مفهوم جنگ یک مفهوم همه شناختی و قابل درک است که تعریف آن قطعا ساده‌تر از انجام آن است. تعاریفی که همواره در چهارچوب تعاریف زمامداران و قدرت‌های خالق آن، توجیه‌پذیر و مشروع برای انجام است. اما در دنیای رئال، برای کودکان و همه انسان‌های ساکن در جامعه، یک فاجعه پر از کشتار، تخریب، آوارگی، گرسنگی و مریضی است.

شاید به این دلیل باشد که تعریف لغوی جنگ که آن را یک درگیری شدید مسلحانه میان دولت‌ها، حکومت‌ها، جوامع یا گروه‌های شبه‌نظامی مانند مزدورها، شورشگران می‌داند اما برای کودکانی که جنگ را اکنون زندگی می‌کنند ساده‌انگارانه و ناکافی است.

اگر وقوع جنگ را به مثابه‌ییک پدیده ارزیابی کنیم، تبعات وقوع آن را نیز باید از زیر ذره‌بین، واکاوی کرد. در نگاه اول قربانیان جنگ را سربازان دو طرف و قهرمانان آن را فرمانده هان و مجریان جنگ خواهیم دید، غافل از آنکه در هر دو طرف جنگ، کسانی قربانی می‌شوند که نه جنگجویند، نه باعث جنگ و نه دفاعی از خود در مقابل وقوع آن دارند. کسانی که نامشان با از دست رفتن جانشان، از یادها نیز خواهد رفت و گذر زمان تنها یک مفهوم را تا ریشه‌کن شدن جنگ‌طلبان و اربابان جنگ و سرمایه حفظ خواهد کرد و آن “جنگ” است.

شاید تنها جواب به این سوال که مفهوم جنگ یک مفهوم خوب یا بد است این باشد که جنگ یک پدیده‌ی ناگزیر است!جنگ برای دفاع، جنگ برای آزادی و جنگ برای پیروزی دقیقا همان مفاهیم به ظاهر مثبتی است که ما ناگزیر به انجام آن هستیم. ناگزیرهایی که ما را در بزنگاه‌هاییاز گذر عمرمان با خود همراه می‌کند. شاید این همان سرنوشت جوامع تحت ستم و سلطه است؛ جنگ!

غزه

نزدیک به ٧٦ سال است که این نزاع ادامه دارد، جنگی که برای حق مشروع تعیین سرنوشت ملتی تحت ستم همچنان قربانی می‌گیرد.گروهی آن را جنگ برای حفظ خاک و کیان کشور فلسطین می‌دانند، گروهی حفظ دین و ارزش‌های اسلامی، گروه دیگری جنگ را جهادی استشهادی برای ترویج اسلام و جنگ با کفار می‌داند و گروهی جنگ را تنها برای آزادی و به دست آوردن حداقل‌های انسانی، مشروع می‌داند. اما جنگ هدفش هرچه باشد جنگ است. جنگ نمی‌داند که برای چه هدفی انجام خواهد شد، برایش مهم نیست که ناگزیر است یا تحمیلی! او می‌کشد، می‌سوزاند و ویران می‌کند.

زخم ٧٦ ساله مردم تحت ستم فلسطین، غده‌های سرطانی همچون جهاد اسلامی و حماس را به وجود آورده‌اند. گروه‌هایی که وجود، اقدامات و تحرکاتشان کافی است تا رژیم تا دندان مسلح و شونیسم اسرائیل به بهانه‌ی وجود آن‌ها کشتار کند.اقدام اخیر این گروه‌ها و حمله به اسرائیل هرچه داشت، قطعا برای مردم فلسطین و غزه چیزی جز نشان دادن چهره کریه و ضد بشری سیستم سرمایه دای  نداشت!

در۹ اکتبر، وزیر دفاع اسرائیل با لحن تندی، دستور محاصره کامل نوار غزه را اعلام کرد و تأکید کرد، برق، غذا، سوخت و آب «قطع» خواهد شد. دو روز بعد، اسرائیل از ورود سوخت، غذا، آب و دارو به غزه «جلوگیری» کرد. در واکنش به این اقدامات، دیده‌بان حقوق بشر اقدامات اسرائیل را به منزله مجازات دسته جمعی دانست که مصداق جنایت جنگی است. دبیرکل سازمان عفو بین‌الملل، اگنس کالامار گفت «مقامات اسرائیلی» برق غزه را فوراً بازگردانند و به محاصره ۱۶ ساله و غیرقانونی غزه پایان دهند.درمان مجروحان و غیر نظامیان فلسطینی که در جریان حملات هوایی اسرائیل زخمی شدند.

دیده‌بان حقوق بشر استفاده از مهمات فسفر سفید توسط اسرائیل را تأیید کرد و گفت که چنین استفاده‌ای «نقض حقوق بشر» و به خطر انداختن جان غیر نظامیان است. در جریان این درگیری‌ها بیش از ۴۴۷ کودک رویای کودکانه برای آینده‌شان در کسری از ثانیه پرپر شد و کشته شدند.در۱۳ اکتبر، شورای پناهندگان اعلام کرد که درخواست اسرائیل مبنی بر نقل مکان اجباری شهروندان غزه جنایت جنگی است. اسرائیل طی ضرب الاجلی۲۴ ساعته به اهالی بخش شمالی خواستار انتقال آنان به جنوب شد.

اسرائیل

باید مردم اسرائیل را فارغ از رژیم و ایدئولوژی حاکم بر جامعه‌ی اسرائیل از طرف رژیم آن دانست. آنان نیز قربانی سیاست‌های جنگ‌افروزانه، نژادپرستانه و ایدئولوژیک رژیم اسرائیل هستند.کشتار بی‌رحمانه جشنواره موسیقی رعیم که بالغ بر ٢٦٠ کشته داشت، کشتار عین هشلوشا و حملات موشکی به مناطق مسکونی و کشتار غیرنظامیان روی دوم سکه است.سکه‌ای که در واقع یک سکه با ارزشِ ثابت است و دو روی آن نیز جدا از سکه نیست.

کشتار غیرنظامیان، در هر دو طرف یک مجموعه از اقدامات تلافی‌جویانه و در عین حال جنایتکارانه دو طرف درگیر است که گذشته از نتیجه جنگ، برای آن‌ها در هر دو سوی مرز باخت است.سربازان کشته شده، خانواده‌های چشم انتظار، خانه‌های ویران،نبود کمترین امکانات بهداشتی و در نهایت مرگ، قطعا آن چیزی نیست که برایش ناگزیریم بجنگیم! و این مفهوم تلخ جنگ است، تا زمانی که دنیای آدمی بر پایه سرمایه و سود باشد، انسان و رنج‌های انسان، حقوق انسان و جان‌های انسان یا در سایه‌ی جنگ‌ها از بین خواهند رفت و یا با تعاریفی پوپولیستی از آن سلب خواهند شد و برابری انسان که آن نوید مقدسی است، مرزها را در هم می‌شکند تنها جنگ واقعی است که انسان از خودبیگانه‌ی امروزی، با اتحاد طبقه خود باید انجام دهد.جنگی که باید پایان‌بخش منشا تمام جنگ‌های دیگر باشد، پایان‌بخش قدرت سرمایه بر انسان!

نوشته مفهوم جنگ ، غزه – اسرائیل اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

آری درست می‌خوانید، داستان، هم داستان ژینا امینی است، تنها با کمی تغییر، در لوکیشینی شبیه به داستان ژینا، اما با کاراکتر مظلومِ جدیدی بە نام “آرمیتا گراوند”!.

او نیز دختر کُردی است از کرمانشاه. تنها ۱۶ سال سن دارد با دنیایی پر از آرزو، رویایی شیرین برای آینده‌ای نامعلوم و یا افکار کودکانه پر از هیجان و عشق و سرزندگی. یکشنبه ۹مهر۱۴۰۲ بود که عکس و خبری از ضرب و شتم وی توسط دشمنان آزادی و زن، گشت تاریکی و جهلِ ارشاد در ایستگاه متروی شهدا منتشر شد. جرمش نپوشیدن مقعنه و سوزاندن وجود بی وجود آنانی بود که خود وحشیشان را زیر پوشش حجاب می‌پوشانند و در اسارت زنجیر مردسالاری چندهزار ساله‌شان، انسانیت و آزادی را از یاد برده‌اند.

اکنون “آرمیتا” با علائم حیاتی بسیار ضعیف و کاهش سطح هوشیاری شدید، در بیمارستان فجر نیرو هوایی بستری است. کم کم داریم نام بیمارستان‌هایی که دخترانمان را در آن بستری می‌کنندیاد می‌گیریم، کسری، فجر و…. .

چرخه‌ایی که باید بیاستد و جان‌هایی که باید زنده بمانند. نه “ژینا” اولین قربانی بود و نه “آرمیتا” آخرین خواهد بود. این نیاز سیستمِ بر سر کار است. برای بقا، برای ارضای خوی درنده‌ و غیرانسانی‌اش. سیستمی که اکنون بیشتر از هر زمانی بقای خود را در خطر نابودی به دست زنان و مردان آزادیخواه می‌بیند و این کاری است که ما باید تمام کنیم. نه فردا که دیر است، بلکه همین امروز. کاری که دیروز با رمز “ژینا” و برای “ژن، ژیان، ئازادی” شروع کردیم و امروز باید برای “آرمیتا” و آرمیتاهای این جغرافیا به سرانجام برسانیم. دگرگون کنیم سیستمی را که بقایش به گرفتن کار، نان و آزادی بسته‌است، از ریشه باید کند آن نادرختی را که میوه‌اش مرگ است و سایه‌اش تاریکی مطلق!

همین چند روز پیش بود که چند زن دیگر به بهانه‌های واهی ناموسی به دست بستگان خود به قتل رسیدند. بستگانی که می‌دانند قانون، ارتجاعی است، حاکم، مرتجع است و فرهنگ، ارتجاع‌زده، پس می‌کُشد تا لکه‌ی ننگش را با خون بشورد. غافل از آنکه لکه‌ی ننگ، آن فرهنگ است که مرد را برتر و زن را ملک و در اختیار او می‌داند. او با خود چه فکر می‌کند؟!

باآنکه یک سال ازخیزش “زن زندگی آزادی” می‌گذرد، خیزشی که زنان پیشقراولان آن، زنان سازمانده آن و زنانِ جسور و مبارز محرک آن بودند، اکنون این همه توحش از کجا نشات می‌گیرد که همچنان در بر همان پاشنه می‌چرخد اگر که حاکمان جهل و خرافه بر مسند قدرت نباشند. ما کی و کجا به اینجا رسیده‌ایم! آیا این سرنوشت شوم انسان و جامعه‌ی انسانی است یا تقدیر سکون مانده‌ی ماست، که در انتظار مشتی گره‌کرده و باوری راسخ است تا فروبپاشاند این بنیاد را! بنیاد شومی که بر جان‌های ما بنا شده است.

برابری زن و مرد و آزادی مطلق زندگی، پوشش، تن و رابطه فقط یک آلترناتیو نیست، بلکه الزامی تاریخی است که ما را از آن بیگانه کرده‌اند. ناموس یک زخم عفونی است که باید آن را تیمار کرد. زن زندگی‌ست و باید با دستان قدرتمند ما زندگی را، زندگی کند. ما مردم ایران علی‌الخصوص زنان، تاریخی سراسر مقاومت و مبارزه داریم مخصوصا در یک سال گذشته. تاریخی سراسر تجربه و آزمون موفق و سربلند. با درس گرفتن از این تجربیات می‌توانیم و باید دوباره به حرکت درآییم تا سرنگون کنیم هر آنچه را که مانع زیستن در آرامش و امنیت است. دگرگون کنیمنظم ارتجاع اسلامی را و بنا نهیم نظم نوین آزادگی را.گیسوانمان را ببافیم تا طناب دارشان کنیم و بر دارش کشیم هر آنچه را که زلف‌مان را از نوازش نسیم و نور به دور میدارد.

بپاخیزیم، اینبار همه ما و

خود واقعیمان را بیابیم و با مبارزه، “آزادی” را زندگی کنیم.

نوشته گیسو، آزادی و تکرار تلخ تاریخ اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کانی کرم پور

“از دورانی که “مارکس” اندیشمند و جامعه شناس انقلابی، پدیدۀ تکامل تقابل طبقات اجتماعی را در نظام سرمایه داری مطرح کرد، زمان زیادی می گذرد و جامعه تغییر و تحول بسیاری را پشت سر گذاشته است”.

امروزه حتی در دورافتاده ترین نقاط دنیا هم، سیستم سرمایه داری حاکم بوده و هیچ بقایا و اثری از نظام ها و یا شیوه های غیرتولیدی و غیرسرمایه داری وجود ندارد. نظام اقتصادی مسلط در دنیا و ساختار اجتماعی نیز چهره جدیدی به خودگرفته با قوانین ضدکارگری که با ظاهری فریبنده، حاکم گشته اند. بدنبال این تغییرات نیروی کار نیز دگرگون شده و امروزه در ادبیات همه دنیا کارگر مفهوم تازه ای پیدا کرده است.

ایران کشوری سرمایه داریست و در یک کشور سرمایه داری به ابعاد ایران و بخصوص با مناسبات حاکم بر آن یعنی پول و کالایی شدن پول، کارگران و نیروی کار به شیوه های مختلف مورد استثمار قرار می گیرند، برای سود و سوداندوزی بیشتر سرمایه دارها که سیری ناپذیرند.

پس از قتل حکومتی مهسا(ژینا) امینی در 25 شهریورماه، مردم به ستوه آمده ایران و کردستان که در طول 43 سال حاکمیت ننگین جمهوری اسلامی اکنون دیگر کارد به استخوانشان رسیده بود، در ابعاد صدها هزارنفری به خیابان ها آمدند. از همان آغاز بدونه هیچ درنگی خواهان سرنگونی کلیت رژیم و بنیان نهادن نظمی نوین بودند. تداوم این خیزش انقلابی و اوج‌ گیری روحیات انقلابی جامعه را وارد یک فاز و موقعیت جدید و بی سابقه ای کرده است. یک انقلاب با ارکان نو و برابری طلبانه. در این انقلاب حضور زنان در صف اول مبارزه و همچنین مردان آزادی خواه  در اعتراض های خیابانی، در دانشگاه ها و مدارس و دیگر عرصه ها، در میدان رویارئی و تهاجم با نیروهای هار و سرکوبگر و با شعارهای رادیکال و برابری خواهانه خواست و لزوم براندازی حکومت اسلامی را به روشنی نشان داده اند. تنوع سنی، ملی، قومی و جنسیتی چه از حیث جغرافیایی و چه از حیث جمعیت شناسی اجتماعی به شکل‌های گوناگون و به صورت فعالانه و متحد و یکپارچه، درگیر اعتراضات، اعتصابات و در کل این انقلاب هستند. انقلابی که تا به امروز با سرکوب خونین و با تمام جانفشانی ها ادامه داشته و دارد.

واقعیت انکار ناپذیر این است که با حضور میلیونی دانشجویان، توده های معترض در خیابان ها و کل اقشار جامعه این دیکتاتوری، این سیستم سرمایه داری هار و مذهبی ارتجاعی سقوط نخواهد کرد. بلکه با سرکوب عریان تر، اعدام های فله ای و حکم های طولانی مدت می تواند باز هم به عمر ننگین خود ادامه دهد. اما آنچه روشن است، آنچه که می تواند ورق را برگرداند و معادله را به کلی عوض کند، تنها به میدان آمدن طبقه کارگر به عنوان طبقه اجتماعی ست. آنچه در این مرحله از انقلاب حائز اهمیت است و باید مد نظر باشد، این است که بدانیم کارگران و همین طور مردم زحمتکش همانند سایر خیزش های پیش از این، به صورت فردی وسیعا در این  انقلاب حضور داشته و دارند. اما باید بدانیم که اگر قرار باشد تحول اجتماعی بزرگی صورت بگیرد و این انقلاب به جا به جایی قدرت بین این جناح و آن جناح ختم نشود، باید اکثریت قاتع مردم ایران که همانا کارگران و مزدبگیران ثابت هستند به عنوان یک طبقه، “طبقه کارگر” دخالت کنند و وارد صحنه سیاست شوند. از همان روزهای اول در بیانیه های مختلف ما شاهد حمایت شورای سازماندهی کارگران پروژه ای نفت و شورای هماهنگی و همچنین گستره‌ی متنوعی از اتحادیه‌ها و انجمن‌ها بودیم. از جنبش زن زندگی آزادی حمایت کردند و سرکوب و کشتار معترضان را محکوم و خواهان پایان دادن به این همه خشونت افسار گسیخته شدند. همچنین فراخوان به اعتصاب های مختلفی دادند. بیانیه‌ها حکایت از آمادگی بیشترکارگران در برافروختن اعتصابات سراسری و مشارکت و حمایت فعال از خیزش خیابان دارند. همه این ها نشان می دهد که اعتراضات مداوم مردمی در 10 هفته گذشته تا چه اندازه بخش های مختلف و در راس آنها کارگران را حول هم متحد کرده است. اکنون و در یک هفته گذشته ما شاهد بودیم که طبقه کارگر آرام آرام اما با گام های استوار و محکم وارد میدان شده و به اعتصابات سراسری پیوست. برای نمونه می توان اعتصاب بیش از ۴۰۰۰ نفر از کارگران ذوب‌آهن اصفهان در قسمت‌های مختلف این شرکت اشاره کرد. آن هم در شرایطی که سپاه مستقیما به کمک نیروهای خود و یا از طریق حراست طی دهه های گذشته فضای امنیتی سنگینی را بر 16 هزار کارگر ذوب آهن تحمیل کرده  است. در کل در هفته گذشته ما شاهد 24 اعتراض و اعتصاب در شرکت های مختلف کارگری بودیم.

کارگران پیشرو و انقلابی باید بدانند در این بزنگاه تاریخی، سرنوشت این انقلاب بسته به توان آنها در رهبری و سازمان دادن هم سرنوشتان و هم طبقه ای هایشان دارد. همچنین دعوت از آنان به اعلام همبستگی با این انقلاب. تداوم این انقلاب کارگران را در موقعیت کسب هژمونی برای رهبری آن قرار می دهد. 

قدرت طبقه کارگر تنها اعتصابات و تحصن ها در کارخانه و شرکت های تولیدی نیست. تنها دست از کار کشیدن نیست. تنها در همکاری و همیاری در سرنگونی دیکتاتورها نیست، بلکه ظاهر شدن به عنوان یک طبقه، با شعار خود “نان کار آزادی” و پرچم سرخ شان در این انقلاب است. وظیفه ای تاریخی که تنها طبقه کارگر است که می تواند سیستم سرمایه داری و تاریک اندیشان را به گور بسپارد. همانطور که “کارل مارکس” آموزگار بزرگ طبقه کارگر استدلال می کرد که طبقه کارگر، انقلابی سازماندهی شده جهت براندازی سرمایه داری و برپایی آزادی اجتماعی و سیاسی را به سرانجام می رساند.

ما طنین صدای مارش کارگران را می شنویم که ندای آزادی، برابری و انقلاب کارگری را سر می دهد. برای نه تنها ایرانی آزاد بلکه آباد. 

نوشته خیز انقلابی کارگران، به گور می سپارد تاریک اندیشان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

به مناسبت 25 نوامبر، روز جهانی منع خشونت علیه زنان

“در روز 25 نوامبر سال  ۱۹۶۰ سه خواهر اهل جمهوری دومینیکن، با نام خواهران میرابل، پس از ماه ها شکنجه، سرانجام توسط سازمان امنیت ارتش این کشور به قتل رسیدند. “جرم” این سه خواهر شرکت در فعالیت های سیاسی علیه رژیم دیکتاتوری حاکم بر دومینیکن بود 21 .سال بعد، یعنی در سال 1981، در همایشی که در بوگوتا، پایتخت کلمبیا، با شرکت مدافعان حقوق زنان در آمریکای لاتین و منطقه کارائیب تشکیل شد، پیشنهاد اختصاص دادن روز قتل خواهران میرابل به روز نهی خشونت علیه زنان مطرح گردید. سال 1999 سازمان ملل نیز 25 نوامبر را به عنوان روز جهانی نهی خشونت علیه زنان به رسمیت شناخت.”

اکنون و پس از 62 سال خواهران میرابل در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی به پا خواسته اند برای سرنگونی دیکتاتوری دیگر، که اساس آن بر زن ستیزی و مردسالاری پایه گذاری شده است. حاکمیتی که از روز اول بر سرکارآمدنش تا به امروز انواع و اقسام خشونت ها را بر مردم ایران و در راس آن زنان مبارز به شیوه های مختلف اعمال و پایه ای ترین حقوق آنان را پایمال کرده است.

خواهران و زنانی که در طول 43 سال گذشته مدام و به شیوه های مختلف علیه این ارتجاع جنگیده اند. در این جنگ نابرابر هزاران کشته، هزاران زخمی و هزاران زندانی داده اند.

در طول سه ماه گذشته میلیون ها زن، میلیون ها زنی که خواهران میرابل را در قلب هایشان همراه دارند در خیابان های ایران با دستانی خالی، در مقابل رژیمی تا بن دندان مسلح ایستاده اند و با شعار ” زن زندگی آزادی” چشم همه جهانیان را خیره کرده و همراهی و حمایت نه تنها مردم ایران بلکه جهانیان را برانگیخته اند.

قیام ژینا بر بستر 43 سال بی حقوقی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی که در رژیم جمهوری اسلامی به زنان تحمیل شده، آغاز شد. قیامی با ستم ملی، مذهبی، جنسی و جنسیتی که همه در یک تقاطع قرار گرفته اند. قیامی برعلیه تمام خشونت های سازمان یافته و دولتی که در ایران تحت حاکمیت این رژیم روزانه و مداوم به کار گرفته می شود.

قیامی که زنان در همه صحنه های آن حضور دارند و پیشقراولان آن هستند. امروز در ایران، روند برابری و آزادی آغاز شده و ما زنانی را می بینیم که تحت هیچ شرایطی به عقب برنمی گردند و تن به خواسته های رژیم ارتجاعی نخواهند سپرد.

این زنان هستند که در صف اول سرود برابری سر می دهند. زنانی که خواهان براندازی دیکتاتور هستند. زنانی که خواهان آزادی هستند و همزمان خواسته ها و مطالبات خود را عملی می کنند. زنانی که حکومت را با همه ارکان های نگهدارنده اش از جمله مذهب پایه ی اصلی و به درازای تاریخ را زیر سوال برده و آن را به یک چالش، به یک جنگ کشانده اند. زنانی که با هر حرکتی، با هر تاکتیکی و در هر شکلی از این رویارویی خواهان سرنگونی هستند.

زنانی که ساختارشکن هستند. زنانی که سرشار از آگاهی هستند. آگاهی که ستم جنسیتی و نابرابری زن و مرد که در تاریخی طولانی وجود داشته را همراه و همگام و باحمایت مردان آگاه فریاد می کشند و خواهان رفع هر گونه ستم و تبعیض هستند. آنچه که ما در ایران امروز می بینیم در طول تاریخ بی سابقه بوده است. زنان و‌ مردان انقلابی با شعار آزادی به میدان آمده‌اند، با شعار “زن زندگی آزادی” که از کردستان سر داده شد و اندکی بعد در تهران به گوش رسید و امروز از مرزها فراتر رفته و در تمام خیابان های جهان فریاد کشیده می شود. شعاری امید بخش و پرتوان. شعاری که نه تنها برای ایران بلکه برای تمام جهان بشارت رهایی و برابری ست. بشارت زندگی و آزادی. شعاری که بیانگر خواستن و نخواستن است. مطالباتی که وجود دارند و باید به آنها رسید. شعاری که تمام طبقات و تمام جهان را به دور خود جمع کرده و نوید زندگی را می دهد.

اینک در خیابان ما شاهد نوعی حاکمیت مردمی هستیم. نیرویی که برای زندگی ارزش قائل است و زندگی را در تمامی خود برای همه افراد جامعه می خواهد.

نیرویی که زنان در راس آنند، زنانی که در طول 43 سال گذشته نه تنها مقاومت و مبارزه کرده بلکه خود را تقویت و همزمان پیشرفت داده اند و اکنون تنها در زایش و قدرت باروری خلاصه نمی شوند بلکه به عنوان رهبر و سازمانده تعریف می شوند. زنانی که در حال پیشروی و در مقابل، نابرابرای که در حال عقب نشینی ست.

آنچه زنان ایران در جریان این انقلاب نوین رقم زدند تا همین اکنون هم به رغم تمام سرکوب های خشونت بار و خونین، به رغم جانباختن صدها تن، زن و مرد و جوان و کودک، به دست آورده اند بسیار ستودنی ست و به آسانی هرگز قابل بازپس گیری نیست. دست آوردهایی که همه ارکان رژیم را به لرزه در آورده و پایه های اصلی آن  در حال فروریختن هستند، از جمله مردسالاری و مذهب.

زنانی که حجاب را از سر برداشته و با رقص و پایکوبی این نماد بردگی را در ملاعام به آتش کشیدند. اگر حجاب اجباری و تحمیل آن، یکی از جلوهای سلطه سیستماتیک بر بدن زن و سلب آزادی، حتی آزادی اندیشه او بود اکنون با جشن روسری سوزان در خیابان ها و معابر عمومی این مظهر ایدئولوژیک رژیم و پایه ارتجاع آن در حال فروریختن است و هرگز به استحکام سابق باز نخواهد گشت.

مناسبات مرد – پدرسالاری تنیده در تاروپود جامعه از خانواده تا سیستم و فرهنگ حاکم گرفته تا قوانین ضد زن، اکنون دیگر می رود که به گور سپرده شود و زن به عنوان یک انسان کامل و برابر در همه شئونات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی و فرهنگی به رسمیت شناخته شود.

و بوی خوش زندگی عاری از ستم و استثمار، عاری از خشونت و تحقیر و سرشار از آزادی و برابری و رفاه شنیده می شود. بویی که هرگز در مشام مردم ایران بازپس گرفته نمی شود. بوی رهایی و آزادی.

رژیم نه تنها به عنوان یک قدرت سیستماتیک، گسترش دهنده خشونت علیه زنان است بلکه در سرکوب انقلابی که در جریان است برعلیه زنان از انواع خشونت عریان استفاده می کند. خشونت هایی که تنها بخشی از آن جسمی و لفظی ست. با سابقه ای که ما از تاریخچه این رژیم می دانیم بخش بزرگی از خشونت برعلیه زندانیان سیاسی و معترضان بازداشت شده چه در دهه شصت، چه در دهه هشتاد و چه اکنون خشونت و تجاوز جنسی برعلیه آنان است که بیشترین قربانیان آن زنان می باشند. خبرگزاری سی ان ان در یک افشاگری از راز وقوع تجاوزهای متعدد به دختران بازداشتی وقایع اخیر در ایران پرده برداشت و همانطور که اشاره شد وقوع همچین جنایاتی برعلیه زندانیان علل الخصوص زنان در زندان های جمهوری اسلامی دارای سابقه طولانی است. امروز در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی روزانه ما شاهد انوع اقسام خشونت ها هستیم و روزانه زنان، جوانان و کودکان با از جمله شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر در این انقلاب جانشان را از دست می دهند. جنایتی که قابل بخشش نیست و هرگز از یادها نخواهد رفت.

حال قدرت پوشالی حکومت جمهوری اسلامی با حمله تمام قد زنان به ابزار سرکوب حجاب، سست تر از لانه عنکبوت شده است و همه ارکان رژیم در حال فروپاشی ست در آینده ای نزدیک شاهد سرنگونی این رژیم و بنیان نهادن حکومتی عاری از ظلم و ستم و نابرابری و سرشار از آزادی و رفاه خواهیم بود.

امسال و در چنین شرایطی، 25 نوامبر، روز جهانی منع خشونت علیه زنان و یاد خواهران میرابل، مهسا، نیکا، حنانه، غزاله، نسرین، سارینا و همه عزیزانی که در راه آزادی و برابری جانباخته اند را گرامی می داریم.

گرامی باد 25 نوامبر

پیروز باد انقلاب نوین ایران

نوشته برای زنان ایران پیشقراولان آزادی خواهان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کانی کرم پور

“آنک قصابانند
بر گذرگاه‌ها مستقر
با کُنده و ساتوری خون‌آلود
روزگارِ غریبی‌ست، نازنین”

مهسا (ژینا) امینی، شهروند 22 ساله اهل شهرستان سقز که طی روزهای اخیر با حال نامساعد جسمی از بازداشتگاه پلیس امنیت اخلاقی تهران به بخش مراقبت های ویژه بیمارستان کسری منتقل شده بود، روز جمعه ۲۵ شهریورماه ۱۴۰۱، در بیمارستان براثر ضرب وشتم شدید و سکته مغزی جان خود را از دست داد.

در خاورمیانه به دلیل ویژگی های فرهنگی و ژئوپلتیک به ویژه جنسیت گرایی و دین گرایی، زنان بیش از همه در معرض خشونت قرار دارند. این خشونت در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی روز به روز گسترده تر می شود، تا جایی که ما روزانه شاهد تکرار و تکرار تحقیر زنان، ضرب و شتم، بازداشت و حتی به قتل رساندنشان هستیم. خشونتی که سازمانیافته و دولتی ست. دیروز مرگ شلیر رسولی بود که وجدان های بیدار را شوکه کرد و امروز مرگ مهسا امینی که جهان را به لرزه در آورد، که در گوشه ای از این دنیا زندگی زنان به تار مویشان بند و پایه های یک نظام به تارموی این زنان گره خورده است. رژیمی که چماق بدستانش را راهی خیابان ها می کند تا مثل سگان آموزش دیده سر به هر کوی و برزن و هر گوشه و کناری زنند و بو کشند. مبادا تار مویی راه نفس کشیدن را پیدا کرده ونفس می کشد. چماق بدستان چماق هایشان را بر سر زنان فرود می آورند تا صدایشان صدای اختلاس های میلیاردیشان را پنهان کند. تا آقازاده هایشان در کنار سواحل خارج از مرزها مهمانی های میلیارد دلاریشان را راه اندازند. تا جیب های گشادشان را پرتر و پرتر کنند.

حجاب اجباری بارزترین خشونتی ست که چهره حقیقی نظام گندیده و متعفن رژیم جمهوری اسلامی را نشان می دهد. حجابی که مانیفست این رژیم است. مانیفستی که روزانه با تصویب قوانین ناعادلانه، برخوردهای وحشیانه و احکام قرون وسطایی، بربریت خود را بیش از پیش آشکار می کند.

هر چه مبارزات مردم برابری خواه و در راس آنها زنان آزادی خواه و مبارز از یک طرف گسترش می یابد، خوی وحشیگری سرکوب و کشتار رژیم از طرف دیگر بیشتر می شود. رژیمی که با وقاحت تمام اینبار نه در زندان ها و شکنجه گاه ها بلکه در خیابان ها و در انزار عمومی آن را به نمایش می گذارد و باکی از این همه خشونت و کشتار عریان ندارد. دیروز شلیر در مریوان بود و مردم مریوان با جسارتی قابل ستایش فریاد زدند از کردستان تا تهران ستم علیه زنان و امروز در تهران مهسا امینی قربانی ستمگری رژیم ضدزن شدند. این رژیم تمامیت خواه و توتالیتر ایران را به زندانی برای زنان تبدیل کرده و آن را میدان به نمایش گذاشتن سگان هار و درنده خود کرده است. مردم ایران و در راس آنها زنان در هیچ گوشه ای از این خاک در امان نیستند. دیروز شلیر قربانی قوانین نانوشته و مردسالار این حکومت شد و امروز مهسا قربانی قوانین تصویب شده.قاتل شلیرها و مهسا ها حکومتی ست که با همه ابزارهایش فرودستی زن را روزانه تولید و بازتولید می کند.

تنها وقتی که درکی درست و علمی از نظام نابرابر و ریشه های ستم بر زن داشته باشیم، می توانیم دریابیم که علل ستم بر زن با شکاف طبقاتی که زائیده فقر و محرومیت، استثمار و خشونت است، یکی هستند و رابطه ای تنگاتنگ و دو جانبه دارند و از علل ریشه های ستم بر زن است.

تنها در مبارزه ای  سازمانیافته و متحد با حضور گسترده زنان ستمدیده و مردانی که رهایی زنان و برابری زنان در همه عرصه های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی هدفشان است می توان پا به عرصه مبارزه ای توده ای و ریشه ای گذاشت.

نبرد علیه خشونت و تجاوز به حقوق زنان، تنها مسئله زنان نیست. بلکه مسئله کلیه انسان های آزاده، برابری طلب، آگاه و مترقیست. مبارزه علیه خشونت بر زنان بخشی از مبارزه برای رهایی از نظام سرمایه داریست. مبارزات زنان و مردان برابری طلب به مبارزات کارگران برای خشکاندن ریشه نظام سرمایه داری و تحقق جامعه “سوسیالیستی” گره خورده است. این جنبش و این مبارزه را باید “قویا” تقویت کرد. تنها در این صورت است که می توان به ستم بر زن، پایان داد و این لکه ننگ را برای همیشه از جامعه بشری زدود.

نوشته دیروز شلیر، امروز مهسا، فردا ؟ اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کانی کرم پور

تاریخ شکل گیری و بنانهاده شدن جوامع طبقاتی، با تاریخ فرودستی زن هم زمان است. زنان در تمام طول این تاریخ سراسر تغییر و تحول به مثابه ابزار و کالا مورد استفاده قرار گرفته و این پروسه تاریخی تا به امروز در سراسر جهان به شیوه های مختلف و هر بار با تغییراتی ظاهری نه بنیادی ادامه داشته و دارد.

زن به عنوان ابزار و کالایی جنسی برای زاد و ولد و یا حتی نیرویی ارزان برای سیستم سرمایه داری حاکم از اهمیت خاصی برخوردار بوده تا جایی که در طول تاریخ و در سیستم های مختلف با ابزارهای گوناگون این فرودستی را تقویت کرده و هر بار با رنگ و لعابی فریبنده آذین کرده اند.

یکی از این ابزارهای قدرتمند “مردسالاریست”. مردسالاری که در آن نه تنها سیستم حاکم هر اجحافی در حق زنان را در قانون خود به رزیلانه ترین شیوه جای داده بلکه به مردان اجازه می دهد تحت عناوین مختلف و کذایی از جمله شرف و ناموس زنان را به شیوه های مختلف تحقیر، آزار، اذیت و در کل انواع تجاوزها و در نهایت به قتل برسانند.

“مرگ تلخ شلیر رسولی شوکی بود به درازی تاریخ”

شلیر رسولی زنی 36 ساله ساکن مریوان که از ترس تعرض مرد همسایه خود را از پنجره به پایین انداخت و پس از 6 روز مقاومت و دست و پنجه نرم کردن با مرگ در تاریخ 17 شهریورماه جان خود را از دست داد.

مرگش شوکی چندهزار ساله بود که یک بار دیگر جامعه را واداشت فریاد زند که زن کالا نیست و مرد مالک نیست. جامعه را واداشت تا با شعار ” زنان و مردان متحد شوید و ریشه مردسالاری را بکیند” و یک بار دیگر شعار “مردسالاری و سرمایه مسبب این رویداده” سر دادند. آری این شعارها نشان می دهد کهمردم پی برده اند که این سیستم و ابزارهای موجودش مسببان اصلی چنین جنایت هایی هستند.

شلیر از پنجره خود را به پایین انداخت و جانباخت، اما آن روی سکه را نیز ببینیم.

شلیر اگر به فکرش خطور نمی کرد که خود را پرت کند و اگر راه فراری نداشت و مجبور به تن دادن به خواسته های متوحشانه و متعرضانه این مرد می شد چی؟

قضاوت ها، نگاه ها، عملکردها و غیره و غیره چگونه بود؟ آیا پس از این واقعه مجال دفاع از شلیر داده می شد؟ آیا فرصت نفس کشیدن دوباره و در آغوش کشیدن فرزندانش را داشت؟ آیا همین جامعه و سیستم مردسالار او را به عنوان لکه ننگی از دامان خود پاک نمی کرد؟ شاید زنده می بود اما فرهنگ و عرف و سنن چی؟ او را لحظه لحظه با اتهامات واهی و قضاوت های نا به جا ذره ذره می کشت. آری در هر صورت شلیر امکان داشت بمیرد، چه مرگی آنی و چه مرگی تدریجی. اما با این تفاوت که شلیر اکنون قهرمان است و می گویند نمونه اش بسیار. برای جامعه مردسالار دفاع از شرف بهتر از حق نفس کشیدن یک انسان است و این دقیقا همان جاییست که زن هنوز هم کالاست هنوز هم شرف است و ناموس و باید تحت هر شرایطی پاک بماند حتی با وجود مردنش.

در اعتراضات مردم شهر همیشه سرخ مریوان اما حضور پرقدرت و سهم بالای زنان در این اعتراضات نشان از این دارد که به درجات بالایی از زیر سایه نظام مردسالار رهایی یافته اند و این یعنی ضربه ای مهلک به این سیستم و ابزارهایش. یعنی آینده ای امیدبخش برای زنان و مردان برابری طلب یعنی پتانسیلی نهفته و قدرتمند برای آزادی. اما یادمان باشد که در نظام جمهوری اسلامی نظامی که با اشاعه ایدئولوژی، قوانین و مجازات های اسلامی زن ستیزانه اش به مردان اجازه قهر علیه زنان را صادر می کند طبیعی ست که دست مردان برای کشتن زنان و به اسارت گرفتنشان و حتی مورد تجاوز قراردادنشان باز باشد. سطحی ننگریم و آنی قضاوت نکنیم. ریشه های مصائب را بنگریم و همانند بسیاری از شعارها ریشه کنشان کنیم. پس برای نابود کردن این چنین فرهنگ و سیستمی باید ریشه را کند و نابودش کرد. باید جمهوری اسلامی را با مبارزات گسترده و مستحکم به گور سپرد.

تا دیگر شاهد نباشیم که با یاس های معطر و زیبای زندگی با داس سخن گفته شود.

نوشته با یاس ها به داس سخن گفته اند به گواه تاریخ اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کانی کرمپور

سالها پیش، زمانی که کارل مارکس و هم اندیشه‏گان وی، جهان را طوری دیگر نگریستند، با علم براین که تفسیر مارکسیستی تاریخ جامعه و نقد سیستم حاکم، واقعی، منسجم و قابل اجرا بود، اما در ماورای خیال نیز نمی دیدند که تنها چندین سال بعد این دیدگاه، نه به مثابه یک ایدوئولوژی، بلکه بمانند یک علم برپایه دیالکتیک، جهان را تغییر دهد.

خودشناسی فرد در پوزیشن موجود طبقاتی و درک از قدرت تشکلیابی و حقوق اساسی و مشروع انسانی و شروع مبارزات و آگاهگری، موج عظیمی از تغییر در قوانین تحجری آن زمان را در پی داشت.

اما آنچه مارکس و هم اندیشهگان وی چه در عصر خود او و چه در دوران بعد از وی گفته و می گویند تنها تغییر در قوانین تحجری و بهبود اوضاع نیست، بلکه دگرگونی محتومیست که در دل بحرانهای سیستم و به محرک طبقهی تحت ستم جامعه یعنی پرولتاریا انجام خواهد شد.

بعدها ولادمیر لنین و رفقای همرزم وی، در تحلیلی درست از رخدادهای آن روزگار روسیه، حزب را ابزار تسریع و کنشیار این دگرگونی محتوم دانستند.

انقلاب 1917 روسیه و پیروزی پرولترهایی که خواستار دسترسی همسان از نعمت هایی که نه خدای آسمان بلکه خویش آفرینندهی آن بودند، مهر تایید بر امکان انجام این دگرگونی، آن هم به دست طبقه کارگر و به یاری ابزاری بهنام حزب کارگری و کمونیست در نقش آنچه پیشتر گفته شد، یعنی کنشیار مقصودی که تحلیل تاریخ نیز آن را جزیی از آینده خود می پندارد.

حال در دورانی که تلاطم و بحرانهای پی در پی، کشتی شکستهی نئولیبرالیسم و تمامی نقابهای رو شده سیستم سرمایهداری را درهم شکسته و رویای رسیدن به ساحل در دل این طوفان را حتی به خواب نیز دریغ کرده است، پیروزی پرولتاریای مبارز که خود را به ابزارگان آگاهی و اتحاد مجهز نمودهاست قطعا نه رویا و نه خواب بلکه واقعیتیست که روی دادن آن را بزودی به چشم خواهیم دید.

اینکه در خاور و باختر زمین چپها انقلاب کردند، حاکمان و سیستم و اسلوب حکومتشان را به زیر آوردند، فقط تایید امکان انجام انقلاب و پیروزی نیست، بلکه محکیست که چپ پیروز در آینده را در مقابل متخاصمهای موجود، که قطعا بورژواها، خرده بورژواها و لومپنهای وابسته و تحت سیطرهی آنان است، مصون میدارد.

حزب زنده و کارا، نقش خود را در نقطه عطفهای تاریخ به خوبی نشان میدهد. تحلیلهای درست از رخدادهای جامعه در نظرگاه واقعیتهای موجود، کارگران و حزب آنان را به نگارندهی آخرین شام سیستم سرمایهداری بدل میکند.

ایران نیز همواره صحنهی ستیز نیروهای نوستیز و واپسگرا با جنبشهای پیشرو و آگاه جامعه بودهاست.

کاوش و وارسی دستاوردهای احزاب چپ در ایران بحثیست بس مفصل، اما ضرورت وجود یک حزب کارگری که در هنگامهی تاریخی و مناسب، نقش خود را به مانند یک ابزار کنشیار ایفا کند قابل درک است.

حزب کمونیست ایران به شهادت تاریخ، نهتنها کانون بزرگی از هم آهنگی چپ ایران بوده، بلکه به لطف تشکیلات کردستان آن یعنی کومهله، در سال های پیش از تاسیس حزب نیز، تابش اندکی از خورشید حکومت شورایی را به چشم دیده و در کوله مبارزه، محک آن را با خود حمل می کند.

حال که ایران آبستن تغییری دیگر است و رژیم درمانده در بحران، با مردم به ستوه آمده با سیاست بگیر و بکش رفتار میکند در تنگنای دیپلماتیک خود سیاست کج دار و مریز را پیشه کرده تا اندک صباحی به عمر ننگین خود بقا بخشد.

اما کارگران و مردم معترض در خیابان، اینک بیش از هردم دیگری قدرت اتحاد خود را نیرومندتر از سرکوب رژیم میبینند و چه بسا قطار انقلاب ایران پس از چهل و چند سال در ایستگاه دیگری بایستد و این ایستگاه، همان نقط عطف تاریخیست که مجال آن شاید اگر به یغما برود سالها زمان ببرد تا دوباره بهدست آید.

حزب کمونیست ایران، اینک ابزاریست موجود، با کادرها و رهبران موجود و حتی فقیدی که در تاریخ جنبش آزادیخواه ایران به مثابه ستارگانی پرفروغ، شناخته شده اند.

چه بسا تقویت، تجهیز و گسترش این حزب، تاریخ را آنگونه که شایسته است بنگارد. شاید این فرصت تاریخی ماست که ما آینده را خواهیم ساخت و تاریخ را با “حزب کمونیست ایران” رقم خواهیم زد.

ادامه دارد..

11/07/2022

نوشته با حزب کمونیست تاریخ را رقم خواهیم زد… اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کانی کرم پور

“فروید می گفت آن کس که خود را می‌کشد، از غریزه عشق تهی شده، اریک فروم، فیلسوف و متفکر آلمانی می گوید که انسان ها همانند سایر پستانداران، زیست دوست و گریزان از مرگ هستند. روان شناسان می‌گویند که انسان تنها در حالتی شبیه هذیان دست به خودکشی می زند. میل دورکیم شاید نخستین دانشوری باشد که خودکشی را پدیده ای اجتماعى تلقى كرده و به پژوهش دامنه دارى در اين زمينه دست يازيده است. وی در این پژوهش از جمله به بحران ها و فروپاشى‌هاى اجتماعى اشاره كرده كه منجر به برباد رفتن روياها می شوند.

دوركيم گفته که پاشيدگى اخلاقى جامعه، فرد را براى خودكشى مستعد می کند. تعریف او از خودکشی این است:« هر نوع مرگی که نتیجه مستقیم یا غیرمستقیم کردار قربانی است با آگاهی از نتیجه آن…”

در واقع از قرن هفدهم به بعد بوده كه برخى انديشمندان در غرب مسئله خودكشى را مسئله جامعه تلقى كرده و آمار هاى مربوط را بر حسب گروه‏هاى اجتماعی جمع آورى کرده و مورد تجزيه و تحليل قرار داده‌اند.

همه روزه در سراسر جهان شاهد خشونت، قتل و خودکشی هستیم. خشونت‏های خانگی، اجتماعی و فشارهایی که از سوی نهادهای دولتی وارد می آید، نمونه‏های آشکار یا پنهان از خشونت هستند. قتل چه به دست افراد خانواده و یا نزدیکان مقتول، زیر لوای ناموس‏پرستی و یا به دست سازمان‏های کیفری در دولت‏ها تحت عنوان مجازات شرعی صورت گیرد؛ باز قتل است و باید قتل خوانده شود.

آمار خودکشی در ايران معاصر كه انقلاب، جنگ، توفان‏هاى اجتماعى سياسى، مشکلات اقتصادی، رشد ارتباطات و گسست‏های فرهنگی، هنجارهای پیشین را بر هم زده، پیوسته رو به فزونی بوده است.

اینک در ایران، پدیده خودکشی به مثابه یک آسیب اجتماعی در ردیف مسائلی چون فرار از خانه، اعتیاد یا بزهکاری قرار می‌گیرد.

حق انسان بر بدن خویش معطوف به “حقوق بشر” است. به موقعیت تاریخی، اقتصادی، اجتماعی، جغرافیایی انسان نظر دارد و او را خارج از هرگونه تعلق قومی، جنسی، نژادی، عقیدتی و رنگ به رسمیت می‌شناسد. 

در حکومت‌های ایدئولوژیک و تئوکراتیک موضوع حق حیات انسان‌ها با دین و ایدئولوژی در رابطه قرار می‌گیرد. در همین رابطه است که بدن زن در فرهنگ ما همیشه موضوع بوده است فرهنگ غالب که فرهنگی مرد سالارانه است همیشه تحت تأثیر این نگاه بوده است. میزان قدرت هر مردی در جامعه سنتی به شکلی با بدن زن در رابطه است. از آغاز حاکمیت رژیم اسلامی بر ایران حمله به زنان از هر طرف شروع و زندگی خصوصی و فرهنگی، اجتماعی زنان در تمام طول این مدت مورد هجمه و حمله قرار گرفته است.

کسی که مجبور می شود، دست به  آخرین گزینه یعنی، گذشتن از جان خود بزند، تا صدای فریادش شنیده شود، در واقع به قتل رسیده است. قاتل او کسی جز سیستم حاکم بر جامعه و سنت هایی که از هر سو، وی را در برمیگیرند نیست. هر بار بعد از شنیدن اخباری از قتل هایی با نام “ناموسی” و یا خودکشی های از روی اجبار مواجه می گردیم مدتی منقلب می شویم. شاید به فکر فرو می‏ رویم و یا شاید برای مدتی در این همه توحش و بربریت، به راه چاره فکر می کنیم. اما ریشه این همه جنایات به ظاهر معمولی و در واقع سازمان یافته، این همه خشونت که در جامعه نهادینه شده و خواسته یا ناخواسته دامن گیر تک تک افراد و بویژه زنان در جوامع مختلف و در سراسر دنیا شده چیست؟ همانطور که همگان آگاهند پایه و اساس سرمایه داری استثمار انسان به دست انسان است. سود و سود جویی به هر قیمتی است. تولید و باز تولید استثمار و سنت‏های ارتجاعی در جوامع مختلف و از طُرقِ گوناگون برای حفظِ وضعیت موجود است. در هر کشوری بسته به وضعیت زیر بنایِ آن جامعه روبنای آن نیز تعیین می شود و تاثیر پذیری این دو از هم به بازتولید اسارت کمک می کند. در کشورهای غربی و اروپایی به شیوه‏ای و در کشورهای شرقی و آسیایی به گونه‏ای دیگر است، اما همچنان در خدمت سیستم حاکم فعالیت می کنند. در ایران که آمار خشونت، قتل و خودکشی بسیار بالاست، کدام دلایل این شرایط را فراهم کرده است؟ آیا سنت‏های ارتجاعی در دل مناسبات روزمره تعیین کننده است؟ آیا ریشه‏های این عقب افتادگیِ اجتماعی در دل رژیمی سرمایه داری و اسلامی نیست که چهل سال است در خدمت به کارگیری خرافه برای بقای پلیدِ خود می کوشد؟” این رژیم با تحمیل دستمزدهای چند برابر زیر خطِ فقر، استثمار کارگران و توده‏های زحمتکش، دزدی های کلان مسئولینِ نهادهای دولتی و وابسته به دولت و آقازاده‏ها، غارت اموال عمومی، کوچک کردن هر روزه سفره کارگران و خانواده‏هایشان، بیکاری گسترده جوانان و بی افقی و سردرگمی آنان، آمار سرسام آور کودکان کار و خیابان، ازدواج کودکان با پوشش و حمایت دولت و نهادهای مذهبی و نمونه های بی شماری از این دست در هر سطحی یک بیماری اجتماعی به وجود آورده و در هر قشری قربانی خود را ساخته است. متوسل شدن به ابزاری چون مذهب، سُنن و خرافات، نهادینه کردن بیش از پیش دیدگاه مرد سالارانه و هماهنگ با جهان بینی اسلامی و با تفکیک جنسیتی در سطوح مختلف اجتماعی، دست به ویرانی تمام میراث فرهنگ پیشرو انسانی زده و قانون شریعتِ طنابِ دار را تثبیت کرده است. زمانی که انسان چیزی بیشتر از ابزاری برای تولید و متاعی برای ارزش‏گذاری کالایی و فاعلی از خود بیگانه نیست تا سود حاصل از کار آنان که در واقع تمامی وجودشان است، به جیب سرمایه داران سرازیر کند، چگونه به خشونت، قتل و خودکشی نیندیشد؟ افراد به این موارد می اندیشند، چرا که روان انسانی آنان زخمی و بیمار شده است و تمام رنج این فشار بر دوش ضعیف‏ترین افراد این اجتماع سنگینی می کند. این افراد ضعیف‏ترین بخش این اجتماع هستند، زیرا به صورت خاموش، حتی مجال مبارزه کردن را هم سیستم سنت حاکم از این افراد دریغ می‏کند. بویژه این فشار‏ها بر زنان و دختران این سرزمین سرانجام آنان را به سمت خودکشی سوق می‏دهد. هدف این نوشته نشان دادن افق دیگری است که در پرتو آن نه تنها راه نجات برای تک تک این انسان‏های رنجدیده وجود دارد، که اینان می توانند ریشه همه این ستم‏ها را یکبار برای همیشه بخشکانند. زمانی که میلیون‏ها انسان دردمند در جهان، آواره و بی خانمان می شوند و میلیون ها انسان قربانی طمع سرمایه‏داران می شوند، زمانی که شکاف طبقاتی هر روز بزرگ و بزرگتر می شود، نابرابری جنسیتی بیداد می‏کند، چگونه باید ریشه این بربریت را خشکاند؟ آیا نباید به فکر بنا نهادن جهانی دیگر و سیستمی دیگر بود؟ جهانی که در آن فقر و نابرابری، جنگ و ناامنی، خشونت و قتل معنایی نداشته باشد و همه انسان‏ها برابر و در رفاه و آرامش زندگی کنند. خودکشی واژه‏ای باشد که به فراموشی سپرده شود، چرا که زندگی ارزش زیستن دارد. بنا نهادن حکومتی که در آن مرز معنایی نداشته باشد و هیچ انسانی استثمار نشود. انسان ها خارج از ملیت، جنسیت، رنگ، زبان و غیره با هم برابر باشند. سیستمی عاری از ستم و نابرابری.

برای ساختن چنین دنیایی راهی جز مبارزه کردن و بنا نهادنِ سیستمی آزاد و برابر نداریم.

و یادمان باشد کسی که از خودکشی حرف می‌زند هنوز زنده است، پس یاریش رسانیم تا صدایش را فریاد بزند و زندگی را دوباره زندگی کند.

نوشته آخرین فریادم را بشنو! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کانی-کرم-پور

نگاهی اجمالی به سرتیتر رسانه‌ها، نمایانگر دنیایی آشفته است. جهان در حال تلاطم و فرورفتن است.

شرکت‌های بزرگ اسلحه‌سازی که هرساله با عرضه‌ اسلحه‌هایشان، فروشی میلیلاردی دارند و هرسال رکورد سال پیش را پشت‌سر می‌نهند و برای دستیابی به سود مستمر دست به هرکاری می‌زنند و دنیا را به مرز نابودی و بربریت کشانده‌اند.

افغانستان، عراق، ترکیه، روسیه، سوریه، فلسطین، لبنان، لیبی، اوکراین و … طعمه‌های بزرگی برای فروش این تسلیحات مرگبار هستند. مرگ کودکان، مادران، پدران و هزاران انسان بی‌گناهی که حق نفس‌کشیدن از آن‌ها برای پرکردن جیب عده‌ای مفت‌خور و زالوصفت گرفته می‌شود.

جنگ‌هایی که جز آوارگی و آوار، چیزی به دنبال ندارند و در آخر عده‌ای مدال قهرمانی نیستی و نابودی عده‌ دیگری را به سینه می‌زنند و بهانه‌ چشم‌آبی‌هایی که آب به آسیاب فاشیزم می‌ریزند.

در گوشه‌ای از این دنیای پرتلاطم، ایرانی سراسر ظلم و بیداد در حال جان‌کندن است.

مردم رنج‌دیده و زحمتکشش حتی توان خریدن نان‌خشک‌ و خالی را هم برای سیرکردن شکمشان ندارند.

در این میان اقشار محروم و استثمار شده، از معلمان گرفته تا کارگران نفت، گاز و پتروشیمی‌ها، از پرستاران گرفته تا بازنشستگان، از خیل عظیم جوانان بیکار تا دانشجویان جویای کار، کارد به استخوانشان رسیده و برای “نان، کار، آزادی” به خیابان‌ها ریخته‌اند. آنانی که حتی آب سالم برای نوشیدن و هوایی سالم برای نفس‌کشیدن ندارند.

رژیم سرکوبگر و تا بُن دندان‌مسلح، با افکار و عقاید پوسیده، برای ساکت‌کردن صدای رسایشان، ایران را به زندانی تبدیل کرده که جوابشان را با گلوله و آتش می‌دهد.

مردم فهیم ایران در طول ۴۳ سال دیکتاتوری رژیم اسلامی، اکنون دیگر پی‌برده‌اند که این رژیم هیچگاه حامی آنان نبوده و نه‌تنها به فکر آرامش و رفاهشان نیست بلکه در بیش از چهار دهه حاکمیت ننگینش، تنها به فکر دزدی، چپاول و استثمار بوده، از منابع زمینی و زیرزمینی تا دست در جیب مردم کارگر و زحمتکش و دزدیدن نان سرسفره‌هایشان.

خوب می‌دانند که رژیم در تمامی این سال‌ها با چه ترفندها و حیله‌هایی جوابگوی خواسته‌های برحق و انسانی‌شان بوده و به‌درستی دریافته‌اند که هیچ راهکاری برای ارائه و بهبود این وضعیت ندارد.

دریافته‌اند که جواب‌های دلسوزانه و از روی اجبارشان، تنها وعده‌های سرخرمن هستند.

چهره کریه و ضدانسانی رژیم را پشت نقاب انسان‌دوستی و رأفت اسلامی به خوبی دیده‌اند.

کشتارهای فله‌ای، بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه‌های عصرحجری و اوباش آتش به‌اختیارانشان را دیده‌اند و اینک به‌پا خواسته‌اند.

می‌دانند که باید حامی و یاور همدیگر باشند. می‌دانند که دست‌هایشان باید به‌هم گره خورده باشند و می‌دانند اتحاد و همبستگی راه نجاتشان است.

“نان، کار، آزادی – ادارە شورایی” شعارشان و “اتحاد، اتحاد”  رمز پیروزی‌شان.

در تمام طول تاریخ خون های زیادی به ناحق برزمین ریخته و جنگ های خانمانسوزی به وقوع پیوسته که همه آن ها، جنگ قدرت و سرمایه بوده اند. این یک واقعیت است که سرمایه قدرت خواهد بخشید و قدرت نیز سرمایه را افزایش خواهد داد، از این رو لازم است که فلش بکی به یک جمله ی تاریخی از لنین رهبر بزرگ انقلاب اکتبر بزنیم که می گوید : “انقلاب جنگ است، تنها جنگ واقعاً مشروع، عادلانه و بزرگ که در میان تمام تاریخ شناخته شده است“؛ و ما اکنون در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی در حال جنگ و کشمکشی هستیم که کاملا نابرابر است.یک سوی این جنگ مردمی عاصی از ستم با دستانی خالی و کارد به استخوان رسیده و آن سوی دیگر حکومتی وحشی و خون ریز.                             اما این نابرابریبه جایی می رسدکه به سمت مردم سنگینی می کند و این آن زمانی است که توده ی مردم با هم سیل بزرگی را راه بیاندازند، چون این یک واقعیت است که دولت ابزار سرکوب طبقه ای بر طبقه ای دیگر که اکثریت توده ی مردم هستند، است و همچون سدی مانع از جاری شدن مردم به کار خود ادامه می دهد، اما اگر توده مردم  همچون سیل عظیمی به راه بیافتند دولت و بالاتر از آن سیستم حکومتی را درهم خواهند شکست و نظم نابرابر موجود را به هم خواهند ریخت.

لازم است که امروز جویبارهای جاری در سراسر ایران، بازنشستگان، معلمان، کارگران پتروشیمی و نفت و گاز، توده ی مردم عاصی از سیستم سراسر ظلم و نابرابری و فساد، به هم بپیوندند و خیابان ها را سراسر به دست بگیرند و سیلی عظیم و خروشان را راه بیاندازند و سد شکننده ی دولت و حاکمیت را درهم بشکنند.

نوشته چو خروشان شود خشمشان  به هم ریزد نظم و بنیادشان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

نوشته زن، فریادی که به سکوت تن نمی دهد اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.