✍️: حسن رحمان پناه

محمد خاتمی، رئیس دولت اصلاحات حکومتی ، اعتراضات حق طلبانه و آزادیخواهانه مردم ایران را «توطئه بزرگ برنامه‌ریزی‌شده» خواند. نامبرده در بیانیه‌ شرم آور خود ضمن حمایت از دولت پزشکیان، اعلام کرد: «دور از انصاف است رفتار مدنی دولت را در روزهای اول اعتراض‌های مردمی نادیده بگیریم.»
دور از انصاف است اگر قتل های زنجیره ای در دوران “اصلاحات حکومتی” خاتمی و دولتش را نادیده بگیریم ؟

رئیس دولت اصلاحات حکومتی در آدامه گفت : «اظهارات مقامات اسرائیلی و حمایت آمریکا، تردیدی در شکل‌گیری یک توطئه بزرگ برنامه‌ریزی شده علیه ایران به جا نمی‌گذارد.»
این سخنان اتهامات بیشرمانه به اکثریت مطلق مردم ایران و بویژه مردم معترض و حق طلبی است که سالها است از جمهوری اسلامی گذرکرده و در جنبش 96و 98 با شعار ” اصلاح طلب ، اصولگر، دیگر تمامه ماجرا” چهره دروغین خاتمی و اصلاح طلبان حکومتی همراهش را افشا و رسوا کردند . نشان دادند که خاتمی و همراهانش در کشتی به گل نشسته و در حال غرق خامنه ای و سپاه پاسداران جاخوش کرده و حمایت امروز و دیروزش از رژیم ازمنافع مادی و زیستی خودش ناشی است .
خاتمی بعنوان خادم نظام در ادامه میگوید «ورود خشونت عریان، صحنه پذیرفتن رسمی حق اعتراض ملت را به سرعت عوض کرد.» خاتمی چه بعنوان آخوند و چه بعنوان کسی که شعار توخالی اصلاحات حکومتی را فریاد زد ، در برابر 85میلیون مردم ایران و در برابر 46سال تاریخ خونین و کثیف حکومت اسلامی ولایت فقیه آشکارا دروغ میگوید و آب تطهیر بر تمام جنایات حکومت اسلامی می ریزد . مردم ایران و توده های ستمدیده و سلاغی شده آن در طول حیات خون الود حکومت اسلامی همیشه خاستها و مطالبات حق طلبانه خود را به شکل مدنی و مطالبه جویانه مطرح و حکومت همیشه با خشونت و سرکوب خونین جواب مطالبات آنان را داده است .
محمد خاتمی در این بخش از بیانیه خود در دفاع از حکومت انسان کش جمهوری اسلامی که همیشه یکی از مهره های و توجیهگر توحش آن بوده ، نه تنها هیچ اشاره‌‌ای به کشتار گسترده و خونین جنبش حق طلبانه مردم به دست حکومت نکرده بلکه مردم را مقصر در فریادخواهی مطالبات خود و حکومت را مستحق در سرکوب و کشتار ناراضیان می دادند و عملآ به شخصی قاتل و سرکوبگر در کنار خامنه ای ، سپاه پاسدان و روسای قوه سه گانه و آمرین و عاملین کشتار مردم ایران برای بار چندم تبدیل میگردد.
خاتمی بعنوان شبح اصلاح طلبی حکومتی که سالها است خونی در رگهای آن در جریان نیست ، صریح ، روشن و بدون ابهام در کنار ولایت فقیه و علیه مردم عاصی از ستم و سرکوب ایستاد. بیانیه خاتمی از نگاه مردم معترض و به پا خاسته ایران ، تآکید مجدد از پایان نقش اصلاح‌طلبان حکومتی به‌عنوان ابزار حکومت در بزنگاه تاریخی میان مردم و قدرت است.

26 دیماه 1404

نوشته خاتمی بعنوان تدارچی نظام ، باردیگر علیه مردم ! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

✍️:حسن رحمان پناە

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در شبانه‌روز گذشته، اعتصاب بازاریان، تظاهرات خیابانی و تقابل مستقیم میان معترضان به‌پا‌خاسته و مزدوران جمهوری اسلامی در ۲۶ شهر ادامه داشته است. از غروب روز سه‌شنبه نیز موج تازه‌ای از اعتراضات آغاز شد و فضای عمومی کشور بار دیگر ملتهب گردید. بدین‌ترتیب، جنبش اعتراضی نهمین شبانه‌روز خود را در شرایطی پشت سر گذاشت که خیابان‌ها و بازارها در بسیاری از شهرهای بزرگ همچنان صحنه‌ی مقاومت و نافرمانی مردمی بود.
در طول ۲۴ ساعت گذشته، شهرهای ایلام، ملکشاهی، اراک، همدان، تهران، آمل، لاهیجان، سمنان، شلمزار، بجنورد، بابل، کوشک، یاسوج، پرند، اصغرآباد، بندر گناوه، مرودشت، نجف‌آباد، آباده، اسلام‌آباد غرب، ساری، شاندیز، سنقر، بیرجند و فارسان ، شاهد ادامه‌ی اعتصابات بازاریان و اعتراضات خیابانی مردم بوده‌اند؛ امری که از تداوم و گسترش جغرافیایی این جنبش حکایت دارد.
متأسفانه در همین بازه‌ی زمانی، ۷ تن از معترضان و مبارزان ضد حکومت اسلامی در شهرهای مرودشت، قروه و ازنا با شلیک مستقیم گلوله توسط نیروهای سرکوبگر جان باختند. اسامی جان‌باختگان عبارتند از: محمد قاسم روستا، عرفان بزرگی و منصور مختاری در مرودشت؛ سجاد بابایی در قروه؛ و رضا مرادی عبدالوند، وهاب قاعدی و مصطفی فلاحی در ازنا. این جان‌باختگان در جریان اعتراضات مردمی، جان عزیز خود را در راه آزادی و رهایی از استبداد فاشیستی حاکم بر ایران فدا کردند.
اخبار و گزارش‌های روزانه و لحظه‌به‌لحظه از قیام و مبارزات مردمی در ایران نشان می‌دهد که جنبش سرنگونی‌طلبی وارد مرحله‌ای تازه شده و در حال گسترش به یک جنبش سراسری و پایدار است؛ مرحله‌ای که برای مردم امیدبخش و برای استبداد سیاسی و مذهبی حاکم، به‌شدت خطرناک است. حضور هم‌زمان معترضان در ۲۶ شهر کشور و تداوم اعتراضات طی ۹ شبانه‌روز مقاومت و ایستادگی، بیانگر نارضایتی عمیق و فراگیر در لایه‌های مختلف جامعه، به‌ویژه در میان زنان و جوانان است.
هم‌زمان، کشته‌شدن دست‌کم ۷ نفر از معترضان در سه شهر و تنها در یک روز، نشان‌دهنده‌ی میزان ترس و وحشت سران رژیم از گسترش این اعتراضات و تلاش آن‌ها برای سرکوب پیشگیرانه و خونین جنبش مردمی است. استمرار مبارزات، وسعت جغرافیایی اعتراضات و توسل بی‌وقفه‌ی رژیم به خشونت عریان، این اعتراضات را از یک حرکت خیابانی کوتاه‌مدت فراتر برده و به یک بحران عمیق سیاسی و اجتماعی علیه کلیت حاکمیت تبدیل کرده است؛ بحرانی که می‌تواند پیامدهای بلندمدت و سرنوشت‌سازی برای آینده‌ی رژیم به‌همراه داشته باشد.
افزایش شمار جان‌باختگان به بیش از ۲۷ نفر در طول ۹ شبانه‌روز گذشته، به‌ویژه کشتار معترضان در شهر ملکشاهی استان ایلام، احتمال تشدید تنش‌ها و تبدیل این مناطق به کانون‌های نمادین اعتراض را افزایش داده است. وقایع ۹ روز اخیر به‌روشنی نشان می‌دهد که شکاف میان جامعه و حاکمیت هر روز عمیق‌تر می‌شود؛ شکافی که بیانگر بن‌بست کامل و ناتوانی راهکارهای جمهوری اسلامی در حل بحران‌های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و مدیریتی کشور است.
همه‌ی شواهد حاکی از آن است که جامعه وارد مرحله‌ای شده که در آن «نه بالا توان حکومت و اداره‌ی جامعه را دارد و نه پایین تحمل تداوم این وضعیت را». جمهوری اسلامی امروز تنها با زور اسلحه و سرکوب عریان بر سرِ پا مانده است؛ اما این زور نیز نمی‌تواند در برابر سیلاب خروشان توده‌های مردم که برای آزادی و زندگی انسانی به میدان آمده‌اند، پایدار و ماندگار باشد.

سەشنبە ١٦ دیماە ١٤٠٣

نوشته درنهمین روز جنبش اعتراضاتی، دست‌کم ۲۶ شهر در رویارویی‌ با رژیم ، ۷ معترض در سه شهر جان باختند! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

به‌طور کلی، دلیل ناتوانی احزاب روژهەڵات در برقراری همکاری پایدار چیست؟
حسن رحمان‌پناه: اختلاف و تفاوت در نگرش، سیاست، برنامه و استراتژی و همچنین حق نقد گرفتن بسیار طبیعی است و هر یک از طرف‌ها با در نظر گرفتن این ویژگی‌ها و رسمیت شناختن آن‌ها تصمیم به همکاری مشترک گرفته‌اند. احزاب پس از آن در مرکز «دیالوگ» شرکت کردند و در چارچوب خیزش «زن، زندگی، آزادی» و با درک ضرورت پاسخگویی به مطالبات مردم کردستان، تلاش کردند صدای واحدی برای پیشبرد انقلاب ارائه دهند، هرچند مشکلات و چالش‌هایشان کم نبود.
دعوت به همکاری، پاسخ به مطالبات عمومی و همگرایی مردم کردستان، باعث شد تا آن‌ها بیش‌تر به همکاری متعهد شوند. این همکاری‌ها، پس از تاسیس عملی «مرکز همکاری» که ما ـ یعنی «کومه‌له کمونیست» ـ از ابتدا در آن شرکت نکردیم، به‌تدریج تصمیم‌گیری‌های مشترک را شکل داد. همچنین، برخی دیگر از گروه‌ها یا اصلا در این مرکز نبودند یا بعدا از آن خارج شدند؛ اما موفقیت نشست‌ها و برخی اقدامات مشترک طی دو سال گذشته، «مرکز دیالوگ» را به مرکزی قابل توجه تبدیل کرده است.
اختلافات درون «مرکز دیالوگ» شامل نپذیرفتن یکدیگر، تفاوت در اندیشه و استراتژی، و جدایی‌ها، دوستی‌ها و همکاری با نیروهای سیاسی ایران، به‌ویژه در برابر ناسیونالیسم ایرانی که تا حد فاشیزم و رفتارهای سرکوبگرانه و ضد حقوق ملی مردم کردستان و گروه‌های تحت سلطه (همچون برخی از سلطنت طلبان و بخشی از جمهوری‌خواهان) پیش رفته، یکی از دلایل اصلی است.
این اختلافات در میان بخش‌های دیگر کردستان و عدم هماهنگی برخی سازمان‌ها، به‌ویژه در شمال کردستان و قندیل، با عدم شناخت رسمی اصل آزادی فعالیت سیاسی بدون قید و شرط در جنبش انقلابی کردستان، تلاش دشمن برای تضعیف همکاری میان طرف‌ها و مبارزان داخلی، و نبود نیروی حفاظتی لازم در مقابل تهدیدات، تشدید شده است.
این تاکتیک‌ها باعث ضررهای جدی به منافع مبارزه مردم کردستان، هم اکنون و در آینده نزدیک، شده است. نمونه‌ای از آن سیاست انتظار و چشم‌انتظاری است که در آن گفته می‌شود: «نیروی خارجی کاری برای ما انجام خواهد داد» یا «مردم باید منتظر، در صورت حمله جمهوری اسلامی و نیروهای خارجی باشند» و یا «نیروی پیشمرگه می‌آید و ما را نجات می‌دهد»؛ که موجب ناباوری به قدرت جمعی و مردمی خود شده است. این‌ها از دلایل اصلی عدم همکاری احزاب شرق کردستان هستند.
نمونه دیگر، انتشار فایل صوتی رهبر «پژاک» درباره تاریخ مبارزات احزاب دیگر، که خود را مخالف آن‌ها می‌داند و تاریخ ساختگی و تحریف‌شده آن احزاب و جامعه را ارائه می‌دهد، روابط را آشفته‌تر کرده و باعث سود دشمن شده است.
قندیل‌پرس: این تصور وجود دارد که اکنون روژهەڵات کردستان توسط نهادهای مدنی رهبری می‌شود و احزاب نقش پیشرو و هدایت‌کننده خود را ایفا نکرده‌اند. نظر شما درباره این موضوع چیست؟
حسن رحمان‌پناه: من معتقدم این برداشت اشتباه است. این تصور بر پایه ایده‌های غلط برخی احزاب و نهادهای مدنی شکل گرفته است. اساس این برداشت، نگاه حزبی و مسلحانه با استراتژی نظامی است. این تصور تنها بر فعالیت احزابی تمرکز دارد که پیشمرگه دارند و از این طریق قصد دارند جامعه را نجات دهند.
اینها جامعه مدنی را پشت جبهه مبارزه مسلحانه میدانند و نمونه‌های آن کم نیست؛ بنابراین گاهی این تصور شکل می‌گیرد که احزاب و نهادهای مدنی در برابر یکدیگر قرار دارند. اما برای احزاب و سازمان‌هایی که در دل مبارزه جمعی و ایجاد مکان‌های کاری و زندگی برای کارگران و زحمت‌کشان فعالیت می‌کنند، مانند کومه‌له و جریان‌های چپ و سوسیالیست، این موضوع متفاوت است و قابل مقایسه با آن برداشت ساده نیست. به‌طور مشخص، مبارزه مسلحانه باید در خدمت توسعه و پیشبرد مبارزه مدنی و جمعی باشد، نه در مقابل آن. حزب در ضرورت سازماند‌هی جامعه برای تحقق انقلاب اجتماعی و مسیر رسیدن به قدرت سیاسی نقش دارد.
اما حزب و سازمان سیاسی بدون وجود جامعه مدنی قوی و بدون حضور فعال مردم و جمعیت درون جامعه، توان پیشبرد فعالیت‌ها و اقدامات خود را ندارد. فرهنگ پوسیده استبدادی و دیکتاتوری در کشورهایی مانند ایران و شرق میانه، عقلانیت و خردمداری حاکمان را نسبت به اپوزیسیون محدود کرده و جایگاه سازمان‌ها و احزاب چه حزبی و چه مدنی را تحت فشار قرار داده است.
برای مثال، نهادهای امنیتی و دیکتاتوری، یا به نهادهای مدنی و جمعی فرصت فعالیت نمی‌دهند، یا خیلی زود با خشونت و اقدام نظامی علیه آن‌ها برخورد می‌کنند. در چنین شرایطی، به‌جای نادیده گرفتن سیاست‌های دشمن و کنار گذاشتن آن‌ها، بخشی از احزاب، به‌ویژه در حوزه مبارزه مسلحانه و ملی‌گرایی، زود به آن مسیر می‌روند و فعالیت‌های مدنی را کم‌اهمیت یا نادیده می‌گیرند. این در حالی است که نباید چنین باشد؛ بلکه باید برنامه‌ها و نقشه‌های دشمن فاش شود و به مقابله با آن پرداخته شود.

حزب و جامعه مدنی در یک کشور دیکتاتوری تنها علیه یکدیگر نیستند، بلکه باید متحد و هماهنگ در سیاست، مبارزه مشترک و سازماندهی برای مقابله با استبداد سیاسی عمل کنند.
با این حال، شکل کار، نحوه خودسازماندهی، زبان سیاست‌ورزی، اتخاذ تاکتیک یا نپذیرفتن تاکتیک‌ها در چارچوب فعالیت قانونی و علنی می‌تواند متفاوت باشد، اما باید همگی در خدمت یک هدف واحد باشد: آگاه‌سازی جامعه و سازماندهی آن برای انقلاب اجتماعی. در واقع، حزب نمی‌تواند به دلیل محدودیت‌ها و فشارها از اقدام صرف نظر کند؛ بلکه باید جامعه مدنی را شکل دهد و خلأ سیاسی را پر کند..
حتی در دوره رسیدن به نتایج انقلاب نیز وظیفه جامعه مدنی به‌طور کامل پایان نمی‌یابد، بلکه به مرحله جدیدی تغییر می‌کند و حزب یا وارد قدرت می‌شود یا به‌عنوان اپوزیسیون باقی می‌ماند که دوباره با جامعه مدنی همکاری می‌کند.
سازمان‌های مدنی و احزاب انقلابی که به انقلاب اجتماعی ایمان دارند، نه‌تنها علیه یکدیگر نیستند، بلکه این رابطه و تعامل را در فعالیت و مبارزه برای انقلاب جمعی حفظ می‌کنند.
تجربه «کومه‌له» در شرق کردستان و پس از سقوط حکومت مطلقه پهلوی و شکل‌گیری نهادهای جمعی مانند «اتحادیه زنان»، انجمن‌ها، اتحادیه کشاورزان، شوراها، نهادهای شهری سنندج و بسیاری از سازمان‌های جمعی و مدنی دیگر، این موضوع را نشان می‌دهد. کومه‌له از طریق مشارکت در این نهادها و سازمان‌ها، با جامعه مدنی و سیاست واقعی در سطح جامعه ارتباط برقرار کرده است
سیاست بدون حزب و قدرت، و قدرت بدون وجود جامعه مدنی و نهادهای دموکراتیک، به سمت دیکتاتوری یک فرد یا یک حزب می‌رود که نمونه‌های تاریخی آن بسیار است و اغلب با فاجعه همراه بوده است،
قندیل‌پرس: بسیاری از تحلیلگران معتقدند دور تازه‌ای از جنگ میان اسرائیل و ایران در پیش است. به نظر شما چنین جنگی رخ می‌دهد؟ و اگر رخ دهد، آیا فرصتی برای نیروهای سیاسی شرق کردستان ایجاد می‌کند تا بتوانند از آن بهره ببرند؟
حسن رحمان‌پناه: اگر به عوامل شکل‌گیری جنگ ۱۲روزه نگاه کنیم، هیچ‌یک از طرفین به اهداف خود نرسیدند و میان دو طرف نیز هیچ آتش‌بس یا توافق رسمی‌ای برای پایان جنگ صورت نگرفته است. بنابراین از نظر من احتمال آغاز دوباره جنگ در آینده یکی از سناریوهای جدی است.
جمهوری اسلامی در جنگ ۱۲روزه ضربه سنگینی خورد، اما پس از پایان آن جنگ تاکنون، هم خود را پیروز می‌نامد و هم تلاش می‌کند خسارت‌های انسانی، مادی و نظامی خود را جبران کند. همچنان تهدید می‌کند و شعارهای کهنه‌ای مانند «پاک کردن اسرائیل از روی زمین» را تکرار می‌کند.
اما یکی از مهم‌ترین ابزارهای جمهوری اسلامی در رویارویی با رقیبان منطقه‌ای، به‌ویژه اسرائیل، نیروهای «نیابتی» آن در منطقه بوده‌اند: حزب‌الله لبنان، دولت بشار اسد در سوریه، حماس در غزه و فلسطین، حشدالشعبی عراق و حوثی‌های یمن.
با این حال، پس از عملیات حماس علیه اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و واکنش نظامی گسترده اسرائیل علیه حماس، سوریه، لبنان و حوثی‌های یمن ـ و برتری شدید اسرائیل در عرصه نیروی هوایی، تسلیحات و تکنولوژی ـ این گروه‌های نیابتی جمهوری اسلامی با شکست‌های سنگینی روبه‌رو شدند. اسرائیل تا حد زیادی خود را از جنگ با گروه‌های نیابتی مرتبط با جمهوری اسلامی نجات داد و شاخه‌ها و بازوهای سپاه پاسداران را شکاند. علاوه بر این، با بهره‌گیری از تجربه جنگ ۱۲روزه و حملات هوایی، ضربه عملیاتی قابل توجهی به آن‌ها وارد کرد و خود را در موضع قدرت قرار داد.
با این حال، آن انتظاراتی که جمهوری اسلامی در عرصه جنگ و شورش جمعی دنبال می‌کرد، حاصل نشد. شایان ذکر است که موفقیت‌های اسرائیل بدون همکاری مستقیم «ترامپ» و دولت راستگرای آن به دست نمی‌آمد. اگرچه آمریکا در آن جنگ و حمایت از اسرائیل اهداف نظامی و مالی خود در خاورمیانه را دنبال می‌کرد، اما به‌واسطه ضعف دولت «جو بایدن» در کاخ سفید، امکان فشار و اعمال نفوذ کامل وجود نداشت و بخشی از این خلا به رقبای جهانی مانند چین و روسیه تعلق داشت.
ادامه فضای تنش میان اسرائیل و ایران، پرکردن نقاط ضعف جنگ ۱۲روزه، تلاش آشکار جمهوری اسلامی برای سازماندهی مجدد گروه‌های نیابتی در منطقه و بازسازی آن‌ها، تلاش برای ایجاد مزاحمت در مذاکرات میان حماس و اسرائیل، مداخله آشکار در جنگ سودان و ارسال تسلیحات و تجهیزات نظامی از این کشورها به حماس، جهاد اسلامی و حزب‌الله لبنان، بخشی از آمادگی جمهوری اسلامی برای ورود به یک جنگ دیگر بود.
با این حال، این بار جمهوری اسلامی با شکست بزرگی روبه‌رو شد. از سوی اسرائیل، استفاده مؤثرتر از جنگ افزارها و حملات نسبت به دفعات گذشته، با حمایت آمریکا و برخی کشورهای اروپایی، نشان‌دهنده احتمال شکل‌گیری یک جنگ دیگر میان این دو دولت خون‌ریز و جنایتکار است.

در ارتباط با بخش دوم پرسش‌تان، یعنی این‌که «آیا فرصتی برای نیروهای سیاسی روژهلات فراهم می‌شود که بتوانند از آن بهره بگیرند؟»، به‌نظر من پیش از پاسخ به این پرسش باید بدانیم ارزیابی ما از احتمال وقوع چنین جنگی چیست؟
تجربه تمام جنگ‌ها ـ از جمله جنگ ایران و عراق، عراق و کویت، سپس عراق و آمریکا و حتی تجربه جنگ ۱۲روزه ، به ما می‌گوید قربانی اصلی جنگ همواره مردم بی‌گناه‌اند و نتیجه‌ای جز ویرانی کشورها در بر ندارد.
بنابراین بدون تردید و با صراحت باید جنگ را محکوم و رسوا کنیم و گرفتار موج جنگ‌طلبی و ذوق‌زدگی از آتش افروخته جنگ نشویم. بارها گفته می‌شود که در شرایط احتمال جنگ، مردم ناراضی به پا می‌خیزند و حکومت دیکتاتوری را سرنگون می‌کنند. البته نمونه‌هایی در تاریخ برای این موضوع وجود دارد. برای نمونه انقلاب کارگری اکتبر ۱۹۱۷ روسیه در دل جنگ جهانی اول رخ داد، اما آن انقلاب در برابر دولتی به‌شدت فرسوده مانند «تزار»، ارتشی درمانده، گرسنه و شکست‌خورده در جنگ چهار ساله، و در مقابل حزبی سازمان‌مند با برنامه‌ای روشن مانند حزب «بلشویک» و رهبری کاریزماتیک و کارآمد چون «لنین» شکل گرفت.
جمهوری اسلامی امروز اگرچه ضعیف شده، اما هنوز قابل مقایسه با وضعیت روسیه در اکتبر ۱۹۱۷ نیست، و ما هم حزب اپوزیسیون سازمان‌یافته و آماده‌ای مانند حزب «بلشویک» نداریم.
تجربه جنگ ۱۲روزه هم نشان داد که مردم زیر باران موشک و انفجار بمب‌های صدها کیلویی آتش و باروت اف-۱۶ و اف-۳۵، بیش از هر چیزی به فکر نان، نجات جان و امنیت خانواده خود می‌افتند، نه آمدن به خیابان برای انقلاب و سرنگونی حکومت.
در صورت وقوع دوباره جنگ، به‌نظر من احزاب کردستان و «مرکز دیالوگ» اگر تا آن زمان باقی بمانند، هماهنگ نخواهند بود و در مواجهه با شرایط، به چند گروه تقسیم خواهند شد. برخی جناح‌ها به مقابله با جمهوری اسلامی می‌پردازند، برخی تلاش می‌کنند علنی یا مخفیانه با جمهوری اسلامی همکاری کنند و در شرایطی شبیه به «روژاوا» در سوریه، آرامش به منطقه و کردستان بدهند تا جمهوری اسلامی بتواند نفوذ خود را حفظ کند.

برخی دیگر، که من به آن‌ها اشاره می‌کنم و از جمله «کومه‌له کمونیست» هستند، لازم است فعالیت و مبارزه خود را با جامعه کردستان و به‌ویژه نهادهای مستقل مردمی و جامعه مدنی آغاز کنند و برای ایجاد جایگاه سوم تلاش کنند. در این مسیر باید قدرت جمهوری اسلامی را در هر روستا، شهرک و شهر محدود و از طریق نیروی مردم خنثی کنند. هدف ما دستیابی به قدرت شورایی و مردمی است و اجازه نمی‌دهیم کردستان وارد جنگی ناخواسته شود که باعث ویرانی و خسارت گردد.
نان، امنیت، آزادی و حفاظت از زندگی و دارایی مردم را تضمین می‌کنیم و این کار را با همکاری آنان انجام می‌دهیم. حمایت مردم ایران برای تغییر جمهوری اسلامی ضروری است و تلاش می‌کنیم ایران آزاد، رنگارنگ و دموکراتیک باشد، به رسمیت شناختن حقوق تعیین سرنوشت برای همه ملت‌ها و مردم کردستان، تضمین آزادی، برابری، حقوق برابر زن و مرد، جدایی دین از دولت، آزادی اندیشه و باور و حقوق سیاسی و مدنی مردم کردستان و ایران..
با مبارزه مشترک می‌توانیم همه آن خواسته‌هایی را که گام نخست برای ایجاد جامعه‌ای آزاد و دموکراتیک است، محقق کنیم.

نوشته حسن رحمان‌پناه: هنوز هم دیر نیست؛ پژاک و رهبر مشترکش اگر بخواهند، می‌توانند آن اشتباه بزرگ را جبران کنند. اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

حسن رحمان پناه

امروز سەشنبه ١١شهریور، سالروز تاسیس حزب کمونیست ایران است . ٤٢ سال قبل در روز ١١ شهریور ١٣٦٢ در کنگره مۆسس که با حضور جمع کثیری از کمونیست های برجسته ایران و کردستان و بعد از ٢ سال فعالیت آگاهانه و فشرده نظری ، سیاسی و تشکیلاتی برگزار گردید، حزب کمونیست ایران در کردستان انقلابی و تحت حمایت و حفاظت نیروی پیشمرگ “کومەلە” اعلام موجودیت نمود. اعلام موجودیت علنی حزب کمونیست ایران در شرایط خفقان و استبداد شدید سیاسی ، نظامی و امنیتی فاشیسم اسلامی حاکم بر ایران ، چیزی جز اعلام آمادگی کمونیست ها و مبارزین راه رهایی طبقه کارگر برای مبارزه پیگیر و همه جانبه علیه استبداد مذهبی نظام سرمایه داری ایران و سازماندهی طبقه کارگر برای انقلاب اجتماعی و کارگری نبود.
امروز و بعد از ٤٢ سال زحمت و فداکاری ، علارغم فراز و فرودهای فراوان و بە رسمیت شناختن نقاط قوت و ضعف فعالیت این حزب ، بویژە جهت درس آموزی در خدمت پیشبرد هرچە بهتر و بیشتر مبارزە سیاسی و طبقاتی در راە نیل بە اهداف این تشکیلات و انقلاب کارگری و سوسیالیستی در متن بحرانهای مرگ باری کە سرتا پای جمهوری فاشیسم اسلامی را فراگرفتە است ، لازم است بە جد ، بر ضرورت ، ادامە کای ، انسجام و همگرایی جریانات کارگری و سوسیالیستی تاکید نمود کە حزب کمونیست ایران یکی از آنها است.
در طول ٤٢ سال گذشتە تا کنون، صدها زن و مرد مبارز و کمونیست از جملە رفقای بنیانگذاری حزب امثال ، دکتر جعفر شفیعی ، خسرو رشیدیان، صدیق کمانگر ، غلام کشاورز و …..، و نسلی از کمونیست های ایران در راه آرمان های آن و انقلاب کارگری جانباخته و بی شائبه فداکاری نموده اند .
ضمن گرامیداشت تلاش ، فداکاری و فعالیت تمامی مبارزان صفوف این حزب ، بار دیگر بر ادامه فعالیت و استحکام سیاسی، تشکیلاتی ، برنامه و خط مشی مارکسیستی حزب و تبدیل آن به حزب کارگران و مبارزین راه رهایی این طبقه، در متن انقلاب “زن ، زندگی ، آزادی”، تاکید میکنیم و سالگرد تاسیس حزب را به همه کارگران و خانواده عزیز جانباختگان صفوف آن شادباش می گوئیم.
در پایان بر این سخن ارزشمند و داهیانە رفیق جانباختە صدیق کمانگر از بنیانگذاران و رهبران اصلی کومەلە و حزب کمونیست ، در مراسم سالگرد تاسیس حزب در مقر مرکزی کومەلە در “سوران” در نزدیکی شهر رانیە در کردستان عراق ، دو روز قبل از ترورش توسط یک تروریست مزدور جمهوری اسلامی تاکید میکنم کە گفت ” کارگران ، این حزب ، حزب شما است ، آنرا فتح کنید “. اگر این اتفاق نیفتد ،حزب کمونیست نیز سرنوشتی بهتر از احزاب چپ و حاشیە نشین خارج کشور نخواهد داشت . البتە این سخن تنها شامل حزب کمونیست ایران نیست ، بلکە در مورد همە احزاب و سازمانهای چپ و کمونیست انقلابی صدق میکند . اگر این جریانات فقط در حال ستایش احزاب خود ، صیقل دادن تئوری و توجیە انشعابات باشند ، ضعف و کمبودها را نبینند و بویژە با موضوع کار خود کە طبقە کارگر و محرومان جامعە است عجین نشوند، در بحران و رویدادهای بزرگ اجتماعی بە حاشیە راندە شدە و از پرتگاە سقوط خواهند کرد.

١١ شهریور ١٤٠٤

نوشته ١١ شهریور سالگرد تاسیس حزب کمونیست ایران گرامی باد اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

حسن رحمان‌پناه

امروز سەشنبە ٢٨ مرداد است . ٢٨ مرداد در حافظه جمعی و تاریخ هفتاد سال اخیر مردم ایران به‌عنوان روزی شوم و ننگین شناخته می‌شود.

کودتای ٢٨ مرداد ١٣٣٢

در این روز، ارتشبد فضل‌الله زاهدی با حمایت مستقیم سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا و بریتانیا، کودتایی علیه دولت قانونی دکتر محمد مصدق سازماندهی و رهبری کرد. این کودتا نه‌تنها به عمر دولت «ملی» مصدق پایان داد، بلکه محمدرضا شاه پهلوی را که از کشور گریخته بود، دوباره بر تخت سلطنت نشاند.

نتیجه کودتا چیزی جز بازگشت استبداد سلطنتی و وابستگی ٢٥ ساله ایران به آمریکا نبود. استبدادی که سرانجام با خیزش مردمی و انقلابی در بهمن ١٣٥٧ سرنگون شد. اما در دل همین استبداد شاهنشاهی، فاشیسم اسلامی سر برآورد؛ جریانی که با حمایت قدرت‌های جهانی ، توهم تودەهای مردم بە مذهب و ضدیت با استبداد سلطنتی و ضعف نیروهای سکولار و چپ، توانست قدرت را در دست گیرد.

حکومت اسلامی در چهار دهه گذشته یکی از اصلی‌ترین مروجان بنیادگرایی دینی، خشونت، تروریسم، زن‌ستیزی و صدور «انقلاب اسلامی» بوده است؛ فجایعی که امروز مردم ایران بهای سنگین آن را می‌پردازند.

فاجعە دوم: فرمان جهاد خمینی علیه کردستان

٢٦ مرداد ١٣٥٨، تنها شش ماه پس از استقرار جمهوری اسلامی، خمینی فرمان برگرفته از «سوره جهاد» قرآن را علیه مردم کردستان صادر کرد. دو روز بعد، در ٢٨ مرداد، همان روز نمادین کودتای ١٣٣٢، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی به شهرها و روستاهای کردستان یورش بردند.

این حمله به جنایاتی گسترده انجامید: قتل و سرکوب، تجاوز، اعدام‌های دسته‌جمعی زندانیان بی‌دفاع، کشتار روستاییان و به آتش کشیدن خانه‌ها. فجایعی که بە لکه‌ای پاک‌نشدنی بر تاریخ اکندە از خون و جنایت جمهوری اسلامی باقی ماند.

اما در همان روز، سازمان نوپای «کومەله» با صدور بیانیه‌ای تاریخی تحت عنوان «خلق کرد در بوته آزمایش»، مردم را به مقاومت متحدانە فراخواند. مقاومت مردمی و تودەای در نقاط مختلف کردستان و نبرد پیشمرگه‌های تازه‌نفس ورق را برگرداند و جمهوری اسلامی را ناچار کرد تنها دو ماه بعد، در ٢٦ آبان ١٣٥٨، فرمان آتش‌بس و مذاکره صادر کند. این نخستین «جام زهر» خمینی بود کە از مبارزە و مقاومت مردم کردستان متحمل و سرکشید.

میراث ٤٦ سال مقاومت

از آن زمان تاکنون ٤٦ سال گذشته است. کردستان در برابر جمهوری اسلامی ایستاده و مبارزه در همه عرصه‌ها ادامه یافته است. همین مقاومت زمینه‌ساز خیزش نوین «ژن، ژیان، ئازادی» (زن ، زندگی ، آزادی ) شد؛ جنبشی که جهانی شد و ستایش همگان را برانگیخت و نوید جهانی بە دور از استبداد و سرکوب را فریاد می زند .

سخن آخر

٢٨ مرداد یادآور دو فاجعه در دو دوره متفاوت است. بازگشت استبداد سلطنتی در سال ١٣٣٢ و آغاز سرکوب خونین کردستان در سال ١٣٥٨. در چنین روزی بر ادامه نبرد و مقاومت، با تکیه بر آگاهی، اتحاد و سازماندهی تودەهای کارگر و زحمتکش برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی پای می‌فشاریم. جنبش نوین “ژینا ” نخستین گام در پایان دادن به فاشیسم اسلامی و ساختن جامعه‌ای آزاد و انسانی خواهد بود.

٢٨ مرداد ١٤٠٤

نوشته ٢٨ مرداد؛ روزی با دو فاجعە تاریخی برای ایران و کردستان! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

هر انسان آزایخواه و انسان دوست ، از شکست اولی و فروریزی آمارت اسلامی شیعی خوشحال و از موفقیت و پیشروی سطان نو عثمانی به شدت نگران و متنفر است . این دو روی سکه اسلام بنیادگرا ، در همانحال دو ابزار قدرت های نظامی و اقتصادی برتر جهان ( امپریالیست ها) برای غارت و چپاول جهان امروز و مردمان تحت ستم آن هستند . کنفرانس ” گوادالوپ” با شرکت ٤ قدرت اصلی غرب ، در عمق رویدادهای انقلابی سال ١٣٥٧ ایران ، خمینی مرتجع و ضد آزادی را از قهر تاریخ بیرون کشیدند و در ماه به نمایش گذاشتند تا بعنوان ” رهبر کبیر انقلاب” بر مردم قیام کننده و ناراضی ایران تحمیل کنند ، که کردند .

اکنون همین ” نجات ” دهندەها، تصمیم دارند، تروریست معروف و رهبر ” هیئت تحریرالشام (محمد جولانی) را که جائزه ١٠میلیون دلاری برای آشکار کردن محل اختفایش تعیین کرده بودند ، با اعزام هیئت های دیپلمات و رهبران فاسد جھت روبوسی با نامبرده، این تروریست جهادی را با زور و حمایت ” سلطان اردوغان” بر مردم ستم دیده و زجرکشیده سوریه و منطقه تحمیل کنند .

آنچه اکنون می بینیم و در مقابل چشمان نظارەگر مردم جھان در حال اتفاق افتادن است ، تکرار تجربه به انحراف کشیدن قیام ٥٧ مردم ایران ( در هفته های منتهی به پیروزه آن ھستیم) با ھمکاری و ھمراھی قدرت ھای امپریالیستی و برتر جھان در ” اصلاح ” و تحمیل یک تروریست و قاتل دیگر بر مردم منطقه است .

مردمی که از تاریخ درس نگیرد و از آن نیاموزند، ناچار به تکرار آن هستند . به قول مارکس ” تاریخ دوبار تکرار می شود ، بار اول به صورت تراژدی و بار دوم به صورت کمدی ” .

امیدواریم و باید کوشید ، رویدادهای سیاسی ایران منجر به سرنگونی نظام فاسد و ضد مردمی جمهوری اسلامی گردد ، اما ” تراژدی به کمدی ” منجر نگردد . تنها ضامن چنین رویداد بزرگ و تاریخی ، اگاهی ، اتحاد و سازمانیابی توده های زجردیده ، معترض و به پا خواسته مردم ایران در دل انقلاب ” زن ، زندگی ، آزادی ” است ، نه حقنه کردن تروریست “اصلاح شده ” یا قاتل و جنایتکاری دیگر بر مردم ایران .

حسن رحمان پناه

شنبه ٢٨ دسامبر ٢٠٢٤

نوشته اصلاح تروریست ؟! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

حسن رحمان پناه

کمتر از دو هفته از آغاز عملیات گروه تندرو اسلامی ” هیئت تحریر الشام” از گروه های جانی وابسته به القاعده ، سپس ، جبهه النصره و در آخر داعش و در نهایت، جدا شده از هر سه گروه و دست پرورده و مزدور اردوغان و اک پارتی در سوریه می گذرد . این گروه، ابتدا “حلب ” دومین شهر بزرگ سوریه و کمتر از یک هفته بعد دمشق پایتخت سوریه را در نبردی ” برق آسا” و سپس در تسلیم شدن “برق اساتر “، نیروهای نظامی و امنیتی ” بشار اسد ” دیکتاتور بی رحم فراری سوریه ، به تصرف خود در آوردند .
در طی چند روز اخیر وقایع و رویدادها آنچنان سریع و در حال گذار هستند که تنها میتوان به عنوان آنها اشاره کرد .

– بازنده اصلی رویدادهای خاورمیانه از “طوفان الئقصی ، تا کنون ، در غزه ، لبنان و بویژه در سوریه جمهوری اسلامی ، شخص علی خامنه ای ، سپاه پاسداران و بویژه نیروی برون مرزی آن سپاه قدس و سیستم اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی است .
-محور مقاومت عملآ از هم پاشیده و دهها میلیارد هزینه مالی و تدارکاتی ، پولی و نظامی جمهوری اسلامی که از سفره خالی مردم ایران دزدیده بود، در این محور دود شد و به هوا رفت . هزاران تن از فرماندهان ، مسئولین نظامی و کادر کارکشته سپاه و کارشناسان جمهوری اسلامی ، همراه با گروهای به ظاهر داوطلب از افغانستان، پاکستان ، عراق و دیگر مزدوران گردآوری شده بعنوان ” لشکر فاطمیون ” و مدافعین حرم ، در “محور مقاومت ” کشته شدند ،. طرح ها و اقدامات رژیم به شکست منجر شد و ” حرم” ها نیز به دست جهادیون تندرو سنی افتادند .
– روسیه بعنوان اولین ابرقدرت هسته ای جهان و حامی نظامی و تسلیحاتی اسد ، دومین بازنده نبرد در سوریه است . اما به دلیل سرمایه های میلیارد دلاری بشار اسد در آن کشور ، به ایشان و خانواده اش اعطای ” پناهندگی بشردوستانه ” داده شد .
– برنده اصلی جنگ در سوریه دولت فاشیست اردوغان و اک پارتی ، پدر خوانده گروه های جهادی و قاتل سنی و سلفی در منطقه ، در همراهی و همسویی با آمریکا و اسرائیل است .
– بعد از سقوط دولت بشار اسد ، دولت نژادپرست اسرائیل هر آنچه را که از جنگ با کشورهای مصر ، سوریه ، عراق و اردن ، در جنگ شش روزه “اسرائیل و اعراب” در سال 1967 به دست نیاورده بود ، در مورد سوریه بطور کامل به دست آورد و تمام زیرساخت های اقتصادی ، نظامی ، امنیتی و حتی علمی این کشور را با عملیات هوایی و بدون هیچگونه پدافندی ، کاملآ نابود کرد ، بدون اینکه کمترین اسیبی به گروه های تندرور اسلامی دشمن خود برساند .
-سخنان خامنه ای در جمع هواداران دست چین شده اش در روز چهار شنبه در توضیح رویدادهای سوریه ، توجیه شکست و آبروریزی ولایت فقیه و سپاه پاسداران در غافلگیری و شکست در سوریه ودر محور مقاومت ، که نظام ، دولت و کشور سوریه ، قلب این محور بود. با شکست محور مقاومت ، صدور انقلاب اسلامی نیز به پایان رسید .
-جمهوری اسلامی سرکونسولگری خود در اربیل ، پایتخت اقلیم کردستان را تعویض نمود. به جای نصرالله رشنودی ، فرامرز اسدی ، که قبلآ در سلیمانه سرکونسول ایران بود را جایگزین کرد . گفته می شود این تغییر و تغییرات دیگر در اینده در عراق و منطقه ، به رویدادهای سوریه ، سلب مسئولیت اطلاعاتی از سپاه قدس و واگذاری این وظیفه به وزرات اطلاعات صورت گرفته است .
– گفته می شود جمهوری اسلامی در حال همکاری ، همیاری و سازماندهی در میان 3میلیون و پانصدهزار شیعه 12امامی در سوریه و 700هزار شیعه دیگر در این کشور با همکاری گروه های شیعه وابسته به خود در عراق با اتکا به بخشی از فرماندهان و افسران فراری ارتش و نیروهای امنیتی سوری به خاک عراق جهت جنگ مذهبی با “تحریرالشام” است که به نظر نمی رسد موفقیتی کسب کند.
– وحشت ، مسئولین و حاکمان دولت عراق ، بویژه گروه های نزدیک از ایران ، بخصوص ” حشد الشعبی” را فراگرفته است . طبق اطلاعات موثق به جز نیروهای “حزب الله عراق و گروه کتائب اهل حق “، دیگر گروه ها از ائتلاف ” حشد” خارج شده و به شدت نگران حمله هوایی و موشکی اسرائیل به مراکز نظامی و فرماندهی خود هستند که گویا 28 نقطه توسط ارتش اسرائیل مشخص شده است .
– نیروهای حشدالشعبی در گرماگرم یورش “داعش ” به عراق و تصرف موصل توسط آنان ، به فتوای علی سیستانی مرجع بالایی شیعیان در عراق و بویژه جهت حفاظت از مراکز مذهبی شیعه سازماندهی و ایجاد شدند . اکنون که در تیررس ارتش اسرائیل قرار گرفته و به شدت نگران و در وحشت هستند، قرار است با فتوا یا دستور دیگری از ” علی سیستانی ” در ارتش و دیگر نهادهای نظامی و امنیتی عراق ادغام گردند .

– اما در کمتر از ۲۴ ساعت گذشته ، چه گذشت ؟

‏ – سرفرماندهی مرکزی آمریکا از سوریه بازدید کرد و سپس راهی بغداد شد تا با نخست‌وزیر عراق “محمد شیاع السودانی” دیدار کند.
‏- پس از این دیدار، “السودانی” بلافاصله و بدون اطلاع قبلی، برای برگزاری نشستی با شاه عبدالله دوم ، پادشاه اردن راهی این کشور گردید.
– پادشاه اردن پس از دیدار با السودانی، بلافاصله به امارات متحده عربی سفر کرد تا با “محمد بن زاید” رئیس امارات متحده وحاکم ابوظبی دیدار کند.
– پس از بازگشت السودانی به بغداد، هیئتی از وزارت امور خارجه آمریکا برای برگزاری نشست دیگری با السودانی به عراق سفر کردند .
– بعد از این ملاقات ، سودانی با تماس تلفنی از سوی ولیعهد سعودی، محمد بن سلمان، مواجه می‌شود. نخست وزیر عراق در آدامه ملاقات و تماس هایش ، وزیر دفاع آلمان و هیئت همراهش را نیز میزبانی کرد.
‏- در طول رویداد ، دیدار و تماس های فشرده تلفونی ، فرستاده سازمان ملل با “آیت الله سیستانی ” مرجع تقلید شیعیان عراق دیدار می‌کند. این هیئت بعد از چند ساعات ، خواستار دیدار مجدد با علی سیستانی می شوند . اما به دلیل کسالت و خستگی ، اجازه ملاقات به آنها داده نمی شود و با پسرش محمد ملاقات میکنند .
-ارتش اسرائیل اعلام نمود “موانع نظامی از مسیر هواپیماهای این کشور در حمله به ایران ، با حملات گسترده هوایی به سوریه ، برداشته شده اند ” . دونالد ترامپ رئیس جمهور اینده آمریکا که 37 روز تا در دست گرفتن قدرت در این کشور فاصله دارد ، اظهار داشت ” که گزینه نظامی در مورد ایران روی میز است ” ؟
اکنون سوال این است ، ‏در پشت پرده فرار اسد ، پیروزی جانیان اسلامی طرفدار اردوغان در سوریه، بمباران گسترده سوریه توسط ارتش اسرائیل ، درهم شکستن محور مقاومت و پایان و شکست قطعی شعار 45ساله جمهوری اسلامی ، ” صدور انقلاب اسلامی”، در متن اقدامات سریع نظامی ، سیاسی و دیپلماتیک ،چه اتفاقاتی در جریان است ؟
سرنوشت عراق و سرآنجام جمهوری اسلامی در دل این جدال و کشمکش ها به کدام سو خواهد رفت ؟
در خاورمیانه چه خبر است و آیا زنگ ها برای کی به صدا درآمده اند ؟؟

نوشته در خاورمیانه چه خبر است !? اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

حسن رحمان پناه
2024/7/31

نوشته ترور اسماعیل هنیه در تهران ! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

حسن رحمان پناە

امروز چهارشنبە اول ماه مه ٢٠٢٤ میلادی برابر با دوازدهم اردیبهشت ١٤٠٣ خورشیدی روز جهانی طبقە کارگر است.
فرارسیدن این روز بزرگ و تاریخی ، این روز وحدت بخش طبقاتی کە فارغ از رنگ ، نژاد ، ملیت ، زبان ، خاک ، دین ، پرچم و همە دادەهای ساختە و پرداختە نظام طبقاتی در طول تاریخ را به همه کارگران و همه انسانهای آزادیخواه و برابری طلب که دل در گرو رهائی طبقه کارگر و انسان محروم و ستم کش از استثمار نظام ضد انسانی سرمایه داری دارند، در هر گوشەای از این جهان ناعادلانە هستند، صمیمانه شادباش می گویم.
اول ماه مه، نماد اتحاد و همبستگی بین المللی کارگران در گوشە و کنار جهان از مبارازت پراکندە تا حرکات عظیم متحدانە و بە هم پیوستە است ، کە متاسفانە امروز پراکندە و بدون ستاد رهبری طبقاتی (حزب ، تشکل های خودساختەکارگری و انترناسیونال جهانی ) ،علیه نظام سرمایه داری است. جریان پیدایش این روز و پروسه پرفراز و نشیب تحمیل آن به سرمایه داران و دولتهایشان ، تاریخی است که با خون کارگران پیشرو و رزمنده، زن ، مرد ، پیر و جوان مقاوم و تسلیم ناپذیز بە ستم ، کارگر و کمونیست ، بر سنگ فرش خیابانهای شیکاگو ، تا قلب پاریس خون الود بە دست نوکران سرمایە ، تا المان و ایتالیا ویران شدە بە دست نازیسم و فاشیسم، تا پطروگراد فتح شدە بە دست شوراهای کارگری در اکتبر سرخ ١٩١٧، تا نبرد روزانە و بی آمان رزمندگان طبقاتی در ژاپن و سیدنی استرالیا ، تا قارە رنگین پوست و سوختە از بیعدالتی صاحبان زور و ثروت تا ترکیە ، سوریە و خاورمیانە مذهب زده ، تا فلسطین غرق در خون و آتش و دود ، و اوکراین میدان جنگ ارتجاعی و ضد انسانی قدرتهای امپریالیستی و نهایتآ تا زندان خوفناک اوین و قتلگاه بزرگی بە اسم ایران ، میدان نبرد طبقە ما ، طبقە کارگر جهانی ، علیە سیستم جهانی سرمایە داری است کە سنگفرش خیابانهایش دهها سال با آتش خون نوشته و رنگین شده است.
در ایران تحت حاکمیت فاشیسم مذهبی و در کردستان زادگاە انقلاب “زن ، زندگی ، آزادی ” کە شعارش جهان شمول شد، نبرد برای آزادی بە همت زنان ، جوانان ، کارگران و اقشار تحت ستم کماکان آدامە دارد و انقلاب “ژینا” پوستە ضخیم و کلفت استبداد مذهبی را شکافتە و جوانەهایش در حال نشو و نما است و می رود تا غاصبان قیام ٥٧ را با انقلاب نوین خود و درس گرفتن از اشتباهات گذشتە جهت ساختن ایندە روشن، بە گورستان تاریخ بسپارد.
ماتریالیسم تاریخی بە کارگران و کمونیستها آموختە است کە نە بە حکم جبر تاریخ ، بلکە به حکم روند تکامل اجتماعی و به حکم مبارزات ناگزیر طبقاتی طبقه کارگر ، بعنوان طبقە جهانی در برای نظام سرمایەداری، سرانجام استثمار انسان به دست انسان را از صحنه روزگار محو و به تاریخ خواهد سپرد و سوسیالیسم و حکومت کارگران بعنوان بدیل و الترناتیو آن ، کە محصول اگاهی ، سازمانیابی و پراتیک مشترک و هدفمند کارگران و ستم کشان جامعە ، این گورکنان نظام سرمایەسالار است ، جایگزین خواهد شد . در این مبارزه و نبرد سرنوشت ساز ، بە گفتە مانیفست حزب کمونیست ، نوشتە کارل مارکس و فردریک انگلس ” کارگران چیزی جز زنجیرهای دست و پایشان از دست نخواهند داد ، اما جهانی را بدست خواهند آورد”.
رفقای کارگر ، برای فتح آن جهان کە نە تنها خیالی نیست، بلکە بسیار واقعی و عینی است ، اگاهانە ، متحدانە و سازمانیافتە برزمیم تا جهانی دیگر بسازیم .

زندە باد اول ماە مە
زندە باد آزادی و سوسیالیسم.

چهارشنبە /اول مە /٢٠٢٤

نوشته گرامی باد اول ماه مە روز همبستگی جهانی کارگران اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

جمال چراغ ویسی بعداز سخنرانی در “سالن تختی” سنندج در روز کارگر ١٣٦٨، توسط سرکوبگران ضدانسان جمهوری اسلامی بازداشت و بیش از ٩ ماە مورد درندانەترین شکنجەهای قرار گرفت . اما هرگز لب رازدارش را نگشود و جان دەها تن از مبارزین و فعالین کارگری سنندج را با فداکردن جان خود از گزند فاشیست های اسلامی نجات داد. جنایتکاران، جمال را اعدام کردند تا کارگران را مرعوب و متفرق کنند ، اما آموزەهای جمال ، جسارت و مقاومت شجاعانەاش در زندان، تا اعدامش بە دلیل سخنرانی در روز جهانی کارگر ، طلسم وحشت رژیم را درهم شکست و بە جای آن درس اگاهی ، اتحاد و سازمانیابی را بعنوان یادگار گرانبهایی برای جنبش کارگری و سوسیالیستی برجای گذاشت .

امروز در شرایطی بە استقبال  روز جهانی کارگر می رویم و یاد جمال چراغ ویسی و تمام جانباختگان جنبش کارگری و سوسیالیتی را گرامی می داریم کە جامعە ایران آبستن تحولات عظیم اجتماعی و سیاسی است و جمهوری اسلامی از هر زمانی بیشتر منزوی ، مترود و مورد خشم و نفرت عمومی قرار گرفتە است . اما غیبت طبقە کارگر در بعد سازمانیابی بعنوان تنها الترناتیو نجات جامعە از دور باطل بحران و سرکوب و ضایع نشدن دست آوردهای مبارزاتی تا کنونی، ضعف اصلی جنبش ما و از جملە انقلاب رادیکال و انسان محور “زن، زندگی، آزادی” است .

با گرامیداشت تمام جانباختگان جنبش کارگری و کمونیستی ، تمام مبارزانی کە دل در گرو انقلاب سوسیالیستی داشتند ، رزمیدند و جانباختند ، از جملە جمال چراغ ویسی  و با تاکید بە خواست ها و مطالبات جاری و روزانە کارگران ، زنان و محرومان جامعە ، تا بە دست آوردن اهداف نهایی طبقە کارگر برآدامە مبارزە و راە و روش مبارزین راستین این طبقە تاکید و پافشاری میکنیم .

آنچە بازتکثیر و منتشر می شود متن سخنرانی پرشور و رادیکال کارگر انقلابی و کمونیست جمال چراغ ویسی از فعالین و رهبران برجستە کارگری سنندج و کردستان است کە در اول ماە مە سنندج در سال ١٣٦٨ و در سالن تختی این شهر ایراد کرد.

حسن رحمانپناە

28\4\2024

متن سخنان جمال چراغویسی

“رفقای کارگر! خوش آمدید، امروز روز جهانی کارگر و جشن جهانی خودمان است. جشن روز کارگر بر همه ما پیروز باد. همانطور که رفیق مجری برنامه اعلام کرد، قرار بود که رفیقی دربارهٔ مجمع عمومی صحبت کند، مجمع عمومی با تعریف ساده یعنی اینکه امروز روز جهانی کارگر ما به دور هم جمع شویم و در این رابطه بحث و گفتگو کنیم.مجمع عمومی با تعریف ساده یعنی جمع شدن تعدادی کارگر در محل و مکان مشخصی که روی مسئله ای مشخص که قبلا تعیین شده و یا تعیین می‌شود به بحث پرداخته و تصمیم بگیرند و به نتیجه‌ای درست برسند. انسان موجودی اجتماعیست یعنی در اجتماع و در جمع شدن انسانها بدور هم که آنها می‌تواننند نیازهایشان را برآورده کنند مثلا اگر احتیاج به نان دارند باید دور هم جمع شوند و دست در دست هم بگذارند تا بتوانند نانی را تهیه کنند و اگر رنجی هست همه با هم در کنار هم می‌کشند.

مجامع عمومی ما کارگران باید حربه‌ای و ضامنی باشد برای گرفتن حق و حقوقمان و ما امروز در روز جهانی کارگر اعلام می‌کنیم، افزایش دستمزدهایمان، کاهش ساعت کار، استفاده از امکانات بهداشتی و درمانی، حق بیمه بیکاری، جلوگیری از اخراج کارگران و صدها و هزاران خواستی که نسبت به آنها کم کاری شده و یا به فراموشی سپرده شده است مطالبات ما هستند و باید تأمین گردند. اگر ما بخواهیم به این خواست‌ها برسیم، و بخواهیم زندگی کنیم و خواسته‌هایمان را بگیریم، تنها و تنها به کمک جمع شدنمان و با تکیه به مجمع عمومیمان امکانپذیر است.

تاکنون و در طول تاریخ، از روزی که کارگر قدم به میدان جامعه گذاشته و نیروی کارخود را بفروش می‌رساند تا با آن زندگی کند، نمونه‌های زیادی داریم که کارگر چیزی برایش مطرح بوده و یا برایش مطرح شده و زمانیکه خواسته است مسئله را به تنهایی حل کند سرکوب و یا اخراجش کرده باشند، یا حداقل جوابش را نداده‌اند. نمونه‌هایی هم داریم که کارگران باهم چیزی برایشان مطرح بوده یا ظلمی به آنها شده ولی توانسته‌اند با هم مسئله و مشکل را حل کنند. مجمع عمومی چیز عجیب و غریبی نیست، چیزی نیست که خیلی خیلی از ما دور باشد. همین جمع خودمان را در نظر بگیریم تعدادی کارگر و تعدادی از خانواده‌های کارگری و زحمتکشی هستیم که بدور هم جمع شده‌ایم و می‌خواهیم یادی از روز اول ماه مه ٨٦ بکنیم این روز را به بلند گویی برای طرح خواسته‌هایمان و رسیدن به آنها تبدیل کنیم. و به این دلیل از ساعت ۳ در اینجا تعدادی کارگر که از مسائل‌مان بگوییم و مطالباتمان را بیان کنیم، این خود برای ما مجمع عمومی است. مجمع عمومی برای ما ناآشنا نیست، ما در محل کارمان، در محل زیستمان در میان خانواده‌هایمان مجمع عمومی داریم و به شیوه‌های متفاوت و بدلایل مختلف دور هم جمع می‌شویم، وقتی ۶ کارگر در کارگاهی باهم کار می‌کنند و با هم از مسائل‌شان صحبت می‌کنند و تصمیم می‌گیرند این خود مجمعی می‌باشد. باید بگویم چیزی که به مجمع عمومی رسمیت می‌دهد و آنرا تثبیت می‌کند، تنها و تنها منظم بودن و همیشگی بودن آن است. اگر ما هر روز ١٠ ساعت باهم کار می‌کنیم می‌توانیم در روز هم نیم ساعت و در ماه دو روز و یا حداقل ٢ ساعت دورهم بنشینیم و از مشکلاتمان بگوییم. اعتبار و رسمیت دادن به مجمع عمومی‌مان در گرو منظم و بطور همیشگی گرفتن آن می‌باشد. اما ما اغلب وقتی کارفرمایی می‌خواهد ساعات کار را طولانی و یا دستمزد را کم کند، با عجله مجمع می‌گیریم. از آنجا که نمی توانیم مسئله را خوب بررسی کنیم و ارزیابی مشخصی بکنیم و تصمیم قاطعی بگیریم، حرف‌هایمان می‌ماند و نمی توانیم حقوقمان را بگیریم. البته مجمع عمومی تنها مختص کارخانه‌ها و کارگاههای بزرگ نیست، ما حتی در کارگاههای کوچک هم می‌توانیم مجمع بگیریم. در کارگاههای کوچک می‌تواند شکل مشخصی از متحد بودن کارگران باشد، به چه شیوه‌ای؟ وقتی شهر خودمان سنندج را می‌بینیبم، در خیابان‌ها و کوچه‌های آن صدها کارگاه خصوصی کوچک وجود دارد، از مکانیکی و جوشکاری و نجاری گرفته تا صافکاری و نقاشی و سایر رشته‌های دیگر این کارگاهها ساعات کار مشخص ندارند و از امکانات زیستی، بهداشتی برخورد دار نیستند، دستمزدها در آنها پایین است، قانون کاری که در این کارگاهها حاکم است قانون کاری است که کارفرما خود تعیین کرده و نه حتی قانون کار خود دولت و ادارهٔ کار و از قانون کار ما کارگران در این کارگاهها خبری نیست. کارفرما به شیوه‌ای که برایش سازگار باشد و به نفعش باشد عمل می‌کند، کاری به این ندارد که من چگونه زندگی می‌کنم، اگر ما کارگران کارگاههای خصوصی بتوانیم بدور هم جمع شویم و مسائل‌مان را بازگو کنیم و مشکلاتمان را بیان کنیم و تشکلی بنام سندیکا، اتحادیه، دفتر نمایندگی و یا هر اسم دیگری بوجود آوریم، این در واقع همان چیزی است که اکنون به نفع ماست و معضل ما کارگران را می‌توان جوابگو باشد. ما باید در جاهایی دور هم جمع شویم.

و باهم بحث و گفتگو کنیم و ما مسائل‌مان را مطرح کنیم و بتوانیم مثلا تعاونی مصرف بوجود آوریم، تعاونی مصرفی که بتواند حداقل کمکی بکند به مسایل معیشتی ما و وسایل و ارزاق عمومی و مایحتاج عمومی ما را به قیمت دولتی در اختیارمان بگذارد. به محله‌های اطراف شهرمان نگاه کنیم، شهرسنندج هم اکنون نمونه بارزی است برای نشان دادن وضعیت مشخص ما کارگران، محلات‌مان از عباس آباد تا کانی کوزه‌له و تا حاجی‌آباد و زورآباد و تا دهها و صدها محله دیگر نمایانگر محرومیت ما از امکانات ابتدایی و اساسی زندگی هستند. حتی چند قطره آب برای تر کردن زبان خشکتان پیدا نمی‌کنید. برای صد و حتی دویست خانه یک شیر آب عمومی وجود دارد که برای یک سطل آب باید ساعت ها در صف ماندگار شوی که البته این درد و رنج بر دوش زنان و خواهرانمان می‌باشد. در خیلی از محلات آب لوله کشی وجود ندارد و مردم از چشمه و یا هر جای دیگری دچارش می‌شویم، نتوانیم سرکار برویم و نتوانیم پولی را هم قرض کنیم در آنصورت باید از گرسنگی بمیریم و جان خود را از دست بدهیم، به این خاطر که در هیچ جایی اعتبار نداریم، کارفرما تا زمانی ما را می‌خواهد که به ما احتیاج داشته باشد. رفقای دیگرمان هم نمی‌توانند به تنهایی به ما کمک کنند چون اگر وضعشان خرابتر از ما نباشد، بهتر از ما نیستند و آنها نیز دست بگریبان ستم و استثمار هستند، بنابراین راه چاره چیست؟ ما می‌توانیم با جمع کردن پول‌های مختصرمان بطور ماهانه و یا مدت زمان‌های دیگری پولی جمع کنیم و در ضروری که احتیاج باشد، خود یا رفیق دیگری که نیازمند است از آن استفاده کنیم. می‌توانیم مقداری از این پول‌ها را به خانواده‌های ندار و بی‌بضاعت و خانواده‌هایی که بدهکارند کمک بکنیم. بیکاری واقعا از ما زهر چشم گرفته است و اگر کارفرمایی بما توهین کند، مجبوریم تحمل کنیم تا که اخراج نشویم واین دیگر احتیاج به توضیح ندارد. اکنون کارگر بیکار بی حد زیاد است و هر لحظه امکان دارد که کسانی که سرکارند تک تک بیکار شوند. ما اگر بتوانیم مقداری پول برای خودمان پس‌انداز کنیم در آن صورت میتوانیم با مقداری از این پول، به رفقای بیکار و خانواده‌های ندار بی‌بضاعت کمک کنیم و اگر رفیقی در سانحه‌ای دستش شکسته و پایش شکست کمکش کنیم.

می‌بینید که تعداد زیادی از ما بی‌سوادند، دلیلش طولانی بودن ساعت کار است. اگر ما بتوانیم در هفته یکی دو روز و یا هروقت توانستیم رفقایی را که سواد ندارند، سواد یادشان بدهیم و اگر سواد داریم مطالعه کنیم، بهتر اوضاع را می‌شناسیم. ما می‌توانیم تعاونی کار بوجود آوریم، تعاونی کاری که مشکلات ما را حل بکند، مثلا اگر من نجار هستم و رفیقم احتیاج به نجار دارد، کارش را با دلسوزی و با کیفیت بهتری انجام دهم و با دستمزدی کمتر از بازار، کارش را اتمام کنم و یا اگر آن رفیق نجار بود و من احتیاج به نجار داشتم، کمکم کند می‌توانیم تعاونی‌های مصرف بوجود آوریم. تعاونی مصرفی که می‌تواند حداقل مشکلاتمان را حل کند، مایحتاج زندگیمان را به قیمت ارزان و رسمی و به نرخ دولتی در اختیارمان بگذارد.

در مورد بیمه بیکاری هم کمی صحبت کنم، بیمه بیکاری عبارت است از حقوقی که ماهانه از طرف اداره کار به کارگرانی که بیکار می شوند و یا اخراج می‌گردند پرداخت می‌شود. حق گرفتن بیمه بیکاری باید بتواند از اخراج کارگران بوسیله کارفرمایان جلوگیری کند. اکنون ببینبم چگونه است؟ طبق آمار سال ١٣٦٧ که آمار رسمی است از اول فروردین ٦٦ تا آخر بهمن ماه ٦٧ که٢٣  ماه می‌شود ده هزار نفر توانسته‌اند از بیمه بیکاری استفاده کنند. آیا واقعا فقط ١٠ هزار بیکار داریم؟ خیر! واقعیت غیر از این است. این نشان می‌دهد که فقط ١٠ نفر از حق بیمه می‌توانند استفاده کنند. چرا؟ بخاطر اینکه آنها در کارگاههایی هستند که مجوز کار دارند و بیمه هستند و شناسنامه کار دارند و به این خاطر از حق بیمه استفاده می‌کنند اما کارگر کشاورزی، فصلی، ساختمانی و کارگری که در کوره کار می‌کند و کارگری که در قالیبافی کار می‌کند از حق بیمه محرومند. حق بیمه بیکاری که ماهانه پرداخت می‌شود چیزی نیست که با رعد و برق آسمان و یا با زلزله آمده باشد بلکه چیزی است که ماهانه از حقوق خودمان کسرمی‌شود. آن رفقایی که حق بیمه پرداخت می‌کنند متوجه شده‌اند که از اول سال ٦٦ به این طرف ماهانه ٦٠ تا ٧٠  تومان از دستمزدشان کسر می‌شود و این مبلغ براعتبار بیمه بیکاری افزوده می‌شود پس در واقع اداره کار و بیمه اجتماعی و مسئولین مربوطه حالت بانک بخود گرفته‌اند و ماهانه مقداری پولی را از کارگران شاغل جمع می‌کنند تا اگر رفیقی بیکار شد و یا اخراج گشت، کمکش کنند، آن هم طبق شرایطی که به آن اشاره شد.

خواست ما کارگران در مقابل بیمه بیکاری این است که بیمه بیکاری به تمام کارگران بیکار و تمام کسانی که آماده به کارند و سن آنها بالاتر از ١٨  سال است داد می‌شود.

بیمه بیکاری شامل تمام کارگران خداماتی، کشاورزی، صنعتی، کارگران ساختمانی، فصلی و موفقتی، کارگران کوره پزخانه‌ها و قالیبافی باشد و شامل تمام کسانی شود که برای تامین زندگیشان نیروی کار خود را به فروش می‌رسانند.

برای تامین بیمه بیکاری ماهانه از دستمزدهایمان کسرنگردد. بیمه بیکاری فعلی بر مبنای حداقل دستمزد یعنی ٨٣ تومان پرداخت می‌گردد و بدون استفاده از مزایا و بن کارگری و می‌دانیم ٨٣  تومان فقط پول ١٥٠ گرم چای و یا پول ٤٠٠ گرم قند و ٢٥٠  گرم روغن است. در صورتیکه بیمه بیکاری باید بتواند رفاه خانواده ٥  نفره را تامین کند و متناسب با نرخ تورمی‌باشد که در بازار وجود دارد. اشاره به بن کالاها کردیم، بن کالا از سال ٦٥  به بعد داده می‌شود و قرار بر این بود که به این وسیله سطح معیشت کارگران بالا رود. قرار براین بود دولت کالاهای اساسی و مایحتاج عمومی مثل برنج، قند و چیزهای اساسی و ضروریمان را بما بدهد و در مقابل آنها پول دریافت نکند. در مراحل اول این عمل شد اما بعد چه شد؟ بجای روغن و برنج، خمیر و مسواک داده‌اند! چرا اینطور شد؟ برای اینکه گویا کارفرمایان نارحت می شوند چون حقوق زیادی پرداخت می کنند و این حقوق اضافی بما داده می‌شود! آیا واقعا اینطور است؟ آیا واقعا ماهی ٣٠٠، ٤٠٠ تومان یا ٧٠٠ تومانی که تازگی‌ها می‌دهند، بخشی از دستمزد خودمان نیست! تازه اگر کارفرما آنرا پرداخت کند، آیا کلاه سرش می رود؟ ٧٠٠  تومان را با ساعات کار طولانی و کاهش دستمزدمان و کمتر کردن شرایط ایمنی کارمان و به صدها طریق دیگر از ما بازپس می‌گیرد، و نه تنها آن ٧٠٠  تومان را بلکه خیلی بیشتر از آن را از ما پس می‌گیرند و این عادت و قانون آنها است. خواست ما کارگران در مقابل بن کالاها این است که خارج از این که بن‌ها کی اعلام می‌شود و کی آورده می‌شود. مثلا بن سه ماه سوم و چهارم در فروردین امسال داده شد و بن امسال هم معلوم نیست کی داده خواهد شد بن‌ها سر وعده و بموقع پرداخت گردند و مبلغ آن بر دستمزدمان اضافه شود و مبلغ آن بر دستمزدمان اضافه شود و کالاهای اساسی که نتوانند مایحتاج زندگیمان را تامین کنند. در اختیارمان قرار گیرند. در آخر تنها اینرا می‌گویم که ما اینجا حرفهایمان را می‌زنیم و بخوبی خواستهایمان مطرح می‌شود، آما هدف تنها گفتن و حرف زدن نیست، بلکه عمل کردن است و مبارزه برای دستیابی به خواستهایمان، و در این راه اگر تشکلی نداریم از همین امروز دست در دست هم بگذاریم و تشکل بوجود آوریم و اگر صندوق نداریم، آنرا بوجود آوریم”.

نوشته در گرامیداشت اول ماە مە ، یادی از کارگر کمونیست جمال چراغ ویسی اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.