. بازی برد برد روسیه ترکیه و غرب نشان از شکست سیاستهای جمهوری اسلامی و مشکوک بودن تمامی اتفاقات سوریه دارد….. باید دید در آینده چه اتفاقات دیگری خواهد افتاد. مشکل اینجاست که در صورت تغیرات عمده در خاورمیانه، اپوزسیون ایرانی چقدر خود را آماده کرده است. ضعیف تر شدن جمهوری اسلامی، گسترش اعتراضات در ایران و نابودی زیرساختهای انرژی فرصت مناسبی را برای شکل دادن بە آلترناتیوی مترقی و رادیکال کە برنامە روشنی را برای گذار از جمهوری اسلامی بە عنوان یک گفتمان فراگیر  آمادە  کند مهیا نموده است. بریدن دستهای اختاپوس از منطقه تنها قسمتی از ماجراست، نابودی سر اختاپوس برابر با نابودی ایران است اگر مردم قیام نکنند و خود سرنوشت خویش را رقم نزنند.

وریا صنیعی

نوشته سقوط بشار اسد و تضعیف محور مقاومت جمهوری اسلامی اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.