جریان اسلامی وظیفه خفه کردن صدای انقلاب ایران را به عهده گرفته بود و در گوشه و کنار ایران کار سرکوب مبارزات آزادی‌خواهانه و رهایی‌بخش مردم را پیش می‌برد. اما در کردستان وضع به گونه‌ای دیگر بود. ضعف جریان اسلامی، نفوذ خط‌مشی و اندیشه چپ، رادیکال و غیرمذهبی در میان مردم و وجود احزاب سیاسی، همه اینها توازن قوای متفاوتی را به وجود آورده بود. کارگران استثمار شده خواهان زندگی بهتری بودند. زحمتکشان روستا که از قید بقایای فرتوت نظام ارباب و رعیتی رهایی یافته بودند، زنان تشنه حقوق برابر، توده‌های مردمی که نمی‌خواستند بیش از این ستم ملی بر دوش‌شان سنگینی کند، همه این خواست‌ها و آرزوها در یک جنبش مقاومت توده‌ای تجلی یافته بود، جنبشی که خود را برای مقابله با رژیم تازه به قدرت رسیده‌ای که دستاوردهای انقلاب مردم را تهدید می‌کرد، آماده می‌ساخت.

در ابتدا، مرتجعین محلی و بقایای نظام پوسیده ارباب و رعیتی تلاش کردند تا با اتکا به دولت مرکزی، موقعیت از دست رفته خود را باز یابند. به همین منظور دار و دسته‌های مسلح راه انداخته بودند و زحمتکشان روستاها را مورد تهدید قرار می‌دادند. برای خنثی کردن این حرکت، کومه‌له زحمتکشان کردستان را فراخواند تا در اتحادیه‌های دهقانان دور هم جمع شوند و متشکل و مسلح از حقوق خود دفاع کنند. همزمان با نزدیک شدن زمان حمله قریب‌الوقوع رژیم به کردستان، مراکز آموزش نظامی کومه‌له در شمال و جنوب کردستان برای آماده کردن کادر جهت نیروی پیشمرگ کومه‌له ایجاد گردید. ستون فقرات نیروی پیشمرگ کومه‌له را مبارزینی تشکیل دادند که در این مراکز آموزش دیده بودند. نیروی اتحادیه‌های دهقانان تحت هدایت رهبری کومه‌له، در «مریوان، دیواندره، کامیاران، سردشت، بوکان و مهاباد»، وظیفه خود را با موفقیت به انجام رساندند. زمین‌ها بین دهقانان فقیر تقسیم گردید و دار و دسته‌های مسلح اربابان از هم پاشیدند.

شور و شوق زحمتکشانی که با دستان خود پیروزی را به دست آورده و به آینده روشن امید بسته بودند و فضای سیاسی دموکراتیکی که کل جامعه کردستان را فرا گرفته بود، این منطقه را به سنگر محکمی برای ادامه انقلاب ایران تبدیل نمود. گسترش نفوذ سیاسی و اجتماعی کومه‌له و رشد توانایی‌های آن در بسیج و سازماندهی توده‌ها که در چندین رویداد تاریخی نظیر کوچ مردم مریوان، اعتصاب عمومی یک‌ماهه مردم سنندج برای اخراج سپاه پاسداران از این شهر، راهپیمایی‌های وسیع به سوی شهر مریوان به منظور پشتیبانی از مردم این شهر، خلع سلاح نیروی مرتجع موسوم به «سپاه رزگاری» که به وسیله شیوخ منطقه راه‌اندازی شده بود، خود را نشان داد.

همه اینها که افق دیگری را برای آینده انقلاب ایران پیش‌رو داشتند، برای رژیم به قدرت رسیده اسلامی قابل تحمل نبودند. به همین دلیل پس از مدتی فریبکاری و این دست و آن دست کردن، همه درهای گفت‌وگو و مذاکره را بست و بعد از به وجود آوردن چندین فاجعه نظیر کشتارهای «قارنا و قلاتان» و جاهای دیگر، به فرمان خمینی در تاریخ ۲۸ مرداد سال ۱۳۵۸ تهاجم گسترده و وحشیانه به کردستان آغاز شد. کومه‌له مردم کردستان را به مقاومت در برابر این تهاجم در همه عرصه‌ها فراخواند. مردم کردستان از این فراخوان استقبال کردند و تاریخ پرفراز و نشیب و پر از درس و تجربه چهل و شش سال گذشته را ساختند.

از آن هنگام تاکنون، نیروی پیشمرگ کومه‌له مشوق مبارزه و مقاومت مردم بوده و خود در پیشاپیش این مقاومت، فداکاری و جانبازی بوده است. نیروی پیشمرگ کومه‌له در طول حضور خود در میدان مبارزه سیاسی و مسلحانه علیه ستم و سرکوب دولت مرکزی و در دفاع از حقوق اولیه مردم زحمتکش در خود جامعه کردستان، فراز و نشیب‌های فراوانی را پیموده و سنت‌های ارزنده‌ای را در این جامعه تثبیت کرده است.

پیشمرگ کومه‌له نه فقط مبارزی جسور و فداکار در میدان نبرد، بلکه در همان حال، سازمان‌ده و پشتیبان مبارزات مردم زحمتکش برای زندگی بهتر بوده و هست. بدون تزلزل در برابر سنت‌ها و فرهنگ عقب‌مانده ایستاده و مروج فرهنگ متعالی، پیشرو و انسانی بوده است. نیروی پیشمرگ کومه‌له نه فقط حماسه‌آفرین میدان نبرد، بلکه در همان حال پرچم‌دار برابری زن و مرد بوده است.

نیروی پیشمرگ کومه‌له، هر جا که حضور داشته از خود یادگارهای ارزشمندی در زمینه‌های اجتماعی برای بهتر کردن شرایط زندگی مردم به جا گذاشته است. نیروی پیشمرگ کومه‌له هر جا که حضور داشته، بذر آگاهی کاشته و افق سوسیالیسم را به روی مردم ستم‌دیده و زحمتکش و استثمار شده گشوده است.

بدین‌سان بود که نیروی پیشمرگ کومه‌له به یکی از ستون‌های نیرومند یک مقاومت گسترده اجتماعی تبدیل شد. مقاومتی که در نتیجه آن مردم کردستان در برابر رژیم جمهوری اسلامی سر فرود نیاوردند و پیشمرگ کومه‌له از جمله به خاطر پایداری در سنگر همین مقاومت بود که در دل مردم کردستان جای گرفت.

نیروی پیشمرگ کومه‌له، مردم کارگر و زحمتکش را بی‌وظیفه نمی‌کند و در انتظار پیروزی نظامی خود نگه نمی‌دارد، بلکه اعتماد به نفس و اتکا به نیروی خود را در آنان تقویت می‌سازد. چشم‌انداز نیروی پیشمرگ کومه‌له برای رهایی مردم کارگر و زحمتکش، انقلاب است. انقلابی که نیروی محرکه آن را کارگران و زحمتکشان تشکیل می‌دهند. چنین انقلابی نه ناشی از اراده ما، بلکه مبتنی بر واقعیات بنیادین اقتصادی و اجتماعی است. تضادهای طبقاتی، نابرابری‌ها و تبعیض‌ها و محرومیت‌های اجتماعی، فقدان آزادی‌های فردی و سیاسی، ممانعت از آزاد اندیشی و آزاد زیستن و غیره است که یک جامعه را به سوی انقلاب سوق می‌دهد، انقلاب به معنی جابه‌جایی قدرت سیاسی از اقلیتی کوچک به اکثریت تولیدکنندگان ثروت و نعمت جامعه، یعنی ایجاد تحولات بنیادی اقتصادی و اجتماعی در زندگی مردم.

نیروی پیشمرگ کومه‌له تلاش می‌کند تا به سهم خود توازن قوا را به نفع جبهه مردم کارگر و زحمتکش عوض کند و شرایط انقلاب و قیام توده‌ای را نزدیک‌تر سازد. در نتیجه فعالیت این نیرو، پیروزی نهایی در مبارزه برای تحقق اهداف مردم کردستان و تأمین آزادی و حق تعیین سرنوشت، از راه‌هایی سهل‌تر و کم‌تلفات‌تری میسر خواهد شد. مردم کردستان با پشتیبانی خود از این نیرو، با مشارکت در فعالیت‌های آن، در واقع از حرمت انسانی خود دفاع کرده‌اند. هزاران انسان بخشی از بهترین سال‌های عمر خود را در صفوف این نیرو سپری کردند و به حق به گذشته خود افتخار می‌کنند. شمار زیادی انسان‌های کمونیست و چهره‌های شناخته شده و محبوب مردم کردستان که آرزوی رهایی انسان از استثمار و از کارمزدی در دل داشتند، در صفوف این نیرو جان باختند.

اگرچه بیش از دو دهه است که این نیرو که بوسیله کومه‌له کمونیست رهبری می‌شود، در پیروی از یک سیاست اعلام شده، فعالیت نظامی علیه نیروهای جمهوری اسلامی انجام نداده است، اما هرگز جایگاه مبارزه و مقاومت مسلحانه و حقانیت آن در چهارچوب حق دفاع مشروع در استراتژی ما زیر سوال نرفته است. واقعیت این است که مبارزه مسلحانه با هجوم نیروهای رژیم اسلامی به مردم کردستان تحمیل شد. مردم کردستان آزادی می‌خواستند و چون مصمم بودند که از دستاوردهای دموکراتیکی که در جریان سرنگونی رژیم شاه به دست آورده بودند دفاع کنند، ناگزیر شدند که دست به اسلحه ببرند. دفاع از این آزادی بدون جانفشانی میسر نبود. آنان به خشونت متوسل نشدند، بلکه در برابر خشونت ایستادگی کردند و از حرمت انسانی خود دفاع نمودند. وقتی نیروهای رژیم را عقب راندند و کردستان را یک‌بار دیگر از زیر سلطه رژیم سرکوبگر خارج کردند، در بسیاری از نقاط کردستان نمونه‌های ارزشمندی هم از زندگی مدنی و دموکراتیک را تجربه نمودند.

در مناسبت روز پیشمرگ کومه‌له، یاد رفیق «سعید معینی» اولین پیشمرگ و اولین جان‌باخته کومه‌له، که روز پیشمرگ کومه‌له به یاد و خاطره وی و روز جان‌باختنش نامگذاری شده است، و یاد هزاران رزمنده و انسان شریفی را که در صحنه‌های مختلف نبرد با یکی از درنده‌ترین و تاریک‌اندیش‌ترین دیکتاتوری‌های این عصر جان باختند، گرامی می‌داریم و به خانواده‌های سرفراز و مقاوم آنان درود می‌فرستیم.

کمیته مرکزی کومه‌له

(سازمان کردستان حزب کمونیست ایران)

۳۰ خرداد ۱۴۰۴

نوشته پیام کمیته مرکزی کومه‌له به مناسبت ۳۱ خرداد روز پیشمرگ کومه‌له اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

در برنامه‌ای ویژه از تلویزیون کومه‌له در روز یکشنبه ۱۵ خرداد، رفیق ابراهیم علیزاده پس از پاسخ به چند سؤال و پس از بررسی وضعیت سیاسی کنونی ایران و کردستان، پیامی خطاب به مردم کردستان فرستادند که در شبکه‌های اجتماعی نیز منتشر شده است. کومه‌له میدیا نتورک به دلیل اهمیت این پیام، مناسب دانست آن را به‌صورت نوشتاری ترجمه و منتشر کند.

متن پیام در پاسخ به درخواست رفیق مجری برنامه:

بن‌بست‌های جمهوری اسلامی نه تنها در نتیجه آن جنگ، بلکه در نتیجه مجموعه‌ای از تغییرات مهمی که در ایران و منطقه روی داده‌اند، جامعه ایران را در آستانه یک نقطه عطف تاریخی قرار داده‌اند. چرخش در این نقطه عطف به این یا آن سو می‌تواند نتایج مثبت داشته باشد یا عوارض منفی به بار آورد. ما می‌توانیم و باید تلاش کنیم که این نقطه عطف تاریخی به نتایج مثبت منجر شود. در این رابطه چند نکته اساسی وجود دارد که بایستی مورد توجه جدی قرار بگیرد.

اول: توده‌های مردم کردستان باید این حقیقت را که تجربه همه جهان نیز همین را به ما می‌گوید، بدانند که: آزادی، برابری، رفاه، صلح، امنیت، دموکراسی و حقوق بشر، یعنی همه آن چیزهای خوبی که آرزویشان را داریم، هدیه‌ای نیستند که قدرت‌های بزرگ بر روی سینی زرین آن را به ما تقدیم کنند. این‌ها دستاوردهایی هستند که تنها با دستان توانای مردم، با آگاهی، با مبارزه پیگیر، با هوشیاری در استفاده از فرصت‌ها، قابل تحقق هستند. شاید گاهی اتفاق بیفتد که قدرت‌های بزرگ دولتی را هم سرنگون کنند، اما با اطمینان می‌توان گفت آن‌ها در جهت تأمین منافع خودشان به چنین کاری دست می‌زنند و نکته مهم این است که منافع آن‌ها بر منافع مردم استثمارشده و ستم‌دیده منطبق نیست. نمونه‌های لیبی و افغانستان و عراق و سوریه را کسی از یاد نمی‌برد. برای ما رهایی به معنای تحقق اهدافی که به آن اشاره شد، بدون مبارزه آگاهانه، سازمان‌یافته و توده‌ای نهادینه، نمی‌شود و پیروزی پایدار به بار نمی‌آورد.

دوم: نه مردم کرد و نه هیچ مردم دیگری در هیچ جای جهان، در نتیجه خیزش‌های خودبه‌خودی، بدون برنامه، بدون هدف روشن، بدون آگاهی، بدون رهبری قابل اعتماد، پیروز نمی‌شوند. اما خوشبختانه تجربه مردم کردستان و سطح مبارزه تاکنونی آن‌ها می‌تواند ملزومات یک چنین پیروزی را فراهم کند. این که ما با رژیم تضعیف‌شده‌ای طرف باشیم البته موقعیت خوبی است، اما کافی نیست، بلکه باید ظرفیت‌های بالقوه‌ای را که در بطن این جامعه وجود دارند، بشناسیم و آن‌ها را به بالفعل تبدیل کنیم. باید هوشیار بود که خشم و نفرت برحقی که در دل این مردم ستمدیده لانه کرده است، ما را به سوی حرکات احساسی که تناسبی با آگاهی و تجربه ما ندارد، سوق ندهد. اگر در چنین مقاطع حساسی نتوانیم با آگاهی و هوشیاری عمل کنیم، در واقع فرصت‌ها را از دست خواهیم داد و امر پیروزی را دشوارتر خواهیم ساخت. در این باره به تجربه کومه‌له اعتماد کنید که از دل مبارزه‌ای ۵۰ساله و بیشتر بیرون آمده، با راست‌گویی و صداقت در میان مردم شناخته شده است، بی‌ تردید فرصت‌ها را نیز می‌شناسد و از دستشان نمی‌دهد.

سوم: این که با تضعیف جمهوری اسلامی در کردستان خلأ قدرت به وجود خواهد آمد، قابل پیش‌بینی است. این خلأ را نیروی مردم می‌توانند و باید پر کنند. نوروز امسال و نوروز ۴۶ سال پیش، ظرفیت‌های درس‌آموزی را در همین زمینه به ما نشان می‌دهند. ۴۶ سال پیش پس از سقوط رژیم شاه که خلأ قدرت در کردستان به وجود آمد، مردم کردستان به سرعت آن خلأ را با تشکیل شوراها در شهرها و روستاها پر کردند. در شهر سنندج علاوه بر شورای شهر، بنکه‌های محلات تشکیل شدند. امسال در مراسم‌های توده‌ای که به بهانه نوروز و برای مدت دو ماه در همه کردستان برگزار شدند، شاهد رشد جامعه مدنی، توانایی خودسازماندهی، هوشمندی در استفاده از فرصت‌ها را در مقیاس اجتماعی دیدیم. بی‌تردید در این مقطع تاریخی هم این توانایی‌ها می‌تواند به کار بیفتند و به سرعت شوراهای محله و روستا، شوراهای کارگری و کارخانه، شوراهای شهر، بنکه‌های زحمتکشان و هر نهاد مدنی که صدا و اراده مردم را نمایندگی کند، می‌تواند تشکیل شود و جای نهادهای حکومتی را بگیرد. مردم با اقدام توده‌ای خود می‌توانند اجازه ندهند کردستان تبدیل به میدان نمایش قدرت و یا کشمکش نیروهای مسلح این حزب و آن حزب تبدیل شود. اختیار نیروی مسلح در دست آن نهادهایی قرار بگیرد که اراده مردم را نمایندگی کنند. به یاد داریم که در سال ۱۳۵۸ کومه‌له که نیروی اصلی شهر سنندج بود، تنها ۷۵ پیشمرگ داشت که از آن برای محافظت از مقرها و کادرها استفاده می‌کرد. اما بنکه‌های محلات که گرایش‌های سیاسی مختلفی هم در آن‌ها حضور داشتند، هم مسلح بودند و هم شهر را اداره می‌کردند. همان بنکه‌ها چند ماه بعد تبدیل به نیروی توده‌ای برای مبارزه پیشمرگانه در سال‌های بعد تبدیل شدند.

چهارم: هنر حزب پیشرو این است که پیروزی را با کمترین تلفات و خسارت تأمین کند. من می‌دانم که مردم برای آزادی آماده فداکاری هستند، اما بیایید طوری رفتار کنیم که همه تا وقتی که زنده هستند از ثمره آن آزادی بهره‌مند شوند. از این رو تأکید می‌کنم که باید مواظب رفتارهای ماجراجویانه باشیم. مراقب فراخوان‌های نابهنگام این و آن باشیم. یک بار دیگر تأکید می‌کنم هر گونه قیامی، اگر حاصل کار آگاهانه نباشد، سازمان‌یافته نباشد، اگر هدف اجتماعی روشنی نداشته باشد، سرنوشتش نامعلوم است. ما نمی‌خواهیم جامعه را به سوی سرنوشت نامعلوم سوق بدهیم.

پنجم: ما می‌دانیم که بدون سقوط جمهوری اسلامی، هر دستاوردی اگر حتی برای مدت زمان موقتی به دست آید، پایدار نخواهد بود. از این رو مبارزه مردم کردستان باید هماهنگ با مبارزه سراسری در تمام ایران به پیش برود و حمایت مردم هم‌سرنوشت را در تمام ایران به خود جلب کند و خود نیز پشتیبان مبارزه آن‌ها، خواسته‌ها و مطالبات آن‌ها باشد. انقلاب “زن، زندگی، آزادی” نمونه درخشانی از آن هم‌پیمانی بود. صدایی که از کردستان انقلابی برخاست و فراخوانش در تمام ایران پاسخ گرفت و شهره جهانی پیدا کرد این تجربه باید تعمیق شود و گسترش یابد.

فعالان کومه‌له در هر جایی که هستند، لازم است در این راستا عمل کنند و در انتقال درس‌ها و تجربه‌های کومه‌له در این مقطع حساس به مردم کمک کنند.

نوشته پیامی برای توده‌های مردم کردستان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

جعفر پناهی، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر شجاع ایرانی، جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن امسال (۲۰۲۵) را برای فیلم «یک تصادف ساده»، روایت درد و رنج زندانیان سیاسی ایران، دریافت کرد. او با دریافت این جایزه، در کنار خرس طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برای فیلم «تاکسی» (۲۰۱۵)، شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز برای فیلم «دایره» (۲۰۰۰)، چهارمین فیلم‌سازی است که موفق به کسب جوایز اصلی هر سه جشنواره بزرگ سینمایی جهان شده است. (سه نفر دیگر: آنری-ژرژ کلوزو، میکل‌آنجلو آنتونیونی و رابرت آلتمن). این کارگردان صاحب‌نام، پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۸۸، بازداشت، به ۶ سال حبس تعزیری، ۲۰ سال محرومیت از فیلم‌سازی، فیلم‌نامه‌نویسی، سفر به خارج از ایران و گفتگو با رسانه‌های داخل و خارج ایران محکوم شد. جعفر پناهی به دلیل نقش برجسته‌اش در سینمای ایران، چهره شناخته‌شده‌ای در جهان است.

فیلم «یک تصادف ساده»، روایت ماراتن نافرمانی مدنی مردم ایران است. مردمی که چهل و چند سال تحت حاکمیت فاشیسم دینی، مبارزه‌ای مستمر و مقاومتی پیگیر را در پیش گرفته‌اند. ساخت این فیلم، بدون مجوز حکومتی، به دور از نگاه مستمر مقامات امنیتی رژیم، روایت شیوه‌های مبارزاتی مردمان ایران است در زیر سرکوب شدید، سانسور نهادینه‌شده، دخالت بی‌شرمانه حاکمان در همه ابعاد زندگی شهروندان. پناهی با تن ندادن به بایدها و نبایدهای دستگاه‌های تفتیش عقاید قرون وسطایی حاکمیت، در کنار دیگر نام‌آوران هنر و سینمای ایران، همبستگی خود با خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» و پیروی از الگوی درخشان نافرمانی مدنی مردم ایران را به نمایش گذاشته است.

بخش بزرگی از نام‌آوران هنر و سینمای ایران، همچون کتایون ریاحی، هنگامه قاضیانی، پانته‌آ بهرام، ترانه علیدوستی، دنیا مدنی، شبنم فرشادجو، باران کوثری، ویشکا آسایش، فاطمه معتمدآریا، گلاب آدینه، افسانه بایگان، پگاه آهنگرانی، مریم بوبانی، روناک یونسی، پردیس افکاری، آیان عسگری، سهیلا گلستانی، چکامه چمن‌ماه، شقایق دهقان، شیوا ابراهیمی، آنتا هی تا همتی، در تمامی دوران خیزش انقلابی ژینا، با تن ندادن به امر و نهی‌های حکومتی، به قیمت دست کشیدن از درآمدهای بالا، به جنبش آزادی‌خواهی مردم ایران پیوستند و هم‌اکنون ممنوع‌الکار هستند. آن‌ها عطای حمایت‌های حکومتی را به لقایش بخشیدند، شجاعانه در کنار مردم ماندند و به هنر متعهد، هنر مردمی، هنر رزمنده، هنر مقاومت جان بخشیدند.

جعفر پناهی در هنگام دریافت جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن، در پیام کوتاهی به مردم ایران می‌گوید:

«من از تمام گروه‌ها با هر عقیده و مرامی در کشورم و خارج از کشورم، تمام ایرانیانی که برای آزادی، و رسیدن به مقام انسانی و رسیدن به دموکراسی تلاش می‌کنند، یک خواهش می‌کنم، تمام اختلافات را کنار بگذارید، الان مهم کشورمان هست، یکپارچگی کشور است. به امید آن‌که هر چه زودتر برسیم به آزادی. برسیم به جایی که دیگه کسی به ما نگوید چه بپوش و چه نپوش، چه بکن و چه نکن، و سینما که عشق ماست، کسی به ما نگوید چی بساز و چی نساز. به امید آن روز.»

او در این پیام کوتاه، بر سه شعار «آزادی»، «مقام انسانی» و «دموکراسی» به عنوان محور همگرایی‌ها تأکید کرد. روشن است مبارزه مردم ایران برای آزادی، تلاشی است برای به‌دست آوردن آزادی‌های بی‌حصر و استثناء، بدون قید و شرط‌های گروه‌های قیم‌مآب و دولت‌ها. همچنان‌که مبارزه برای دموکراسی، مبارزه برای حق تعیین سرنوشت مردمان کشور است برای تغییر و تأسیس نظام جدید، برای تدوین و تصویب قانون اساسی جدید و برای احترام به رأی همگانی، برابر، مستقیم و فردی همه مردم برای اداره امور زندگی خود در همه سطوح زندگی از محله تا سراسر کشور. و «مقام انسانی» تأکیدی است بر کرامت انسانی، زندگی شایسته انسانی که بدون تجدید سازمان اقتصاد و منابع کشور بر محور منافع اکثریت عظیم مردمان ایران امکان‌پذیر نخواهد بود.

اما فراموش نباید کرد که تأکید بر سه شعار «آزادی»، «مقام انسانی» و «دموکراسی» به عنوان محورهای همگرایی‌ها، نمی‌تواند به تلاشی به گردهم‌آیی «همه با هم» تبدیل شود. شعار «همه با هم» که نتایج فاجعه‌بار آن را در انقلاب بهمن شاهد بوده‌ایم. نیروهای اپوزیسیون راست (سلطنت‌طلبان، مجاهدین،…) و تمام نیروهایی که آزادی‌ها را به‌صورت مشروط می‌خواهند و دموکراسی را به معنای حاکمیت انحصاری جریان خود بر مردم به‌کار می‌برند، نمی‌توانند در همگرایی‌هایی که برای آزادی، دموکراسی، برابری و رهایی واقعی مردم ایران شکل می‌گیرد، جایی داشته باشند.

تأکید بر یکپارچگی سرزمینی، در کشور رنگین‌کمانی و چندملیتی ایران، تنها با تن دادن به حق تعیین سرنوشت ملیت‌های کشور و مبارزه برای اتحاد داوطلبانه آن‌ها امکان‌پذیر است.

ما دریافت جایزه نخل طلا و جایزه شهروندی جشنواره کن را به جعفر پناهی، به همه هنرمندان و سینماگران متعهد و مردمی، به همه زندانیان سیاسی که عنصر الهام‌بخش این فیلم بوده‌اند، به همه مبارزان علیه سانسور و دخالت‌های حکومتی در زندگی مردم و به پیش‌برندگان نافرمانی مدنی الهام‌بخش و ستایش‌برانگیز مردم ایران تبریک می‌گوییم. ما بر این باوریم که مبارزه برای آزادی، دموکراسی و کرامت انسانی در راستای تحقق اهداف خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» است. مبارزه شکوهمند مردمی که در جنگی فرسایشی با فاشیسم دینی حاکم، تمامی ابعاد زندگی اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی کشور را به سمت یک دگرگونی اساسی رهنمون ساخته است.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد انقلاب مردم ایران

زنده باد آزادی، دموکراسی و سوسیالیسم

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

یکشنبه ۴ خرداد ۱۴۰۴ برابر با ۲۵ می ۲۰۲۵

اعلامیه مشترک شماره: ۱۰۶

نوشته جایزۀ نخل طلای «یک تصادف ساده»، تجلیل از ماراتن نافرمانی مدنی مردم ایران اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

اعتصاب سراسری کامیونداران و کامیون رانان که از روز پنجشنبه اول خردادماه آغاز شده بود در روز جمعه دوم خرداد نیز ادامه یافت. رانندگان معترض اعلام کرده اند که در اعتراض به مطالبات صنفی محقق نشده شان،  اعتصاب به مدت یک هفته ادامه خواهد داد. این اعتصاب سراسری تاکنون شهرهای تهران، اراک، کرمانشاه، قزوین، بندرعباس، تبریز، سیرجان، یزدانشهر(استان اصفهان)، دره شهر(استان ایلام)، اسلام آباد غرب، بندرخمینی، ایذه (استان خوزستان)، مه ولات (استان خراسان رضوی)، فسا و کازرون (استان فارس)، اسدآباد (استان همدان)، دیواندره و (استان کردستان)، روستای دهله (مسیر استراتژیک ارتباطی کازرون به بوشهر)، اتوبان غدیر در تهران، جاده‌های مشهد، مرز باشماق در استان کردستان و مرز پرویزخان در کرمانشاه را در برگرفته است.

اعتصاب کنندگان در اعتراض به “افزایش روزافزون هزینه ها و عوارض”، “پایین بودن درآمد”، “کاهش سهمیه و گران شدن سوخت”، “توزیع ناعادلانه ی بار”، “وضعیت اسفناک جاده ها”، “سهمیه سوخت”، “کمیسیون باربری ها”، “بیمه تامین اجتماعی” و دیگر دشواری های کاری به اعتصاب سراسری پیوسته اند. یکی از رانندگان معترض می گوید:«ما سال‌هاست با هزینه‌های سنگین، تورم افسارگسیخته و درآمد پایین دست ‌و‌پنجه نرم می‌کنیم. دیگر تحمل ادامه این وضعیت ممکن نیست». فراخوان اعتصاب کامیون‌داران بلافاصله پس از انتشار خبر سه نرخی شدن گازوییل در شبکه‌ها منتشر شد. یک روز پیش از اعتصاب سراسری کامیون‌داران، هیات دولت ۳ نرخی شدن گازوئیل را به تعویق انداخت و بر حل مشکل بیمه و بازنشستگی آنان تاکید کرد؛  اما این تصمیم فریبکارانه دولت موجب لغو اعتصاب نشد.

در سال ۱۳۹۷ نیز رانندگان با برگزاری چندین مرحله اعتصاب، توانستند توجه افکار عمومی و مسئولان را به بخشی از مطالبات خود جلب کنند. اما بسیاری از وعده‌ها عملی نشد و ریشه نارضایتی‌ها ادامه یافته است. با این حال برخی سازمان‌دهندگان با درس گرفتن از گذشته تاکید کرده‌اند که در برابر همکارانی که اعتصاب را شکسته‌اند دست به خشونت نخواهند برد و در بیانیه‌های خود چندین بار بر خشونت‌پرهیزی اعتصاب تاکید کرده‌اند. در این دور از اعتصابات، برعکس همیشه، تاریخ روز و مکان اعتصاب به دقت از سوی گیرندگان ویدیو ذکر شده است. این کار علاوه بر کمک به مخاطبان، خبرنگاران و پژوهشگران مستقل، همچنین جلوی شایعه‌سازی‌های هدفمند را می‌گیرد.

چند روز قبل از اعتصاب سراسری کامیون رانان و کامیون داران در روز شنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۴،  شاهد اعتصاب نانوایان در شهرهای اصفهان، مشهد، اهواز، ماهشهر، قم، بیرجند، کرمان، زاهدان، بوشهر، ایلام، سنندج، شیراز، یزد، یاسوج، مشهد، و کرمانشاه بوده ایم. آنها در اعتراض به نرخ فعلی نان، افزایش هزینه‌های تولید از جمله قیمت آرد آزاد، قبض‌های بالای برق و گاز، بیمه و مالیات، اجاره زیاد مغازه‌ها، تأخیر در پرداخت یارانه  نان، اختلالات در سامانه نانینو، هزینه‌های سنگین تولید نان و قطعی‌های مکرر برق دست از کار کشیدند و  در  مقابل ادارات صنعت، معدن و تجارت و فرمانداری‌ها تجمع کردند.

اعتصابات سراسری کامیون رانان و کامیون داران در کنار اعتصاب سراسری نانوایان، جلوه ای از اعتراضات زحمتکشانی است که زیر بار بحران اقتصادی ، تورم لجام گسیخته، مدیریت نارکارآمد کمرشان شکسته و وضعیت زندگی شان روز به روز سخت تر می شود. حاکمیت تلاش می کند  فشار سنگین ناشی از ورشکستگی های عظیم  و کمبود برق، گاز، بنزین، گازوئیل و حتی آرد و نان را با عنوان فریبنده “ناترازی” ها بر دوش کارگران، مزد و حقوق بگیران و زحمتکشان بیاندازد. حاکمیتی که در تلاش است با چند نرخی کردن گازوئیل فشار بر کامیونداران و کامیون رانان و با گران کردن آرد فشار بر نانوایان  را افزایش دهد، حتی حاضر نیست از ریخت و پاش های نجومی برگزاری مراسم سالگرد مرگ ابراهیم رئیسی عضو “هیئت مرگ قتل عام زندانیان سیاسی تابستان ۶۷” جلوگیری کند. حاکمیت فاشیستی به جای حذف بودجه های کلان نهادهای مذهبی ـ انگلی همچون “جامعه المصطفی”، “بنیاد خمینی” و دها نهاد دیگر، قصد دارد فشارهای ناشی از ورشکستگی و فروپاشی اقتصادی را  بر زحمتکشان تحمیل کند. این حاکمیت فاسد ایدئولوژیک با هزینه کردن مستقیم دو تریلیون دلار برای قمار بی ثمر هسته ای که با محاسبه هزینه های ناشی از تحریم های امپریالیستی به پنج تریلیون دلار می رسد، نه تنها اقتصاد را به نابودی کشانده، بلکه زیرساخت های تولیدی و حمل و نقل کشور را نیز ویران ساخته و حتی قادر به تولید برق نیز نشده است.

ما به عنوان مدافعان حقوق کارگران و زحمتکشان، از اعتصابات سراسری کامیون رانان و کامیون داران و نانوایان و از اعتراضات هفتگی بازنشستگان و  بخش های مختلف کارگری با قاطعیت دفاع  می کنیم.  ما با تأکید بر حقوق مسلم همه بخش های کارگری و همه اصناف، از مطالبات صنفی آنها دفاع کرده و همه بخش های کارگری و زحمتکشی کشور را به سازماندهی گسترده تر و اتحاد مستحکم تر برای پیگیری مطالبات خود و گسترش همگرایی های هر چه بیشتر فرامی‌خوانیم. ما بر این باوریم که سال ۱۴۰۴، سال گسترش اعتراضات مطالباتی و طبقاتی همه اقشار گوناگون مردم خواهد بود. از این رو تاکید  بر سازمانیابی گسترده تر، همگرائی های هر چه بیشتر و ایجاد جبهه واحد کارگری میان بخش های هرچه گسترده مزد و حقوق بگیران و همراه شدن آن ها با اعتراضات سراسری بخش های دیگر مردم  برای مقابله با حاکمیت و کارفرمایان در تحمیل فشار بحران اقتصادی بر مزد و حقوق بگیران و اصناف گوناگون ضرورتی تام خواهد داشت. تنها از این طریق است که کارگران و زحمتکشان و همه مردم قادر خواهند بود به تدریج به شکل دهی به ارگان های قدرت مردمی مبادرت کرده و جایگزین واقعی بر ویرانه های جمهوری اسلامی بنا کنند.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد انقلاب مردم ایران

زنده باد آزادی؛ دمکراسی و سوسیالیسم

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

جمعه ۲ خرداد ۱۴۰۴ برابر با  ۲۳ می ۲۰۲۵

اعلامیه مشترک شماره: ۱۰۵

نوشته از اعتصابات سراسری کامیون رانان، کامیون داران و نانوایان دفاع می کنیم اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

اول ـ   ارزیابی از وضعیت جنبش کارگری  

اردیبهشت ماه برای جنبش کارگری، بویژه بر متن جایگاه اول ماه مه، روز جهانی کارگر، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از این رو نگاهی به دستاوردهای جنبش کارگری در فاصلۀ اول ماه مه سال پیش و امسال، می تواند برای پیشروی این جنبش بر متن جنبش انقلابی «زن ، زندگی، آزادی» از اهمیت ویژه ای برخوردار باشد. در بررسی دستاوردهای جنبش کارگری باید توجه داشته باشیم که بخش صنعتی جنبش کارگری ایران در متن فروپاشی اقتصادی، تعطیلی شصت درصد واحدهای تولیدی، رکود تورمی، سرکوب خشن فاشیستی و فشار هدفمند و مستمر نئولیبرالیسم هار ، به مبارزات خود ادامه داده است. از این رو می توان گفت که مبارزات صنفی، اقتصادی و مطالباتی بخش تولیدی و صنعتی و بخش خدمات در سخت ترین شرایط و بر متن سرکوب خشن و وجود ارتش گسترده  بیکاران و ذخیره نیروی کار به پیش رفته است. روشن است این مبارزات که برای مقابله با تعرض لجام گسیخته وهمه جانبه رژیم صورت می گیرد، خصلت مقاومت و دفاعی دارد. اما علیرغم فشارهای سنگین سیاسی و معیشتی، مبارزات بخش های گوناگون جنبش کارگری در یک سال گذشته به لحاظ تعداد، افزایش چشمگیری داشته است.  نگاهی به مبارزات کارگران بخش نفت، گاز و پتروشیمی، صنایع ساختمانی و پرستاران و بازنشستگان، این وضعیت را به روشنی بیان می کند. اما علیرغم این وضعیت بشدت نابرابر و سخت، جنبش کارگری دستاوردهای قابل اتکائی داشته که لازم است به آنها توجه شود؛

۱ـ رشد و گسترش سازمانیابی در میان بخش های گوناگون جنبش کارگری مهمترین دستاورد جنبش طبقاتی است. این امردر میان معلمان به شکل درخشانی به پیش می رود. در میان پرستاران، عنصر سازمانیابی با روندی قابل رویت در حال پیشروی است. در دیگر بخش های جنبش کارگری نیز نطفه های قابل اتکایی از سازمانیابی شکل گرفته و قوام یافته است. از این رو می توان سازمانیابی بر متن مبارزات تدافعی را مهمترین دستاورد جنبش کارگری ایران در سال گذشته به حساب آورد. همین یک دستاورد بسیار مهم، زمینه پیروزی های بعدی را فراهم خواهد کرد. هر چند این جنبش به علت توازن قوا در شرایط حاضر، بر متن فروپاشی اقتصادی، در رسیدن به خواست های صنفی دستاوردهای مطالباتی ملموسی نداشته است، اما تردیدی در این حقیقت غیرقابل انکار نیست که هم زمان با سازمانیابی بخش های گوناگون کارگری، جریانات سازمانیافته، بر استقلال خود از جناح های حکومتی تاکید کرده اند و از زیر نفوذ و تاثیرگذاری جریانات قیم مآب خارج شده اند، بر زمین سفت واقعیت های داخل کشور استوار مانده  و سرنوشت تشکل های خویش را خود در دست گرفته اند.

۲ـ عنصر همگرائی میان بخش های جنبش کارگری بسیار امید بخش است. همگرائی میان معلمان، پرستاران، کارگران حمل و نقل، کارگران بخش های تولیدی و صنعتی و جنبش گسترده بازنشستگان بخش های گوناگون، روز به روز گسترده تر و عمیق تر می شود. این همگرائی ها را می توان در حمایت های متقابل، در تظاهرات و گردهم آیی های مشترک میان بازنشستگان بخش های گوناگون و شاغلان، در اطلاعیه های حمایتی، در اعلامیه های مشترک و در برگزاری مراسم گرامی داشت از زندانیان و خانواده های شان به روشنی دید. در یک کلام، بخش های محتلف جنبش اعماق، شاخه های هم سوی خود را یافته و در آغوش گرفته است. این همگرائی بر متن سرکوب خشن فاشیستی علیه فعالان صنفی بخش های گوناگون، نشانه شجاعت، جسارت و قدرت درونی این جبنش های متحد و همگراست.

۳ـ فرموله کردن خواست های روشن از دیگر دستاوردهای این جنبش است. جنبش کارگری در بخش های گوناگون خود توانسته خواست های خود را تاحدی به روشنی فرموله کند، به سطح خواست های سراسری برساند و نشان دهد که برآورده شدن این خواست ها نه با اقدامات اقتصادی بلکه با یک اقدام هماهنگ سیاسی امکان پذیر است. شعار «نه مجلس، نه دولت، نیستند به فکر ملت» را می توان عصاره این تلاش هماهنگ دانست. از این رو تدوین خواست های روشن از سوی بخش های گوناگون جنبش کارگری یکی از دستاوردهای بسیار روشن این جنبش است. خواست هایی همچون آموزش، بهداشت و درمان رایگان، تامین اجتماعی فراگیر، امنیت شغلی، مسکن قابل زیست و قابل پرداخت، برچیده شدن شرکت های پیمانی، تدوین قانون کار با شرکت تشکل های مستقل کارگری، تضمین ایمنی کار، پرداخت به موقع دستمزد، افزایش دستمزدها بر اساس سبد هزینه ها، خواست هایی است که به صورت مرتب در مبارزات کارگری طرح و تبلیغ می شود.

بیان بخشی از این خواست های روشن در سخنان رهبر رژیم و درخواست از مقامات اجرایی برای حل آنها نشان می دهد که راس هرم قدرت پیام پائین را شنیده، از گسترش آن ترسیده و برای جلوگیری از پیشروی و انفجار اجتماعی در حال برنامه ریزی است. علی خامنه ای در دیدار خود با کارگران گزین شده توسط نهادهای امنیتی در شنبه بیستم اردیبهشت ماه به مناسبت هفته کار و کارگر نشان داد که حاکمیت تا چه حد نسبت به جنبش مطالباتی و اعتراضات کارگری و گردش به چپ اعماق جامعه نگران شده است. او در این دیدار بر محورهایی همچون “امنیت شغلی” ، “ایمنی محیط کار”، “مهارت‌افزایی”، “شریک کردن کارگران در سود تولید” و “حمایت از تولیدات داخلی” و “راه اندازی واحدهای تعطیل شده” تاکید کرد. اما در میان سخنان او تاکید آشکار او بر نقش کمونیست ها و جریانات مارکسیستی در محیط های کار نشان داد که از حرکت های کارگری بشدت نگران است. او حرکت های کارگری را محکوم کرد و گفت: “تلاش‌های جریان‌های کمونیستی برای تعطیلی و فلج کردن تولید در ابتدای انقلاب، امروز هم با همان انگیزه‌ها وجود دارد اما هم آن روز و هم امروز، کارگران ما در مقابل آنها ایستاده و با مشت محکم به دهان آنها کوبیده‌اند.” او در جایی دیگر از سخنانش با تاکید بر ضرورت همکاری و همگرائی کارگران با کارفریان و تاکید بر سازش طبقاتی می گوید:” در فلسفه مارکسیستی، محیط کار و زندگی، محیط تضاد و دشمنی است و کارگر باید با صاحب کارخانه دشمن باشد که با این فکر غلط سال های طولانی خود و دنیا را معطل کردند اما اسلام، محیط کار و زندگی را محیط ائتلاف و همکاری و هم‌افزایی می‌داند بنابراین در محیط کار هر دو طرف باید صمیمانه به پیشرفت کار کمک کنند.” روشن است که یکی از هدف های رهبر رژیم درنسبت دادن مبارزات کارگران به کمونیست ها، تسهیل سرکوب فعالان کارگری از سوی نهادهای امنیتی سرکوبگر رژیم است.

۴ـ همبستگی با دیگر بخش های جنبش انقلابی مردم، یکی دیگر از دستاوردهای جنبش مطالباتی ـ طبقاتی کارگری است. واقعیت این است که جنبش «زن، زندگی، آزادی» با رهبری شجاعانه زنان “خاکریز حجاب” را فتح کرده، چهره شهرها را دگرگون ساخته، ساختارهای خانواده ها را تغییر داده و با سرعت بالائی به سمت اعماق در حرکت است. وزن زنان پائین جامعه از جمله زنان خانه دار، معلم، پرستار و زنان محلات فقیر نشین و حاشیه شهرها در این جنبش، آن را از جنبشی برای “آزادی پوشش” به جنبشی درمسیر”رفع تبعیض های گوناگون” و “مبارزه علیه استثمار و بهره کشی” و حق شهروندی برابر و حاکمیت مردم رهنمون ساخته است. از این رو پیوند جنبش های آزادیخواهانه ضد تبعیض با جنبش مطالباتی ـ طبقاتی کارگری توانسته است قدرت این جنبش را گسترده تر سازد، به قوام آن بیافزاید و بر تداوم آن تاکید کند. وحشت حاکمیت و همه مرتجعان از جنبش «زن، زندگی، آزادی» در همین نکته نهفته است. این جنبشی است از اعماق جامعه با خواست های بسیار روشن دمکراتیک، سکولار، مترقی و ضد سرمایه داری. وزن قابل تحسین جنبش مطالباتی ـ طبقاتی در جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»، این جنبش را از جنبشی برای براندازای ضربتی و گاه به نفع جریانات موج سوار به جنبشی در جنگیفرسایشی  با هدف تدوین برنامه های روشن و چشم انداز دقیق و شکل دهی به نهاد های قدرت مردمی از پائین مبدل ساخته است. خشم همه نیروهای موج سوار از این جنبش را باید در همین نکته دید.

دوم ـ مبارزه معلمان در زیر سرکوب، علیه کالائی سازی آموزش  

در میان جنبش کارگری، معلمان به عنوان مهمترین بخش این جنبش، مبارزات گسترده ای برای تحقق خواست محوری آموزش رایگان و برای کمک به رشد و گسترش جنبش مطالباتی انجام داده اند. واقعیت این است که حاکمیت جمهوری اسلامی با کالائی سازی آموزش، ضربات سنگینی بر آموزش عمومی کشور زده است. این تلاش باعث شده تا تعداد دانش آموزان خارج شده از چرخه تحصیل بشدت افزایش یابد و امکان فرزندان کارگران و زحمتکشان در راهیابی به دانشگاه و تحصیلات عالی بشدت کاهش یابد. بر پایه آخرین آمار قبولی دانشگاه ها امسال، مدارس تیزهوشان  ۷۲.۵ درصد قبولی، مدارس غیر انتفاعی  ۲۲.۵ درصد قبولی ، مدارس دولتی ۲.۵ درصد قبولی و  مدارس نمونه دولتی  ۲.۵ درصد قبولی را داشته اند. آین آمار نشان دهنده آن است که ، فرزندان کارگران و زحمتکشان از دایره آموزش عالی به بیرون پرتاب شده اند.  بر بستر سیاست کالائی سازی آموزش، در هم شکستن تشکل های  معلمان و اتمیزه کردن این قشر کارگری نیز در دستور کار حاکمیت اسلامی قرار گرفته است. تا جایی که می توان گفت سه عامل تشکل‌زدایی، رشد بی‌ثبات کاری(معلمان پیمانی، معلمان خرید خدمات و معلمان مدارس غیرانتفاعی) و ارزان‌سازی نیروی کاری آموزشی از عوامل اصلی هر چه بیشتر کالایی‌سازی نیروی کاردر بخش آموزشاست. بر پایه ارزیابی های جامعه شناسان، شمار معلمان خرید خدمتی از هشت هزار نفر در سال ١٣٩٥ به ۲۷ هزار نفر رسیده است.

۲۰۰ هزار معلم در مدارس غیردولتی تدریس می‌کنند. حدود ۱۵ درصد معلمان پیمانی هستند. در این راستا رشد ۱۹۳ درصدی مدارس غیرانتفاعی، کاهش سرانه آموزش و نبود آموزش رایگان، نظام آموزش عمومی ایران را به کالای لوکس که به تدریج از دسترس فقرا خارج شده، تبدیل کرده است. ۳۳ درصد جمعیت دانش‌آموزی در مدارس غیردولتی و خاص (تیزهوشان، نمونه، هیئت امنایی و شاهد) مشغول به تحصیل هستند و بقیه دانش‌آموزان که فرزندان فرودستان و طبقه کارگر هستند در مدارس دولتی عادی با کلاس‌های شلوغ، امکانات کم و کیفیت آموزشی پایین مشغول به تحصیل هستند. موضوعی که خود نشان‌دهده طبقاتی بودن آموزش عمومی در ایران است.

بر متن چنین وضعیت نگران کننده و عزم حاکمیت برای درهم شکستن مقاومت و مبارزه معلمان، جنبش سازمان یافته معلمان درجدال طولانی خود با حاکمیت فاشیستی، از یک سو در زیر فشارهای سنگین دستگاه سرکوب و از سوی دیگر مشکلات پیکار درازمدت و تاثیرات آن بر فعالان درون  جنبش قرار داشته و مانند هر جنبشی نیاز به بازسازی و انطباق خود در شرایط جدید دارد. تردیدی نیست که فعالان میدانی جنبش بهتر از هر کس دیگر بر این مشکلات اشراف داشته و قادر به راه یابی برای پاسخ به چالش های پیشارو  و نوسازی جنبشی هستند که نه یک دوی سرعت بلکه ماراتنی است که به قول آن ها استقامت، تفکر و سازمان‌یافتگی شرط پیروزی درآن است. با این حال در ارزیابی از وضعیت جنبش معلمان و تاثیرات مبارزات آنها و ویژگی های تشکل های صنفی فرهنگیان ایران، ضرورت دارد بر نکات زیر تاکید شود؛

۱- تشکل های صنفی معلمان، نهاد های صنفی هستند ، اما از آنجا که حاکمیت مسئله آموزش را امری ایدئولوژیک می داند، بنابراین این تشکل ها در چهارچوب فعالیت صنفی خود، مجبورند تا همچون تشکلی اجتماعی و سیاسی نیز عمل کنند. از این روست که حاکمیت با تشکل های صنفی و سازماندهی سر ناسازگاری دارد. تشکل‌های صنفی از قدرتمندترین نهادهای مردمی برای کنترل قدرت حاکمیت و نظارت بر اعمال آن هستند و به همین دلیل دهه‌هاست که فعالان صنفی زیر تیغ فشار و مجازات های ظالمانه قرار می‌گیرند تا دست از فعالیت صنفی بردارند.

۲-ـ جنبش گسترده معلمان و تشکل های صنفی شان، یکی از موتورهای مبارزه برای افزایش دستمزد و تامین حداقل های زندگی برای فرهنگیان و همه مزد و حقوق بگیران محسوب می شوند. واقعیت این است که فشار معیشتی دهشتناک بر جامعه فرهنگیان شاغل و بازنشسته در متن فروپاشی اقتصادی و تورم لجام گسیخته، آن چنان بالاست که بدون مبارزه برای دستمزدهای متناسب با سبد هزینه شایسته زندگی انسانی، تمرکز بر آموزش نیز کاهش می یابد. باید بر این نکته تاکید کنیم که وظیفه اصلی تورم، خالی کردن جیب مزد و حقوق بگیران است. بی جهت نیست که حاکمیت اسلامی در تمام دوران حاکمیت خود از یک سیاست تورمی دفاع کرده است. از این رو تمرکز مبارزات صنفی معلمان بر افزایش دستمزد و ایجاد شرایط زندگی معیشتی حداقلی این نیروی عظیم را به موتور قدرتمند جنبش مطالباتی مزد و حقوق بگیران و به عنصر متحد کننده آن مبدل کرده است.

۳-تشکل های صنفی فرهنگیان،  اساسا بر استقلال خود از حکومت و عناصر زرد وابسته به حکومت تاکید می  کنند. برخورد این تشکل ها با تلاش های جریان های قیم مآب و سازمان معلمان وابسته به اصلاح طلبان بسیار گویاست. هر چند در میان معلمان، گرایشات سیاسی بسیار متنوعی وجود دارد.

۴-تشکل های صنفی فرهنگیان، عملا  یک اتحادیۀ سراسری است. این ویژگی با وجود چند ده تشکل صنفی معلمان بسیار گویاست. هیچ تشکل دیگر کارگری و حتی دانشجویی چنین خصوصیت آشکاری ندارد.

‌۵- تشکل های صنفی فرهنگیان، از ذخیره گسترده کادر هایبسیار آگاه بر خوردارند. علیرغم موج گسترده دستگیری ها، احضارها، اخراج ها، تبعید ها، فراری دادن ها در فضای سرکوب خشن فاشیستی، این تشکل ها توانسته اند مسئله جانشین سازی دمکراتیک را با قدرت به پیش برند.

۶- تشکل های صنفی معلمان بدلیل ارتباط فعال شان با دانش آموزان و با خانواده های آنان از قدرت بسیج فوق‌العاده و پشتوانه حمایتی بزرگی برخوردارند. این ظرفیت گسترده، در شرایط حرکت های بزرگ توده ای می تواند بسیار تاثیرگذار باشد. تاکید معلمان بر “ضرورت تشکیل کمیته‌های مستقل دانش‌آموزی” بسیار گویاست. از نگاه آن ها،  کمیته‌های مستقل دانش‌آموزی، برخلاف نهادهای رسمی، می‌توانند بستری برای سازماندهی مقاومت، طرح مطالبات واقعی و پیوند با جنبش‌های معلمان و دیگر گروه‌های فرودست باشند. این پیوند، زمینه‌ساز اتحاد طبقاتی و ایجاد نیروی اجتماعی مؤثر برای تغییر ساختارهای نابرابر آموزشی و دفاع از حقوق دانش‌آموزان و معلمان می‌شود.

۷ ـ تشکل های صنفی فرهنگیان و فعالان صنفی معلمان نیروی همگرایی گسترده ای در اختیار دارند.

آن ها می توانند نیروی متحد کننده با دیگر بخش های کارگری همچون پرستاران،کارگران بخش های تولیدی و صنعتی، کارگران حمل و نقل و تشکل هایی همچون کانون نویسندگان بوده و هم زمان عنصر متحد کننده در میان فعالان جنبش ملیت های تحت ستم باشند و پیوندشان با جنبش دانشجویان نیز تردید بردار نیست.

با چنین ویژگی هایی می توان دید که علیرغم تعلیق ها، اخراج ها، دستگیری ها، احضارها و دادگاهی کردن های مداوم فعالان صنفی معلمان، تشکل های صنفی معلمان با قدرت بیشتری به دفاع از حقوق معلمان و دانش آموزان و دفاع از آموزش رایگان ادامه می دهند. این مبارزات همچون خاری در چشم حاکمیت عمل می کند. طبعآ ترس حاکمیت از جنبش کارگری که در سخنان رهبر رژیم صراحت یافته، در مورد معلمان با شدت بیشتری نمایان خواهد شد. بر گماردن فردی نزدیک به جبهه پایداری در سمت وزیر آموزش و پرورش نشان دهنده چنین ترس و هراسی است.

سوم ـ حاکمیت جمهوری اسلامی  ناگزیر از توافق با ترامپ  

دور چهارم مذاکرات نمایندگان جمهوری اسلامی با نمایندگان ترامپ در مسقط برگزار شد. این مذاکرات از سوی ترامپ هم مذاکراتی مثبت و دلگرم کننده تلقی شد. تا اینجای مذاکرات روشن شده است که حاکمیت جمهوری اسلامی در تلاش است تا این مذاکرات به نتیجۀ حتی حداقلی، دست یابد. حاکمیت اسلامی متوجه شده که هزاران میلیارد هزینه در صنعت هسته ای دستاوردی نداشته و در تلاش است تا راه را برای لغو تحریم ها و خروج از بحران اقتصادی هموار ساخته و از این طریق  با خروج از بن بست کنونی خود را در مقابله با جنبش مردمی تجهیز کند. فرمولاسیون های عباس عراقچی از یک سو و سکوت معنا دار تمامی سران حاکمیت در برابر تعرضات و خط و نشان کشیدن های ترامپ و نمایندگانش از سوی دیگر، نشان می دهد که جمهوری اسلامی در تلاش است تا با زیر پا گذاشتن خط قرمزهای خود با قاتل قاسم سلیمانی به  توافقی دست یافته و از بن بست کنونی خارج شود.  ریشه این رویکرد جمهوری اسلامی را درکجا باید جستجو کرد؟ در این رابطه باید روی چند محور تاکید نمود:

۱ـ حاکمیت اسلامی در تمامی سیاست های ایدئولوژیک خود، هم در عرصه داخلی و هم در عرصه خارجی به سختی شکست خورده است. پذیرش این شکست در عرصه داخلی بشدت خطرناک است، اما پذیرش این شکست در نوشیدن جام زهر در عرصه خارجی می تواند قابل هضم باشد. تلاش حاکمیت آن است که این شکست را به شیوه ای مدیریت کند که ریزش هواداران رژیم قابل کنترل باشد. دراز کردن دست دوستی به طرف آل سعود، پائین کشیدن فتیله ماجراجویی هایی منطقه ای، تلاش برای برقراری روابط با همسایگان و پذیرش فروپاشی محور مقاومت، نشانه های این وضعیت است. امروز حاکمیت نمی تواند در برابر پیشرفت های چشم گیر شیخ نشین های جنوبی خلیج فارس و حتی ترکیه، مردم کشور را توجیه کند. این نکته ای است که ترامپ در سخنرانی اش بر سر میز شام محمدبن سلمان ولیعهد عربستان بر آن انگشت گذاشت و سران رژیم اسلامی را به سخره گرفت.

۲ـ حاکمیت اسلامی در داخل کشور زیر سنگین ترین فشار جنبش مردمی است. پیروزی های جنبش «زن ، زندگی ، آزادی»، بحران درون حاکمیت را بشدت گسترش داده است. در جامعه ای که زنان بی حجاب تابوت یک نویسنده زن را بر دوش می گیرند تا به خاک بسپارند، روشن است که خط قرمزهای حکومت اسلامی در هم شکسته و “خاکریز حجاب” توسط مردمفتح شده است.  در کنار جنبش زنان، جنبش های مطالباتی نیز رهبر رژیم و دیگر سکانداران قدرت و الیگارش های غارتگر را بشدت هراسان ساخته است. این عامل اصلی عقب نشینی های حاکمیت در سیاست خارجی و تلاش برای رسیدن به توافق با کمترین هزینه است.

۳ـ سیاست نگاه به شرق حاکمیت نتوانسته است به آمال و آرزوهای حاکمیت جامه عمل بپوشاند. نه چین و نه روسیه قادر نبودند و یا نخواستند به نیازها و درخواست های جمهوری اسلامی پاسخ در خوری دهند. از این روست که جمهوری اسلامی حالا تلاش می کند دعوت از سرمایه های غربی برای راه اندازی چرخ های اقتصادی کشور را به یک اهرم  و ابزار جذاب برای طرف آمریکایی مبدل سازد.

۴ـ سیاست ترامپ برای آرام نگهداشتن خاورمیانه و گسترش تجارت با کشورهای ثروتمند عربی از یک سو و اختلاف نظرها میان او و نتانیاهو از سوی دیگر، فرصتی در اختیار جمهوری اسلامی گذاشته تا بتواند از این وضعیت بهره برداری کند. به نظر می رسد که کشورهای عربی نیز در تلاشند تا توافقی میان جمهوری اسلامی و آمریکا ایجاد شود و بتوانند از وزنه جمهوری اسلامی در برابر اسرائیل استفاده نمایند. این نکته ای است که جمهوری اسلامی نیز تلاش می کند از وزن این کشورها برای تاثیرگذاری بر ترامپ بهره جوید.

۵- واقعیت این است که قمارهسته ای پرهزینه حاکمیت اسلامی،ضربات جبران ناپذیری به اقتصاد کشور و در درجه اول به موقعیت اقتصادی اجتماعی مزد و حقوق بگیران واکثریت عظیم مردم ایران وارد ساخته است.

در نتیجه این ماجراجویی و بی توجهی به نیازهای واقعی اقتصادی و زندگی مردم در شرایط حاضر بحران تامین برق درکشورنه فقط فشارسنگینی به بنگاه های اقتصادی ونظام آموزشی کشور وارد می سازد بلکه حتی زندگی روزمره مردم را نیز دچار اختلالات جدی کرده است. به دیگر سخن صنعت هسته ای حتی در تامین نیازهای حداقلیانرژی کشور نیز نتوانسته است دستاوردی داشته باشد. این واقعیت نشان می دهد در کشوری برخوردار از ذخائر بالقوه عظیم انرژی و دارای امکانات جغرافیائی بی نظیر برای تولید انرژی پاک خورشیدی و همچنین انرژی بادی ، قمار هسته ای پرهزینه حاکمیت اسلامی به مثابه یک حماقت تاریخی، نه قابل توجیه است و نه قابل دفاع. امروز اکثریت قریب به اتفاق مردم ایران با پوست و گوشت خود به این نتیجه رسیده اند که شعار “هسته ای را رهاکن فکری به حال ما کن”، بیان ورشستگی این سیاست بی ثمر است. ما به عنوان نیروهای چپ که از منافع اکثریت مردم تحت ستم و استثمار دفاع می کنیم، همواره مخالف سیاست پرهزینه و خطرساز هسته ای بوده ایم که از طرف رژیم اسلامی به بهای فقر، تورم، بیکاری و نبود امنیت و رفاه به پیش برده شده است. حاکمیت اسلامی باید سرنگون شود و حق ندارد از طریق تعیین خط قرمزهای بی ثمر،  برای سطوح مختلف قمار پرهزینه و کم اثر هسته ای ، با سرنوشت مردم ایران بازی کند. زندگی شایسته انسانی حق مسلم مردم ایران است.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد انقلاب مردم ایران

زنده باد آزادی؛ دمکراسی و سوسیالیسم

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

شنبه ۲۷ ارديبهشت ۱۴۰۴ برابر با  ۱۷ می ۲۰۲۵

ارزیابی مشترک شماره ۴۴

نوشته حاکمیت اسلامی، سازش با قدرت های امپریالیستی تلاش برای مهار جنبش انقلابی مردم اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

در ششم اردیبهشت ۱۴۰۴ ، چهار انفجار در سوله های “سینا”و “بتا” متعلق به بنیاد مستضعفان که در فاصله مکانی ۵۰۰ تا ۷۰۰ متری تا یک کیلومتر از یکدیگر قرار داشتند، در اوج زمان کاری، جان صدها کارگر را گرفت و نزدیک به ۲۰۰۰ کارگر را با جراحات شدید راهی بیمارستان کرد. در سوله های “سینا” و “بتا” صدها نفر در زمان انفجار مشغول به کار بوده اند.

از نخستین لحظات وقوع حادثه، حکومت اسلامی همانند رویه‌همیشگی خود، با انتشار اخبار ضدونقیض، اعمال سانسور گسترده و جلوگیری از اطلاع ‌رسانی مستقل، شرایطی را فراهم ساخته که عمداً دلایل اصلی این فاجعه در هاله‌ای از ابهام باقی بماند.  ابهام‌های موجود، طیفی از احتمالات واقعی را مطرح می سازد: از سوءمدیریت و سهل‌انگاری مقام‌هایمسئول گرفته تا فساد سیستماتیک در مدیریت بندر، که ورود کانتینرهای بدون اظهارنامه و کدبندی توسط شبکه‌های فسادغیررسمی موسوم به «برادران قاچاقچی» به انبارهایی متعلق بهبنیاد مستضعفان را ممکن ساخته است. در کنار این موارد، احتمال خرابکاری تروریستیِ برنامه‌ریزی‌شده که شمار آن ها کم نبوده اند نیز ـ با توجه به ضعف‌ و حفره های گسترده‌یدستگاه های امنیتی رژیم ـ نمی تواند به عنوان دلائل احتمالی این انفجارهای هولناک و هم زمان از نظر دوربماند.آن چه بی‌تردید مسلم است، جان‌باختن و آسیب ‌دیدگی شمار زیادی از کارکران زحمتکش و سخت کوش وشهروندان کشوراست؛ فاجعه‌ای که بار دیگر بی‌توجهی، ناکارآمدی و بی‌ارزشیجان انسان‌ها در نگاه حاکمیت اسلامی را به روشنی عیانمی‌سازد.

حاکمیت جمهوری اسلامی و مسئولان این کشور، مسئول حفظ جان کارگران و همه افرادی هستند که در این بندر کار و زندگی می کنند. در بندر رجائی به عنوان استراتژیک ترین پایگاهاقتصادی ایران در بیست کیلومتری بندرعباس، ۱۴ هزار کارگر مستقیم و ۴۲ هزار کارگر ماهر، نیمه ماهر و ساده در مشاغلی از جمله دریایی، بندری، فنی و مهندسی، بازرگانی،بازرسی و پشتیبانی منطقه ویژه اقتصادی بندر رجاییمشغول به کار هستند.

بی مسئولتی و بی توجهی مسئولان جمهوری اسلامی نسبت به جان کارگران و مزد و حقوق بگیران تنها  به قربانی شدن جان صدها کارگر در نتیجه این انفجارهای جنایتکارانه محدود نمی شود. روز ۲۸ آوريل، مصادف است با «روز جهانی ایمنی و سلامت کار» که در سال ۲۰۰۳ میلادی به ابتکار”سازمان جهانی کار” برای تاکید برنقشی که آسیب های سوانح وبیماریهای محل کار بر روی سلامت کارگران دارند و برای توجه دادن به پیش گیری سوانج و بیمارهای محل کار وحفاظت از سلامت کارگران تعیین شده است. باید توجه داشته باشیم که با نگاهی به شرایط ایمنی کار در ایران، با فاجعه ای بزرگ، تحت حاکمیت جمهوری اسلامی بر ایران روبرو هستیم. بر پایه جمع بندی گزارشات سوانح کار در حد فاصل ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳ تا ۷ اردیبهشت ۱۴۰۴، ۲۰۷۹ خانواده کارگر، داغدار عزیزان خود شده اند و ۱۶۲۷۳ کارگر در پی حوادث ناشی از فقدان ایمنیدر محیط کار با مصدومیت های شدید روبرو گشته اند.

تفاوت واکنش مقامات جمهوری اسلامی با واکنش مردم به فاجعه انفجارهای بندر رجایی نشان می دهد که با دو رویکرد کاملا متضاد روبرو هستیم؛ رویکرد مردم و رویکرد جمهوری اسلامی. درست در زمانی که مقامات جمهوری اسلامی برای جلوگیری از روشن شدن حقیقت ماجرا و ناتوانی های امنیتی رژیم در حفظ جان کارگران و نقش “برادران قاچاقچی” در بروز چنین حوادثی دست به کار می شوند و خاک در چشم مردم می پاشند و مرگ کارگران برایشان اهمیت جدی ندارد، همبستگی های مردمی با خانواده های داغدار رویکردی انسانی را به نمایش میگذارد. خشم مردم از عاملان انفجارهای جنایتکارانه و بی مسئولیتی های مقامات جمهوری اسلامی و غم بزرگ آن ها از جان باختن صدها کارگر و زحمتکش این بندر از همبستگی بزرگ مردم با خانواده های داغدار خبر می دهد. درست در شرایطی که در شب فاجعه،صدا و سیمای حکومت اسلامی به پخش برنامه های روتین و خسته کننده خود مشغول بود، “جشنواره کوچه” در بوشهر در همبستگی با خانواده های قربانیان و تمام مردم عزادار ایران،مراسم را به شروه خوانی تبدیل کردند. نمونه درخشان دیگر از همبستگی مردمی را در صف های طولانی اهدای خود از بجنورد تا بوشهر، از تهران تا همدان، واعلام علنی همدردی و همبستگی از آبادان تا مریوان شاهد بوده ایم. واکنش خشماگین مردم نسبت به این جنایت و اطلاعیه های همبستگی از سوی نام آوران هنر و ورزش کشور، در کنار همدردی مردم به اشکال گوناگون از بارِ درد و رنج بازماندگان و مجروحان این فاجعه کاست و صحنه ای دیگر از شکوه مردم دردمند را به نماش گذاشت.

ما کمونیست ها در آستانه اول ماه، روز جهانی کارگر، غم ازدست دادن صدها کارگر و زحمتکش  را به خانواده های داغدار این عزیزان، به خانواده بزرگ کارگری ایران و همه مردم کشورصمیمانه تسلیت می گوئیم. ما خشم و نفرت خود از عاملان و آمران این انفجارهای فاجعه بار و بی مسئولیتی های مقامات جمهوری اسلامی را اعلام می داریم. ما بر این باوریم که برای از میان بردن این شرایط غیرانسانی، جنبش انقلابی مردم ایران جز این راهی ندارد که با سازماندهی تمام قدرت خود بساط حاکمیت جنایتکارانه و فاشیستی رژیم اسلامی را در هم بشکند و با سازمان دادن ارگان های قدرت خود خواب های آشفته و جنایتکارانه قدرت های جنگ طلب و سلطه جو را نیز نقش بر آب سازد.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی 

زنده باد انقلاب مردم ایران

زنده باد آزادی؛ دمکراسی و سوسیالیسم

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

چهار شنبه ۱۰ ارديبهشت ۱۴۰۴ برابر با ۳۰ آوريل ۲۰۲۵

اعلامیه مشترک شماره: ۱۰۳

نوشته انفجارهای فاجعه بار بندر رجائی، مسئولیت نتایج این اقدام ضدانسانی بر دوش جمهوری اسلامی است! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر

روز جهانی کارگر، در شرایطی فرامی رسد که جنبش مبارزاتی مردم ایران، زمین زیر پای حاکمیت را داغ و بنیان های حکومت اسلامی را لرزان کرده است. کارگران و تهیدستان یعنی اکثریت عظیم جامعه، مدت هاست از استبداد دینی عبور کرده اند. بحث اساسی مزد و حقوق بگیران و اکثریت فرودستان و ستمدیدگان جامعه این است که چگونه استبداد دینی به بن بست رسیده را در هم بشکنند و با چه مختصاتی حاکمیت خود در پسا جمهوری اسلامی را بر پا دارند. اول ماه مه، روز جهانی کارگر، فرصتی است که از نگاه مواضع طبقاتی کارگران به این پرسش، پاسخی در خور داده شود.

سازمانیابی، کلید تبدیل طبقه کارگر به نیروی پیشتاز انقلابی؛ متشکل شدن، مهمترین اصلی است که مبارزان و فعالان کارگری می بایست به آن توجه ویژه کنند. در شرایطی که کارفرمایان، سرمایه داران و دولت حامی شان  به نحو همه جانبه و به اشکال گوناگون متشکل بوده و  همه ابزارهای لازم برای متشکل شدن را در دست دارند، کارگران اتمیزه شده، منفرد و بی پناه، هیچ امکانی برای دفاع از منافع فردی و طبقاتی خود نخواهند داشت. مبارزات کارگران در ۱۳۹ سال اخیر پس از اعتصاب سراسری منسجم و متشکل کارگران آمریکایی در اول ماه مه ۱۸۸۶ برای  ۸ ساعت کار روزانه به جای ۱۴ ساعت کار، همواره بر سازمانیابی و حق تشکل آن ها استوار بوده است. روشن است  که بدون تشکل های سندیکایی و سایر تشکل های متنوع کارگری  که منافع صنفی همه بخش های کارگری در واحدهای تولیدی و خدماتی ومحل زیست کارگران را نمایندگی کند، رهبران کارگری واقعی برخاسته از درون پیکاری های طبقاتی کارگران و احزب و سازمان های سیاسی سوسیالیست و کمونیست که نقش مهم وبرجسته ای در حمایت و تقویت این تشکل ها داشته اند،  دستاوردهای کنونی کارگران در سراسر جهان دست یافتنی نبود. بی جهت نیست که در ایران، دولت ها و مسئولان وزارت کار و نمایندگان حکومتی در مجلس، تمامی تلاش خود را برای جلوگیری از متشکل شدن کارگران به کار برده اند و همچنان به کار می برند. زیرا، سندیکاها پایدارترین و تجربه شده ترین تشکل های صنفی کارگری، در کنار تشکل های متنوع کارگری مانند انجمن ها، کانون ها و شوراهای محلات، گروه های مدکاری زنان در محلات کارگری،  گروه های مطالعاتی، تعاونی ها محلی، تشکل های ورزشی، هنری و دوران فراغت و گلگشت های گروهی در محلات کارگری، تشکل های محلی حفاظت از محیط زیست،  شوراهای کنترل کارخانه در دوره های انقلابی واوج یابی موقعیت انقلابی …. در شمار تشکل هائی  بوده اند که عضله های قدرت طبقه کارگر را شکل داده و حاکمیت استبداد، تاریک اندیشی و سرمایه را به لرزه در آورده اند.  توجه به تنوع تشکل های کارگری از این نظر اهمیت دارد که جدا از سازمانیابی در محیط کار، طبقه کارگر باید به سازمانیابی در محلات کارگرنشین و حاشیه نشین نیز توجه ویژه ای مبذول دارد. تشکل های محلات می توانند عنصر همبستگی میان بخش های گوناگون جننش کارگری و دیگر زحمتکشان را تقویت نماید. به این نکته نیز باید توجه کنیم که وزن و نقش زنان در تشکل های محلات بسیار بالاست و از این طریق خانواده های کارگری با مشارکت در تشکل های متنوع محلات می توانند اهرم قدرتمندی در مبارزات کارگری تلقی گردند.

 در هم تنیدگی پیکار برای نان و آزادی از مهمترین الویت های جنبش کارگری؛ جنبش کارگری در گام نخست، بر پایه تشکل های سندیکایی خود برای حقوق صنفی اش می جنگند، اما این تمام ماجرا نیست. طبقه کارگر آگاه به منافع و چشم اندازهای خود، برای این که بتواند همه فرودستان و تهیدستان و همه بخش های مردم را متحد سازد تا در راستای ایجاد قدرت مردمی گام بردارند، باید مبارزات صنفی و مطالباتی خود را با مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه دیگر بخش های جامعه هماهنگ کرده و متصل نماید. در ایران امروز، که برمتن جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» راه خود در مسیر قدرت یابی مردمی را به پیش می برد، جنبش شجاعانه زنان، پرچمدار مبارزات آزادیخواهانه و ضد تبعیض و برای شهروندی برابر هستند. به دلیل همدستی و ادغام دستگاه دین و دستگاه دولت و به دلیل تبعیض های تو در تو و چند لایه علیه زنان، جنبش زنان، خصلتی فراگیر و متحد کننده به خود گرفته است. باید به این نکته اساسی توجه ویژه داشته باشیم که مبارزات زنان ایران، بر خلاف تصورات کوتاه بینانه، تنها مبارزه علیه حجاب اجباری و توجه به یک خواست به اصطلاح “لیبرالی” نبوده است. زنانی که روسری ها بر چوب کرده اند، زنانی که روسری ها را به آتش انداخته اند و در دور این آتش، شادمانه رقصیده اند، علیه همه تبعیض های نهادینه شده پدرسالارانه و دینی و قانونی شوریده اند. زنان شورشی در ایران، تنها زنانی از بالای شهر و یا زنان دانشگاهی نبودند. در دو سال گذشته مبارزات زنان معلم، پرستار، کارگر خانگی، زنان محلات و زنانی که جشن های نوروزی را شادمانه تر کرده اند، عنصر وحدت بخش مبارزات سراسری مردم ایران بوده اند. زنانه شدن فقر در ایران و نقش بسیار پررنگ زنان کارگر، معلم، پرستار و زنان زحمتکش محلات، امکان پیوند جنبش کارگری با جنبش آزادیخواهانه مردم ایران را بیش از پیش فراهم آورده است. این وضعیت، زمینه ساز پیوند جنبش کارگری با جنبش ملیت های تحت ستم نیزشده که هم از طریق کارگران ملیت ها و هم زنان فعال شان، این همبستگی مستحکم تر گشته است.

تامین اجتماعی فراگیر و همگانی، کلید اتحاد طبقاتی؛ کارگران و مجموعه مزد و حقوق بگیران ایران در شرایط فروپاشی اقتصادی،  ورشکستگی حاکمیت در تمامی عرصه ها، تورم لجام گسیخته و بی ارزش شدن پول ملی بر متن تحریم های کمرشکن امپریالیستی، زیر سنگین ترین فشارهای معیشتی قرار گرفته اند. وزن بزرگ بیکاران و ارتش ذخیره کار باعث شده که بخش بزرگی از کارگران حتی ماه ها پس از کار نیز حقوق خود را دریافت نکنند. از این رو مسئله حقوق های معوقه، یکی از معضلات اساسی جنبش کارگری است. از سوی دیگر به دلیل هزینه های گوناگون، دستمزدها، حتی با افزایش بر پایه نرخ تورم نیز نمی توانند سبد هزینه های خانواده ها را پر کنند. گاه این تصور مطرح می شود که می توان با مبارزه برای افزایش دستمزد بر این مشکلات فائق آمد.

در شرایط حاضر شوک های پیاپی افزایش روزانه قیمت کالاهای اساسی نظیر هزنیه تامین موادغذائی، صعود سرسام آورهزینه اجاره مسکن که گاه تا هفتاد در صد سبد معیشتی خانواده را می بلعد، افزایش هزینه های پزشکی و درمان و به ویژه چند برابر شدن قیمت دارو که بسیاری را ناچار می کند که حتی از مراجعه به پزشک و خرید دارو صرفنظر کنند، صعود هزینه تحصیل و آموزش حتی درمدارس دولتی، که به بهانه های مختلف هزینه های سنگینی به بودجه خانوار تحمیل می کند به طوری که تعداد قابل توجهی ازکودکان بویژه دراستان های محروم ازتحصیل باز می مانند، بیکاری های دوره ای و یا وطولانی بی ثبات کاران که در شرایط فقدان پوشش بیمه بیکاری جامع، توده وسیعی ازمزد  وحقوق بگیران را زیر خط  فقر پرتاب می کند، چهره زنانه فقر وبویژه زنان سرپرست خانواده و همچنین زنان خانواده های کولبر، سوخت بر، ته لنجی، دستفروش و شاغل در کارگاه های کوچک و کار خانگی … نشان دهنده نیازهای بسیار اساسی و همگانی اکثریت عظیم مزدو حقوق بگیران و به حاشیه راندگان جامعه ماست.

بنابراین تنها افزایش دستمزد نمی تواند حتی مشکلات شاغلان را نیر بر طرف نماید.  بر این اساس  شعاری که می تواند مشکلات معیشتی کارگران و مزد و حقوق بگیران و مجموعه گسترده تهیدستان و حاشیه نشینان را در برابر این فشارهای طاقت فرسا تقویت سازد، مبارزه برای تامین اجتماعی فراگیر و همگانی است. با تاکید بر این شعار، می توان برای آموزش رایگان، بهداشت و درمان رایگان، مسکن اجتماعی و کمک هزینه مسکن، پوشش جامع بیمه بیکاری برای تامین حداقل هزینه ها مبارزه ای گسترده ای را سازمان داد. چنین مبارزه ای، همبستگی میان شاغلان و بازنشستگان، بیکاران و بی ثبات کاران و بخش های گوناگون جنبش کارگری را نیز گسترش خواهد داد.

در آستانه اول ماه مه،  روز جهانی کارگر، روز رزم و بزم کارگران، لازم می دانیم حمایت قاطع خود  از خواست های مشخص همه تشکل های مستقل کارگران و مزد و حقوق بگیران که در رویارویی های مستقل با استبداد فقاهتی مدافع سرمایه شجاعانه ایستاده اند و  درک بسیار دقیق تر و روشن تری از مسائل جاری مبارزاتی کشور دارند، اعلام کنیم و بر خواست های آنها تاکید نمائیم.

در سالی که میان دو اول ماه طی شد فعالان جنبش کارگری مانند همه دوره های رژیم جمهوری اسلامی، در تحت شدیدترین سرکوب ها، پرونده سازی ها، دستگیری، محاکمات فرمایشی و زندان های طولانی مدت قرار داشته و دارند. ما خواهان آزادی فوری و بی قیدوشرط همه فعالان کارگری و همه زندانیان سیاسی وعقیدتی بدون استثناء هستیم.

و در آستانه اول ماه مه، شایسته است یاد همه فعالان کارگری تاریخ معاصر ایران، که برای  جنبش کارگری  از زندگی و جان خود مایه گذاشته اند، را گرامی می داریم. تلاش های این آسمان پرستاره و میراث رزمنده آنها اکنون در شکوفه های موج  جاری جنبش کارگری ایران به بارنشسته و نوید تغییر برای دنیای جدید را میدهد. نام و خاطره آنها جاوید!

دامنه خواست های جنبش کارگری بسیار گسترده تر از یک خواست محوری است. ما در اول ماه مه سال پیش « پلاتفرم مطالبات جنبش کارگری» را مشترکا منتشر کرده ایم. امسال نیز بار دیگر بر آن پلاتفرم تاکید می کنیم و همراه این اعلامیه مشترک منتشر می نمائیم.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد انقلاب مردم ایران

زنده باد آزادی؛ دمکراسی و سوسیالیسم

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

 جمعه ۵ ارديبهشت ۱۴۰۴ برابر با  ۲۵ آوريل ۲۰۲۵

اعلامیه مشترک شماره: ۱۰۲

……………………………………………..

پلاتفرم مطالبات جنبش کارگری

 به مناسبت اول ماه مه ۱۴۰۳

در شرایطی به اول ماه مه امسال نزدیک می شویم، که دو سال از خیزش انقلابی زن زندگی آزادی گذشته است. خیزشی انقلابی که فصل نوینی از مبارزات رهایی بخش در مقابل دیکتاتوری مذهب و سرمایه گشوده است. علیرغم سرکوب خشن و فاشیستی حکومت اسلامی، جنبش کارگری همچنان رزمنده و پایدار به مبارزات طبقاتی و رهایی بخش خود ادامه داده است.

در سالیان اخیر، هم در مبارزات روزانه و هم در مناسبت هائی مانند روز کارگر، مطالبات معیشتی، اقتصادی و دمکراتیک کارگران مطرح شده است. این مطالبات بی واسطه، مرکز ثقل مبارزات بخش های گوناگون جنبش مطالباتی مزد و حقوق بگیران ایران را تشکیل داده است.

به دلیل نقش پیشگام زنان در جنبش انقلابی ژینا از یک سو و زنانه شدن فقر از سوی دیگر، زنان در جنبش اجتماعی و در جنبش بخش های گوناگون مزد و حقوق بگیران، نقش برجسته ای در مبارزات طبقه کارگر ایران داشته اند. مبارزات پیوسته و رادیکال معلمان زن، پرستاران و زنان دیگر بخش های جنبش کارگری زمینه پیوند مؤثرتر و جدی تر مبارزات مطالباتی با مبارزات آزادیخواهانه زنان و جوانان را ایجاد کرده اند. از این رو مطالبات اخص زنان کارگر و زحمتکش، وزن خود را در میان مطالبات به صورت جدی تری نمایان ساخته است.

به مناسبت اول ماه مه امسال، ما خطوط عمومی مجموعه ای از مطالبات حداقلی طبقه کارگر را که از متن و بستر واقعی و خلاقانه مبارزات وتشکل های کارگری در سالیان اخیر فراجوشیده راجمع آوری کرده و منتشر می کنیم. باید توجه کرد که؛

اولاً، بخش های گوناگون جنبش کارگری درارتباط با مطالبات مشخص خود درخواست های تفصیلی خود را (مانند معلمان، پرستاران، کارگران هفت تپه، کارگران پیمانی شرکت نفت، کارگران معادن، پتروشیمی…) مطرح کرده اند که در این مجموعه تنها خطوط عمومی و مشترک مطالبات مطرح شده است،

ثانیاً، به خاطر سانسور اطلاعاتی شدیدی که بخشی جدائی ناپذیر ازحاکمیت استبداد کنونی است بخشی از مبارزات کارگری در محاق سانسور قرارگرفته و قابل پیش بینی است که مطالبات بیشتری در مبارزات بخش های مختلف جنبش کارگری مطرح شده باشد،

ثالثاً جنبش کارگری ایران جنبشی پویا و درحال تحول است که قطعاً در جریان گسترش مبارزات خود مطالبات جدیدی را خلق کرده و به مجموعه مطالبات قبلی می افزاید. با این وصف اهمیت این مجموعه در آن است که فراتر از یکایک مطالبات، مجموعۀ آن ها تصویری عمومی و کلان از ضرورت دگرگونی های بنیادین و ساختاری برای عملی ساختن این مطالبات را نشان می دهد که عبارتند از:

1. آزادی فوری و بی قید وشرط فعالان کارگری، معلمان و همه فعالان  مدنی و اجتماعی ،
2. آزادی همه زندانیان سیاسی  و عقید تی بدون استثناء
3. صدور قرار منع تعقیب برای کلیه فعالانی که دارای حکم هستند.
4. متوقف کردن کشتار کولبران و سوختبران توسط نیروهای حکومت اسلامی، ایجاد شرایط اشتغال برای کولبران، سوختبران در کوردستان و بلوچستان و سایر نقاط ایران و یا ایجاد تامین اجتماعی و یا بیمه های بیکاری.
5. متوقف شدن پیگرد اعضای سندیکاها و سایر تشکل های کارگری و صنفی مزد و حقوق بگیران، فعالان تشکل های زنان و سایر تشکل های اجتماعی، مصون ماندن آن ها از هرگونه فشارهای امنیتی، قضائی و اقتصادی.
6. متوقف کردن اعدام ها و ممنوعیت مجازات اعدام به عنوان یک اقدام ضدانسانی.
7. آزادی بی قیدوشرط تاسیس تشکل های کارگری از جمله سندیکاها، فدراسیون ها و کنفدراسیون های کارگری، و حق اعتصاب به مثابه یکی از پایه های اصلی آزادی های بی قید وشرط سیاسی.انحلال “خانه کارگر”، “شوراهای اسلامی کار” و همه تشکل های وابسته به دولت درمحیط کار.
8. جلوگیری از تخریب محیط زیست و ترمیم زیان های وارد شده بر آن، دفاع از هوای پاک.
9. پرداخت حقوق های معوقه، تعیین حداقل دستمزد بر مبنای نرخ تورم و سبد معیشت یک خانوار چهار نفره بالاتر از خط فقر، افزایش حقوق و دستمزدها متناسب با تورم. تعیین حداقل دستمزد با شرکت نمایندگان تشکل های واقعی کارگری.
10. افزایش حقوق به بالاتر از خط فقر برای عموم فرهنگیان شاغل با اجرای کامل و دقیق قانون مدیریت خدمات کشوری، به‌گونه‌یی که فرهنگیان کشور از همه‌ی حقوق و مزایایی که سایر کارکنان دولت برخوردارند، بی‌هیچ تبعیضی برخوردار گردند.
11. تبدیل همه قراردادهای پیمانی، سفید امضاء و موقت به قرادادهای کار دائم با پوشش کامل بیمه های اجتماعی، غیرقانونی شدن و انحلال همه شرکت های پیمانی.
12. ممنوعیت هر نوع استخدام بر مبنای مزد  و حقوق توافقی، منطقه ای، محلی که عملاً قانون کار موجود را زیر پا نهاده و سرمایه داران و کارفرمایان از تعهد به پرداخت هزینه های مربوط به بیمه بیکاری، بازنشستگی و سایر مزایای استخدام معاف میکند.
13. اجرای طرح طبقه بندی مشاغل در بخش دولتی و خصوصی و همه صنایع و بنگاه های خدماتی و تولیدی که تضمین حقوق کارگران، تسهیل در آموزش و ارتقاء حرفه ای و حفط ایمنی و سلامت کارگران را تضمین میکند.
14. الغای ماده ۱۵ لایحهٔ توسعهٔ هفتم  که با برقراری “نظام استاد شاگردی”  صاحبان  بنگاه های کوچک را مجاز می سازد که با پرداخت دستمزد توافقی به میل کارفرما و بدون الزام به پرداخت حق بیمه بیکاری و بازنشستگی … هر فرد  را حداکثر به‌مدت دوسال”  به استخدام در آورد .
15. متوقف ساختن خصوصی سازی مراکز آمورش فنی و حرفه ای  که نقش مهمی در آموزش و بازآموزی مهارت ها در همه سطوح و بویژه آموزش کارگران متخصص دارند.
16. تدوین قانون کار جدید با شرکت تشکل های واقعی کارگری و شمول آن بر تمامی مزد و حقوق بگیران بخش های گوناگون اقتصادی( دولتی، خصولتی، خصوصی)، همه کارگران اعم از کارگران با استخدام دائمی، موقت، نیمه وقت، فصلی، کار خانگی زنانه، کارگران روستائی، کارگران منازل، کارگران مغازه ها، کارگران چادرنشین، کارگران کولبر، کارگران دستفروش و کارگران مهاجر و پناهنده.
17. الغاء خصوصی وخصولتی سازی ها و واگذاری اداره کارخانه ها به کارگران برای اداره بنگاه ها از طریق تعاونی های تولید با کمک دولت.
18. پوشش کامل بیمه بیکاری، بازنشستگی، ازکارافتادگی، بیماری، سوانح کار، بهداشت و درمان کیفی و کارآمد برای همه مزدو حقوق بگیران و در یک کلام تامین اجتماعی فراگیر و همگانی برای همه.
19. کالازدائی از بهداشت و درمان، و برقراری نظام فراگیر بهداشت و درمان عمومی، رایگان، با کیفیت و برابر  برای همگان به مثابه یک حق شهروندی.
20. کالازدائی از نظام آموزشی و رایگان بودن تحصیلات در همه سطوح برای برداشتن بار سنگین هزینه های ناشی از نظام آموزشی بر خانواده های کارگر و زحمتکش و تامین آموزش کیفی، برابر و رایگان برای همه به طوری که کالائی شدن آموزش و فشار بر اردوی کار و زحمت موجب محرومیت بخشی از کودکان از حق آموزش نشود.
21. – تامین مسکن  امن و مناسب برای کارگران، ارائه کمک هزینه اجاره مسکن به کلیه خانواده های کارگری و زحمتکش فاقد مسکن به طوری که درآمد آن ها به زیر خط فقر سقوط نکند.
22. تامین ایمنی محل کار برای جلوگیری از سوانح محل کار. تشکل های کارگری برای نظارت و تضمین ایمنی محل کار باید کمیته های مستقل نظارتی تشکیل دهند تا با برقراری روند نظارت دائمی ایمنی محل کار تامین شده و از سوانح مرگباری که اکنون سلامت و زندگی کارگران را تهدید میکند جلوگیری شود.
23. پرداخت حقوق و دستمزد برابر به زنان با مردان برای کار برابر. منع قانونی و قابل تعقیب بودن تحمیل هر نوع سنت رسمی و عرفی مرد سالارانه بر زنان در محیط کار، منع جداسازی جنسیتی درمحل کار، تبعیض و یا اخراج به خاطر مواردی نظیررعایت پوشش، مرخصی زایمان و…
24. الغاء تبعیض و آپارتاید جنسیتی در استخدام ها که اولویت را به مردان متاهل و سپس به مردان در برابر زنان می دهد.
25. تامین مطالبات بازنشستگان که در اعتراضات پیاپی آن ها مطرح شده است شامل: رساندن حقوق و مستمری ها به بالای خط فقر، اجرای همسان سازی حقوق کلیه بازنشستگان سال های گذشته اعم از کشوری ، لشکری، فولاد، مخابرات با توجه به مدرک و سابقه  کار بازنشستگان. متوقف شدن سیاست خصوصی سازی نظام بازنشستگی که دولت قصد دارد در پاسخ به بحران خود آفریده صندوق های بازنشستگی نظام بازنشستگی را در برنامه هفتم به طورکامل خصوصی کند.
26. شمول قانون کار بر کارگاه های خانگی که میلیون ها زن، دختر و کودک را در شرایط کاربردگی مورد بهره کشی وحشیانه قرار می دهند. نظارت بر اجرای شمول قانون کار برای کارگران زن و سایر کارگران کار خانگی و پوشش تامین اجتماعی برای همه آن ها.
27. منع کارکودکان زیر شانزده سال ، ممنوعیت بهره کشی و اشکال گوناگون تبعیض و سواستفاده از کودکان درهرسطح، اجرای اکید اصل تحصیلات اجباری برای همه کودکان  و نوجوانان تا هجده سال، منع خشونت در خانواده و جامعه علیه آن ها، پایان دادن به پدیده کودکان خیابانی، ایجاد فرصت های برابر برای همه کودکان در همه عرصه هائی که به رشد بدنی، فکری و فرهنگی آن ها مربوط است، تدوین قانون حمایت از کودکان با مشارکت تشکل های مدافع حقوق کودکان.
28. الغاء هر نوع تبعیض ملی، قومی، مذهبی و فرهنگی در استخدام، مزایا و پوشش بیمه های اجتماعی. برابری همه کارگران و مزد و حقوق بگیران متعلق به اقلیت های ملی، قومی، مذهبی و فرهنگی ایران بدون هیچ استثناء بر مبنای اصل حقوق برابر برای کار یکسان.
29. الغاء تبعیض دراستخدام کارگران مهاجر ساکن ایران، اعطای حق اقامت قانونی به آن ها و شمول بی اسثتثناء قانون کار و پوشش تامین اجتماعی برای آن ها، حق تحصیل کودکان و فرزندان آن ها در همه سطوح.
30. مخالفت با  ماجراجوئی در سیاست خارجی، نظامی گری، دخالت در جنگ های ارتجاعی منطقه ای که هزینه های عظیم و مستقیم آن به عموم مزد وحقوق بگیران منتقل می شود.
31. مخالفت با نسل کشی و آپارتاید دولت اسرائیل، دفاع از حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین .
32. حداکثر هشت ساعت کار در روز، دو روز تعطیل در هفته و سی روز مرخصی سالیانه با پرداخت حقوق برای همه مزد و حقوق بگیران کشور.
33. تعطیلی رسمی اول ماه مه هر سال با پرداخت حقوق و نیز حق همه کارگران برای برگزاری مراسم اول ماه مه در هر شکل( تجمعات، تظاهرات و گردهم آئی ها).

عملی ساختن این حداقل تغییرات برای جلوگیری از تباهی روحی و جسمی طبقه کارگر، فوری و حیاتی است.  تحقق این مطالبات در عین حال زمینه پیوند پیکار بخش های مختلف طبقه کارگر با همه جنبش های پیشرو و مترقی را فراهم ساخته و با پیوند پیکار برای آزادی و پیکار برای نان،  طبقه کارگر را به نیروی متحد کنندۀ  اکثریت عظیم مردم مبدل می سازد. در چنین روندی نیروهای پیشرو جامعه قادر خواهند بود تا در مبارزه مشترک  توان آن را بیابند که در راستای حکومتی از آنِ خود، با ارگان های قدرت خود، حکومتی بر پایه آزادی های بی قید و شرط سیاسی، دمکراسی فراگیر و سوسیالیسمی برخاسته از پائین، پیکارهای خود را گسترش دهند. راه دیگری برای خروج از بربریت سرمایه و استبدادهای رنگارنگ حامی آن وجود ندارد. در این رزم پرشور بر متن فریادهای رسای آزادی، دمکراسی و برابری در سراسر کشور، روز مبارزه جهانی کارگران مبارک باد.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

پیروز باد انقلاب مردم ایران

زنده باد آزادی، دمکراسی و سوسیالیسم

حزب کمونیست ایران

سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)

دوشنبه ۳ ارديبهشت ۱۴۰۳ برابر با  ۲۲ آوريل ۲۰۲۴

نوشته طبقه کارگر پرچمدار پیکار برای نان و آزادی اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

از آن‌جا که خرافات اسلامی و تحریفات با مقاومت دانش‌آموزان هشیار، معلمین مبارز و والدین آگاه روبرو شده و شکست خورده، رژیم کوشیده با اسلامی تر کردن دروس و تشدید سرکوب، به اهداف خود برسد. رژیم در همین زمینه با تغییر مفاد کتب درسی، اعزام آخوند و پاسدار بیشتر به مدارس، با پادگانی کردن مراکز آموزشی و با ایجاد انواع موانع اخلاقی کوشیده جوانان را به تمکین و سکوت و بی‌تحرکی وا دارد. اما جوانان ایران در دانشگاەها و مدارس و بیرون از آن، با مبارزات پرشور خود، همواره یکی از سنگرهای مقاومت در برابر ارتجاع جمهوری اسلامی بوده‌اند. معلمین مبارز با تشکیل سازمان‌های مبارز و سراسری و دانش‌آموزان و والدین آنها و انسان‌های پیشرو با مبارزه پیگیرانه اقدامات ضدانسانی رژیم را متوقف کرده و یا به شکست کشانده‌اند. یکی از درخشان‌ترین عرصەهای رویارویی حضور پرشور و فعال دانش‌آموزان در صفوف جنبش انقلابی ژینا بوده است. این مبارزات هم‌اکنون با اشکال فکر شدەتری جریان دارد. پیشروترین بخش دانش‌آموزان، معلمین، والدین و دلسوزان مردم به این نتیجه رسیده‌اند که تنها با به میدان آمدن نیروی عظیم دانش‌آموزان و دانشجویان، معلمان و استادان مبارز و با پیوند دادن مبارزات آنان با مبارزه کارگران، زنان مبارز و دیگر بخش‌های معترض جامعه نه تنها می‌توان تلاش جمهوری اسلامی برای تسلط بر فضای آموزشی را خنثی نمود، بلکه راه را برای رهاکردن جامعه ایران از چنگال ارتجاع اسلامی حاکم هموار نمود.

نوشته سیستم آموزشی رژیم اسلامی باید از بنیان تغییر کند اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) و کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

در دوم فروردین ۱۴۰۴، شهر چند فرهنگی اورمیه شاهد تجمعی بود که به ظاهر با انگیزه مناسبت مذهبی شیعیان ترک زبان سازماندهی شده بود. اما پشت پردۀ این گردهمایی، دست های پنهان مرتجعان محلی، ناسیونالیست های پان ترکیست و همراهی نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی قرار داشت. آنها تلاش می کردند از این رویداد به عنوان ابزاری برای دامن زدن به تنش های ناسیونالیستی بین مردم کرد و ترک استفاده کنند. این رویداد، درحالی رخ داد که تنها سه روز پیش از آن، مراسم نوروزی با شکوهی با حضور مردم کرد و شماری از ترک ها و دیگر اقوام در میدان تیر اورمیه برگزار شده بود. مراسمی که نماد همزیستی مسالمت آمیز و اشتراکات فرهنگی بود و کوچکترین نشانه ای از شعارهای تفرقه انگیز در آن دیده نمی شد. بر همین زمینه اجتماعی و پیشینه تاریخی بود که آذربایجانی های پیشرو، به صورت گروهی یا منفرد، توطئه های تفرقه افکنانه رژیم و پان ترکیست ها را محکوم کرده و ضرورت تقویت اتحاد بین ملل کرد و ترک  را مورد تاکید قرار داده اند. کم نبودند شمار ترک زبانانی که در مراسم نوروزی امسال در میدان تیر اورمیه دست در دست کردها رقصیدند. این هم صدائی و همبستگی در جریان خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» به برجسته ترین شکل خود را نشان داد. این همبستگی نه تنها نماد مقاومت در برابر سیاست های سرکوب گرانۀ جمهوری اسلامی بود، بلکه نشان داد که ملیت های مختلف می توانند فارغ از تفاوت های تاریخی، زبانی، فرهنگی، مذهبی و غیره حول خواسته های مشترکی مانند آزادی، دمکراسی و برابری متحد شوند. اورمیه قرن هاست به عنوان شهری چند فرهنگی شناخته می شود که در آن ترک ها، کردها، ارمنی ها، آشوری ها و دیگر گروه های قومی و مذهبی در کنار یکدیگر زندگی کرده اند. این همزیستی تنها محدود به حوزۀ اجتماعی نیست؛ بلکه در لایه های عمیق تری ریشه دوانده است. برای مثال، خانواده های ترک و کرد در اورمیه دهه هاست با تشکیل پیوندهای خویشاوندی، هویت خود را فراتر از مرزهای قومی تعریف کرده اند.

این نخستین بار نیست که شهر اورمیه آماج چنین سناریوی تفرقه افکنانه قرار گرفته است. آخرین نمایش انتخاباتی مجلس اسلامی، یک پرده از این سیاست توطئه گرانه توسط رژیم جمهوری اسلامی بود که با همراهی غیر مستقیم پاره ای از ناسیونالیست های کوته بین کُرد بر روی صحنه آمد. در آن زمان، در کردستان این نمایش انتخاباتی به طور گسترده ای تحریم شده بود و کردستان کمترین میزان مشارکت را در مقایسه با همه مناطق ایران داشت. اما بر خلاف کردستان، نمایش انتخاباتی اورمیه به شیوه ای مهندسی شد که از دوازده نماینده استان آذربایجان غربی هفت تن آنها، ظاهرآ با بیشترین میزان رای در مقایسه با همه ایران، کرد بودند، در حالی که در انتخابات های گذشته این رقم تنها سه تن بود. این نمایش توطئه گرانه برای ایجاد تفرقه میان مردم ترک و کرد زبان در استان آذربایجان غربی طراحی شده بود.

حکومت ایران از ابتدا با بهره گیری از سیاست های تبعیض آمیز تلاش کرده است همبستگی دیرینه ملیت ها را تضعیف کند تا از این طریق به حاکمیت ناکارآمد، ارتجاعی، فاسد و سرکوبگر خود ادامه دهد. در اورمیه، این استراتژی به شکل حمایت غیرمستقیم از جریان های پانترکیست و نادیده گرفتن خشونت های تحریک آمیز آنها نمود یافته است. تقابلِ ساختگی مذکور نه تنها بازتاب دهندۀ سیاست های آگاهانه حکومت برای تضعیف اتحاد ملل ساکن جغرافیای ایران، بلکه نشاندهندۀ نقش مخرب جریان های ناسیونالیستی افراطی است که  منافع خود را بر مصالح عمومی ترجیح می دهند. گذشته از این نمی توان از سیاست های ناسیونالیستی و توسعه طلبانه دولت ترکیه چشم پوشی کرد. دولت ترکیه سابقه طولانی در اجرایی کردن سیاست های شبه فاشیستی و ایجاد تفرقه در بین ملل ساکن این مناطق دارد. از این رو پانترکیست ها با حمایت کشورهایی مانند ترکیه و آذربایجان، هویت ترک های ایران را ابزاری برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیک خود می دانند. تصادفی نیست که شعار  «تبریز، اورمیه، باکو، آنکارا ، پیوندتان مبارک» در مطبوعات ترک زبان  منطقه انعکاس وسیعی یافته بود.

گزارش ها حاکی از آن است که در تجمع دوم فروردین، گروهی از افراد به تحریک ناسیونالیست های پانترک و با همراهی نهادهای امنیتی، با چماق و شعارهای ضد هویت کردی به میدان آمده بودند. این در حالی است که برگزاری مراسم نوروزی همان شهر، تنها سه روز قبل آن، در آرامش کامل و بدون هیچ حاشیه ای امنیتی انجام شده بود. جمهوری اسلامی به خوبی می داند که این همبستگی بویژه در مناطق غرب کشور که مردم کرد و ترک، شیعه و سنی در جوار همدیگر زندگی می کنند، می تواند به جنبشی فراگیر علیه حاکمیت اسلامی و ساختار سرکوبگرانۀ و بهره کشی خشن آن تبدیل شود. از همین رو، با ابزارهایی همچون تبلیغ تفاوت های فرقه ای (شیعه و سنی) به جای تمرکز بر اشتراکات انسانی، ممنوعیت آموزش به زبان مادری، حمایت از گروه های افراطی نظیر سلفی ها، جریان های پانترکیست و مزدوران محلی کُرد برای ایجاد دوقطبی مصنوعی، سعی دارد مانع شکل گیری اتحادی شود که در خیزش های  سالهای اخیر به کرات شاهد آن بوده ایم. اما واقعیت این است که ترک ها و کردهای ایران بیش از آن که دشمن یکدیگر باشند، قربانیان سیستم استثمارگرانه و سرکوبگرانه ای هستند که حقوق اولیۀ آنها را نقض می کند. بحران هایی مانند بیکاری گسترده، خشک شدن دریاچه اورمیه، کمبود آب، تبعیض، و محرومیت های زیرساختی، گریبانگیر هر دو گروه قومی است. برای نمونه، آمار بیکاری جوانان در شهرهای ترک نشین میاندوآب و کردنشین مهاباد، هر دو به مراتب بالاتر از میانگین کشوری است. این اشتراکات، پایه ای محکم برای همبستگی فراملیتی فراهم می کند؛ همانگونه که در خیزش «زن، زندگی، آزادی» شاهد بودیم، جوانان ترک، کرد، بلوچ، ترکمن، عرب و فارس در کنار هم علیه استبداد دینی ایستادند. تجربیات تاریخی بسیاری در مناسبات بین مردم کرد و ترک در این منطقه ثابت می کند که اختلافات قومی نه ذاتی، بلکه ساختۀ دست جریان های ذینفع (اعم از داخلی و خارجی) هستند. ناسیونالیسم افراطی با نادیده گرفتن شکاف های طبقاتی و تمرکز بر هویت های قومی، تنها به تداوم نظام های سرکوبگر کمک می کند.

برای مقابله با سناریوهای تفرقه انگیزانه اخیر اورمیه باید بر محورهای زیر پای فشرد؛

ـ تاکید بر هویت انسانی مشترک و مقابله با سیاست های ناسیونالیستی در هر دو طرف که هویت خود را برتر، بهتر و مطلوب تر از هویت های دیگر فرض می کنند و انسان ها با هویت های دیگر را همانند خطری برای هویت کاذب خود در نظر می گیرند.

ـ تقویت همبستگی دیرینه سال میان ترک ها و کرد ها و نهادهای مدنی فراملیتی و گفتمان های مبتنی بر عدالت اجتماعی.

ـ ایجاد نهادهای متشکل از نمایندگان کرد، ترک، ارمنی و دیگر اقوام برای حل مسائل منطقه ای

ـ، اتحاد کارگران، معلمان و مزد و حقوق بگیران کرد و ترک در تشکل های صنفی برای مقابله با بهره کشی اقتصادی،

ـ همکاری زنان ترک و کرد علیه مردسالاری و قوانین زن ستیزانۀ جمهوری اسلامی

رویداد اخیر اورمیه، تلاشی ناموفق برای تبدیل همزیستی به تخاصم بود. اما واکنش سریع شهروندان آگاه این شهر نشان داد که مردم به خوبی از تاکتیک های تفرقه افکنانه حکومت آگاهند. تاریخ ثابت کرده است که هرگاه مردم همسرنوشت حول محور خواسته های مشترک متحد شده اند، توانسته اند در برابر استبداد بایستند. امروز نیز تنها با تکیه بر اتحاد انسان ها فارغ از ملیت، زبان، مذهب و جنسیت، می توان به آینده ای امید داشت که در آن، انسان ها فارغ از زبان، تنوع ملی و فرهنگی نه به عنوان تهدید، بلکه به مثابه گنجینه ای برای ساختن جامعه ای آزاد، برابر و مرفه  به کار گرفته شود.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد انقلاب مردم ایران

زنده باد آزادی؛ دمکراسی و سوسیالیسم

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

دوشنبه ۴ فروردين ۱۴۰۴ برابر با  ۲۴ مارس ۲۰۲۵

اعلامیه مشترک شماره: ۱۰۰

نوشته ضرورت همبستگی انسانی در برابر سناریوی شکست خوردۀ تفرقه افکنی در اورمیه اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

سلام بر فصل شکوفایی، سلام بر فصل خیزش و قیام

توده‌های مردم کردستان!

 کارگران، زحمتکشان!

 عزیزان خانواده‌های جان‌باختگان!

 رفقای فعال کومله در هر کجا که هستید!

مبارزان زندانی در سیاه‌چال‌های رژیم!

نوروز و سال نو بر شما مبارک باد. امیدواریم در سال جدید، غم از زندگی‌تان دور و روزهایی پر از شادی و آسایش در انتظارتان باشد. امیدواریم، سال نو سال پیروزی‌های بزرگ و سال تحقق آرزوها و خواسته‌های شریف و انسانی‌تان باشد.

عزیزان!

نوروز، نماد مبارزه روشنایی علیه تاریکی، یادآور پیروزی بیداری بر سکوت است. امسال نیز، آتش نوروز در سراسر کردستان شعله‌ور می‌شود تا صدای آزادی‌خواهی و خواست تغییر را به گوش جهان برساند. شعله آتشی که در این نوروز برافروخته می‌شود، در عین حال نماد آن آتشی است که در دل شما برای ساختن جهانی بهتر زنده است.

نوروز در کردستان، که این چنین با این شور و اشتیاق برگزار می‌شود تنها جشنی ساده نیست؛ بلکه تمرین و آماده‌سازی برای فردایی است که در آن توده‌های مردم تشنه آزادی، سرنوشت خود را به دست خود می‌نویسند.

حضور باشکوه شما در مراسم‌های نوروز امسال، از زن و مرد و پیر و جوان، دست در دست یکدیگر این پیام را دارد: که هیچ نیرویی نمیتواند اراده جمعیِ مردمی را که به پا خاسته اند، در هم شکند. این اجتماعات عظیم، پیش درآمدی هستند بر تجمعهای بزرگترِ فردا، روزی که فرصتِ تصمیم گیری درباره سرنوشتِ خویش، از آنِ شما خواهد بود.  ما می‌دانیم شما که با چنین شور و اشتیاقی مراسم نوروز را برپا می‌کنید در چه شرایط دشوار زندگی قرار دارید. هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند سنگینی آن فاجعه‌ای را که گرانی و بیکاری و فقر و تنگدستی بر اکثریت مردم این سرزمین تحمیل کرده است، بیان کند.

ما به خوبی می‌دانیم شادی نوروزی شما ریشه در خشم فروخورده مردمی دارد که این زندگی را شایسته انسان این عصر نمی‌داند و پیامی روشن برای دشمنان این مردم دارد که: بترسید از آن روزی که خروش توده‌ها در همین سطح و گسترده‌تر به میدان بیاید و آن گاه مستقیماً علیه شما به راه افتد و تخت و بخت و زندگی فرعونی‌تان را درهم پیچد.

عزیزان!

همه نشانه‌ها به ما می‌گویند که شرایط سیاسی جدیدی در ایران به وجود آمده است. یعنی اگر نه از کل حیات رژیم جمهوری اسلامی بلکه فقط از همین یک سالی که پشت سر گذاشتیم دقیق شویم، این حقیقت برای ما آشکار می‌شود که هم وضعیت درونی حکومت مانند گذشته نیست و هم توازن قوا به نفع توده‌ها تغییر کرده است. از آن روزی که انقلاب ژینا از کردستان جرقه اش زده شد تا به امروز جامعه ما گام‌های بزرگی به جلو برداشته و تجربیات ارزشمند زیادی به دست آورده است. تجربیاتی که پشتوانه حرکت آینده ما خواهند بود. چند ویژگی برجسته برای این شرایط قابل مشاهده است:

اول، توده‌های مردم دیگر منتظر نیرویی نجات‌بخش نیستند که در شبی تاریک از آن سوی مرزها بیاید و آن‌ها را رها کند، آن‌ها خود آن نیرویی هستند که می‌توانند در روز روشن عرصه را بر رژیم اسلامی در تمام کردستان تنگ کنند.

دوم، نه آمریکا و نه هیچ قدرت بزرگی عاشق چشم و ابروی مردم این سرزمین نیستند، آن‌ها به دنبال منافع خود هستند و منافع آن‌ها با منافع اکثریت مردم این سرزمین یکی نیست. هرگز آزادی و زندگی بهتر نمی‌تواند نتیجه دخالت جنایتکاری مانند نتانیاهو و فاشیستی مانند ترامپ در کشور باشد. یعنی آنچه به دست خودمان و نیروی خلاقه و با مبارزه خودمان به دست نیاوریم، به دست نخواهد آمد.

سوم، جمهوری اسلامی در چنان بن‌بستی گرفتار شده که راه رهایی ندارد. ابزارهای آن برای رویارویی با توده‌های ناراضی کند و ناکارآمد شده‌اند. بگیر و ببند و قدرت‌نمایی و تهدید و ترساندن، تأثیری ندارد، مردم شجاع و بی‌باک هستند و در برابر این تاکتیک‌های رژیم عقب‌نشینی نمی‌کنند.

چهارم: حرکت‌ها، یکی پس از دیگری و بی‌وقفه هستند، از یک اعتراض به اعتراض دیگر، از یک اعتصاب به اعتصاب دیگر. این قیام منزوی یک شهر نیست که بر اثر طغیان خشم توده‌ها به خاطر سیاست یا عملکرد مشخصی از رژیم رخ داده باشد، بلکه مانند حلقه‌های زنجیر به هم پیوسته‌اند. این گلوله برفی است که از سرازیری به راه افتاده و بهمنی بزرگ در راه است.

این مبارزه  مدام گسترش می‌یابد، به تدریج عمیق‌تر نیز می‌شود. عمیق‌تر شدن، به معنای آن است که به مسائل و مشکلات مربوط به زندگی اقتصادی مردم کارگر و زحمتکش روی می‌آورد. در این زمینه رژیم نه می‌تواند و نه می‌خواهد تغییری در زندگی و معیشت مردم ایجاد کند. در اینجا رژیم امکان فریب و چشم‌بندی مردم را ندارد. وعده امروز برای فردا برای خانواده‌ای کارگری که سفره‌شان خالی است و هشتشان در گرو نهشان است، محلی ندارد..

مردم مقاوم کردستان!

این را باور کنید، هر شب تاریک ستم، سپیده‌دم روشن آزادی را به دنبال دارد. تاریخ مبارزه مردم آزاده و حق‌طلب در سراسر جهان، گواه است که: طناب ظلم از ضخامت می‌گسلد، ستارگان از عمق تاریکی طلوع می‌کنند و روشنایی می‌بخشند.

مقاومت دختران شجاع و دلیر که با شعار زن، زندگی، آزادی گیسوانشان را به دست باد می‌سپارند، شعارهای پرمعنای پسران جوان پرشوری که این نظام افق آینده آنان را تیره کرده است، نشان می‌دهد که نسل جدید دوشادوش کارگران آگاه و پیشرو با امیدی استوار، بار این راه را به دوش می‌کشند. شما آموخته‌اید که حتی در سخت‌ترین زمستان‌ها، ریشه آزادی در عمق خاک زنده می‌ماند و با رسیدن بهار، جوانه می‌زند.

امسال، نوروز برای مردم کردستان معنایی عمیق‌تر دارد. گردهمایی‌های میلیونی شما در میدان‌های شهر و روستاها، با لباس‌های رنگارنگ و با رقص زیبای هنرمندانه تنها یک جشن نیست؛ بلکه نمایش اتحاد و هویت جمعی شماست.

این تصویر، طرحی است از آینده‌ای که در آن حق اداره زندگی، متعلق به توده‌های مردم است و فردا تصمیم‌ها در میدان‌های عمومی، با فریاد “ما می‌خواهیم” گرفته می‌شود. شما ثابت کرده‌اید که نوروز می‌تواند وسیله‌ای باشد برای نشان دادن اراده شما در راه به دست آوردن حق تعیین سرنوشت، در راه زندگی آزاد و برابر و مرفه برای همه.

مردم مبارز و خستگی‌ناپذیر!

همان‌طور که بلوط‌های زاگرس با ریشه‌های عمیقشان در برابر طوفان‌ها ایستاده‌اند، شما نیز با مبارزه بی‌وقفه‌تان در طول ۴۶ سال گذشته شعله های جنبش انقلابی کردستان را فروزان و زنده نگه داشته‌اید، همان‌گونه هم سد استبداد را می‌شکنید و یخبندان ستم را با آتش مبارزه و قیامتان آب می‌کنید. هر آتش نوروزی که برمی‌افروزید، خورشید کوچکی است بر تاریکی‌ها. هر دختری که با گیسوان پریشان و آوای زلال و دلنشین می‌رقصد، نشانه پیروزی زندگی بر مرگ است.

این را فراموش نکنید: هیچ ستمی پایدار نیست، زیرا حرکت تاریخ، به نفع ملت‌هایی است که به پا خاسته اند. نوروز امسال، مژده‌بخش فردایی است که در آن اداره شهر و روستاها نه با فرمان از بالا، بلکه با خرد جمعی و انتخاب مردم تعیین می‌شود.

وقتی می‌بینیم میلیون‌ها نفر در کردستان و مناطق دیگر ایران، بدون ترس از سرکوب، در خیابان‌ها  در مناسبتهای  نوروزی دور هم جمع می‌شوند، می‌دانیم که این تنها آغاز راه است. این تصویر، آینده را پیش روی ما می‌گذارد: آینده‌ای که در آن شوراهای مردمی و صندوق‌های رأی، جایگزین اسلحه‌ها می‌شوند و مردم، نه در نقش تماشاگر، بلکه در جایگاه تصمیم‌گیرندگان اصلی ظاهر می‌شوند.

مردم مبارز کردستان!

بهار آمد تا ثابت کند که پس از هر زمستانی، زندگی دوباره آغاز می‌شود و هیچ نیرویی نمی‌تواند خورشید را از طلوع باز دارد. بگذار امسال، آتش نوروز، زنجیر ستم را بگسلد، بگذار سبزی طبیعت نماد رویش گام‌های استوار شما به سوی آزادی باشد. بگذار بهار امسال مقدمه بهار آزادی باشد، بگذار سال نو، سال پایان شب تاریک و آغاز سپیده‌دم قدرت مردم باشد.

نوروزتان مبارک و هر روزتان، نوروز باد!

نوشته پیام کمیته مرکزی کومه له به مناسبت آغاز سال ۱۴۰۴ خورشیدی اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.