نوشته نظری بر اعلامیه هیئت اجرایی سازمان راه کارگر در باره «جبهه کردستانی» ائتلافی علیه جنبش «زن، زندگی، آزادی» اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

بهروزناصری

جرقه ژینا امینی

دستگیری ژینا امینی (دختر جوان 22 ساله اهل شهر سقز کردستان) در تاریخ در 14 سپتامبر 2022 در تهران و مرگ این دختر جوان دو روز بعد یعنی جمعه 16 سپتامبر 2022، که بر اثر ضرب شتم پلیس اخلاقی رژیم اسلامی  ایران یا گشت ارشاد اسلامی اتفاق افتاد، جرقه یک قیام اجتماعی در بین زنان و جوانان را که جزو مهمترین گروههای اجتماعی ستمدیده در ایران هستند را زد.

مرگ ژینا، باعث شد تا کینه های انباشته شده اجتماعی ناشی از چهل و سه سال بی حقوقی ، سرکوب، تبعیض و تحقیر،  فقر، بیکاری، گرانی و محرومیتهای اجتماعی و کاری زنان و جوانان، در  یک خیزش عمومی و اجتماعی زنان و جوانان فوران کند.

مرگ ژینا امینی به جرقه ای تبدیل شد تا با رشد اعتراضات اجتماعی زنان و جوانان در سراسر ایران و تسری آن به گروههای اجتماعی دیگر،  به ابتدای یک دوره انقلابی ورود کنیم. دوره انقلابی که فعلا در ابتدای آن قرار داریم و هنوز  به کاملیت آن نرسیده ایم.

ویژگیهای این دوره

اعتراضات امروز با اعتراضات دوره های گذشته از چند لحاظ تفاوت دارد:

1.  در گذشته زنان شرکت کنندگان فعال اعتراضات و مبارزات بودند، اما در این دوره ای که تا کنون دو هفته از آن گذشته است، زنان و دختران نه تنها شرکت کننده اصلی این مبارزات، بلکه در رهبری این اعتراضات قرار دارند. و این یکی از نقاط قوت مبارزات اجتماعی کنونی است که وسعت و گسترده شدن آن را بیشتر در چشم انداز قرار می دهد. پلیس اخلاقی جمهوری اسلامی ژینا را به خاطر مسئله حجاب و پوشش که آنرا با موازین اسلامی مطابق نمی دانستند، دستگیر و بعد از دو ساعت جنازه آنرا تحویل خانواده و جامعه  دادند.

مسئله حجاب به یک کد دوگانه تبدیل شده است. از یکطرف مسئله آزادی حجاب و پوشش ، بعنوان یک حق مسلم زنان، به روزنه ای برای کسب حقوق و آزادیهای بیشتر و رفع ستم و تبعیض جنسیتی تبدیل شده است و از سوی دیگر مسئله حجاب کد رژیم اسلامی برای سرکوب هر چه بیشتر هر صدای اعتراضی زنان است. رژیم اسلامی ایران به مسئله حجاب بعنوان مسئله ای ارزشی نگریسته و تحت لوای عفاف و ارزش غربی، به وحشیانه ترین شیوه زنان را بوسیله پلیسهای اخلاقی گشت ارشاد زنان و دختران را دستگیر، شکنجه،  تحقیر و آذیت و آزار می دهند.

2- اعتراضات و مبارزات جسورانه و بیباکانه کنونی در ایران از سوی جوانان دختر و پسری انجام می شود که نسل چهارم بعد از انقلاب و دهه هشتادی شناخته شده اند. نسلی که اولا از نسل انقلاب 1357 به اشکال مختلف فاصله دارند و دوما این نسل در دنیای انترنت و رسانه های اجتماعی بزرگ شده اند که موفق شده اند با فرهنگ مردمان مختلف دنیا که با فرهنگ اسلامی متفاوت است آشنا شوند. این نسل از دختران و پسران یک نسل آگاهی هستند که با مشاهده سرنوشت رقت بار و فلاکتباری که این رژیم اسلامی برای آنان و پدر و مادرهایشان بوجود آورده اند، معترض بوده و آنرا نمی پذیرند.

3- این نسل جوان دختر و پسر کردستانی و ایران نسل آگاهی هستند که بدرستی غیر ایدئولوژیک و غیر مذهبی هستند. این نسل جستجوگر، پرسشگر و منتقد وضع موجود هستند. آنها مشاهده کرده اند که بعد از چهار دهه بعد از انقلاب 1357 پدر و مادرهایشان فقیر، بیکار و زندگی سختی را میگذرانند و آنها خودشان هم علیرغم اینکه اکثر فارغ التحصیل شده اند، هم بیکارند و هم چشم اندازی روشن برای آینده زندگی و کاریابی خود نمی یابند. به همین دلیل هم هست که اکثر فارغ تحصیلان جوان میل به مهاجرت داشته اند و سختترین راه مهاجرت را متقبل شده اند تا بلکه به کشور دیگری راه یابند تا بدان وسیله فرصتهای کاری و زندگی بهتری برای خود فراهم آورند.

4- اعتراضات و مبارزات کنونی جوان دختر و پسر کردستانی و ایرانی، حاصل انباشته شدن محرومیتهای طولانی است. و این یکی از دلایلی است که این خوانش را به ما میدهد که اعتراض و مبارزه میل به ادامه کاری دارد و به این سادگیها از خواستهایشان عقب نشینی نمی کنند و به مبارزه ادامه میدهند. خصلت اصلی اعتراضات کنونی جوانان سلبی بودن آنست. آنها آنچه نمیخواهند را بیان میکنند. آنها حجاب و جمهوری اسلامی را نمیخواهند و مبارزات و اعتراضات امروزی تاکنونی بیان کننده این خصلت سلبی آنست.

5- یکی از مهمترین ویژگیهای مبارزات توده ای کنونی سراسری بودن آن است،  مبارزاتی که کل رژیم جمهوری اسلامی را نشانه گرفته است تا کنون در حدود 130 شهر ایران در وقوع است و این یک امر فرخنده ای است.

عمده ترین شعارهای طرح شده

شعارهای زیر عمدتا شعار مبارزین خیابانها بودند:

• مرگ بر دیکتاتور
• مرکبرخامنهای
• مرگ بر جمهوری اسلامی
• نهبهجمهوریاسلامی
• توپ، تانک، فشفشه، آخوند باید گم بشه
• آخوند باید گم بشی
• دشمن ما خدا نیست، دشمن ما شمائید
• مرگ بر ستمگر، چه شاه باشد چه رهبر
• می جنگیم، می میریم، ، ایران و پس می گیریم
• قرار ما هر روزه، فکر نکنین امروزه
• می کشم می کشم، هر آنکه خواهرم کشت
• ملت چرا نشستی، منجی ما تو هستی
• زندانی سیاسی، دانشجویان زندانی، آزاد باید گردد
• حسین حسین شعارتون، دروغ و دزدی کارتون
• امسال سال خون است، سید علی سرنگون است
• امسالسالخونه،بسیجسرنگوناست
• فقر و فساد و بی داد، مرگ بر این استبداد
• زن، زندگی، آزادی
• آزادی،آزادی،آزادی
• کردستان، کردستان، چشم و چراغ ایران
• کردستان، زاهدان، چشم و چراغ ایران

( بر گرفته از سایتها و رسانه های اجتماعی)

این شعارها همه شان بیان آنچه زنان و جوانان  نمیخواهند بوده و فعلا حاوی محتوای نوع حکومت و سیستمی را بایست جایگزین جمهوری اسلامی شود، نیست.

نفس چنین شعارهای سلبی در جامعه ایران قابل بحث و دفاع ، اما ناکافی هستند و اگر این شعارها مبین سطح آگاهی مبارزین در خیابان باشند و اگر خواستها در قالب شعارها در همین سطح بمانند، به این معنی است که ما ( ما به معنی کلی مفهوم کلمه) کار و فعالیتهای هدفمند زیادی در رابطه با نوع حکومتی آینده بایست در دستور قرار گیرند تا سیستم حکومتی که به نفع توده های وسیع کارگر و زحمتکش باشد، به بخش اصلی آگاهی اجتماعی تبدیل شوند. در جا زدن در چنین سطح از شعارها و نوع آگاهی، از این طرفیت برخوردار است تا همه آلترناتیوهای بورژوایی بتوانند برای سوار موج اعتراضات شوند، بیشترین تلاشهای خود را که میتواند حمایت کشورهای غربی را هم بسوی خود جلب نماید، در برداشته باشند.

واکنشهای رژیم جمهوری اسلامی

جمهوری اسلامی در طول حاکمیت 43 اش همیشه سیاست و عملکرد سرکوبگرانه ای را نسبت به اعتراضات و مبارزات کارگران، معلمان، زنان،  خلقهای ایران بویژه خلق کرد و خلق زحمتکش بلوچستان بکار برده است. در طول این چهار دهه حاکمیت رژیم اسلامی، دهها هزار نفر در زندانها و خارج از زندانها بوسیله رژیم اسلامی کشته شده اند. جمهوری اسلامی یک رژیم سرکوبگر، ضد زن و ضد کارگر، ضد آزادیهای سیاسی و حقوق فردی آحاد مردم، در دروغگویی و فریب از سایر حکومتهای مستبد دیگر سبقت گرفته است.

در جریان سه هفته ای که از اعتراضات و خیزش خیابانی می گذرد، جمهوری اسلامی ضمن بکارگیری بخشی از دشتگاه سرکوبگرش برای مقابله و سرکوب اعتراضات زنان و جوانان، ولی هنوز تمام ظرفیت سرکوبگریش و دستگاه سرکوب سپاه پاسداران را بکار نگرفت است. رژیم اسلامی در این مقطع مشغول تدارک و زمینه سازی برای سرکوب کردن خشن بعدی این اعتراضات و مبارزات است.

مقدمه چینی جمهوری اسلامی برای سرکوب خشن بعدی را میتوان در کلید واژه های زیر که از مقالات و سخنرانیهای مقامات جمهوری اسلامی گرفته شده است، میتوان بوضوح دریافت. آنها با فرافکنی کردن اذهان عمومی را به بیراهه می برند و بدینوسیله با دروغگویی و فریبکاری مقدمات سرکوب خشن بعدی را فراهم میکنند:

«… آشوبگر– اغتشاشگر– معاند– دشمن خارجی و سودجوی داخلی– گروهکهای تجزیه طلب– رسانه های معاند – برهم زدن امنیت عمومی – اراذل و اوباش دارای سوابق مجرمانه – اتباع بیگانه که در اغتشاشات حضور داشته اند – اخلال و آشوب – ایران هراسی اقدامی شیطانی برای تفرقه اندازی است ( حسن نصرالله) – ورود دشمنان در توطئه اخیر به قصد انزوای کشور بود، اغتشاش، بهم ریختن امنیت کشور، ایجاد هرج و مرج ، تعدی به مال و جان مردم نمیتواند قابل قبول باشد، …  اغتشاش خط قرمز است … آنچه که قابل تغییر نیست ارزشهاست. ( رئیسی) – … »

و حجاب بزعم رژیم اسلامی  یک ارزش اسلامی است، و این ارزش اسلامی نیز یکی از خط قرمزهای آنهاست.

آیا جمهوری اسلامی  با این تبلیغات  زهرآگین و فرافکینهای فریبکارانه ای که انجام میدهد، در تدارک و زمینه چینی هایش برای سرکوب اعتراضات کنونی موفق خواهد شد؟ 

پاسخ این سوال را مقداری به بعد موکول کنیم.

نقاط قوت و محدودیتها تاکنون خیزش زنان و جوانان

نقاط قوت

1. بزرگترین نقطه قوت خیزش کنونی زنان و جوانان اینست که زنان رهبری این خیزش را بعهده گرفته اند. این نقطه قوت، درست نقطه وحشت جمهوری اسلامی است. چهل سال است که جمهوری اسلامی از هر سیاست و عملکرد کثیف برای در انقیاد نگه داشتن زنان دریغ نکرده است. جمهوری اسلامی زنان را قانونا و شرعا بعنوان جنس درجه دوم تعریف کرده و کمترین و ساده ترین حقوق فردی زنان را مثل آزادی پوشش و حجاب تحت لوای اسلام و شرع به شدیدترین وجه ممکن سرکوب کرده است. حال زنان تحت ستم ایران بپا خواسته اند و آنچه جمهوری اسلامی در طول حیات ننگین 43 ساله اش از آن وحشت داشت، حالا به وقوع پیوسته است.

حضور هدایت کننده و رهبری زنان در خیزش کنونی آن نقطه قوتی است که کمک میکند جنبش اعتراضی علیه جمهوری اسلامی به موفقیت  پیروزی برسند.

2. نقطه قوت دوم حضور جوانان نسل چهارم انقلاب است. جوانانی که در دوران انترنت و رسانه ها بزرگ شده اند، جوانانی که بوسیله دنیای رسانه ای با دنیای خارج از ایران آشنا شده اند و توقعاتی که آنان از زندگی و کار دارند با آن شرایطی که جمهوری اسلامی برای آنان بوجود آورده، ناهمخوان و متناقض است. این نسل بپا خواسته، نسلی امروزی و غیر ایدئولوژیک هستند و همین یکی از نقاط قوت آنهاست که با رژیم جمهوری اسلامی سر سازگاری ندارند.

3. نقطه قوت سوم پیوستن جنبش دانشجویی به این خیزش سراسری است. جمهوری اسلامی دهه هاست که هر نوع ترفندی و سیاست و فریب و … بکار بسته است تا فضای دانشگاهها را غیر سیاسی و غیر فعال نمایند و در دوره هایی هم تا اندازه ای موفق شده بودند ولی بلاخره این فضای مسموم اسلامی شکسته شد و دانشجویان با اعتراض و تحصن و تظاهراتهای پیگیر و سراسری خود عملا  و رسما به این خیزش پیوستند. پیوستن جنبش دانشجویی به خیزش کنونی، بدلیل جایگاهی که جنبش دانشجویی در فعل و انفعالاتی که اجتماعی دارند، خیزش کنونی را بیشتر تقویت کرده و تا اندازه ای هم ادامه کاری این خیزش و مبارزات کنونی را تامین میکنند.

4. نقطه قدرت چهارم از این خیزش سراسری زنان و جوانان و دانشجویان، جنبش کردستان و خلقهای تحت ستم ایران است. مردم کردستان بعنوان یکی از خلقهای تحت ستم ایران، بدلیل رنج  و آزاری که دهه هاست متحمل شده اند و ستم و استثمار و سرکوبی  که از سوی حکومت اسلامی و حکومتهای مستبد منطقه با گوشت و پوست لمس کرده اند، خود یکی از مبارزین در صحنه ایران هستند و طبیعتا متحد و پشتیبان مبارزین سراسر ایران برای تغییر وضع موجود هستند ….

5. نقطه قوت پنجم حمایت جهانی از خیزش کنونی زنان و جوانان و دانشجویان است. در بیش از 150 شهر کشورهای جهان صدها هزار نفر با تظاهراتهای فراوان حمایت و پشتیبانی خود را از خیزش کنونی اعلام کرده اند و این حمایت فعال جهانی از مبارزات مردم ایران و خواستهای آنان و در محکومیت جمهوری اسلامی ایران، یکی از نقاط قوت مهم مبارزات در جریان ایران است. اگر این حمایتهای جهانی از زنان و جوانان ایرانی و محکومیت جمهوری اسلامی بتواند روی جوامع غربی و دولتهایشان این تاثیر را داشته باشد تا بر علیه جمهوری اسلامی موضع بگیرند،  سفارتهای جمهوری اسلامی را تعطیل کنند و یا حداقل سفیرهای رژیم اسلامی را بدلیل سرکوب خشن خیزش بر حق مردم، از کشور مطبوع اخراج نمایند، خیزش عادلانه و برحق زنان و جوانان و دانشجویان، پیروزی بزرگی بدست آورده اند.

محدودیتها

خیزش زنان، جوانان و دانشجویان ایران هنوز جوان بوده و تازه سه هفته از آن میگذرد. علیرغم نقاط قوتهای که مختصرا مورد اشاره قرار گرفتند، اما این خیزش هنوز با محدودیتهای جدی مواجه است.

یکی از مهمترین محدودیتها و یا مصافهاپیشاوری خیزش کنونی اینست که هنوز جنبش کارگری ایران به این خیزش نپیوسته است. هنوز جای کارگران مراکز تولید در این خیزش خالی است. اینکه ملزومات و مکانیسمهای مبارزاتی طبقه کارگربرای پیوستن به این خیزش چیست و چگونه است، میتواند قابل بحث باشد. اما با این وجود عدم حضور طبقه کارگر در این خیزش سراسری، از قدرتمند بودن خیزش زنان، جوانان و دانشجویان می کاهد. به امید اینکه کارگران، فعالین و آکتورهای فعال کارگری این موضع را در دستور کاری خود قرار داده و با پیوستن قدرتمند خود به این خیزش مانع قدرت نمایی رژیم بر علیه این خیزش شوند و سیاستها و تاکتیکهای سرکوبگرانه و مزورانه این رژیم ضد زن و ضد کارگر را نه فقط به شکست بکشانند، بلکه با ورود نیرومند خود به این خیرش توازن قوای طبقاتی را به نفع توده های کارگر و زحمتکش برگردانند. با ورود طبقه کارگر ایران به این خیزش سراسری، عملا ما وارد دوره ی انقلابی خواهیم شد و گامها به مرگ جمهوری اسلامی نزدیکتر خواهیم شد.

دومین محدودیت یا مصاف این خیزش کنونی اینست که بغیر از طبقه کارکر، هنوز بخش زیادی از مردم شهرها، بخشهای حاشیه نشین و فقیر شهرها هنوز به این خیزش نپیوسته اند. اگر توده های کارگر و زحمتکش ستمدیده و فقیر شهرها به این خیزش زنان و جوانان بپیوندند، آنموقع کمیت این خیزش از سطح دهها هزار به دهها میلیون میرسد. یکی از مهمترین فاکتورهای تغییر توازن قوا به نفع این خیزش زنان، جوانان، دانشجویان و شکست جمهوری اسلامی ایران، پیوستن توده های فقیر شهرها به این خیزش و حمایت آنان از خواستها و مطالبات زنان ستمدیده ایران است.    

نگرانیها و فایق شدن بر نگرانیها

در شرایط کنونی ایران وجود نگرانیها و سوالات کاملا طبیعی هستند. نگرانی و سوال در باره ظرفیتهای سرکوبگری جمهوری اسلامی، نگرانی و سوال در باره آینده و نوع حکومت ایران.

این همواره مجهولات هستند که بوجود آوردنده نگرانیها در میان توده ها هستند. در باره ظرفیتهای سرکوب جمهوری اسلامی اگر و اماهای زیادی می تواند مطرح باشند. مثلا اگر همه توده های زحمتکش و ستمدیده شهرها  و طبقه کارگر به این خیزش بپبوندند، توازن قوای طبقاتی به نفع کارکران و زحمتکشان تغییر میکند. و اگر این پیوستن های مورد اشاره به وقوع بپبوندند، میتوانند در دستگاه سرکوب شکاف و انشقاق ایجاد کنند، اگر نیرو و دستگاه نظامی و سرکوب جمهوری اسلامی تضعیف و شقه شد، آنوقت جمهوری اسلامی با سهولت بیشتری از بین میرود. این مسئله یعنی سقوط جمهوری اسلامی،  با نیرو مبارزاتی توده ها هم از لحاظ کمی و هم کیفی رابطه دارد. این توده ها و خلق متحد هستند که از توان و نیروی به زیر کشیدن حکومتهای مستبده برخوردار است و نه توده های غیر متشکل و پراکنده.

اما وجود نگرانی از عدم آشنایی با نوع حکومت آینده، با نگرانی از نوع توازن قوا که مورد اشاره قرار گرفت متفاوت است. نداستن یا عدم آگاهی از نوع حکومت و سیستم حکومتی خود یک عامل بازدارنده برای ایجاد یک ایران دیگرو ایرانی بهتراست.

فایق آمدن بر نگرانی در مورد عدم آگاهی از نوع حکومت آینده ایران، یکی از بزرگترین چالشهای نیروی آگاه دخیل و حاضر در درون خیزش توده ای است. اینجاست که ورود طبقه کارگر به این خیزش، میتواند به بوجود آوردن افق نوع حکومت آینده ایران تاثیر بی نهایت مهمی داشته باشد. در این میان عبور از شعارها و مطالبات سلبی به شعارها و مطالبات ایجابی مستلزم حضور نیروی آگاه، متحد و سوسیالیست در این خیزش توده ایست.

از لحاظ محتوا و مضمون توده های کارگر و زحمتکش بایست  حداقل خواستار حکومت و سیستمی باشند که «آزادیهای سیاسی، حقوق فردی تمام آحاد جامعه، جدایی دین از دولت، حق تشکل و فعالیتهای سیاسی و اجتماعی، احترام به حقوق خلقهای ساکن ایران، آزادی تمام زندانیان سیاسی و تامین مادی نیازمندیهای فرد و مسکن، و اشتغال و ایجاد بعضی از بیمه ها » را مورد احترام قرار داده و تامین نمایند.

توافق اجتماعی روی حداقل ها در قدم اول باعث میشوند تا کارگران  و زحمتکشان بهتر بتوانند در فضایی مطمئن و سالم،  رو به آینده و نوع حکومت آتی اندیشیده و به توافق عمومی برسند.

منبعنوانیکفعالکمونیستمیتوانمبراینوعحکومتآیندهایران،شعارزندهبادسوسیالیسموزندهبادحکومتشوراها  را بدهم، اما ترجیح میدهم سرودن و خواستار شدن نوع یک سیستم سوسیالیستی و دمکراتیک  را توده های کارگر و زحمتکش و آگاهان کارگر، زنان و خلق ها و دانشجویان بدهند.

رشد و شکوفایی  و موفقیت خیزش توده ای و به مقصد رسیدن آن،  در گرو از یکسو عبور از مطالبات سلبی به مطالبات ایجابی، خواستار حکومتی دمکراتیک  و شورایی برخواسته از آراء و خواست توده های کارگر، و از سوی دیگر پیوند و همبستگی جنبش های اجتماعی پیشرو کارگری، زنان، دانشجویان و ملل مختلف ایران با هم است.

جمهوری اسلامی بغیر از سیاست و عملکرد سرکوبگرانه،  به اشکال مختلف مردم را می ترسانند که اگر جمهوری اسلامی برود، ایران به سوریه تبدیل می شود و ایران تجزیه می شود و معلوم چه سرنوشتی انتظار مردم را می کشد، بدینوسیله ج.ا. بیشترین تلاش خود را میکند تا مردم ترسیده و مرعوب شوند.

اما اتحاد تا همین اکنون مردم (زنان، جوانان، دانشجویان، خلق های ایران) سیاستها و تبلیغاتهای مسموم جمهوری اسلامی را به شکست کشانیده است و مردم امروز تا آن حد آگاه هستند که به تبلیغات فریبکارانه جمهوری اسلامی وقعی ننهند.

ادامه مبارزات جسورانه کنونی زنان بیباک، دانشجویان، جوانان و خلق های مبارز  بر علیه جمهوری اسلامی، بر تغییر بیشتر توازن قوای طبقاتی  به نفع توده ها، تاثیر تعیین کننده ای دارد.

عمل امروز توده های مبارز ایران، خشت بنای ساختن یک ایران دیگری است. با سرنگونی جمهوری اسلامی ایران و برقراری حکومت شوراهای دمکراتیک کارگران و زحمتکشان، نه فقط تمام مردم ایران، بلکه همه مردمان منطقه خاورمیانه و جهان میتوانند نفس راحتی بکشند و در فضای سالم و مسالمت آمیز در کنار هم کار و زندگی دوستانه داشته باشند.

ما در ابتدای یک دوره انقلابی قرار داریم.

زندهبادمردممتحد

زنده باد انقلاب

زندهبادجماهیرشورویدمکراتیکایران

زنده باد اتحاد و همبستگی کارگران،  زنان، جوانان، دانشجویان و خلق های ایران

نوشته در ابتدای ورود به دوره انقلابی! ایران دیگری ممکن و در چشم انداز  است اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

یکشنبه، 30 ژانویه 2022

مقدمه

 جوهر این بحث را من قبلا  در یک جلسه پالتاکی که تعدادی از رفقا در آن شرکت داشتند، ارائه داده بودم تا ضمن طرح آن در مرحله اول با اعضای حزب،  بتوانم با شنیدن ملاحظات رفقا بهتر بتوانم روی جوانب آن فکر کرده و یا آنرا اصلاح نموده و بهتر توضیح دهم.

بعدا ز اینکه من بحثم را به نقطه رساندم تا ملاحظات را بشنوم، یکی از رفقا گفت که این بحث مقداری وسیع که تقریبا متوجه نشد که نقد این بحث متوجه چیست؟ یا اینکه روی خود سرتیتر بحث، کمتر بحث شد. معنی این ملاحظه این بود که آنچه برای من روشن می نماید، الزاما به این معنی نیست که برای شنوندگان بحث هم روشن باشد.

این مقاله در باره «آزادیخواهی کمونیسم، کمونیسم آزادیخواه» است و پیام این بحث اینست که کمونیستها بنا به تعریف بایست آزادیخواه باشند، زیرا آزادیخواهی یکی از خصلتهای یک جامعه سوسیالیستی است.

نقد این بحث اینجاست که به کمونیستها این نقد را وارد میکند که برخلاف اهدافی که برایش مبارزه میکنند، کمونیستها در عمل محدودنگری، سکتاریسم، بی ظرفیتی و تشخیص نادرست از منافع سراسری طبقه از خود نشان میدهند. اینرا با رجوع به نمونه های مشخص، بیشتر توضیح داده خواهد شد.

رفیقی بعنوان جمله معترضه یادآور شدند که در رابطه با کمونیسم از پسوند و پیشوند استفاده نکنیم که تجربه خوبی در این رابطه وجود ندارد.

ملاحظه خوب دیگر این بود که مخاطب این بحث چه کسانی هستند؟ آیا این بحث نقدی به حزب کمونیست ایران است؟ آیا اعضای حزب کمونیست ایران مخاطب اصلی این بحث هستند؟

این مقاله تلاشی است برای دفاع از یک آلترناتیو سوسیالیستی برای جامعه ایران، به همین دلیل با یک پرسپکتیو انتقادی به جوانبی از بحث و بررسی جنبش کمونیستی و کارگری پرداخته می شود.

امید است که این مقاله بتواند به سوالات و ملاحظاتی که مطرح شده بودند، پاسخ یا روشنگریهای لازمه را داشته باشد.

این مقاله اصلاح شده بحث شفاهی بوده که ارائه داده ام، لذا طبیعی است که چهارچوب و فرمول بندیهای  این مقاله  منسجم تر از بحث شفاهی ام باشد.

مخاطبین این بحث

مخاطبین این بحث همه کمونیستها و سوسیالیستها، فعالین کارگری و هر کارگر و زحمتکش معترض به وضع موجود است. مخاطبین این بحث اعضای جنبش کمونیستی ایران هستند. این بحث جنبشی است و به این اعتبار، بحثی فرا حزبی است و هم بدلیل اینکه حزب کمونیست ایران یکی از احزاب مهم جنبش کمونیستی ایران است، او را هم دربرمیگیرد.

وارد شدن به آلترناتیوهای اجتماعی مطرح در ایران،  این بحث را قابل فهم تر خواهند کرد.

ضرورت این بحث

ضرورت این بحث از اوضاع سیاسی ایران، وضعیت و رابطه عینی جنبش کارگری با جنبش کمونیستی و سپس وضعیت و مناسبات  درون حزبی اشکال دار و غیر قابل دفاع  ناشی میشود.

مبارزات توده ای در ایران و بویژه در دیماه، دربرگیرنده نکات زیادی بود از جمله فقدان نفش و تاثیرات احزاب چپ و کمونیست در این مبارزات، نکته ای که از هر سو به شکلی آنرا بیان میکنند.

بنظر من استفاده از واژه آزادیخواه آگاهانه است و آنچه مد نظر هست بیان تناقضاتی است که فی الحال در جنبش ما وجود دارد.   من در طول بحث بطور روشنتری به این نکته میپردازم که اصولا چرا ما باید مبلغ آزادیخواهی کمونیسم باشیم.

اگر ما کمونیستهای آزادیخواهی نباشیم،

اگر ما نتوانیم در همان چهارچوب و تصور کلی که مارکس از سوسیالیسم داشته آنرا  را تعریف و تفسیر کنیم،

اگر ما نتوانیم  رابطه بین اهدافمان که همانا تحقق سوسیالیسم است را با متد رسیدن به آن اهداف را تعریف کرده و آنرا در پراتیک نشان دهیم،  و… شانس ما برای پیروزی بسیار اندک است. اگر ما بطور جدی به این «اگرها» توجه نکنیم جنبش کمونیستی ایران شامل حزب کمونیست ایران هم باشد، در حاشیه رویدادها و حاشیه مبارزه و جامعه باقی می مانند.

هدف من از این بحث انتقادی ، طبیعی است که تقویت حزب  و جنبش کمونیستی ایران در این شرایط است به همین دلیل من این بحث را در مرحله اول با رفقا در میان میگذارم تا با شنیدن نظرات رفقا بتوانم نظراتم را اصلاح و بعدها آماده انتشار رو به بیرون نمایم تا در سطح وسعتری مورد قضاوت، مطالعه و بررسی قرار گیرد.

با این امید که رفقا فعالانه در این بحث شرکت کنند.

سوالهای اساسی در باره اوضاع سیاسی ایران

اوضاع سیاسی ایران از جهات مختلفی قابل بحث است:

بحران و چالشهایی که حکومت اسلامی ایران در سطح کشوری و بین المللی با آن روبرو است و  عادی شدن اعتراض و مبارزات توده ای در شهرها علیه بیکاری و گرانی و بی مسکنی تا بی آبی و در خیلی موارد علیه مقامات حکومتی، درجه ای از رشد مبارزات توده ای را نشان میدهد. مبارزاتی که کم کم جسورتر و وسیعتر میشود.

تز  من در رابطه با بحران افتصادی و سیاسی ایران اینست که:

«با فاکتور گرفتن از بحرانها و چالشهای رژیم اسلامی در سطح کشوری و بین المللی و با در نظر گرفتن مبارزات توده ای علیه وضع موجود، جمهوری اسلامی در کوتاه مدت سرنگون نمیشود».

«اعتراضات و مبارزات توده ای کنونی که علیه وضعیت طاقت فرسای معیشتی،زیستی و اقتصادی شروع شده است در نهایت میتواند علیه کل سیستم جمهوری اسلامی ارتقاء یافته و خواستها و مطالبات اقتصادی کنونی را  به خواستها و مطالبات سیاسی ارتقاء یابند».

در باب مقایسه وضعیت سیاسی مبارزاتی امروز ایران با سطح وضعیت و مبارزه دوره ای که انقلاب ۱۳۵۷ در آن روی داد متفاوت بوده و وضعیت مبارزاتی امروز تا حد مبارزات دوران انقلاب ارتقاء نیافته است. زیرا:

• وسعت مبارزه علیه سیستم سلطنت به وسعت مساحت ایران گسترده شد و تقریبا همه طبقات و اقشار اجتماعی را شامل میشد. مبارزات کنونی جنبش توده ای در ایران به سطح و وسعت انقلاب ۵۷ نرسیده است.
• طبقه کارگر آنزمان نقش تاثیر گذاری روی سرنگون شدن رژیم شاهنشاهی داشت. مبارزات کارگری امروز هنوز با جنبش توده ای در خیابانها چفت نشده است. مبارزات توده ای و کارگری هر چند هر روز در جریان است اما به موازی هم و جدا از هم در جریان است.
• فرار سربازان از پادگانها و پیوستن آنها به صفوف انقلاب یکی از فاکتورهای مهم است، که ما اینرا امروزه مشاهده نمکنیم.
• دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی و نیروهای نظامی دست نخورده وجود دارند و علیه کارگران و زحمتکشان از ظرفیتهای بالایی برخوردار میباشد.
• عدم ارتباط مبارزات و پراکندگی و بی تشکلی طبقه کارگر ایران بعد از قریب چهار دهه
• …

میتوان مقایسه وضعیت امروز با دوران انقلاب را به صورت کارشناسی تر انجام داد و تفاوتهای امروز و آنروز را روشنتر بیان کرد.

از سوی دیگر جمهوری اسلامی در عرصه سرکوبگری و حفظ حاکمیت خویش خیلی باتجربه تر از رژیم سلطنتی است. ظرفیهای رژیم اسلامی برای بقاء خویش خیلی بالاست. به این معنی که آنها مادام که بطور واقعی احساس خطر کنند، شروع میکنند به نوشیدن جامهای زهر و آنرا از لحاظ شرعی و سیاسی هم توجیه میکنند. حفظ حاکمیت در اولویت آنهاست و همین سرچشمه و توجیه کننده تغییرات مختلف میتواند باشد.

برای نمونه به مسئله برجام، خروج آمریکا از آن و تلاش برای حفظ آن از سوی کشورهای اروپایی نگاه کنیم. جمهوری اسلامی علیرغم هر تهدید و موضعی که علنا بگیرد، در دنیای واقعی بر اساس منافع اصلی شان،که همانا حفظ و ادامه حاکمیتشان است،  حرکت میکند

بنظر من تحلیل اوضاع امروز باز است. هر نوع تحول اجتماعی در ایران و کسب قدرت سیاسی مفتوح و مشروط است.

با توجه به این مسائلی که مورد اشاره قرار گرفت، وضعیت جنبش کمونیستی ایران در چه حالی است؟

 کمونیستها تا چه اندازه تاثیرگذار در جنبش کارگری هستند؟

شانس اینکه کارگران و زحمتکشان در فردای سرنگونی جمهوری اسلامی قدرت سیاسی را بدست آورند، تا چه اندازه است؟

و اصولا آیا جمهوری اسلامی از طریق انقلاب از پایین یعنی انقلاب کارگران و زحمتکشان سرنگون میشود؟

یا اینکه جمهوری اسلامی بدلیل فاسد بودنش از درون از هم می پاشد؟

 و یا اینکه قدرتهای امپریالیستی موفق خواهند شد آلترناتیو مورد نظرشان را بقدرت بنشانند؟

همه این سوالات در شرایط فعلی قابل بحث، تحقیق و تحلیل هستند.

در اینجا بحث  و بررسی  من  محدود به یک بخش، که خود را متعلق به آن میدانم،محدود میشود: که آنهم سوالات مربوط به جنبش کمونیستی ایران است.

شانس احزاب چپ و کمونیست برای تاثیر گذاری روی جنبش طبقه کارگر برای کسب قدرت سیاسی تا چه اندازه است؟

این موضوعی است که میخواهم روی آن مکث نمایم.

بنظر من همین امروز طبقه کارگر ایران همراه با چپها و کمونیستها آمادگی لازمه برای کسب قدرت سیاسی را ندارند.

اینکه شرایط اقتصادی و رشد تکنولوژی میتواند پشتیبان سوسیالیسم باشد، درست است اما به هیچ رو کافی نیست. آگاهی و تشکل ناشی از آگاهی؛ آن عنصر ذهنی اساسی است که اگر موجود نباشد تحقق سوسیالیسم  نمیگویم ناممکن بلکه امر مشکلی خواهد بود.

کمونیستها هم اکنون کمترین شانس تاثیر گذاری در بعد اجتماعی را دارند زیرا آنها بیش از ۳۰ سال است که از بستر فعالیت خود دور شده اند.

خیلی از افراد وقتی اوضاع امروز و کمبودها را تحلیل میکنند می نویسند که مشکل اصلی امروز عدم سازماندهی انقلابی یا کمونیستی توده های کارگر است.  این فرمول شاید ظاهر درستی داشته باشد، اما با کمی مکث میتوان به نتایج دیگری رسید.

اگر جنبش کمونیستی ایران را در قامت احزاب سیاسی درنظر بگیریم، همه احزاب چپ و کمونیست، حال با هر تعلق فکری که داشته باشند، در خارج از ایران و در تبعید بسر میبرند. مشکل اساسی این نوع تبعید اینست که بدلیل طولانی بودن فاصله زمانی و عدم حضور اعضا، فعالین و رهبری احزاب چپ  و گمونیست در ایران، بدلیل اینکه اعضا، فعالین و رهبری احزاب کمونیست مستقیما درگیر مصائب و مشکلات اقتصادی نیستند، بدلیل اینکه سرکوبگری جمهوری اسلامی و زندان و سایر شرایطی که کارگران و فعالین کارگری در ایران با آن دست به گریبان هستند، مواجه نیستند، پس عملا در خارج از دایره مبارزات داخل ایران قرار میگیرند.

وضعیت عینی که جنبش کمونیستی در ایران با آن روبرو شده است زمینه بوجود آمدن انواع انحرافات در جنبش را بوجود آورده است.

بنا به تحلیل و نظر خیلی از رفقا، مبارزات دی ماه نشان داد که چپ و کمونیست از چه جایگاه ضعیفی برخوردار است.

وضعیت سیاسی ایران و خروج اجباری کمونیستها از ایران بدلیل سرکوبگری جمهوری اسلامی، عملا کمونیستها را در همه زمینه ها به حاشیه رانده است.

مشکلات مربوط به احزاب چپ و کمونیست یکی دوتا نیستند: همزمان با اینکه کمونیستها از لحاظ اجتماعی به حاشیه رانده شده اند، به همان اندازه هم خودمحور، بزرگ بین و گروههای را تشکیل میدهند که منافع گروهی خود را برای منافع کارگران ترجیح میدهند.

بی دلیل نیست که حدود چهل سال زندگی طاقت فرسا و هزار و یک بدبختی به کارگران تحمیل شده است، ولی چپ و کمونیست ما برای فعالیت آگاهگرانه و متشکل کردن این توده های فقیر و ستمدیده، برنامه عملی نداشته و هیچ تغییری نکرده است.

پراتیک بر اساس منافع

بورژوازی هم در ایران و هم در سطح بین الملل بر اساس منافع خود عمل میکند و سیاست عملی اتحاذ می نمایند که منافعشان ایجاب میکند. به کشمکشهای بین دول بورژوایی نگاه کنید. آنها همزمان که با هم رقابت میکنند، برای تامین منافعشان با رقیبان سیاسی و اقتصادی خود به مذاکره و همکاری هم میپردازند. به رابطه بین آمریکا و کره شمالی نگاه کنید می بینید که تا دیروز چگونه به جنگ تبلیغاتی علیه یکدیگر مشغول بودند و منافع آنها چگونه باعث میشود که مناسبات و تبلیغات جنگی دیروز به مذاکره و توافق  می انجامد. چه چیزی سبب بوجود آمدن تغییر در مناسبات و روابط بین کره شمالی و آمریکا شده است؟

به مناسبات به آمریکا با روسیه، مناسبات آمریکا با اروپا، مناسبات روسیه با اروپا، به مناسبات جناحهای مختلف جمهوری اسلامی با هم، رابطه بین جمهوری اسلامی و ترکیه و سایر دول منطقه نگاه میکنید، مذاکرات شورای دمکراتیک سوریه با رژیم بشار اسد و غیره می بینید که از سوی این قطبهای کوچک و بزرگ سرمایه داری در ابعاد مختلف منطقه ای و بین المللی هم در حال رقابت با یکدیگرند و هم مذاکره و همکاری. همکاریها تابعی از تامین منافع است. حتی دول در حال جنگ هم، ارتباط با یکدیگر را قطع نمیکنند، بنا به شرایط مشخص با هم به مذاکره و غیره میپردازند. جنگ داخلی در سوریه نمونه ی دیگری است که نشان می دهد که تمام دول متخاصم و درگیر در جنگ منافع خود را تعقیب میکنند و بر همین اساس منافع هم هست که دول درگیر راه حلهای مختلف در اجلاس ژنو و آستانه ارائه می دهند و حالا به سطح مذاکره بین شورای دمکراتیک سوریه با رژیم اسد رسیده است.

اما این فرمول «بر اساس منافع عمل کردن»، آیا شامل حال کمونیستها هم میشود؟

شواهد زیادی هست که این نظریه را نشان میدهد که کمونیستها بر اساس منافع طبقه ای که ادعای دفاع از آنرا  دارند، یعنی طبقه کارگر عمل نمیکنند.

کمونیستها خصلتهای از خود نشان میدهند که با ماهیت و مضمون آلترناتیوی که برای آن مبارزه میکنند، یعنی سوسیالیسم، تفاوت دارند. تفاوتها در طول بحث بیشتر روشن میشوند.

من بین کمونیسم و کمونیستها تفاوت قائلم. زیرا خیلی از  کمونیستهای امروز ایرانی  در پراتیک کمونیسم و سوسیالیسم بعنوان یک آلترناتیو اجتماعی را نمایندگی نمی کنند. برای اینکه این تفاوتها روشنتر شوند، لازم است تا در سطح کلی مقداری به جامعه ای که برای رسیدن به آن مبارزه میکنیم، مکث کرده و صحبت نماییم. در این نگرش انتقادی که بر این مقاله حاکم است اشکال  نه در کمونیسم و سوسیالیسم، بلکه در درک و بینش، نگرش و عملکرد کمونیستها  دنبال می شود.

جامعه سوسیالیستی و خصلتهای آن

مارکس خیلی آگاهانه کمترین انرژی خود را صرف روشن کردن جامعه سوسیالیستی و کمونیستی نمود. آن اشارات مختصر او در برنامه گوتا و ایدئولوژی آلمانی هم تنها در سطح روشن کردن جهت گیری محدود مانده است. مارکس آگاهانه بیشتر به نقد سرمایه داری پرداخت.

در جنبش کمونیستی ایران کمتر به روشها و متدهای که مارکس برای تجزیه و تحلیل بکار می برد، پرداخته شده است. صد البته لازم است در فرصتهای دیگر به این مهم هم پرداخته شود. بایست روی متدهای مارکس کار کارشناسی شود.

مارکس در خطوط کلی دو مولفه ی مهم اجتماعی بودن ابزار تولید و لغو کار مزدی را بعنوان خصلتهای یک جامعه کمونیستی مورد اشاره قرار میدهد آنجا که انسان خود را با «هر کس بر اساس توان و به هر کس بر اساس نیاز» گامی اساسی در جهت متحقق کردن خود برمیدارد. آنجا که رشد و شکوفایی  افراد معیاری برای رشد و شکوفایی اجتماعی / جامعه محسوب میشود.

اگر همین کلیاتی که مارکس در اثار خود مورد اشاره قرار داده را مبنا قرار دهیم، میتوان این تفسیر را داشت که جامعه کمونیستی، یک جامعه ای آزاد است که افراد از آن درجه از رفاه مادی در زندگی و سطح آگاهی و فرهنگ برخوردارند که یک روزمیتوانند به شغل ماهیگیری بپردازند و  روز دیگر را به خدمات دیگری مثل معلمی، نجاری و مکانیکی و غیره بپزدازند.

در یک جامعه سوسیالیستی بنا بر تئوریهای مارکسیستی افراد از لحاظ تفکر و اندیشه، ازادند که چگونه فکر میکنند و لی آنچه همبستگی و وحدت انسانها را در یک جامعه سوسیالیستی تامین میکند، کار و سایر فعالیت خدماتی اجتماعی است که فرد برای جامعه انجام میدهد و جامعه هم به نوبت خویش رفاه افراد جامعه را تامین میکند. یعنی یک رابطه متقابل بین رابطه فرد و جامعه و جامعه و فرد وجود دارد.

از این بحث پایه ای این خصلتهای اجتماعی را میتوان استنتاج کرد که:

• یک جامعه سوسیالیستی بوسیله جمعی اداره می شود. به این معنی که افراد جامعه با عضویت در تشکلها و ارگانهای مختلفی  قوانین، نیازها و تصمیمات لازمه را اتخاذ میکنند…
• یک جامعه سوسیالیستی یک جامعه آزاد و دمکراتیک است،به این اعتبار آراء مردم نفش تعیین کننده ای برای اتخاذ نیازها و برنامه ریزی برای رفع احتیاجات دارد.
• در یک جامعه سوسیالیستی تقسیم کار و مسئولیت پذیری امور شکل نوینی بخود میگیرد. با این تفسیر افراد مسئولیت پذیر، و مسئولیت چرخشی و دوره ای از طریق انتخابات انجام میگیرد.
• در یک جامعه سوسیالیستی، افراد تحصیلکرده و از فرهنگ و آگاهی علمی و انسانی بالای برخوردارند، بااین تفسیر اکثریت افراد آگاه جامعه از این قابلیت برخوردار خواهد بود تا در مسئولیت و هدایت جامعه، شرکت تعیین کننده داشته باشند.
• …

در مبارزه علیه سرمایه داری، کمونیستها و سوسیالیستها منطقا و بنا به تعریف برای تحقق چنین  هدفی یعنی سوسیالیسم بعنوان یک سیستم و نظام اقتصادی و اجتماعی مبارزه میکنند.

این نکات مضمونی و محتوایی در مورد یک جامعه سوسیالیستی بعنوان هدف و محتوای مبارزاتی،  حتما و لزوما بایستی انعکاس متدیک و سبک کاری و روش فعالیتی داشته باشد. به همان اندازه که هدف مهم است، به همان اندازه هم متد رسیدن به آن هدف از اهمیت بالای برخوردار است. نمیتوان هدف آنطور که مختصرا  توصیف شد خوب و  والا باشد اما متدولوژی مبارزان کمونیست متشکل در گروهها و احزاب کمونیست حاوی انحرافاتی است که آن اهداف مورد اشاره را  تماما  نمایندگی نمی کنند.

اشکالات و انحرافات کمونیستهای ایرانی

انقلاب را توده های میلیونی کارگر و زحمتکش انجام میدهند. تاریخ انقلاب بعدی در ایران را  نمیتوان بطور مشخص تعیین کرد.  اما در ایران بحرانی و متحول امروز جنبش اعتراضی توده ای علیه برعلیه گرانی، بیکاری، بی آبی و وضعیت سخت زندگی  ,در حال گسترش است. جنبش اعتراضی توده ای کنونی  برای کسب مطالبات اقتصادی و معیشتی است. این خواستها هر چند برحق هستند ولی ابتدا به ساکن به معنی به چالش کشیدن سیاسی حکومت برای به زیر کشیدن جمهوری اسلامی نیست. یا به عبارت دیگر هنوز تا این سطح سیاسی رشد نکرده است.  به مصاف طلبیدن جمهوری اسلامی از لحاظ سیاسی و تبدیل شدن مرگ بر جمهوری اسلامی و جمهوری اسلامی با هر جناج و دسته نابود باید گردد، مستلزم وجود آگاهی سیاسی و طبقاتی کارگران و زحمتکشان در سطح ایران و تلاش آگاهانه برای کسب قدرت سیاسی است که جنبش توده ای  هنوز تا این رشد نکرده است، ولی این پروسه درحال شدن است و عمل مبارزاتی علنی توده ها در خیابانها، جنبش توده ای را سریعتر سیاسی کرده و تکامل میدهد.

کار وفعالیت کمونیستی مستقیما در جنبش کارگری و جنبش توده ای معنی دارد. وقتی رابطه ای بین اعتراضات جنبش کارگری با جنبش توده ای هنوز ملموس و قابل مشاهده نیست، وقتی جنبش توده ای به رشد بیشتر سیاسی نیاز دارد، وقتی مبارزات کارگران در نقاط مختلف هنوز به بهم مرتبط نیستند و خیلی اگر هایی از این دست، کمونیستها بایست  اصل هم و غمشان کار و فعالیت در آن زمینه ها می بود.

یکی از  اشکالات اینست که احزاب کمونیست ایرانی همه در تبعیدند . آنها بیش ازسه دهه و نیم است که  از بستر اصلی فعالیتهایشان دور شده اند.  گاها بحثی در رابطه با مسئله داخل و خارج مطرح میشود و گفته می شود که در مبارزه علیه جمهوری اسلامی مسئله داخل و خارج حل شده و بدلیل رسانه های اجتماعی مسئله داخل و خارج نداریم، همه افراددر هر جایی که باشند، از معلومات و اخبار همه دنیا مطلع می شود و نقش رسانه های اجتماعی سبب از بین رفتن تفاوت داخل ایران و خارج شده است.

بنظر من درک فوق درست نبوده و  زندگی، کار و تحصیل در داخل ایران با خارج کشور فرقهای زیادی دارند و به همین اعتبار شکل مبارزه در داخل ایران و خارج هم تفاوت دارد. تغییر از درون امکان پذیر است. عوامل بیرونی بر تغییر تاثیر گذار است اما میتواند تعیین کننده نباشد. به همین اعتبار مبارزه یر علیه جمهوری اسلامی و برای سرنگونی جمهوری اسلامی از درون ایران معنی دارد و شکل مبارزات خارج کشور در دفاع از مبارزات کارگری و توده ای در ایران در جای خود مهم است، اما تعیین کننده نیست. تعیین کننده همان مبارزه در ایران است که کمونیستها در ان  ضعیفترین گرایش را نمایندگی می کند.

در ادامه این عدم حضور کمونیستها در مبارزات داخل ایران،  تا حال مشاهده نشده است که احزاب کمونیست  از جمله حزب کمونیست ایران تلاش کنند تا به مکالنیسمها و راه وروشهایی دست یابند که تشکیلات حزب در شهرهای ایران (شهرهای خارج از کردستان) را بوجود آورده و تقویت کنند.  اینجا من روی حزب کمونیست ایران مکث میکنم که در این شرایط متحول ایران که بحران اقتصادی،  سیاسی و اجتماعی ایران را فرا گرفته و اعتراضات و مبارزات توده ای و کارگری به فاز جسورانه تر و علنی تری در سطح خیابانها رسیده است، حزب کمونیست ایران مهمترین وظیفه پیشاروی خود را در بوجود آوردن قطب چپ خلاصه  کرده است. به همان اندازه حزب کمونیست ایران برای سازمان دادن جلسات سیاسی مشترک با احزاب و سازمانهای کمونیست برنامه عملی گذاشته است، در طول ۲۰-۳۰ سال گذشته هیج برنامه ای در رابطه با جنبش کارگری ایران و تقویت تشکیلات حزب در شهرهای ایران نداشته است.

من منکر ارتباط و همکاری احزاب کمونیست و سازمانهای چپ نیستم. اتفاقا خیلی موافق ارتباط و همکاری بین چپ و کمونیست ایران و کردستان هستم.  اما این ارتباط و همکاری بین احزاب که وجود آن خیلی طبیعی است اگر به فعالیت اصلی حزبی تبدیل شود و فعالیت اصلی حزبی که همانا کار در میان توده های کارگر و زحمتکش در محل زیست و کار گران است، به فراموشی سپرده شده و فرعی شود، آنگاه جایگاه بین اصل و فرع عوض میشود.

یکی دیگر از اشکالات احزاب کمونیست اینست که در مورد چپ و کمونیست تعریف مشخصی ارائه نداده اند.

احزاب کمونیست مشخص اند، اما احزاب چپ دربرگیرنده اند کدام احزاب و سازمانها هستند؟ مشخص شدن تفاوت بین احزاب چپ و کمونیست لازم است تا از برخورد دلبخواهی احزاب جلوگیری کرده و به یک برخورد علمی و سیاسی روی بیاورند.

رهبری حزب کمونیست ایران برای وحدت پایدار احزاب چپ و کمونیست پیشدم شده است و تاکنون چندین جلسه هم با رفقای احزاب کمونیست کارگری، راه کارگر، سازمان اقلیت، فدائیان کمونیست و هسته اقلیت در این رابطه داشته اند. چپها و کمونیستهای ایرانی تاکنون نتوانسته اند یک گام اساسی در  جهت وحدت با همدیگر بردارند که رفقای ما با ادعای پایدار بودن و دائمی بودن آن تاکید دارند. یعنی هنوز تشکیل این قطب بعنوان سومین تجربه اتحاد نیروهای چپ و کمونیست انجام نگرفته که رفقا بر دائمی بودن آن تاکید میکنند. اشکال دیگر اینجاست که رفقا کمونیست مثلا در حزب کمونیست ایران و رفقای حکمتیست،  کمونیست و چپ را دلبخواهی مترادف یکدیگر قرار میدهند. آنها  دقت نمی کنند که کمونیستها و سوسیالیستها در یک کاتاگوری بزرگتر ی در بخش  چپ جامعه جاسازی میشوند، اما هر چپی، کمونیست و سوسیالیست نیست.  دقت به این مسئله مهم است که رفقای ما اینرا هم رعایت نمیکنند و عملا تصویر  محدودنگرانه ای از چپ و کمونیست بدست میدهند که عملا «قطب چپ و کمونیست» را در «اتحاد احزاب کمونیست» خلاصه میکنند و «احزاب کمونیست» هم در نفش احزاب کمونیست ظاهر میشوند و هم در نقش احزاب چپ. پس اتحاد فرضی «احزاب کمونیست» به «اتحاد قطب چپ و کمونیست» معنی میشود. درصورتیکه «قطب چپ جامعه» خیلی وسیع تر از آنست که رفقا خود را به آن مشغول میدارند.

شواهد دال بر اینست که ارائه تصویر محدودنگرانه رفقا از مخدوش کردن کمونیستها با چپها آگاهانه است و این محدودنگری در نتیجه رقابت با همکاری احزاب بورژوایی و کورد است. در شرایطی که اوضاع ایران بحرانی و اعتراضی است، در شرایطی که احزاب بورژوایی در اپوزیسیون در تلاش برای تاثیر گذاری در تحولات سیاسی ایران، یا مثل اکثریتیها حزب چپ درست کرده اند و یا مثل چند حزب کوردیمرکز همکاری بوجود آورده اند.

مسئله قطب چپ  هم  به این شکل به میان می آید که چپها و کمونیستها کجا هستند؟ در این اوضاع برنامه اشان چیست؟ و از این نوع سوالها.

اگر در جدالهای کنونی در ایران بخش چپ جامعه خود را متشکل کرده و بعنوان آلترناتیوی برای بدست گرفتن امور سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور در کشمکش با جریانات دیگر اجتماعی باشد و خود را در این سطح وسیع اجتماعی مطرح کند، هزاران بار بایست چنین قطب اجتماعی چپی در جامعه مورد حمایت و پشتیبانی تمام کمونیستها و آزادیخواهان  قرار بگیرد.

تفاوت کمونیستها با چپها در اینست که که کمونیستها برای تحقق جامعه ای در ابتدا سوسیالیستی و نهایتا کمونیستی  که در آن ابزار تولید  به تملک جامعه درآمده باشد و کار مزدی لغو شده باشد، مبارزه میکنند، ولی چپها کسانی هستند که بیشتر معتقد به حقوق دمکراتیک اجتماعی مثل آزادی بیان، لغو اعدام، برابری زن و مرد، لغو کار کودک ، ازادی احزاب و آزادی فعالیت سیاسی  و…  و از لحاظ اقتصادی درجه ای از رفاه اجتماعی هستند.  خیلی از چپها  می توانند در عرصه های مربوط به حقوق دمکراتیک کمونیستها را تا رسیدن با آن حق.ق همراهی کنند اما تا تحقق سوسیالیسم، کمونیستها را همراهی نکنند. این مسئله باید برای هر مبارز کمونیستی کاملا روشن باشد که تفاوتها در کجا هستند.  کمونیستها منطقا و نظرا بایست از همراهی هر چپ  و انسان آزادیخواهی در پروسه مبارزه برای تحقق خواستهای کوچک و بزرگ استقبال کنند.

در  قطب نیروهای چپ و کمونیست نیروهای زیادی می گنجند و این قطب زمانی میتواند شانس موفقیت را آزمایش کند که از همان ابتدا همه نیروهای اصلی آن بویژه حزب کمونیست ایران، خود آزادمنش و آزادیخواه

بوده و همینطور هم عمل کنند.

برخوردهای ایدئولوزیک بجای برخوردهای سیاسی

اشکال و انحراف دیگر کمونیستهای ایرانی اینست که به مسائل سیاسی برخوردهای ایدئولوژیک میکنند. برخوردهای ایدئولوژیک به مسائل سیاسی صفوف جنبش کمونیستی و همین احزاب کمونیست را هم متشتت و پراکنده کرده است.

مشکل بوجود آوردن قطب چپ در این شرایط متحول ایران،ایران اینست که رفقای کمونیست بجای پرداختن به معضلات ، مشکلات، موانع و چالشهای که پیشاروی جنبش کمونیستی ایران و جنبش کارگری و جنبش توده ای در ایران  قرار گرفته است، این رفقا تلاش میکنند با جمع کردن عددی احزاب و گروههای کمونیست، مشکلات و موانع را پنهان کنند.

سوال در مقابل حزب کمونیست ایران و احزاب دیگر کمونیست اینست که در این شرایط ایران، تا چه اندازه برای تقویت کار و فعالیت حزبی و گسترش آن در داخل ایران تلاش کرده اند و برنامه دارند.

واقعا بغیر از کردستان که کومه له سازمانی شناخته شده است، ما در سایر شهرهای ایران تا چه اندازه از تشکیلات و نفوذ برخورداریم؟  اگر یک حزب کمونیست نتواند در این شرایط بحرانی و اعتراضی ایران تشکیلات سازی کند، با اتکاء به کدام مولفه های عینی میخواهد نیروهای چپ و کمونیست را جمع آورد، قطب چپ تشکیل دهد و بر مبارزات جاری تاثیر گذار باشند؟ همین سوالات در مقابل همه رفقای احزاب کمونیست دیگر هم  قرار دارد. همه بایست پاسخ دهند که اگر فرض کنیم که مسئله ای بنام قطب چپ وجود ندارد، اما آنها برای این اوضاع ایران  و برای حضور سازمانی و حزبی شان در ایران ، مستقل از ارتباط با احزاب و نیروهای دیگر، چه برنامه های دارند؟ آیا همه این احزابی که مثل حزب کمونیست ایران میخواهند قطب پایدار چپ را همراهی کنند، برنامه شان مستقل از نیروهای دیگر، در رابطه با ایران چیست؟ و چگونه میخواهند خود را در ایران گسترش دهند؟

اگر هر حزبی برای خود برنامه عمل در رابطه با ایران نداشته باشد، اما از تشکیل قطب چپ سخن به میان بیاورد، طبیعی خواهد بود که آنموقع سخن از تشکیل قطب چپ تنها فرار از واقعیات و روپوش گذاشتن روی ضعفها،کمبودها و چالشهای اصلی پیشاروست، البته به شکل محترمانه.

نمونه های از برخوردهای ایدئولوژیک

برخورد به ناسیونالیسم

برخورد خیلی از کمونیستهای ایرانی به مسئله برخورد به ناسیونالیسم نادرست است. خیلی از کمونیستهای ایرانی برخرد به ناسیونالیسم را به برخورد به احزاب ناسیونالیست تنزل داده اند. تنزل مبارزه علیه ناسیونالیسم بعنوان یک گرایش اجتماعی به افشاءگری علیه احزاب ناسیونالیست کرد، نمیتواند توده های زحمتکش آلوده به تفکرات ناسیونالیستی را از این نظرات نادرست بورژوایی جدا کند و یا آنها را به فکر وادارد تا خودشان علیه تفکراتشان علامت سوال بگذارند.

بخشی از کمونیستهای ایران، اینجا اکثرا رفقای حکمتیستها مد نظر است، در مبارزه علیه ناسیونالیسم، میگویند که آنها تلاش میکنند تا نگذارند تلقی ملی از کمونیسم جا بیفتد که آنرا  «کمونیسم ملی» نامگذاری کرده اند. این «کمونیسم ملی» هم اکثرا در نقد کومه له ی حزب کمونیست بکار برده میشود.

مقوله کمونیسم ملی، از نظر علمی و طبقاتی معتبر  نیست.  بدیهی است تاریخ کمونیسم  با تاریخ ظهور طبقه کارگر و مبارزه طبقه کارگر علیه طبقه سرمایه دار بعنوان  طبقات اجتماعی (مبارزه طبقاتی)  و با مجموعه مبارزات تئوریک و عملی مارکس  و انگلس جهت فرموله کردن سوسیالیسم علمی ، مرتبط هستند. تاریخ کمونیسم تاریخ مبارزه طبقه کارگر آگاه علیه سرمایه داری برای انقلاب سوسیالیستی است.

اما طبقه کارگر یک طبقه اجتماعی است.  طبقه کارگر تنها  وقتی که در کارخانه و در موقع رودرروئی با کارفرمایان و سرمایه داران کارگر نیستند،  بلکه کارگران هم در کارگاه وکارخانه موقع کار و مبارزه علیه علیه سرمایه دار،کارگر است، هم زمانیکه کارگر از کارخانه و کارگاه بیرون میروند و به منزل و محله و بازار و وارد اجتماع هم میشوند کارگر هستند.

کارگران انسانهای اجتماعی هستند که با مسائل مختلفی در عرصه های فرهنگی، فکری، ادبی و … درگیر و روبرو هستند. کارگران بدلیل اینکه در جامعه کار و زندگی و مبارزه میکنند، هم روی جامعه تاثیر میگذارند و هم از جامعه تاثیر می پذیرند. در جامعه هم طبقات و گرایشات مختلف اجتماعی وجود دارند که گرایش سوسیالیستی و کمونیستی تنها یکی از این گرایشات اجتماعی است. کشمکش بین گرایشات مختلف اجتماعی همچنان مبارزه بین طبقات، امر طبیعی است.

تفسیر کمونیست آزادیخواه از «کمونیسم ملی» اتفاقا کمونیسم اجتماعی است. کمونیسم آن جنبش، گرایش و سیستمی است که به معضل ستم ملی هم پاسخ درخورد میدهد و بشیوه تحقیر از کنار آن نمیگذرد.  این تفسیر از کمونیسم که با تحقیر مسئله ملی بخواهد آنرا بدون حل کردن این معضل و مانع، آنرا دور بزند، میتواند و از این ظرفیت برخوردار است تا از موضع شوینیستی و ناسیونالیسم ملت بالادست، ناسیونالیسم ملت تحت ستم را مورد تعرض قرار دهد.

اتفاقا کمونیستها می بایست از لحاظ فرهنگی، سیاسی و حقوقی به مبارزه علیه ناسیونالیسم بپردازند تا بهتر بتوانند با گرایش ناسیونالیستی در میان کارگران و زحمتکشان مبارزه کرده و همبستگی سوسیالیستی را در جامعه اشاعه دهند.  جنبش کمونیستی در این رابطه اسناد با ارزشی دارد بویژه برخوردهای لنین به مسئله ملی که در سند حق ملل در تعیین سرنوشت خویش مکتوب شده و مسئله ملل بعد از انقلاب اکتبر در روسیه تجارب غنی در این رابطه بدست میدهند.

نمونه دوم برخورد کمونیستها به مسئله انقلاب

مسئله انقلاب، موضوع بزرگ و وسیعی است. به زبان ساده انقلاب یعنی خیزش و شورش علنی و مبارزاتی مستقیم میلیونها کارگر و زحمتکش در خیابانها علیه حکومت و برای سرنگون کردن دولت و حکومت حاکم است. انقلاب یعنی زیرورو کردن سیستم اقتصادی، سیاسی و اجتماعی حاکم در یک کشور.  در انقلاب توده های میلیونی کارگر و زحمتکش و سایر اقشار اجتماعی شرکت دارند. در انقلاب شکاف در صفوف نیروهای مسلح می افتد و فرار از سربازی و سایر نیروهای سرکوبگر به یک پدیده عادی دوره انقلاب  تبدیل می شود.

اما انقلاب میتواند به انقلابهای مختلف تقسیم شوند نظیر: انقلاب صنعتی، انقلابات سیاسی و دمکراتیک، انقلاب سوسیالیستی.

در جنبش کمونیستی بین المللی تاریخا دو سنت پابه پای هم وجود داشته اند: آیا انقلاب سوسیالیستی در سطح یک کشور ممکن است؟ یا اینکه انقلاب سوسیالیستی جهانی است؟

این مباحثات، مباحثاتی مفتوح در سنت سوسیالیستی است که در گذشته هم بوده و حالا هم این موضوعات در گروههای مختلف طیف سوسیالیستی ادامه دارد.

وجود نظرات و تئوریهای مختلف در مورد انقلاب و تمام سوالهای مربوطه، امر طبیعی و بسیار مهم هستند.

اما به اندازه این مهم مضمونی، مسئله تعامل و شکل بیان این نظرات و نحوه دیالوگ این نظرات مختلف با هم مهمند.

اشکال کمونیستها در این قسمت دوم است. کمونیستهای که حامل یک گرایش مشخص باشند کمتر تحمل گرایش دیگری که مخالف اما در همان سنت را دارند. این بی تحملی، کم ظرفیتی، خود محوری و بزرگ بینی کمونیستها علیه کمونیستهای دیگر یکی و تنها یکی از آن عاملهای اساسی در درجازدنها و به حاشیه افتادنهای تاریخی  و اجتماعی  است که کمونیستها با آن مواجه اند.

انقلاب را توده ها انجام می دهند و نوع انقلاب مستقیما بستگی به درجه آگاهی و سازماندهی انقلاب کنندگان دارد. انقلابها حتما سوسیالیستی نیستند. انقلاب برای عوض کردن سیستم حاکم میتواند در شکل سیاسی یعنی انقلاب سیاسی علیه حکومت باشد. انقلاب سوسیالیستی هم به همان شکل به درجه آگاهی و تشکل طبقه کارگر وابسته است.

در شرایط کنونی ایران که توده های کارگر و زحمتکش پشت شان از فقر، بیکاری و زندگی مشقتبار خم شده است، در شرایطی که کارگران ایران فاقد تشکل سراسری و طبقاتی خود هستند، انقلاب سوسیالیستی همین امروز در ایران فلک زده چگونه ممکن است؟

آیا  انقلاب سوسیالیستی از لحاظ نظری و تئوریک امر طبقه کارگر آگاه و متشکل نیست؟  پس پاسخ این سوال پایه ای، مثبت داده شود، پس میتوان به این استنتاج رسید که انقلاب سوسیالیستی از تظاهراتهای واکنشی توده های غیر تحزب یافته حاصل نمیشود، همچنانکه انقلاب ۱۳۵۷ هم بدلیل فقدان عنصر آگاهی و تشکل سوسیالیستی در میان کارگران و زحمتکشان ایران، نه تنها به سوسیالیسم منتهی نشد، به یک حکومت دمکراتیک هم منجر نشد، نه فقط این، بلکه انقلاب ۱۳۵۷ بوسیله حزب اله دارودسته خمینی سرکوب شده و به شکست کشانیده شد.

خیلی ازکمونیستهای ایرانی در باصطلاح مبارزه شان علیه سرمایه داری چنان سیاه و سفید میزنند که از شعار یا سوسیالیسم یا بربریت کوتاه نمی آیند. اشکال شعار «یا سوسیالیسم یا بربریت» در اینست که این شعار نه متکی به وضعیت طبقه کارگر، بلکه بیشتر بیانی ایدئولوژیکی است که بوجود آمدن وضعیتهای مختلف را برسمیت نمی شناسد. این اشکال متدولوژیک از واقع بینی کمونیستها کاسته و با پافشاری روی هدف مبارزاتی یعنی سوسیالیسم، خود را از نحوه و چگونگی رسیدن به این هدف معاف کرده و کناره گیری میکنند. این کناره گیری و استعفا از پرداختن به مکانیسم ها و تلاش برای پاسخ دادن به مسئله چگونگی رسیدن به هدف، کمونیستها را در ظاهر رادیکال اما در عمل به راستروی می برد که نتیجه ی این همه ظاهر رادیکال، بغیر از حفظ وضع موجود، نتیجه ی دیگری نمی دهد.

موضوع اینست که کمونیستهای آزادیخواه و کمونیسم اجتماعی با در مبارزه اشان برای سوسیالیسم راه و روش نوینی را تعریف کنند که حرکات و عملکردهایشان نیز بر همان مبنا باشد. راه و روشی که با اهدافی که در اوایل این مقاله هم به آن اشاره شد، همخوانی داشته باشد. به این اعتبار و برای کمک به تکامل مبارزه طبقاتی یعنی مبارزه جبهه کار علیه سرمایه، بایستی کمونیستها با دیده احترام به نظر مخالف خودشان نگریسته و با گرایشات سندیکالیستی، فمینیستی، گرایش مخالف در سنت سوسیالیسم و حتی آنارشیستها رابطه و مناسبات دوستانه تعریف کنند.

در حزب کمونیست ایران رابطه و مناسبات با رفیق یا رفقایی که نظریه سوسیالیسم در سطح جهان دارند، بایستی کاملا سیاسی، رفیقانه، احترام آمیز و برسمیت شناسانه باشد.

برخورد و عمل بر اساس منافع طبقاتی

با این بحثها و سوالات تاکنونی این مقاله، خواننده گان را در مقابل این سوال قرار میدهم که آیا کمونیستهای ایرانی، همچنانکه بورژوازی بر اساس منافع  طبقاتی شان عمل میکنند،  آنها هم بر اساس منافع طبقاتی کارگران برخورد و عمل میکنند؟

بررسی انتقادی این مقاله این استنتاج را بدست میدهد که کمونیستهای ایرانی نه بر اساس منافع طبقاتی کارگران، بلکه بر اساس منافع حزبی و حتی منافع فردی عمل میکنند، اما اکثرا اعمال محدودنگرانه را در زرورق رادیکال قرار میدهند. اما نتیجه همان است که در نقش و تاثیرات  احزاب کمونیست و چپ در مبارزات جاری ایران خود را نشان میدهد.

تئوری و پراتیک کمونیستی بر اساس منافع طبقاتی کارگران ایجاب میکند تا کمونیستها از اندیشه دمکراتیک و از روج بزرگ سوسیالیستی برخوردار باشند. تفکرات دمکراتیک بخش لازم و جدای ناپذیر تفکرات سوسیالیستی هستند.

انقلاب یک عمل روزمره و تکراری نیست. انقلاب عملی است که سالها و یا دهه ها طول می کشد تا دوباره انقلاب دیگری روی دهد. آنچه بعد از انقلاب در همه کشورها مرسوم است اینست که مراجعه به آراء مردم خیلی از مسائل مهم کشوری را حل میکند. کمونیستها هم نمیتوانند همیشه آنقدر انقلابی نمایی کنند که نرمهای یک جامعه عادی و مراجعه به افکار عمومی ( خیلی مواقع رفراندم)  را از انظار خارج کنند.

قدرت کمونیستها بایست در نفوذشان یا به عبارت دیگر تاثیر افکار کمونیستی در میان توده ها باش، و این با کار آگاهگرانه و منسجم میسر میشود.

چه باید کرد؟

کمونیستها زمانی میتوانند بطور موثر در مبارزات داخل ایران دخالت و به نسبت آنرا هدایت کنند، که در آن حضور داشته باشند. احزاب سیاسی و مرکزیتشان و اعضایشان همه در خارج از ایران و در تبعید بسر می برند و  در عین حال امکان حضور فیزیکی برای هیچکدام از کمونیستها نیست. اما بهترین کار کلاسیک در این زمینه تشکیلات سازی و تقویت حزب در داخل ایران است. تقویت کار و نفوذ حزبی و گستراندن حزب در شهرهای ایران.  تغییرات منطبق بر منافع کارگران از درون روی میدهد و برای اینکار بایست در  بطن آن بود و نه خارج و حاشیه

این ، یعنی تقویت حزب در داخل ، آن راه حل اصلی و پایه ایست که میتواند  تلاشی جدی در رابطه هدایت مبارزات داخل است. هدایت و رهبری مبارزات جنبش توده ای بایست در داخل و از سوی تشکیلات داخل انجام بگیرد.

در کنار این فعالیت اصلی است که ارتباط با سایر احزاب سیاسی میتواند مثبت باشد. اگر این فعالیت پایه ای در دستور کار  احزاب کمونیستی نباشد، آن موقع تلاش برای شکل دادن به قطب نیروهای چپ و کمونیست خود فریبی و عوام فریبی بیش نیست.

بنا به ضرورتها و مصافهای جنبش کمونیستی و کارگری ایران، علم کردن ازادیخواهی کمونیسم  به منظور  اجتماعی کردن کمونیسم میتواند کمک کننده بوده و توجه افکار عمومی را بسوی خود جلب کند.

کمونیسم در اساس خود آزادیخواه است،کمونیسم ازادیخواه در مناسبات درون تشکیلاتی بر احترام به مخالفین سیاسی و نظری، فضای باز سیاسی و  مناسبات سالم و بدور از هرگونه محفلیسم درون حزبی متکی است.

کمونیسم ازادیخواه قدرت سیاسی را نه برای افراد حزبی، بلکه برای طبقه کارگر و تشکلهای کارگری و توده ای برسمیت می شناسد. هر فرد حزبی که در فردای ایران بخواهد در هر عرصه ی اجتماعی  کار و فعالیت کنند، بایست از سوی تشکلهای مربوطه در محل یا منطقه مثل سایر شهروندان دیگر انتخاب شوند.

برای اجتماعی کردن  یا شدن کمونیسم در ایران، بیایید و  خود را  کمونیست آزادیخواه  تعریف کنید.

زنده باد کمونیسم آزادیخواه!

زنده باد کمونیسم اجتماعی!

نوشته (بحثی برای تبلیغ و معرفی کمونیسم آزادیخواه) اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

بهروزناصری

مشکلات درون حزبی تشکیلات ما در طول چهار پنج سال اخیر روز به روز حزب را با مشکلات بزرگتر روبرو ساخته است. بانی این همه مشکلات حزب مستقیما کمیته مرکزی سابق حزب و در راس آن کمیته اجرایی سابق قرار دارد.

آنچه از سوی کمیته اجرایی سابق حزب کلی مشکلات برای حزب فراهم کرده را میتوان در دو دسته مضمونی و متد برخورد آنها دسته بندی یا گروه بندی کرد. تا چاییکه به مضمون آن مسائلی برمی گردد که آنها طرح کرده اند، مثل بحث سوسیالیسم یا بحث آنها در باره برنامه کومه له برای حاکمیت مردم در کردستان، نه فقط غیر دمکراتیک بلکه آشکارا استبدادی و دیکتاتورمنشانه است. لیستی از اختلافاتی که آنها ردیف کرده اند، فقط کشک بوده و به هیچوجه  جدی نیستند.

اما روش و رفتاری که آنها در طول این مدت از خود نشان داده اند، نه تنها غیر دمکراتیک، بلکه آشکارا زورگویانه، فریبکارانه، توهین آمیز و تحقیرآمیز بوده است.  مباحثات مفصلتر را برای موقع دیگری بگذاریم.

اما در این اواخر و بعد از اینکه 7 نفر از سوی کمیته اجرایی سابق حزب بدون اطلاع قبلی به اردوگاه کومه له رفتند، از یکسو موجب بوجود آوردن فضایی علیه کومه له در فضای مجازی شده اند و از سوی دیگر آنها که به اردوگاه رفته اند  حالا هم در آنجا بسر میبرند، میدانند که این تبلیغاتی که مخالفین کومه له علیه کومه له راه انداخته اند صحت ندارد، اما بدلیل اینکه آنها از همین نوع فضای آلوده تغذیه میکنند و فضای هیاهو و جنجالی را به نفع خود ارزیابی میکنند، سکوت اختیار نموده اند. همراهان کمیته اجرایی سابق حزب چند عملکرد متناقض را همزمان با هم پیش می برند. آنها ابتدا مظلوم نمایی می کنند، همزمان در فضای مجازی دست به جوسازی و آلوده کردن فضا بر علیه کومه له می شوند و باز همزمان با به تمسخر گرفتن تقریبا همه چیز، بدون اینکه به روی مبارکشان بیاورند خود را حزب و کومه له معرفی میکنند.

این همه دروغ، فریب و ریاکاری، توهین و تحقیر اعضای حزب از سوی آنان نشان میدهند که آنان به نقطه ای رسیده اند که فکر میکنند با تهدید و تحقیر و فضاسازی و اشاعه دروغ و نیرنگ میتوانند به اهداف خود برسند.

من دوباره مجبورم  در پاسخ به ضروریات ، نظراتم در تلگرامی (کوتاه) بیان کنم.

1- از نظر محتوا و مضمون آنچه آنان بیان کرده اند، یعنی آن لیستی که از اختلافات ارائه داده اند، نشان میدهند که مدلی که آنان ارائه داده اند، به غایت غیر دمکراتیک و غیر سوسیالیستی است. این غیر دمکراتیسم و غیر سوسیالیستی بودن را بوضوح میتوان در لیست اختلافی آنان در باره «تحقق سوسیالیسم» و «برنامه کومه له برای حاکمیت مردم در کردستان» و «حکومت شورایی» مشاهده کرد. آنان با یک درک ایدئولوژیک و ایدآلیستی به آلترناتیوها و آلترناتیو سوسیالیستی نگریسته و اساسا از زاویه ایده های برابری طلبانه  به بررسی و ارزیابی می پردازند….

2- از نظر روش و متد، اپورتونیسم و فرصت طلبی، فریب و زورگویی، تحقیر اعضا و خودمحوری موج میزند.

هر گروه و دسته ای که برای برآوردکردن مقاصد شخصی خویش به چنین روشهایی متوسل شود، عدم حقانیت خودو همچنین دوری آنان با منافع کارگران و مبارزه برای سوسیالیسم را بسرعت از خود نشان میدهند. نمیدانم آرزو کردن برای سقوط نکردنشان از لحاظ اخلاقی تا جه اندازه میتواند درست باشد.

3- کمیته اجرایی سابق حزب برای مشروعیت دادن به اعمال غیر قابل دفاعش، فرمولهای خیلی جالبی ابداع کرده اند:

نمونه اول:

در اوایل زیاد از آزادی بیان صحبت می کردند، بعدا متوجه شدند که توسل به آزادی بیان نمیتواند آنان را در تحقق مقاصدشان کمک کند، چون خیلی سریع با تناقضات مواجه میشدند. مصرف فرمول  آزادی بیان برای مدتی بود، بعدها آنرا بیشتر پیگیری نکردند.

مقوله ی «استراتژی»  بیچاره هم به همین سرنوشت دچار شد. حالا از فرط ایدئولوژیک بودنشان، استراتژی را هم فراموش کرده اند، زیرا برنامه و استراتژی و …. در پرتو ایدئولوژی قابل توضیح است. در این رابطه توجه خواننده را به مقاله «درک وارونه از آگاهی» جلب میکنم.

….

نمونه دوم:

«حزب ابزار مبارزاتی است، پس آنرا در معرض دخالت جنبش های اجتماعی قرار میدهیم…» . این فرمولی است که عالی جنابان طی چند ساله اخیر بر اثر فشارهایی که بخود آوردنده اند تا قوه توضیح پدیده ها را افزایش دهند، آنرا اختراع کرده اند.

این یک فرمول اپورتونیستی و فریبکارانه است که هدفش لشکرکشی است. اما در عالم واقع اولا حزب کمونیست ایران تنها یک حزب سیاسی است و نه حالا و نه در گذشته موفق نشد که به ابزار مبارزاتی کارگران و … تبدیل شود.

ابزار مبارزاتی کارگران ، همان تشکلهایی هستند که آنان در محل آنرا درست کرده و برای هدایت مبارزه شان در آن متشکل میشوند.   قلمداد کردن حزب کمونیست ایران بعنوان ابزار مبارزاتی کارگران، نشان دادن بیراهه جهت گمراه کردن افکار عمومی و سپس ابزاری برای جمع آوری معترضین منزوی و بعضا مخرب در جنبش کارگری و توده ای بکار برده می شود.

…..

نمونه سوم:

آنها بی توجه به نظرات اکثریت اعضای حزب، عملا به رهبران خودخوانده تبدیل شده اند. به آنها گفته می شود که دوره قانونی و اساسنامه ای مرکزیت شما در حزب تمام شده است، به روی مبارکشان نمی آورند و با دهن کجی کردن به اکثریت اعضای حزب، کمربندهایشان را بیشتر سفت میکنند و بیشتر متعرض تر و مدعی تر و گاها گستاخ تر می شوند.

آنها در چند روز گذشته با یک نوک قلم ناقابل «کمیته رهبری کومه له» را هم تعیین کرده اند. معنی اینکار این عالی جنابان اینست که آنها همه دنیا را به تخمشان هم حساب نمیکنند، والا اگر یک ذره از اصولیت اخلاقی برخوردار می بودند، میبایست تمام قواعد لازم  و اخلاق را رعایت میکردند. در مدت زمانی که این 7 نفر به اردوگاه زرگویز بازکشته اند، از گل نازکتر به آنها گفته نشده است اما در عوض ، شاهد این همه جوسازی ناسالم در فضای مجازی بر علیه کومه له بوده ایم. اگر آن 7 نفر باضافه آن دو نفر دیگر ی که از قبل در زرگویز بودند، اگر ذره ای کومه له برایشان مهم بود، اگر ذره ای به حقیقت ارزش و احترام قائل می بودند، میبایست و انتظار هم همین بود که طی اطلاعیه ای به تنویر افکار عمومی می پرداختند و روشنگری های لازمه را انجام میدادند. اما آنها در کمال خونسردی از یک سو از امکانات کومه له در زرگویز استفاده میکردند و در سوی دیگر دستیار و کمک کننده بوجود آمدن آن جو هیستریک و ناسالم و دروغین بر علیه کومه له بودند. هم جای تاسف است و هم از یک لحاظ قابل پیش بینی است که این جمع کمیته اجرایی سابق حزب به این اخلاق شک برانگیز متوسل شوند.  روش کار آنها حداقل در طول یک  دهه گذشته بر همین اساس بوده است. و چنین اعمال و کردار و بینشی خصلت نمای یک جریان  غیر اجتماعی، سکتاریست، خودمحور قدرت طلب است که قبلا هم آنرا مشاهده کرده بودیم و حالا هم در قالب کمیته اجرایی سابق حزب آنرا مشاهده میکنیم.

نمونه چهارم:

کمیته اجرایی سابق حزب با «جناح راست» قلمداد کردن ما، و «ناسیونالیست» دانستن ما، این مقولات «جناح راست» و «ناسیونالیسم» را  همراه با اینکه آنان «جناح چپ و کمونیست» درون حزب هستند را آنقدر تکرار میکنند که با توسل به تکرار مکرر آن بخواهند خیالات واهی خود را به حقیقت تبدیل کنند.

در این جناج بندی کردنهای کمیته اجرایی سابق حزب، کمترین اخلاق هم مشاهده نمی شود. آنها فکر میکنند که  دیگران نمی توانند آنها با پدیده های مختلف توصیف کنند. آنها همواره دیگران را دست کم گرفته اند و از تواضع، خونسری و متانت رفقای رهبری کومه له در کردستان، نهایت سوء استفاده کرده اند. اگر همانموقع رفقای کمیته رهبری کومه له قاطعانه آنها را از اردوگاه زرگویز بیرون میکردند، حالا ما با این همه مشکلات مختلف مواجه نمی شدیم. به این مسئله برمیگردم.

نمونه پنجم:

لشکرکشی از بیرون برای فشار به درون. این لیست و مواضعی که در حمایت از کمیته اجرایی سابق حزب پدید آمده و بسیج شده، نشانه افلاس و ورشکستگی در ماهیت کمیته اجرایی سابق حزب است و این نشان میدهد که آنان بر علیه کومه له به هر چیزی متوسل میشوند.

…

چپ ورشکسته متحد کمیته اجرایی سابق ورشکسته

طومارنویسان منفرد و متحزب از زوایای مختلفی پدیده های جالبی هستند. یکی از نقاط قوت این نیروهای «چپ و کمونیست» ما حضور و تاثیر گذاریشان در فضای مجازی است. علیرغم اینکه میتوان در باره رابطه بین دنیای مجازی با دنیای واقعی بحثهای مفیدی را دامن زد، اما باز هم بین این دو دنیا تفاوت هست. چپ ما چپ عرض اندام در دنیای مجازی است. در دنیای واقعی، آنجاییکه ستم ها و سرکوبها وجود دارند، دنیای واقعی آنجا که فقر، بیکاری، تبعیض و خشونت و دهها مصیبت دیگر اجتماعی و طبقاتی وجود دارند و طبقه کارگر و زحمتکش ما پشتش زیر آوار این همه ستم و سرکوب و بی حقوقی خم شده است، این «چپهای» قهرمان ما حضور ندارند و همین عدم حضور در محیط کار و زیست، خود یکی از مهمترین پایه های است که غیر اجتماعی بودن آنها را توضیح میدهد.  همین عدم حضور در دنیای واقعی، برهان و انگیزه ای بدست آنان میدهد تا برای پنهان کردن آن ضعفها،  در دنیای مجازی به تحرک بپردازند و کمبودهایشان  را آنجا جبران کنند. اینست که فضا سازی بوجود می آید، اما اینکه این فضا سازی تا چه اندازه منشاء تغییرات خواهد بود، خود بحث دیگری است. اما پارادوکس اصلی آنجاست که به میزان بی تاثیری آن نوع چپ در دنیای واقعی، به همان میزان هم گنده گو تر، قهرمان دنیای مجازی تر و متعرضتر می شوند…

کمیته اجرایی سابق پیامش را از طریق دیگران می رساند

کمیته اجرایی سابق حزب ابتدا از طروق مختلف و سپس از طریق دوست گرامی بهرام رحمانی پیام و نظراتش را رساند و حالا از طریق جمع آوری طومار از تشکیلات کومه له سهم خواهی میکند و خواستار تقسیم اموال کومه له، تقسیم اردوگاه و تقسیم تسلیحات و کلا سهم خواهی هستند.

من قبلا اینرا بگویم که این روش کمیته اجرایی سابق حزب، جدا از روش خاص مختص به خودشان – از جمله مظلوم نمایی و فریب – که مشخصه آنهاست،  پر است از بی جربزگی و گردن کلفتی و غیره… و در پیش گرفتن این روشها از سوی آنان از این زاویه طبیعی و قابل توضیح است که آنان زمانی که احترام به حقوق اعضای حزب را کنار گذاشتند و همه چیز را بر اساس اینکه در اریکه قدرت حزبی هستند یا خیر، سنجیدند، معلوم و قابل پیش بینی بود که آنها به هر روش ناسالم و غیر دمکراتیکی هم متوسل شوند. مظلونمایی کمیته اجرایی سابق حزب و ارسال پیامش از سوی دیگر، نمیتواند به اصل قضیه  و بهبود وضعیتی که بوجود آورده اند، کمک نمی کند.

این چپ مورد بحث عملا به سخنگوی کمیته اجرایی سابق حزب تبدیل شده است. تعدادی از منفردین مفلس چپ و تعدادی از چپ متحزب عملا همان نظرات غلط کمیته اجرایی سابق حزب را تکرار میکنند. کمیته اجرایی سابق حزب، کل حزب را جناح بندی کرده و خود را «جناح چپ و کمونیست درون حزب کمونیست ایران» ملقب کرده اند. بعضی از دیگران هم همین جناح بندی را تکرار میکنند  و سپس می افزایند که «آنها بیطرف هستند» و این جناح بندی را جناحهای درون حزب کمونیست ایران خودشان روی خودشان گذاشته اند. در عالم واقع این یک دروغ و ساخته و پرداخته شده است. این جناحبندیها را کمیته اجرایی سابق حزب بر اساس منافع حقیر تشکیلاتی و شخصی خود انجام دادند و نه اکثریت اعضای حزب، نه کمیته خارج کشور حزب و نه رهبری کومه له. این جناح بندی کردن حزب صرفا متعلق به کمیته اجرایی سابق حزب است که خود را «جناح چپ و کمونیست درون حکا» می دانند.

جدا از اینکه صرفا وجود جناحی بنام «جناح چپ و کمونیست در درون حکا» به اندازه کافی توهین آمیز و تحقیر اکثریت اعضای حزب محسوب می شود، تکرار این جناح بندی از سوی دیگران، نشانه همسوئی آنان به کمیته اجرایی سابق حزب است. و این عمل جانبدارانه، نیز به این معنی میتواند باشد  که آنها هم مثل کمیته اجرایی سابق حزب، کومه له را نیرویی ناسیونالیست، راست و قومپرست میدانند.

تناقض جالب اینجاست که این عالی جنابان به ما «جناح راست»، «ناسیونالیست»، «قوم پرست» و القابی این چنینی می گویند، و همزمان هم از این “راستهای ناسیونالیست” انتظار دارند تا با آنها «متمدنانه» برخورد کنند و مصلحت گرایانه آنجا که سهم خواهی می کنند و جویای «رفتار و برخوردهای متمدنانه» ما به آنها می شوند، آنها لطف میکنند و به ما میگویند «جناح مقابل»…

انتظار می رود تا نیروهای چپ و سوسیالیست  با عزت نفس نشان دهند تا به سطح ابزار و آلت دست کمیته اجرایی سابق حزب و حکمتیستها تنزل نمی یابند

تاکنون بارها اتفاق افتاده است که نیروهایی از سازمانهای چپ و کمونیست و تعدادی از منفردین مقهور تبلیغات کمیته اجرایی سابق حزب قرار گرفته و عملا قضاوت خود را بر اساس اتهامات یک جانبه کمیته اجرایی سابق حزب قرار داده اند. این همه «محکوم کردنهای» بعضی از سازمانهای چپ  از یکجانبه نگری آنها و اتکاء شان به روایت کمیته اجرایی سابق حزب سرچشمه می گیرد، که عاری از حقیقت است.

این همه تبلغات علیه کومه له کردند و انواع اتهامات را علیه سازمان ما ردیف نمودند، گفتند که حواریون کمیته اجرایی سابق در کردستان تهدید نظامی شده اند، گفتند در اردوگاه زرگویز حکومت نظامی اعلام کرده اند، حواریون کمیته اجرایی سابق حزب تحت فشار قرار دارند، و تبلیغات دیگری که در طومارها و اطلاعیه های مختلف خوانده ایم. و این همه تبلیغات در شرایطی است که آن 7 دلاور به اضافه دو دلاور دیگری که از قبل آنجا بودند، مثل باقی ساکنان اردوگاه آنجا هستند و از امکانات کومه له استفاده میکنند.

من از رفقا و سازمانهای راه کارگر، فدائیان اقلیت، هسته اقلیت و فدائیان کمونیست که در همراه با کمیته اجرایی سابق حزب و حکمتیستها «شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست» را تشکیل داده اند، می پرسم که چرا این شورای همکاری را بوجود آورد اید؟ سیاست و نیت و قصد اولیه شماها چه بوده است؟ آیا برای اشاعه آلترناتیو سوسیالیستی در یک سطح اجتماعی در ایران، واقعا این «شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست» چه کارها و اقداماتی انجام داده است که آلترناتیو سوسیالیستی نزد توده های کارگر و زحمتکش را مقبول کند؟ آیا «شورای همکاری…» تا کنون بغیر از صدور اطلاعیه هایی به مناسبتهای مختلف، واقعا کار دیگری کرده است؟ آیا «شورای همکاری …» تاکنون موفق شده است تا یک فرهنگ واقعا سوسیالیستی و دمکراتیک را در میان نه تنها جنبشهای اجتماعی، بلکه طیف وسیعی از احزب و سازمانهای سیاسی در اپوزیسیون بوجود بیاورد؟ چرا «شورای همکاری…» بعد از سالها باصطلاح فعالیت هنوز هم موفق نشد یک سازمان دیگر را به خودش اضافه کند؟ چرا در «شورای همکاری … » را بر روی افراد و سازمانهای دیگر بسته اید؟ چرا برای ورود به شورای همکاری پاسخ مثبت به مازیار رازی که تمایل داشت به این «شورای همکاری…» بپیوندد،  نمی دهید؟ و سوالات و چراهای دیگری از این قبیل.

امروز من بر این نظر هستم که «شورای همکاری…» خودش را منحل کند بهتر از این نوع زیست بسته و برای آلترناتیو سوسیالیستی بی تاثیر است. چرا «شورای همکاری…» خودش را منحل کند بهتر است؟ به این دلیل که شما رفقا بخواهید و یا نخواهید این کمیته اجرایی سابق حزب و حکمتیستها هستند که بیشتر این استفاده را از نام و صرفا نام این احزاب مختلف میکند. کمیته اجرایی سابق حزب و حکمتیستها کاری به این ندارند که وضعیت واقعی شما از لحاظ امکان فعالیت در داخل جنبشها و در ایران چگونه است. آنچه برای آنها جذاب است صرفا یک لیست چند حزب و سازمان است تا بوسیله آن بتوانند بر اساس بینش و نظراتی که دارند مانور بدهند. اینست که شماها هم در آن جمع هستید و هم تاثیری هم ندارید.

بنظر من برای اینکه آلترناتیو سوسیالیستی در یک بعد اجتماعی وسیع و در بین نه تنها جنبش کارگری، بلکه سایر جنبشهای پیشرو و مترقی مقبولیت بیاید، بایستی قالبها و فورم موجود را شکست. برای تقویت اعتماد به نفس سوسیالیستی، از این شورای همکاری بیرون بیایید و اجازه ندهید از شماها ( بدلیل موقعیت  عینی نامطلوبی که کلا همه ما در آن قرار گرفته ایم) سوء استفاده شود و نام سازمان شما مورد استفاده قرار گیرد. امروز دیگر «شورای همکاری…» به شورایی برای متوقف کردن همکاریها تبدیل شده است، که ادامه آن تاثیرات منفی بیشتر خواهد گذاشت تا کمترین نفع.

هر سازمانی به اعتبار خودش، براساس  برنامه و اساسنامه و استراتژی که دارد، نقشه فعالیتی بریزد این چنین که بزرگ کردن وافزایش طول و عرض تشکیلاتی از لحاظ اجتماعی، در برنامه کاری و فعالیتی تان قرار داشته باشد، تا بودنتان در هر جمعی بتواند مابه ازاء عملی داشته و تاثیر گذار باشد.

برای اجتماعی کردن آلترناتیو سوسیالیستی، بایست جنبشی کار کرد و نیروی سوسیالیست تلاش نماید که جنبشهای مختلف اجتماعی، معترض و پیشرو را در ارتباط با هم قرار دهد و چنین سازمانهایی منطفا بایست هم  دمکرات باشند و هم غیر سکتاریست. «شورای همکاری …» امروز متاسفانه به «شورای ترمز کننده همکاری نیروها …. » تبدیل شده است. اینرا تاریخ بیش از یک دهه حیات خود «شورای همکاری…» و پراتیک آن به ما می گوید.

کمیته اجرایی سابق حزب در ادعاهایش صداقت ندارد

من بارها گفته و نوشته ام که تمام آن لیستی که با صطلاح آنها از اختلافات درون حزب ارائه میدهند، در بهترین حالت بی پایه و اساس است. چه بحثهایی که در باره سوسیالیسم مطرح میکنند، چه بحثهایشان در باره حکومت شورایی و چه در باره برنامه کومه له برای حاکمیت مردم در کردستان و چه بحث آنها در باره رابطه با احزاب سیاسی…

اگر از لحاظ مضمونی و محتوایی و در فضایی آرام به بحث و گفتگو بپردازیم، مضمون آن موضوعات بالا از سوی آنان، یعنی معانی و تفاسیری که بدست میدهند، غیر دمکراتیک، از بالا و استبدادی است. اما این همه دادوهاواری که راه انداخته اند، صرفا قدرت طلبانه است. یعنی اگرفرض کنیم که این مشکلات برای حزب بوجود نیامده است و اعضای حزب کماکان به آقای صلاح مازوجس و همراهانش رای میدادند، آنوقت اکثر این گیردادنهای امروز که تلاش ناموفق میکنند تا رنگ اختلاف برنامه ای به آن بزنند، وجود نمی داشت.

آخر یک انسان عاقل و فهمیده ، حتما لازم نیست که کمونیست و سوسیالیست هم باشد، می بیند و می فهمد که تمام دعواها بر سر کردستان و کومه له است و بس.

کدام انسان عاقل و بالغ و فهمیده اینرا می پذیرد که آنها نام کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران را داشته باشند، اما در خارج از کردستان، در کلان شهرهای ایران و در بین جنبش کارگری و سایر جنبشهای اجتماعی، یک و تنها یک وطیفه کوچک هم برای خود نه تعریف کنند.

آیاانسانعاقلوبالغوفهمیدهازآنهاسوالنمیکندکهآقایونکمیتهمرکزیحزبکمونیستایران،بههمانشکلیکهکومهلهبرایفعالیتهایخودبرنامهعملدارد،آیاشماهمبرایخارجازکردستانبرنامهپراتیکیدارید؟

شما ملاحظه کنید که خیلی از سازمانها، بلاخره یک کمیته ای مثلا کمیته آذربایجان، یا کمیته ای که برای منطقه ای از ایران تعریف شده باشند را دارند، این کمیته مرکزی سابق حزب، بعد از چند دهه موفق نشد تا یک کمیته خارج از کردستان تشکیل دهد.

من اسم کمیته یک منطقه را با داشتن تشکیلات در آن منطقه یکسان می نگرم. یعنی تئوری ومنطق کار سازمانی این خوانش را به ما میدهد که وقتی شما کمیته یک منطقه ای را بوجود می آورید، یعنی آن حزب یا سازمان در آن منطقه دارای تشکیلات است، حتی اگر آن تشکیلات ضعیف هم باشد.

آقایون کمیته مرکزی سابق حزب ما بدلیل اینکه برنامه اش را نداشتند و کلا پراتیکشان در آن جهتها نبوده است، بعد از چند دهه دارای یک کمیته کوچک هم در یک گوشه ای از ایران نیستند.

اما در عوض کاری که کمیته مرکزی سابق حزب کمونیست ایران انجام داده است، این بوده است که بنام رهبری حزب، کومه له را رهبری کنند. یعنی کومه له همزمان دارای دو رهبری بوده است: یکی خود کمیته مرکزی کومه له که در کنگره های کومه له انتخاب می شوند و دیگری کمیته مرکزی حزب بعنوان کمیته مافوق. چون طبق اساسنامه کومه له – سازمان کردستان حزب است. و طبیعی است که از زاویه اساسنامه ای، کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران، کمیته مافوق کمیته مرکزی کومه له محسوب شود.

اما از آنجاییکه کمیته مرکزی حزب کوچکترین برنامه ی کاری و پراتیکی خارج از کردستان نداشته است و هیچ برنامه در این زمینه در طول چندین دهه ای ارائه نداده، آنها موجبات تناقض بین آنچه در اساسنامه حزب نوشته شده ( یعنی کومه له سازمان کردستان حزب) با آنچه بطور واقعی وجود دارد، را فراهم کرده اند. عامل این تناقض کمیته مرکزی سابق حزب و در راس آن کمیته اجرایی بوده است. اینکه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران ایران بخواهد کومه له را رهبری کند، نه فقط نقض غرض، بلکه پوشاندن کم کاری خود در قبال وظایف سراسری اش است. کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران خارج از کردستان هیچ کاری انجام نداده و هیچ برنامه ای نداشته است، حال کومه له و جنبش کردستان را به سیبل مورد حمله و تعرض خود قرار داده است.

در چنین شرایطی که ما با آن مواجه هستیم، یعنی در شرایطی که کمیته مرکزی سابق حزب منشاء آن همه مشکلات برای حزب بوده است، در شرایطی که منطق و اساسنامه و حقوق دمکراتیک اعضا از سوی کمیته اجرایی سابق حزب نقض شده و دیگر محلی از اعراب پیدا نمیکنند، اعضای حزب حق دارند از قدرت اکثریت خود استفاده کرده و بر علیه چنین رهبری اپورتونیست و قدرت طلب و مشکل سازی قیام و شورش کنند.

بلاخره «انتخابات» مرکز ثقل حکومت شورایی و سوسیالیسم هم هست. «انتخابات» در درون حزب هم بایستی معنا و مفهوم داشته باشد. وقتی رهبری حزب در امر وظایف خویش و کار حزبی قصور کرده باشد که کرده است، بایست آنرا از اریکه قدرت حزبی به زیر کشید. واین یعنی قیام و شورش اعضا حزب بر علیه کمیته اجرایی سابق حزب. اکثریت اعضای حزب میتوانند کنگره حزبی را هم فراخوان دهند.

مسئله مهم اینست که بعضی از اتفاقات امروز بین ما در اساسنامه حزب پیش بینی نشده است. مثلا در اساسنامه نوشته شده است که اگر اکثریت اعضای حزب خواستار برگزاری کنگره حزب شوند، کمیته مرکزی حزب موظف به فراخواندن کنگره است. اما در اساسنامه پیش بینی نشده است که اگر اکثریت اعضای حزب خواستار برگزاری کنگره شدند ولی کمیته مرکزی حزب از خواست اکثریت اعضا تمرد کند و کنگره را فراخوان ندهد ( مثل نمونه فعلی) پسدرآنموقعچهبایدکرد؟

اینجاست که مراجعه به آراء اکثریت اعضای حزب مرجع است. در چنین شرایطی اکثریت اعضای حزب میتوانند تصمیم بگیرند. آنچه امروزه بوضوح قابل مشاهده است، دیکتاتوری اقلیت ناچیز حزبی بر اکثریت اعضای حزب است. و این از هر لحاظی مشروع نیست.

آنها امروزه تنها از 15 نفر از اعضای کمیته مرکزی حزب حزب میزنند. خوب 15 نفر که بقول خودشان 75 درصد ( این بحث درصد جزو حقه های انتخاباتی است که در کشورهای مختلف هم موفق انتخابات بکار برده می شود. برای اینکه تعداد واقعی اعداد و ارقام اگر ناچیز باشند برملا نشوند، به درصد متوسل می شوند. حالا هم کمیته اجرایی سابق حزب برای اینکه آب و تابی به تبلیغاتش بدهد می گوید 75 درصد از کمیته مرکزی حزب). اما این 75 درصد از کمیته مرکزی به هیچ وجه به معنی 75 درصد اعضای حزب نیست. و این تناقض بین 75 درصد اولی با 75 درصد دومی در این است که این 75 درصد کمیته مرکزی سابق حزب به هیچ وجه 75 درص از اعضای حزب را نمایندگی نمیکند.

اگراین 75 درصدی که کمیته اجرایی سابق حزب مرتب آنرا تکرار میکند، واقعا هم 75 درصد اعضای حزب را نمایندگی میکرد، تمام خوانندگان مطمئن باشند که ما تا کنون بنام اینکه – جناح راست و ناسیونالیست درون حزب هستیم– از مدتها پیش اخراج شده بودیم و در اخراج ما کوچکترین تردید و دودلی بخود راه نمی دادند. علت اینکه امروزه آنان زبان  دوگانه و فریبکارانه بکار میبرند، اینست که واقعا قدرت حزبی ندارند. اگر قدرت داشتند قلع و قمع ها تا حالا تمام شده بود.

ریاکاری و فریبکاری را ببینید. آنها ابتدا دنیا را ازوجود «جناح راست و ناسیونالیست و قوم پرست» در حزب پر میکنند. سپس از ناسیونالیسم نه تعریف سیاسی و طبقاتی، بلکه ایدئولوژیک واخلاقی ارائه میدهند تا تقابل با ناسیونالیسم به سطح برخورد احساسی تنزل داده شود. درست همین نوع برخورد را هم با سوسیالیسم و حکومت شورایی انجام میدهند. تعابیر و تفاسیر از سوسیالیسم و حکومت شورایی به زعم آقایون کمیته اجرایی سابق حزب نه سیاسی و طبقاتی، بلکه اساسا ایدئولوژیک است. لذا آنان در واقع امر بنام سوسیالیسم بر علیه سوسیالیسم، و بنام حکومت شورایی بر علیه حکومت شورایی کار و فعالیت میکنند. اینست که رای اعضا و انتخابات اصلا بر اساس مصلحتهای فردی، حذف می شوند. و ندیده گرفتن آراء اعضا حزب و انتخاباتها در اساس مخالفت با حکومت شورایی هم میتواند تلقی شود چون انتخابات در حکومت شورایی هم از جایگاه مرکزی برخوردار است…

چه باید کرد؟

بدون کوچکترین مصالحه ای، ابتدا آنها بایست  از اردوگاه زرگویز بیرون بروند. اردوگاه زرگویز متعلق به کومه له ست و آنها کومه له ای نیستند. از کنگره هفدهم کومه له به اینسو هیچکدام از آنها عضو کمیته مرکزی کومه له نبوده اند. از کنگره هفدهم به اینسو و قبلتر هم کار آنها مانع تراشی در جهت فعالیتهای کومه له بوده است. 

کد یا اسم رمز اتحاد کمیته اجرایی سابق حزب با حکمتیستها همین امروز بحث سازمان دادن اتحاد نیروهای چپ در کردستان است.

هر انسان عاقل، آگاه و فهمیده ای میداند که عمده ترین نیروی چپ در کردستان کومه له است. کومه له ای که از سوی این عالی جنابان ناسیونالیست و دست راستی معرفی شده است. حال کمیته اجرایی سابق حزب تحت لوای اتحاد نیروهای چپ در کردستان که برای آنها تنها حکمتیستها معنی و مفهوم دارد، حکمتیستها را به اردوگاه کومه له بکشانند و با نیروی بیشتر سهم خواهی کنند و تقسیم اردوگاه و اموال را آنوقت با نیروی بیشتری انجام دهند.

برخلاف جو و فضای هیستیریک و بیمارگونه ای که آنان میسازند، نباید تحت هیچ عنوانی به خواستهای نامشروع و زورگویانه آنها تن داد.

بنظر من همه همراهان کمیته اجرایی سابق حزب بایستی از اردوگاه کومه له بیرون بروند. اگر برنامه ی کاری دارند بروند و با همکاری حکمتیستها با حکومت اقلیم کردستان وارد مذاکره شوند تا در مکان دیگری آنها هم اردوگاه ساخته و اداره کنند.

اگرعقلیت و منطق و بحث سیاسی و اقناعی کارائی خود را از دست دادند  و آنها کماکان زورگویانه خواستند خواستهای نامشروع خود را تکرار کنند، آنموقع تشکیلات ما بایست با قدرت با آنها برخورد کنند. هیچ درجه از توهم به آنها جایز نیست. آنها نمیتوانند مسلحانه در اردوگاه کومه له رفت و آمد کنند. در این رابطه ارتباط ما با حکومت اقلیم کردستان کاملا مشروع است. همراهان کمیته اجرایی سابق حزب بروند در جایی دیگر اتراق کنند، اردوگاه کومه له متعلق به آنها نیست و هرگونه ادامه بحثها نیز باستی منوط به خروج آنها از اردوگاه باشد.

اگر نیروهای چپ و کمونیست میخواهند دخالت کنند، نبایست با فرمول بندیهای شووینیستی که این عالی جنابان علیه ما بکار می برند، استفاده کنند.

کومه له نیروی انقلابی و کمونیستی است که برای تحقق یک جامعه ی سوسیالیستی مبارزه میکند. وطیفه ما و همه فعالین کارگری و انسانهای آزادیخواه است تا از این کومه له ی کمونیست دفاع کنیم. اگر چپ در کردستان دور هم جمع شود، کومه له نیروی اصلی آنست. اگر جنبش مقاومت بر علیه جمهوری اسلامی دوباره قد علم کند، کومه له نیروی اصلی آنست. اگر ندای وحدت طلبانه بین جنبش کارگری و سایر جنبشهای اجتماعی معترض و پیشرو در ایران و کردستان بپیچد، کومه له از نیروهای اصلی آنست و…

شرایط امروز برای کومه له یک نقطه عطف است و همگی ما با آگاهی، متانت سیاسی و اتحاد دسته جمعی میتوانیم از این دوره عبور کنیم.

زنده باد سوسیالیسم

زنده باد کومه له

نوشته در باره اختلافات در حزب کمونیست ایران و مواضع جانبدارانه بعضی ازمنفردین و سازمانهای چپ در دفاع از کمیته اجرایی سابق حزب اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

یکشنبه 9 ژانویه 2022

مقدمه

هر چند کار و مشغله ها زیادند و طبق معمول با ذیق وقت مواجه هستم، اما ضرورت ایجاب میکند تا در بطن کار و مشغله های فراوان، وقتی پیدا کرد تا روی موضوعات سیاسی که پرداختن به آنها بویژه در این شرایطی که تشکیلات ما در آن قرار گرفته است، مهم هستند، پرداخت. پس روشی که من میتوان اتخاذ کرده م اینست که بجای نقد مفصلی که به وقت و زمان احتیاج دارد، راه میانبر را انتخاب کرده و نوشته ی کوتاه و مختصری محتوایی و مضمونی که بتواند تا حدودهای حق مطلب را ادا کند، بیان داشته و بنویسم.

طبق معمول بایست این فرمول همیشگی را تکرار کنم که آنچه در این مقاله می آید، نظرات فردی بوده و من مسئول محتوای آن (نظراتم) هستم.

با این مقدمه، شروع اصل مطلب را با بیان این مسئله شروع کنم که در این اواخر و در شرایطی که کومه له در نظر دارد کنگره هیجدهم خود را که مدتی هم از زمان عادی آن گذشته برگزار کند، از سوی محفل کمیته اجرایی سابق حزب کمونیست ایران شاهد تحرکات و مصاحبه های مختلفی هستیم که هر کدام از این تحرکات  و مضمون مصاحبه ها در جای خود به نقد و تفسیر و بررسی احتیاج دارند. تمام مصا حبه های انجام شده به اندازه کافی تیپیک هستند و ماتریال کافی برای نقد و بررسی بدست میدهند.

اما بدلیل کمبود وقت من در میان مصاحبه های مختلف یکی از آنها را انتخاب کرده ام. یعنی مصاحبه اول محمد کمالی با صلاح مازوجی. من نکاتی از آن مصاحبه را زیر ذره بین می گذارم.

ولی ابتدا چند نکته در حاشیه متن اصلی:

حاشیه اول: ادبیات شفاهی که صلاح مازوجی در این مصاحبه با محمد کمالی بکار برده، بطرز عجیبی نازل و کم محتواست. کافی است تا آن گفتار شفاهی را روی کاغذ بیاورید و سپس متن نوشتاری را مطالعه شود تا به آشفته فکری و تناقضات و نازل بودن محتوای نظرات صلاح مازوجی پی برد.

حاشیه دوم: صلاح مازوجی بدلیل فضایی که در آن قرار دارد، نتوانسته رابطه منطقی بین مقولات و واقعیات بر قرار کند. تکرار مکرر بعضی مقوله هم نتوانسته در این رابطه به کمک ایشان بیاید. متنی که ایشان در گفتارشان بدست می دهند، نشان از عدم درک تاریخ و به شکل برجسته ای فردگرایانه است و تقریبا ربطی به روش و متد مارکسیستی  و سوسیالیستی ندارد.

حاشیه سوم: یک علت شاید جانبی اینکه حزب ما به این وضعیت افتاده است، داشتن چنین درک و فهم و سبک کاری است که در بین اعضای رهبری اش وجود داشته است  و تا کنون حزب را هدایت و رهبری کرده اند….

حاشیه چهارم: درست در این شرایط رضا مقدم هم اکنون به فکر تدوین استراتژی برای سازمانش افتاده است تا  در این آب گل آلود بتواند چند ماهی بگیرد. رضا مقدم حق دارد به فکر تدوین استراتژی برای سازمانش بیفتند، زیرا بحران درون حزب کمونیست ایران، امکانی برای جذب نیرو برای آنها بوجود می آورد. به همانگونه که حزب حکمتیست خط رسمی هم توانستند چند نفر جذب نیرو داشته باشند.

حاشیه پنجم: عجیب است که در این دوره، حزب حکمتیست خط عیر رسمی، بصورت سوال برانگیزی در سکوت بسر می برند. عجیب است زیرا در همه دوران گذشته حزب حکمتیست جزو احزابی بود که کمیته اجرایی سابق حزب از آنها تغذیه میکردند و اساسا این نیروی حکمتیستها بود که کمیته اجرایی بعنوان «جنبش خارج از حزب» حساب باز کرده بود. آیا حکمتیستها متوجه بعضی حقایق شده اند؟ آیا حکمتیستها از دفاع جانانه آنها از «جناج چپ و کمونیست» درون حکا پشیمان شده اند؟ یا اینکه تجارب ناموفق عملا به آنها هم فهمانده است که سکوت کنند بهتر است تا از کمیته اجرایی سابق حزب کمونیست ایران دفاع کنند، تا ضرر نبینند؟ یا حکمت دیگری در پس سکوتها وجود دارد؟ ….

این حاشیه ها و حاشیه های فراوان دیگر در جای خود قابل بحث هستند….

.

به اختصار نقد اصلی شماره 1

صلاح مازوجی تلاش میکند تا با نشان دادن «ایدئولوژی» بعنوان پایه و مقدم بر «جهان بینی، برنامه و استراتژی»، ایدئولوژی را زیر بنای  سیاست، تاکتیک و فهم انسان و مبنای برای عمل انسان قلمداد کند. به هیمن دلیل ایشان  از جریانات اسلامی و ناسیونالیستها مثال می آورد. منظور صلاح مازوجی اینست که «برنامه و ستراتژی پیوند خیلی نزدیک دارد با ایدئولوژیف به اعتقادات و به جهان بینی».

جایگاه ایدئولوژی نزد صلاح مازوجی بعنوان تقدم بر بقول خودش برنامه و استراتژی و آنرا زیر بنا قرار دادن، نشان از اینست که ایده ها نزد ایشان از جایگاه خاصی برخوردارند. دنیای ایده ها که ابتدا افلاطون و سپس هگل سخنگویان آن بودند.  دوآلیسم افلاطونی صلاح مازوجی را نه در برنامه ی حزب کمونیست ایران، بلکه مستقیما از برنامه «یک دنیای بهتر» نوشته منصور حکمت میتوان سراغ گرفت که در آن دهها بار از مقولات ایدآلیستی و سوبژکتیوی مثل «ارزوها»، «آرمان»، «امید» و «ایده ها» استفاده کرده است. نگرش حاکم بر برنامه حزب  کمونیست کارگری «یک دنیای بهتر» که نقطه شروعش از ایده های برابری طلبانه و آرزوها و امیدهای بشریت است، در تقابل با آن نگرشی است که مارکس و انگلس در مانیفست کمونیست بکار برده اند. نگرش مارکس نه از شروع از ایده های برابری طلبانه، بلکه از مبارزه طبقاتی است که گاه آشکار و گاه مخفی در اشکال مختلف روی میدهد است. حال شما خوانندگان نگرش متکی بر ایده های برابری طلبانه را با نگرش مبارزه طبقاتی مقایسه کنید و خود تفاوت در ارزیابیها را بیابید.

جایگاه ایدئولوژی نزد صلاح مازوجی تا آن حد بالا برده میشود که انگار این آگاهی است که زندگی انسان را میسازد. و این درست نقطه مقابل درک ماتریالیستی دیالکتیکی مارکس از هستی است که معتقد است این زندگی انسان است که اندیشه او را میسازد و نه برعکس. صلاح مازوجی برعکسش را درست میداند، درست برخلاف نظریات مارکس که زندگی واقعی و مناسبات تولیدی را مبنای اندیشه و آگاهی انسانها توضیح می دهد.

مارکس ایدئولوژی را آگاهی وارونه میداند و این نکته را در ایدئولوژی آلمانی هم مورد اشاره قرار داده است، که می گوید «… آگاهی هرگز نمی تواند چیزی جز هستی آگاه باشد، و هستی انسانها فرایند – زیست واقعی آنان است. اگر در همه ایدئولوژیها، انسانها و روابط شان همچون در پرده دوربین عکاسی وارونه جلو می کنند، این پدیده درست همانگونه از فرایند – زیست تاریخی شان بر می خیزد که وارونگی اشیاء بر شبکه چشم از فرایند – زیست فیزیکی آنان…». یا در ادامه میخوانیم که « پندارهای متشکل در مغزهای انسانها نیز، ضرورتا برآیند پالایش یافته – زیست مادی آنان است که بطور تجربی قابل رسیدگی است و به پیشگزاره های مادی بستگی دارد. …. این آگاهی نیست که زندگی را تعیین می کند، بلکه زندگی است که آگاهی را تعیین می کند…» (مارکس: ایدئولوژی آلمانی ص 22 و23، ت.پ.بابایی).

آن مقولاتی که توضیح دهنده ادراک ما مارکسیستها و کمونیستهای کومه له ست، نه ایدئولوژی، بلکه مقولات «آگاهی»، «آگاهی طبقاتی»، «تشکل» «اتحاد»، «تئوری شناخت (اپیستمولوژی) »، «علم و روشهای علمی بر کسب شناخت پدیده ها» «مناسبات تولیدی استثمارگرانه سرمایه داری» و «تغییر مناسبات تولیدی موجود» است که با فلسفه و بینش مارکسیستی ما و نظرات مارکس مبنی بر «زندگی انسان اندیشه اوست» همخوانی دارد.

با این حساب ما ایدئولوژی و ایده آلیسم صلاح مازوجی را همراه با ایده های افلاطون و هگل و منصور حکمت به حال خود رها میکنیم، همزمان آنجاییکه که لازم باشد او و همراهانش را به چالش میگیریم تا نتوانند بیش از این نقش مخرب خود را در پی ریزی بیشتر انشقاق در صفوف حزب و جنبش ایفاء کنند. وظیفه عنصر آگاه کمونیست جلوگیری و ممانعت از خاک پاشیدن صلاح مازوجی و همراهان و متحدینش به جشم مردم به نام چپ و کمونیسم است.

به اختصار: نقد شماره 2

وارونه سازی حقایق و ارائه یک چهره استبدادی و غیر دمکراتیک از کمونیسم

محمد کمالی می پرسد که کاک سید ابراهیم می گوید که اختلاف سیاسی وجود دارد، اما آن اختلاف سیاسی به هیچ پلاتفرمی عملی در هیچ کنگره ای متکی نیست. اگر اینطور است او می گوید که پس انشعاب مشورع و مجاز نیست. منظورازاینخاچیست؟

صلاحمازوجییکسلسلهموضوعپشتسرهمردیفمیکندتابزعمخویشثابتکندآنچهرفیقابراهیمعلیزادهگفتهآنهایکآ4 هم در باره نظراتشان ننوشته اند، را رد کند و عدم حقانیت آنرا نشان دهد. و این درحالی است که رفیق ابراهیم علیزاده 100 درصد درست گفته است و صلاح مازوجی و همراهانش علیرغم اینکه خیلی زیاد حرف زده اند اما واقعا یک آ 4 هم از اختلافاتشان را ننوشته اند. آنها لیستی از مسائل را بعنوان اختلاف مطرح کرده اند، اما وقتی کسی روی این موارد لیست شده مکث کند، براحتی می بیند که تمام صحبتهای صلاح مازوجی و همراهانش در باره اختلاف واقعی نیستند. صلاح مازوجی بیهوده تلاش کرده است تا باصطلاح اختلافات را برنامه ای نشان داده و بگوید که اختلافات برنامه ای هستند.

ادعاهای بی پایه

1. ادعاهای بی پایه کمیته اجرایی سابق حزب  در باره سوسیالیسم

حال بیاییم و اختلافات برنامه ای صلاح مازوجی را کمی بیازماییم.

یکی از نکاتی که صلاح مازوجی بعنوان اختلاف بیان می کند، در باره سوسیالیسم است. گویا کسی ( منظور رفیق حسن رحمان پناه است) گفته است که سوسیالیسم در ایران قابل تحقق نیست و این خلاف مفاد مندرج در برنامه است.

بحث صلاح مازوجی و شرکا در باره سوسیالیسم، در اساس به ابتذال کشاندن سوسیالیسم و دادن یک چهره استبدادی و مذهبی گونه از سوسیالیسم است که با روایت مارکس از سوسیالیسم متفاوت است.

سوسیالیسم مارکس، یک سوسیالیسم علمی است که  تحقق آن در نتیجه آگاهی و اتحاد و تشکل طبقه کارگر در یک جغرافیای مشخص است.

اینکه تحقق سوسیالیسم آیا در یک کشور قابل تحقق است یا در سطح چند کشور یا جهانی؟ موضوعی است که همواره و در تاریخ 200 سال گذشته مورد بحث  و جدل در جنبش سوسیالیستی بوده است. 

گرایشات تحقق سوسیالیسم در یک کشور یا در سطح چند کشور یا جهان، همواره در طول تاریخ وجود داشته است. انگلس معتقد بوده است که تحقق کمونیسم یک امر جهانی است. استالین هم معتقد به تحقق سوسیالیسم در یک کشور بود. جهانی شدن سرمایه، فاکتورهای تحقق سوسیالیسم در یک کشور را تضعیف می کند، ولی وجود دولتهای ملی، برعکس، میتواند ادله ای باشد برای تحقق سوسیالیسم در یک کشور. همزمان اوضاع سیاسی امروز جهان و قابلیت و ظرفیت حفط یک حکومت در یک کشور و فاکتورهای خارجی در رابطه با ساقط کردن یا ساختن حکومت در یک کشور میتواند فاکتور  تحقق سوسیالیسم در یک کشور را که همه جهان سرمایه داری علیه آن و برای به شکست کشانیدن آن بسیج خواهند شد، ضعیف تر میکند.

از طرف دیگر تحقق سوسیالیسم در یک کشور رابطه نزدیکی دارد با خواستن این آلترناتیو از سوی توده های وسیع کارگر و زحمتکش. یعنی کارگران و مردم عادی بایستی به این درجه از آگاهی سیاسی و بقاتی رسیده باشند که خواهان سوسیالیسم باشند. سوسیالیسم در ایران در مرحله اول به معنی کسب قدرت سیاسی از سوی کارگران و توده های مردم زحمتکش در قالب تشکلها و ارگانهای توده ای و کارگری است.

در دنیایی جهانی شدن سرمایه، دنیای که همه کشورها از نظر اقتصادی به داشتن مناسبات اقتصادی با یکدیگر وابسته هستند، تحقق سوسیالیسم در یک کشور از لحاظ اقتصادی اگر نگویم ناممکن، اما بسیار مشکل و چالش برانگیز است.

بعنوان مثال: اگر اکثریت کارگران و زحمتکشان ایران به این درجه از آگاهی سیاسی برسند که آنها بایستی قدرت سیاسی کشور را در دست داشته باشند، به عبارت دیگر این کارگران و زحمتکشان باشند که حکومت کنند، اولین اثرات مثبت حکومت کارگران صدور فرمانهای سیاسی و وضع کردن قوانین سیاسی در رابطه با حقوق فردی و اجتماعی و آزادیهای سیاسی و حقوقی در این ردیف است. حکومت کارگران در ایران میتواند دست به یک سلسله اصلاحات اقتصادی بزند و زندگی و شرایط کار را بسیار ساده نماید. اما این هنوز میتواند به معنی داشتن اقتصاد سوسیالیستی نباشد. زیرا اقتصاد سوسیالیستی، اقتصادی است که بتوان جدا از لغو مالکیت خصوصی بر ابزار تولید و اجتماعی کردن ابزار تولید، بتوان در جهت لغو کار مزدی هم برنامه ریزی کرد. به این معنی که اقتصاد کشور جهتگیری لغم کار مزدی را برنامه ریزی نماید. و نکته ی اساسی همین جاست که این قسمت از اقتصاد سوسیالیستی در چهارچوب یک کشور بسیار مشکل است. زیرا حکومت کارگری هنوز به چهارچوب یک کشور محدود مانده است و محدود ماندن سوسیالیسم در یک کشور (ایران) در شرایطی که کشورهای همسایه ایران کماکان بورژوایی باشند، از آنجاییکه مجبور به برقرار کردن مناسبات اقتصادی و سیاسی با جهان بیرون از خود است، ناچار است برای مبادلات اقتصادی پول هم داشته باشد. و لغو پول در یک کشوری که در محاصره کشورهای بورژوایی قرار بگیرد بسیار مشکل است. و این ادله ای میتواند باشد برای مشکل ساز کردن سوسیالیسم در یک کشور.

منطق سوسیالیسم این خوانش را به ما می دهد که ما بایستی از برخوردهای اراده گرایانه پرهیز کنیم و بجای برخوردهای اراده گرایانه بایستی حزب کمونیست و کارگران و توده های زحمتکش بایستی برآگاهی و داشتن فرهنگ حداقل مقداری بالا سرمایه گذاری کنند و نه غیر از این.

حال با گفتن واقعیات دنیای امروز در باره سوسیالیسم، و برشمردن  مشکلاتودلایللهویاعلیهسوسیالیسمدریککشور،آیافردکمونیستازکمونیستبودنمیافتد؟

صلاح مازوجی و همراهانش چنین رسالت اگاهگرانه، انتقادی و کنکاشگرانه برای کمونیستها قائل نیستند. به همین دلیل هر کس انتقادی در رابطه با سوسیالیسم مطرح کرد، او را در ردیف ناممکن ها جاسازی میکنند. و این نوع برخورد با روح علمی و انسانی سوسیالیسم  مارکس در تضاد است…. …

لذا بحثی که صلاح مازوجی و همراهانش در باره سوسیالیسم میکنند، دارای کمترین ارزش سیاسی نیست و فاقد اعتبار می باشد.

صلاح مازوجی میگوید: « برنامه حکا اساسا روی این استوار است که سوسیالیسم در ایران امکان پذیر است. خوب اگر شما بیایید و بگویید سوسیالیسم در ایران امکان ئذیر نیست، خوب طبقه کارگر چرا قدرت را بدست بگیرد؟ چرا انقلاب کند؟ چرا خون بدهد؟ اگر قرار باشد فردا دوباره سیستم سرمایه داری تاسیس شود، اگر طبقه کارگر قدرت را بدست آورد و اگر تلاش نکرد تغییرات اقتصادی در جهت سوسیالیسم به وجود بیاورد، نهایتا اگر سیستم سرمایه داری باقی بماندف این زیربنا، روبنا را به نفع خود نگه می دارد و قدرت دوباره به دست سرمایه داران می افتد… این وضعیتی که در روسیه پیش آمد…».

حال با این درک و تصور غیر مبارز، اراده گرایه و غیر دیالکتیکی می گوید که «وقتی بخشی از اینها در رهبری شان معتقدند سوسیالیسم در یک کشور و به تبع آن در ایران هم متحقق نمی شود و قابل تحقق نیست، کاکه این استراتژی شماست که تغییر کرده است و این مسئله ای برنامه ایست».

ابتدا صلاح مازوجی نشان میدهد که اصولا درکی از سوسیالیسم ندارد، سپس با این درک مختص به خود وقتی از سوسیالیسم حرف میزند، بگونه ای اظهار نظر میکند که مجال و امکانی برای تحلیل جامعه طبقاتی، توازن قوا، درجه آگاهی سیاسی و طبقاتی کارگران، درجه سازمانیابی آنان در تشکلهای طبقاتی شان، بوجود نمی آورد، ایشان کل مبارزه طبقاتی برای تحقق سوسیالیسم را نه در پروسه ای فعال و اجتماعی، بلکه ذهنی عجیب و غریب، می پیچاند. به همین نمیتواند ناتوان از درک خیلی مسائل مهم و پایه ای است. اگر ایشان ناتوان از درک و تحلیل سوسیالیستی مبارزه نبودند و حتما صحبتهای بالا را نمی زدند و حتمن می بایست روی آگاهی و تشکل و خواست و مطالبه کارگران برای اداره امور خم می شند و در صورت شکست مبارزه برای سوسیالیسم بجای اینکه بیایند و بگویند که « خوب اگر شما بیایید و بگویید سوسیالیسم در ایران امکان ئذیر نیست، خوب طبقه کارگر چرا قدرت را بدست بگیرد؟ چرا انقلاب کند؟» ایشان طبق منطق سوسیالیستی می بایست می آمدند و راه و چگونگی امکان تحقق سوسیالیسم را جستجو میکردند و نه اینکه ایه ی یاس بخوانند.

این تعبیر و تفسیر صلاح مازوجی و این نوع نقدی که ایشان ارائه میدهند، نشانه بی افقی ایشان نسبت به سوسیالیسم و اصولا بی اعتقادیشان به مبارزه طبقه کارگر و عنصر آگاهی و تشکلیابی کارگران و زحمتکشان است. بغیراز بی افقی و عدم درک مبارزه برای سوسیالیسم چیز دیگری نمیتواند باشد.

ادعای ایشان مبنی بر اینکه «این مسئله ای برنامه ای است» جدا از بی پایه بودن نشان میدهد که ایشان اصولا کاری به برقرار کردن و توضیح ارتباط منطقی پدیده ها و مقولات با هم ندارند. به همین خاطر آلله بختکی چیزی بیان میکنند و اتهامی می زنند، که شاید بگیرد. این است فضا سازی و اتهام زدن بنام چپ و کمونیست و اینست که این اعمال صلاح مازوجی و همراهانش جنبش کمونیستی را با چالشها و موانع بزرگتری روبرو میکنند.  … .

2– ادعای بی پایه دیگر کمیته اجرایی سابق حزب در باره برنامه کومه له برای حاکمیت مردم در کردستان

وقتی به نظرات و ادعاهای صلاح مازوحی در باره اشکل گیری آنها در باره برنامه کومه له برای حاکمیت مردم در کردستان نگاه میکنیم، متوجه میشویم که ایشان یا درک سیاسی از اوضاع سیاسی اجتماعی کردستان ندارند و در سیاره خودش زندگی می کند، یا اینکه واقعا دنیا و مبارزه را سیاه و سفید فهمیده و یا یاد گرفته است. مثلا بزعم ایشان طبقه کارگرکه باید حکومت کند، طبقه ای ایزوله و غیر اجتماعی است که با زور و دستور حکومت میکند و هیچ کس نمیتواند بر علیه حکومت کارگری حتی انتقادی هم بنماید و غیره.

این نوع تصوراز برنامه کومه له برای حاکمیت مردم در کردستان عقب مانده و جنگ افروزانه است که با دنیای واقعی همخوانی ندارد.

ما لازم است به صراحت بر نکاتی تاکید نماییم:

اولا: کومه له برای مردم کردستان شورا درست نمیکند. این تصور که کومه له وظیفه دارد تا برای مردم شورا درست کند، تصور و برداشتی کاملا نادرست است. کومه له بعنوان سک سازمان کمونیست با فعالیتهای آگاهگرانه و مستمر خویش تلاش میکند تا مردم کردستان و کارگران هر چه بیشتر بر حقوق خویش آشنا شوند. و این وطیفه مردم و کارگران آگاه است که خودشان شورای خودشان را بسازند. کومه له از شورای که مردم و کارگران می سازند دفاع میکند.

دفاع کردن کومه له از شوراهای که توسط خود مردم درست میشوند با اینکه کومه له تلاش کند تا شورا بسازد، کاملا دو چیز متفاوت است.

کومه له شورا برای مردم نمی سازد. چون وظیفه کومه له نیست که برای مردم شورا بسازد. اما وظیفه کومه له بعنوان یک سازمان سیاسی و کمونیست این هست که ازشوراهای که توسط  خود مردم ساخته می شوند، دفاع کنند.

کومه له فعالیت آگاهگرانه می کند تا توده های کارگر به منافع خود آگاه شده و متشکل شوند. اما کومه له بجای توده های کارگر و زحمتکش و به نیابت از آنها دست به انقلاب نمی زند، اما در انقلاب شرکت میکند و تلاش میکند بر اساس نفوذ و تاثیراتی که در میان جنبش توده ای و کارگری دارد، به آن سمت و سو هم بدهد. 

یا مثلا کومه له برای یک حاکمیت شورایی مبارزه میکند. اما کومه له بایستی بعنوان یک سازمان سیاسی و کمونیست در هر شرایطی، تحلیل مشخص از آن شرایطی که در آن قرار دارد ارائه دهد.

کومه له برای حاکمیت شورایی مردم کردستان مبارزه میکند، اما چه کسی گفته است و کجا نوشته شده است که اگر در کردستان پارلمانی بوجود بیاید، کومه له نباید در آن شرکت کند. اینفرمولکومهلهنبایددرپارلمانشرکتکندازکجاآمدهاست؟

اینکه در جامعه شوراها باشند که گردونه حاکمیت را بچرخانند یا اینکه پارلمان تشکیل شود، مستقیما وابسته به توازن قوای طبقاتی و درجه آگاهی کارگران و زحمتکشان و درجه اتحاد و تشکلیابی انان و مهمتر از همه چیز خواست و مطالبه خود کارگران و مردم زحمتکش در این رابطه است.

یکی از اصلی ترین وظایف کومه له، اشاعه و گسترش آگاهی سیاسی و طبقاتی در میان کارگران و توده های زحمتکش است تا خودشان به این قناعت برسند که خودشان بایستی بر سرور خود بوده و اداره امور اجتماعی را در دست بگیرند. اگر در جامعه کردستان پارلمان تشکیل شود، کومه له بدون تردید بایستی در آن شرکت نماید.

کومه له بعنوان بلشویکهای زمانه خود بایستی مبارزاتش را هم در خارج از پارلمان و هم در درون پارلمان در دفاع از منافع توده های کارگر و زحمتکش ادامه داده و  به انجام برساند. شرکت کومه له در پارلمان، کومه له را به جریانی پارلمانتاریست تبدیل نمیکند. همچنانکه کمونیستهای روس هم در دومای روسیه، آنجا که امکان داشتند شرکت نمودند و اگر کومه له یکی از سازمان های نه کردستان ایران، بلکه سازمانی در کردستان عراق می بود، لازم بود تا در پارلمان شرکت میکرد در درون پارلمان هم از منافع توده های کارگر و زحمتکش دفاع میکرد.

3. با در رابطه با نفش احزاب در جامعه کردستان

وقتی رژیمی سرنگون می شود، وقتی کهنه می رود ولی جدید در آرا است اما هنوز و بلافاصله نتوانسته خود را مستقر و تثبیت کند، یعنی درست بعد از انقلاب دوره هایی مختلفی که معمولا به عنوان دوران گذار از یک شرایط کهنه به یک شرایط جدید، وجود دارد. در دوره ی گذار در دوره های انقلابی، قدرت حاکمه میتواند دو فاکتو باشد، شوراهای کارگری و توده ای میتوانند پدیدار شوند اما شوراها تنها منبع قدرت نباشند، بویژه در منطقه ای مثل کردستان که تاریخا دارای احزاب سیاسی بوده است، احزاب سیاسی دارای نقش و جایگاه ویژه ای می یابند.

در شرایطی که در دوره گذار، کشمکش بر سر قدرت سیاسی کماکان موضوع روز و زورآزمایی است و با وجود شوراها، اما احزاب سیاسی هم در معادلات قدرت، وزنه ای تشکیل میدهند، که ندیده گرفتن آنان و دست کم گرفتنشان نه تنها اشتباه محض، بلکه نادانی و خودفریبی است. و متاسفانه اینطور پیداست که خودفریبی و مردم فریبی انگار به بخشی از خصلتهای  «جناج چپ و کمونیست» تبدیل شده است که اراده گرایانه کنشگران اجتماعی در یک جامعه را ندیده میگیرد.

همچنانکه پیش تر اشاره کردم کومه له نمیتواند و درست هم نیست ادعا کند که کومه له برای کارگران و برای مردم شورا می سازد. خیر، کومه له یک سازمان سیاسی و کمونیست است که از شوراهایی که بایستی توسط خود کارگران و مردم ساخته  شوند دفاع و پشتیبانی می کند. کومه له شورا نمی سازد، این مردم و کارگران هستند که بایستی به درجه ای از آگاهی رسیه باشند که خودشان بخواهند شورا درست کنند. و اگر آگاهی اجتماعی هنوز تا آن حد نرسیده بود، کار کومه له انجام فعالیتهای آگاهگرانه سوسیالیستی در میان کارگران و مردم است تا به این قناعت برسند که خودشان شورا یا هر تشکل دیگری بسازند تا با اتکاء به آن بتوانند اعمال حاکمیت کنند. و کومه له پشتیبان آنان خواهد بود.

حال کومه له بعنوان یک سازمان سیاسی و کمونیست در جامعه کردستان که دارای انواع احزاب سیاسی و مسلح هستند، گفته است که در شرایط گذار که به همان چراغ زرد راهنما و رانندگی تشبیه شده است، با احزاب سیاسی می نشیند و در رابطه با حاکمیت به گفتگو ومذاکره می پردازد. بحثهای کمیته رهبری کومه له که از زبان رفیق ابراهیم علیزاده بیان شده است یکی از دستاوردهای بزرگی است که بایستی پاس داشته شود.

کومه له به اعتبار اینکه یک سازمان سیاسی در جامعه کردستان است، کردستانی که دارای یک جنبش زنده ملی میباشد، کردستانی که دارای انواع احزاب مختلف با سیاستهای مختلف و منافع گوناگون می باشد، بر اساس منافع کارگران و جنبش، کومه له میتواند با هر حزب و سازمانی که لازم باشد، طبعا نشست سیاسی داشته و آنجایی هم که همکاری لازم باشد، همکاری کند.

کومه له یک سازمان سیاسی است و نه یک فرقه ایدئولوژیک که کمیته اجرایی سابق حزب مبلغ آنست. در چند سال گذشته فعالیتهای کومه له در رابطه با بایکوت انتخابات ریاست جمهوری اسلامی ایران، که در آن پنج حزب کردستانی شرکت داشتند، یکی از دستاوردهایی بود که بنا به نیاز جنبش و بنا به نیاز مبارزاتی علیه جمهوری اسلامی بایستی تکرار شده و بسته به شرایط ادامه دار باشد.

کومه له اصولا حتی مذاکره با جمهوری اسلامی را هم بکلی رد نکرده است. اما در رابطه با مذاکره شروطی وجود دارند که مفاد آن شروط بایست برآورد شده باشند تا کومه له با جمهوری اسلامی مذاکره کند. این شروط قبلا از سوی کومه له به اطلاع افکار عمومی رسیده است و اینجا نیازی به تکرار آن نمی بینم.

کومه له بدلیل انکه یک جریان سیاسی است، منافع کارگران و زحمتکشان ایجاب کند بایستی با سازمان خه بات هم بنشیند و به گفتگو بپردازد. من آگاهانه اسم سازمن خه بات را می آورم تا صلاح مازوجی را کمی قلقلک بدهم چون عاشق سازمان خه بات است.

کومه له نمیتواند با جریاناتی دیگری که بنام کومه له فعالیت میکنند، خصمانه برخورد کرده و آنها را برسمیت نشناسد. منطق و عقل سلیم سیاسی و دفاع از منافع کارگران و زحمتکشان به ما می گوید که کومه له بایستی عنصر فعاله ایجاد مناسبات سیاسی در جامعه کردستان و بین احزاب سیاسی باشد تا بتواند فرهنگ سیاس و دیالوگ بین احزاب مختلف را به فرهنگ عموم مردم کردستان و احزاب سیاسی تبدیل کند. کومه له در شرایط دمکراتیک رشد و شکوفا می شود. و وجود شرایط و فضای دمکراتیک توام با دیالوگ به نفع کومه له و کارگران است.

اما صلاح مازوجی  و محفلش در این زمینه هم صادق نیستند و به مخاطبانشان با صداقت و راستگویی برخورد نمیکنند.

مثلا صلاح مازوجی می گوید: «می دانید چطور است کاک حمه جان (ههههه، از خندیدنم ببخشید) خودتان هم اشاره کردید، در رابطه با این مسئله اولا آنها می خواهند اینطور نشان دهند که ما اصولا مخالف هر نوع همکاری با احزاب سیاسی در کردستان هستیم. برای نمونه با احزاب ناسیونالیست کردستان. در صورتیکه اینطور نیست. مثلا دو حدک ها، مادام که در موقعیت اپوزیسیون جمهوری اسلامی هستند، مادام که به همان شیوه خودشان هم مبارزه میکنند برای سرنگونی این رژیم، حتما در کردستان بعضی زمینه  همکاری بوجود می اید که ما بایستی به پیشوازی اش برویم. مادام که جهتمان اینست که در مبارزه علیه جمهوری اسلامی، همه ظرفیتهای جامعه کردستان را بکار بگیریم، ضرورت بعضی همکاریهای معین با حزب دمکراتها داشته باشیم، بوجود می آید».

همین نقل قول بالا نشان میدهد که صلاح مازوجی تا چه اندازه مخاطبانش را به سخره میگیرد و تا چه اندازه متناقض و فریبکارانه و معامله گرانه با آنها مواجه می شود. آیا بزعم صلاح مازوجی احزاب ناسیونالیست کرد، در تنها دو حدک ها خلاصه شده است؟ آیا حزب و سازمان و گروه دیگری در کردستان وجود ندارد؟ وجود دو سازمان دیگر بنام کومه له، پژاک و خه بات و دهها گروه دیگر را چکار میکنید؟ اگر همه احزاب اپوزیسیون کورد را برسمیت نشناسید، چگونه میخواهید از همه ظرفیتهای موجود علیه جمهوری اسلامی بسیج کنید؟ یا صلاح مازوجی دارد به مردم دروغ می گوید و با آنها صادق نیست، یا دارد مردم را موقتا فریب میدهد. والا چگونه شما از یکسو بخواهید از یکطرف همه ظرفیتهای موجود علیه جمهوری اسلامی در اپوزیسیون کردستان را بکار بگیرید، و از سوی دیگر با آنها وارد مناسبات و گفتگو نشده و آنان را برسمیت نشناسید؟ این فرهنگ سیاسی که صلاح مازوجی دارد ارائه میدهد، حقیقتن چه نوع فرهنگ سیاسی است؟

خوب حال خوانندگان این مقاله بگویند که مگر کومه له تاکنون بغیر از این کرده است؟ مگر کومه له تلاش عملی نکرده است تا همه طرفیتهای موجود را علیه جمهوری اسلامی بسیج کند؟ مگر جریان همکاری جند سال پیش کومه له با آن تعداد احزاب سیاسی کورد که خه بات هم جزو آنان بود، مگر بر اساس همین فرمول بکارگیری همه ظرفیتها نبود؟

پس صلاح مازوجی حقیقتن چه می گوید؟ و اصولا آیا ایشان واقف به تناقضات نظراتش هست؟

کومه له درست عمل کرده است. سیاستها و عملکردهای کومه له درست بر اساس مصوبات کنگرهای کومه له بوده است و نیم میلیمتر هم از مصوبات کنگره مثلا هفدهم  عدول نکرده است. آنچه عوض شده و تغییر کرده است، صلاح مازوجی و همراهانش هستند و نه کومه له. و این آنها هستند که بایستی مقداری صادقانه با مردم و مخاطبانشان برخورد و رفتار نمایند و از برخوردهای چندگانه غیر اتیکی خودداری نمایند. و این صلاح مازوجی و همراهانشان هستند که باید تغییرات و تناقضات و مشکلاتی که برای حزب بطور کلی بوجود آورده اند را توضیح دهند و مسئولیت نظرات تغییر یافته و اعمال انحلاطلبانه شان را بعهده گرفته  و انشعاب شان را صادقانه به مردم توضیح دهند و مسئولیت انشعابی که کرده اند اما آنرا رو به مردم اعلام نکرده اند، بعهده بگیرند.

4. به بهانه نامه ی بهرام رحمانی به رفیق ابراهیم علیزاده

بهرام رحمانی بعنوان یک عضو سابق کمیته مرکزی و عضو کمیته اجرائی حزب نامه ی سرگشاده کوتاهی برای رفیق ابراهیم علیزاده نوشته است، که با یک تیر دو نشان زده است. از یکسو هم نگرانی خودش را در باره سرنوشت این تشکیلات اعلام کرده است و از سوی دیگر محترمانه کمیته اجرایی سابق حزب را هم نمایندگی کرده است و سخنان آنان را در نامه اش بازگو کرده است. سخنانی که کمیته اجرائی سابق حزب، می بایست خودش این جسارت را بخرج میداد و خودش حرف حودش را میزد و نه اینکه دیپلماتانه پیامش را از طریق دوستان میرساند.

اینکه رفیق ابراهیم علیزاده چگونه پاسخ نامه اش را میدهد، را خود رفیق ابراهیم میداند. آنچه اینجا من تمایل دارم بیان کنم، نظر خود و اکثر اعضای حزب است و بهرام هم لازم است به همین شکل این سخنان را بگیرد.

متاسفانه بایستی گفته شود که نکاتی که در نامه ی بهرام رحمانی مورد اشاره قرار گرفته است قابل مذاکره و صحبت کردن نیستند و از جانب اکثریت اعضای حزب رد می شوند.

در باره بند اول نامه ی بهرام رحمانی: به تاخیر انداختن کنگره کومه له بعد از دو سال تاخیر، دیگر مجاز و امکان پذیر نیست. برگزاری کنگره هیجدهم کومه له اساسنامه ایست. برخلاف ادعای این بند بهرام رحمانی، بایستی بگوییم مبتکر انشقاق در حزب کمیته اجرائی  سابق حزب است  که از چهار سال پیش کل حزب را با انشقاق و دو دستگی و مشکلات دیگر مواجه کرده اند.

در باره بند دوم: ما اصولا هیچ بحثی در این باره نداریم. زیرا به هیچ عنوان قائل به وجود دو جناج در حزب نیستیم. در حزب گروهی را که بنام «جناح چپ و کمونیست» خود را معرفی میکنند، برسمیت نمی شناسیم. یعنیاگریکطرفراشماجناحچپوکمونیستبنامید،بنظرشمانامجناحدیگرچیست؟

در باره بند سوم: در تشکیلات کومه له انشعابی روی نمیدهد تا در مورد تقسیم سهم به توافق برسند. هفت نفری که به اردوگاه رفته اند امروز ربطی به کومه له ندارند و طبعا از حق تقسیم سهم هم برخوردار نیستند. آن هفت نفر خودشان خواستار بوجود آوردن مشکل شده اند و طبیعی است که اگر آنها در صدد ایجاد مشکلات نیستند، و اگر حسن نیت می داشتند، می بایست از قبل با دبیرخانه کومه له هماهنگ می کردند و رفقای کومه له را از آمدنشان مطلع میکردند و نه اینکه غافلگیرانه و سر زده به اردوگاه بیایند. طبیعی است که آنها قبل از ورودشان احتمالات و سناریوهای مختلفی را بررسی کرده اند. آن هفت نفر به اندازه کافی مجرب و کارکشته هستند که بدانند چکار میکنند.

اکثریت اعضای حزب  به هیچ جمعی از گروه کمیته اجرایی سابق حزب باج نمیدهد. ما به آنها نه توهم داریم و تقسیم بندی توهین آمیزی که از حزب کرده اند را از آنها می پذیریم. هیچ کس از محفل کمیته اجرایی سابق حزب در این حد نیستند که اعضای حزب را چپ و راست بدانند. دوران چپ و راست کردن مردم و اعضای حزب مدتهاست که سپری شده است.

لذا بهرام جان رحمانی در تماس دیگر با کمیته اجرایی سابق حزب، به آنها بگویید که اکثر اعضای حزب درخواست میکنند تا برای اعتمادسازی دوباره، اولین قدم عملی اینست که رسما و رو به مردم، تقسیم بندی تشکیلات حزب به چپ و راست و ناسیونالیست و کمونیست را پس بگیرند، و رسما به تاوان این همه مشکلاتی که برای حزب بوجود آورده اند، بدون هیچ نوع چشم داشتی،  دسته جمعی از کمیته مرکزی بودن حزب استعفاء دهند؛ تشکیلات موازی که ساخته اند را منحل کنند و بعنوان عضو حزب در جلسات  و فونکسیونهای حزبی شرکت کنند و نه گروه یا جناح چپ و کمونیست.  تقسیم بندی اعضای حزب به چپ و راست ، ناسیونالیست و کمونیست را بی حرمتی و توهین به خود تلقی می کنیم، که تحت هیچ عنوانی آنرا از هیچکسی نمی پذیریم.

باتشکروآرزویتندرستیبرایشمابهرامرحمانی

بعنوان ختم کلام

متاسفم. متاسفم از اینکه بایستی بگویم که بخشی از چپی که دوربر ماست را بایستی صراحتا و بطور شفاف به چالش کشید. چپ و کمونیستی که ایدآلیست است و دنیای واقعی را بر اساس دنیای ایده های افلاطونی خود مقایسه وتحلیل میکند. چپ و کمونیستی که بهمان اندازه از بستر طبیعی فعالیت اجتماعی دورتر شده است، به همان اندازه مریخی ترو غیر اجتماعی شده است و درست به همان نسبت هم خود محورتر و بزرگ بین تر شده است. چپ و کمونیست هزمونی طلبی که خیلی عاشق قدرت است و هر مناسباتی که قدرت آنان را تامین ننماید، آنان با کینه وغضب به آن می نگرند. علت این مسئله تاریخ استبداد در ایران است. جامعه ایران بدلیل وجود حکومتهای سرکوبگر در طول تاریخ، مردم فاقد حقوق فردی و فاقد تجارب مربوط به  آزادی و دمکراسی بوده اند.

این چپ و کمونیست مورد نقد این مقاله، با عمل و رفتار و کردارش نه تنها انشقاق در صفوف حزب، بلکه چند دستگی و انشقاق را در بین طبقه کارگر و زحمتکش اشاعه میدهند.

به همین دلیل امروز که این چپ و کمونیست پرمدعی اما بی تاثیر، در حال تعرض به کومه له است، برای ما هم مناسبترین فرصت را بوجود بیاوریم تا به این چپ و کمونیست روان شناس غیر سوسیالیست تعرض کنیم و تلاش کنیم آنرا سر جای خودش بنشانیم.

بخشی از علت انشقاق و پراکندگی در بین جنبش کارگری،  جمهوری اسلامی و سیاستها و عملکردهای سرکوبگرانه جمهوری اسلامی علیه کارگران و مردم زحمتکش است، بخش دیگری از بدبختی ما ادارک همین چپی است که حرکت ما به جلو را ترمز کرده است.

این چپ و کمونیست مورد نقد این مفاله حاوی تناقضات بسیار بزرگی در حیات خود است. تناقضاتی که پراتیک آنان، آنان را در مقابل ایده های ارزشی قرار میدهد که ادعای مبارزه برای آنرا دارند.

چپ  و کمونیستی که به آراء اعضای تشکیلاتش اعتقاد نداشته باشد، نمی تواند در ادعاهایش نسبت به حکومت شورایی که انتخابات مرکز ثقل آنست، راستگو و صادق باشد.

جامعه ایران به نان، مسکن، ازادی، رفاه، تحصیل رایگان، حقوق فردی و اجتماعی، آزادیهای سیاسی و بیمه های مختلف احتیاج دارد تا در پرتو آن بتواند در پروسه کار و زندگی ارتقاء یابد. ارتقاء در شرایط مادی زندگی انسانها، ارتقاء فرهنگی آنان را نیز بهمراه خواهد آورد. وهمین نوع بالا بردن سطح زندگی مادی انسانهاست که آگاهی، درک و شعور سیاسی و اجتماعی آنان را هم ارتقاء می دهد…

ما طیف وسیعی از اعضای حزب، کومه له را مثل مردمک چشمانمان دوست داریم و تا سرحد مرگ از آن دفاع خواهیم کرد. و برای چپ و کمونیستی که بخواهد خود را بازسای کند، بایست راه دوستی و رفقات با کومه له را در پیش بگیرد نه دشمنی با کومه له را.

زنده باد کومه له

زنده باد سوسیالیسم

ضمیمه: متن پیاده شده مصاحبه  محمد کمالی با صلاح مازوجی (بخش اول)

سوال دوم : محمد کمالی:

…. کاک سید ابراهیم در بخشی از صحبتهایش به این اشاره می کند و می گوید که در برنامه ما بحثی از باورها و اعتقادات نیست، بحثی از نظر نیست و بر اساس اختلاف نظر نمی توان انشعابی یا جدایی روی دهد. آیاواقعااینطوراست؟آیاواقعااینطوراست؟رویاعتقادات،وقتیبهعملدرمیآیدووقتیکاملاآنعملشودکهخلافهمهبرنامهواساسنامهیماست،انشعابرویمیدهدیاروینمیدهد؟

صلاح مازوجی:

ابتدا اینرا بگویم که این ادعاهای که این رفیقمان در مورد برنامه حکا می کند، براستی نه مثل فاکت درست است و سرجای خودش است، نه مثل اصول سر جای خودش است، و نه از لحاظ تاریخی آن چیزیکه او می گوید درست است.

اولا تا جائیکه به فاکت بر می گردد که گویا در برنامه حکا بحثی از اعتقادات (بروباور) نشده این ابدا اینطور نیست. او فرض ش اینست که مردم آن برنامه را نخوانده اند و یا اگر هم مردم آنرا خوانده اند، آنرا فراموش کرده اند. والا در برنامه حکا در صفحه چهار، خیلی واضح و آشکار می گوید که ما یک حزب مارکسیست هستیم، می گوید که ما یک حزب کمونیستی هستیم، می گوید ما یک حزبی هستیم که برای خاتمه دادن به سرمایه داری مبارزه می کنیم. و بعد از این پاراگراف و در همین برنامه آمده و قانونمندی یک جامعه سوسیالیستی را بر اساس نگرش خودمان بحث میکند که یک جامعه سوسیالیستی قانونمندیهای اساسی اش عبارت از چه چیزی هستند. و در پاراگراف بعدی میگوید که سوسیالیسمِ برای ما امری دور از دسترس نیست و می گوید بر اساس همین اندازه از رشد اقتصادی در ایران و بر اساس همین اندازه رشد نیروی مولده در ایران و نیروی تولید کننده در ایران سوسیالیسمِ امری امکان پذیر است.

اینها از جنس اعتقادات (بیروباور) هستند. از جنس ایدئولوژیک هستند. این چیزهایی است که اینجا در برنامه گفته شده است. و این تنها نتیجه این نیست که گویا کسانی که نویسنده این برنامه بوده اند به درجاتی از رشد و توانایی فکری  رسیده اند که این برنامه را نوشته اند و این از طرف دیگر بطور عینی دستاورد پیشروی جنبش کارگری در ایران است. یعنی بر اساس نقشی که جنبش کارگری در انقلاب ۵۷ داشت که بدون نقش کارگران نفت، بدون حضور طبقه کارگر، سرنگونی رژیم شاه حاصل نمی شد و در همان دوره ما شاهد شکل گیری شوراهای کارگری بودیم.

حضور قدرتمند طبقه کارگر در جریان انقلاب ۵۷ بود که اینرا به مغز همه چپ ایران برد که نیرویی که محرک انقلاب است طبقه کارگر است و هر حزب چپ و کمونیستی که میخواهد اجتماعی شود بایست به نیروی این طبقه متکی شود.

بدلیل حضور عینی طبقه کارگر در جنبش این وارد همه برنامه های احزاب چپ شده است. اینکه ما برای انقلاب کارگری کوشش میکنیم، اینکه ما برای سوسیالیسم مبارزه میکنیم، اینکه تضاد کار و سرمایه ، اینها محصول پیشروی طبقه کارگر در ایران است. بنابراین اینطور نیست که در برنامه ما هیچ چیز از اعتقادات وجود نداشته باشد. اینرا بدانیم که همیشه اعتقادات، همیشه ایدئولوژی، همیشه جهان بینی مقدم است بر برنامه و استراتژی.

شما نگاه کنید، خیلی نظریه پرداز مارکسیستی وجود دارند که خود را کمونیست میدانند، خود را پیرو مارکس می دانند، به مانیفست باور دارند، بدون اینکه لازم باشد (لازم ببینند) که برنامه ای بنویسند، بدون اینه لازم باشد استراتژی تدوین کنند.

اما کسی که بخواهد برنامه بنویسد، کسی که بخواهد استراتژی سوسیالیستی تدوین کند، بدون اینمه معلوم باشد جهان بینی اش چی است، ایدئولوژی اش چی است؟ اعتقاداتش چی هست، نمی تواند قلم روی کاغذ بگذارد تا برنامه و استراتژی را بنویسد. این تنها در مورد ما نیست. این در مورد جریانات دیگر هم صدق میکند.

یک جریان اسلامی وقتی می آید و برنامه اش را می نویسد، اساس برنامه اش بر اساس اعتقادات اسلامی استوار است. هیمن سازمان خه بات را نگاه کنید، در برنامه اش می نویسد که برای آینده ایران آنها معتقدند که قانون اساسی اش از اسلام گرفته شود. منظورم اینست که برنامه اش از ایدئولوژی اش سرچشمه می گیرد.

مثلا یک حزب ناسیونالیستی بخواهد برنامه بنویسد بر اساس ایديولوژی ناسیونالیستی اش برنامه تدوین میکند. یا مجموعه ای بنی آدم که بخواهند برنامه بنویسند، اما بر این باور باشند که سیستم و نظام سرمایه داری آخر تاریخ است و هیچ آلترناتیو اجتماعی پیشرو دیگری نیست که جایگزین آن شود، می آیند و برنامه شان را طوری می نویسند که بدانند در چهارچوب آن سیستم، آن طبقه ای بخواهند از آن دفاع کنند، چه اصلاحاتی به نفع آنها انجام دهند.

منظورم اینست که برنامه یا ستراتژی پیوند خیلی نزدیکی دارد با ایدئولوژی، به اعتقادات و به جهان بینی.

به این دلیل آن چیزهاییکه کاک سید ابراهیم می گوید، این نوع نگرش، این نوع درک که او از برنامه حکا دارد، با هیچ مقطعی از تاریخ حکا و کومه له همخوانی ندارد.

من توجه رفقا را جلب میکنم که بروند و بار دیگر برنامه حکا را بخوانند و مطمئنم که مردم کردستان هشیارتر هستند از اینکه اینرا ندانند. از همان روز اول هم ما بعنوان یک جریان کمونیستی شناخته شده ایم. یا همین حالا که رفقا از داخل اول بار با ما تماس می گیرند می گویند که آنها می خواهند با کومه له و حکا همکاری کنند، چکار کنند؟ ما به آنها می گوییم که بروید و افراد مثل خودتان درست کنید. یعنی چه؟ یعنی کس کمونیست درست کنید. یعنی کس سوسیالیست درست کنید، یعنی کسی درست کنید مثل خودتان که به مناسبات سرمایه داری نقد دارد، کسی مثل خودتان که به کومه له و حکا اعتقاد داشته باشند درست کنید. بر اساس همین برنامه بروید و ایدئولوژی آدمها را عوض کنید و تغییر دهید.

برای اشاعه کمونیسم و اعتقادات کمونیستی، بایستی مجموعه ای انسان در جامعه باشند که مثل کمونیستها فکر کنند تا اینها منشاء راه انداختن و به حرکت درآوردن جنبش سیاسی باشند در راستای تقویت جریان کمونیستی.

مثلا رفیق صدیق کمانگر که در زمان خودش کار کرده و هم جمع کمونیستی در دوربرش درست کرده است تا با اتکاء  به آنها بتوانند جهت های سیاسی خود را پیش ببرد و هم در عین حال مثل رهبر شهر سنندج – اینمکه مردم برضد جمهوری اسلامی ظاهر شدند. یعنی در هر دو حالت کمک کرده تا کمونیسم در این جامعه گسترش یابد. من نمیخواهم بیشتر روی آن حزب بزنم. اما از لحاظ تاریخی هم در زمان خودش، مارکس و انگلس مامور شدند تا بروند برنامه اتحادیه کمونیستها را بنویسند. خوب آنها رفتند و مانیفست را آوردند و مانیفست را نوشتند. در اواسط قرن ۱۹ مانیفستی نوشتند که مبنایی برای همه کمونیستهاست. واضح است که بعضی از نکات در همان زمان هم کهنه شده بودند. اما خیلی از اصول اساسی مانیفست همین حالا هم اعتبار دارد و همین حالا هم می تواند مرجعی باشد و حالا هم ما آنار بعنوان منبع کمونیستی معرفی می کنیم برای محافل کارگری.

اگر مانیفست کمونیست مارکس و انگلس را بخوانند، همه اش اعتقادات است، همه اش ایدئولوژی است، همه اش جهان بینی است و جهان بینی کمونیستها را توضیح میدهد.

می خواستم اینرا بگویم که این نوع نگرشی که رفیق ابراهیم در باره برنامه دارد که می گوید برنامه هیچ چیز در مورد اعتقادات ندارد، اینطور نیست و درست برعکس است و امیدوارم که مردم بدانند که این نگرش در مورد برنامه حکا درست نیست.

محمد کمالی:

کاک صلاح کاک سید ابراهیم رو به ما می کند و می گوید که اینها از حزب حالی نیستند و این بحث را می کند که اختلاف سیاسی داریم و با وجود اختلاف سیاسی، بحث انشعاب میکنند. در حالیکه این اختلاف سیاسی، به هیچ پلاتفرمی عملی در هیچ کنگره ای متکی نیست. این حرف کاک سید ابراهیم است. اگر اینطور است او می گوید که پس انشعاب مشروع و مجاز نیست. منظورازاینهاچیست؟باایننوعبحثهااومیخواهدچهچیزیبگوید؟وچهچیزیبهمردمبفهماند؟

صلاح مازوجی:

میدانید چطور است کاک حمه جان، در اینجا قصد خیلی روشن است. پیش تر صحبت کردیم که بطور واقعی این چه کسی است که انشعاب می کند و بطور واقعی این رفقا خیلی وقت است که از اعتقادات جریان ما منحرف شده اند و حالا هم مسئله اینست یعنی در حالیکه خودشان مشکل پیدا کرده اند و اولا با خود خزب کمونیست ایران مشکل پیدا کرده اند. اینها با خیلی از مسائل برنامه ای حکا و مسائل کومه له، استراتژی کومه له، در حالیکه آنها این مشکلات را پیدا کرده اند، و این آنها هستند که باید بروند و برنامه و پلاتفرم جداگانه خود را بنویسند، استراتژی جداگانه خود را تدوین کنند و آنها میخواهند اینرا به ما نسیت دهند ( له سه ر ئیمه بشکیننه وه) که گویا این ما هستیم که اختلاف برنامه ای داریم و این ما هستیم که باید برویم و راورت بنویسیم. حالا به نمونه ها نگاه کنیم. تو به خوبی مطلع هستید که بخشی از این رفقا مدتهاست که باوری به فعالیتشان در چهارچوب حکا ندارند و اینرا هم نوشته اند. بعضی ها آنرا نوشته اند و بعضی دیگر پیروی میکنند.

اینها همه نشانه ی  اینست که حتی این بخش هم که میگوید حکا را نگه داریم، اعتقاد چندانی به آن ندارد. میخواهند به هر شیوه ای که شده کومه له را از زیر اتوریته رهبری حکا بیرون بیاورند و این خیلی آشکار است. و یا اینکه کاک سید ابراهیم چند سال است که فراخوان میدهد و می گوید ای مردم بیایید و حکا مانع فعالیت شما نیست… و این فراخوانها برای کسانی است که مخالف حکا هستند.

جدا از اینکه این با اساسنامه همخوانی ندارد و ما دو اساسنامه نداریم که با یک اساسنامه برای حزب عضوگیری کنیم و با یک اساسنامه ی دیگر برای کومه له. (یعنی کسانی عضو حزب می شوند که مخالف حزب باشند).

خود این نشان میدهد که حتی این رفقا که در میان آنها بحث ماندن حکا میکنند، با این تبصره ها از آن بحث میکنند. به این شکل از آن بحث می کنند. چون در این کشمکش به نفع شان نیست که دست از حکا بکشند و با این تبصره ها از آن بحث میکنند.

به همین دلیل این حرفها را میزنند. تازه جدا از این، این رفقا با اساس حکا مشکل دارند و این یک موضوع برنامه ای است دیگر. چون خود برنامه حکا، برای تحقق خودش، وجود حکا را ضروری میداند. اصلا این حزب برای این بوجود آده که این برنامه را متحقق کند. به این معنا این آنها هستند که اختلاف برنامه ای  پیدا کرده اند با حکا و نه ما. اگر قرار است کسی برود و پلاتفرم سیاسی  بنویسد، این هاری ابراهیم علیزاده و همفکرانشان هستند که باید بروند و پلاتفرمشان را بنویسند.

یا مثلا در باره حاکمیت شورایی. این آنها هستند که متحول شده اند. مسئله حاکمیت شورایی که بخشی است از برنامه حکا و کومه له هم افق خود را برای پیروزی جنبش انقلابی کردستان، هر حاکمیت شورایی مردم کردستان است. برنامه حاکمیت شورایی، کا سید ابراهیم، ما کمیسیونشن بودیم و این برنامه را نوشتیم.

در همین برنامه در مقدمه اش توضیح اینرا میدهد که چون جامعه کردستان یک جامعه ی حزبی است، احزاب و جریانات ناسیونالیستی هم هر کدام می آیند و برنامه خودشان را میدهند برای آینده کردستان و آنها میخواهند که سیستم پارلمانی و فدرالی متکی به پارلمانتاریسم را به افق عمومی تبدیل کنند. خوب ما در برابر اینها، خوب است که ما هم برنامه خودمان را داشته باشیم و برنامه ما برای آینده کردستان، حاکمیت شورایی مردم است و ما آمده ایم آنجا در مورد چهارچوبش هم صحبت کرده ایم. و خود کاک سید ابراهیم وقتی در روز کومه له می گوید که مسپله حاکمیت مسئله ای مورد مناقشه است. اما اینهم روی دوش  شیر نیست و ما میتوانیم با حزب دمکراتها بنشینیم و حتی در چزئیات هم به توافق برسیم که چطور حاکمیت را به مردم بدهیم.  خوب میگویم که این خلاف این برنامه است. هاوری ابراهیم این خلاف برنامه حکا است. این خلاف برنامه کومه له برای حاکمیت مردم در کردستان است. اصلا این برنامه روی اساس این گذاشته شده است که حدکا، احزاب بورژوا ناسیونالیست در کردستان، اینها سیستم حاکمیتشان شناخته شده است. اینها از سیستم پارلمانی که جهانی است پیروی میکنند. دقیقا میخواهند الگوی کردستان عراق را در کردستان ایران هم پیاده کنند.

خوب چطور میتوانید با آنها هم در جزئیات در مورد حاکمیت فردای کردستان به توافق برسید. خوب به این دلایل، این خیلی روشن است– پس شما اختلاف پیدا کرده اید با برنامه حکا. شما اختلاف پیدا کرده اید با برنامه کومه له برای حاکمیت مردم در کردستان. و این شما هستید که باید بروید و پلاتفرم خودتان را بنویسید و نه ما که همیشه از آن دفاع کرده ایم. خودت مطلع هستید که ما چند بار مصاحبه کرده ایم در دفاع از حاکمیت شورایی مرد در کردستان یا با نوشته یا با همه جور….

یا در باره سوسیالیسم همچنین. وقتی بخشی از اینها در رهبری شان معتقدند سوسیالیسمِ در یک کشور و به تبع آن در ایران هم متحقق نمی شود و قابل تحقق نیست، کاکه این استراتژی شماست که تغییر کرده است و این مسئله ای برنامه ایست.

برنامه حکا اساسا روی این استوار است که سوسیالیسمِ در ایران امکان پذیر است. خوب اگر شما بیایید و بگویید سوسیالیسمِ در ایران امکان پذیر نیست، خوب طبقه کارگر چرا قدرت را بدست بگیرد؟ چرا انقلاب کند؟ چرا خون بدهد؟ اگر قرار باشد فردا دوباره سیستم سرمایه داری تاسیس شود، اگر طبقه کارگر قدرت را بدست گرفت و اگر تلاش نکرد تغییرات اقتصادی در جهت سوسیالیسمِ به وجود بیاورد، نهایتا اگر سیستم سرمایه داری باقی بماند، این زیربنا، روبنا را به نفع خود نگه میدارد و قدرت دوباره به دست سرمایه داران می افتد … این وضعیتی که در روسیه پیش آمد.

بهرحال حرف در این رابطه زیاد است. اما اینکه هاوری ابراهیم می آید و اینگونه حرف میزند، واقعیت اینست که خودشان به نقد خیلی از مسائل برنامه ای و استراتژی این جریان رسیده اند و فکر میکنند که بطور خزنده میتوانند حکا و کومه له را روی آن ریل بیندازند و آنرا روی مسیر دیگری بیندازند، بدون اینکه خودشان را موظف بدانند که بروند و پلاتفرم و برنامه خودشان را برای این تغییرات، بیرون دهند.

محمد کمالی:

کاک سید ابراهیم بارها گفته است که اینها حق ندارند که ذره بین روی مغز انسانها قرار دهند. منظورشچیستکهذرهبینرویمغزانسانهامیگذارند؟

صلاح مازوجی:

کاک حمه جان، براستی این بخشی از یک کمپین غیر اخلاقی است که این رفیق سالهاست که این کمپین را علیه رفقای چهل ساله اش دارد پیش می برد. اگر یادت باشد وقت خودش، زیر لوای اخلاقیات کمونیستی آمد و بحث و گفتگو کرد و بعدا آنرا به جزوه تبدیل کرد. در آنجا هم این اتهامات را به رفقای خودش میزند. ما در هیچ جا، در هیچ جا ذره بین نینداخته ایم روی مغز هیچ رفیق خودمان.

این خودت مطلع هستید که آن رفیقی که آمد بحث اینرا کرد که حکا را بیاییم و در کومه له ادغام کنیم و به این شکل پرچم انحلال حکا را بدست گرفت، آیا بیشتر از ۲۰ صفحه آ۴ را روی این موضوع ننوشت؟ وقتی نگرشش را روی کاغذ آورد، وقتی آنرا نوشت و در سطح اعضا حزب آنرا پخش کرد، خوب ما هم نمیتوانستیم با تک تک اعضا تماس بگیریم و روی این موارد بحث کنیم. ما هم آمدیم و نوشته این رفیقمان را مبنا قرار دادیم و آنرا نقد کرده ایم، که همه اینها در سطح علنی پخش شده اند و همه مطلع هستند. از گل کالتر به این رفیق نگفته ایم.

در اوج رفاقت آمده ایم و نگرش سیاسی این رفیق را نقد کرده ایم. اینکجابهمعنیذرهبینگذاشتنرویمغزانسانهاست؟

یا در مورد خود کاک سید ابراهیم، وقتی شما این مواضع را میگیرید، ما روی این مواضع صحبت کرده ایم. وقتی در روز کومه له آنطور در باره حاکمیت شورایی حرف میزنید و فراخوان میدهید برای بازگشت مخالفین حکا به صفوف حزب، ما هم آمده ایم – نوار صحبتهایت را – اولا آنجا بودیم – در خدمتتان و به صحبتهایت گوش دادیم و بعد نوارت را پیاده کرده ایم و بر اساس آن حرفهایی که زده اید، آمده ایم و نقد خود را نوشته ایم. می گویم این نوع کمپین ها، فضای سیاسی درون تشکیلات را سنگین میکند و براستی دور هستند از حقیقت.

یا آن رفیقی که میگوید سوسیالیسم در یک کشور پیروز نمی شود، امده است و در کنگره آنرا بحث کرده است و ما هم همانجا آنرا نقد کرده ایم و او در جلسات متعددی این موضوعات را طرح کرده است و همانجا پاسخش داده شده است. همه این چیزهایی که میگویند، یا این کارشکنی هایی که میکنند در رابطه با تشکیل قطب چپ در سطح سراسری یا در کردستان، سند هست و ما بر اساس این اسناد آمده ایم و این رفقا را نقد کرده این. به این دلیل – این نوع تبلیغات می خواهد تصویر یک فرقه ایدئولوژیک از ما بدست بدهد. از جناج چپ این تشکیلات بدهد که بابا اینها این کارها را میکنند و به این شیوه – هدف دیگری که وجود دارد – وقتی نمی آید و به صراحت از انحلال حکا صحبت نمی کند، بشیوه غیر صریح اینکار را می کنند. یعنی وقتی رفیقی می آید و ۲۰ صفحه می نویسد در دفاع از انحلال حکا، کاک سید ابراهیم، به متحد سیاسی اش تبدیل می شود که هیچ، و هر کس هم که آمد و آنرا نقد کرد، می آید و در دفاع از آن می گوید که حق ندارید ذره بین روی مغز انسانها بگذارید.

خوب حالا او اینرا می بیند که این یک نفر نیست که پرچم انحلال حکا ر برداشته است، بلکه این یک جریان است در میان آنها.

یک نگرش، یک جناج در میان آنان، هم اکنون بر روی نماندن حکا تاکید میکند.

محمد کمالی:

کاک صلاح بعنوان آخرین سوال این بخش از برنامه تمایل دارم مسئله ای مطرح کنم. کاک سید ابراهیم در گوشه ای دیگر از صحبتهایش می گوید به ما می گویند که چرا همکاری احزاب کردی میکنند؟ و باز هم می گوید که ما قطعنامه داریم و یک میلیمتر از آن قطعنامه ها عدول نکرده ایم. و می گوید به این دلیل اینرا به ما می گویند که اگر کسی پدرش را از دست داد و برای تسلیت برود و با برای مهمانی یا جشن عروسی رفته باشیم. به آنها سر زده ایم… من حرفم اینست آیا براستی یک میلیمتر هم عدول نکرده اند؟ آیا فقط اختلاف ما با آنها بخاطر سرزدن آنها با این و آن بوده است؟ ا اینکه مسئله بر سر یک میلیمتر و دو میلیمتر و ۱۰۰ میلیمتر نیست، بلکه مسائل دیگری مطرح هستند. تمایل دارم در این باره بگویید.

صلاح مازوجی:

می دانید چطور است کاک حمه جان، خودتان هم اشاره کردید، در رابطه با این مسئله اولا آنها می خواهند اینطور نشان دهند که ما اصولا مخالف هر نوع همکاری با احزاب سیاسی در کردستان هستیم. برای نمونه با احزاب ناسیونالیست در کردستان. در صورتیکه اینطور نیست. مثلا دو حدک ها، مادام که در موقعیت اپوزیسیون جمهوری اسلامی هستند، مادام که به همان شیوه خودشان هم مبارزه می کنند برای سرنگونی این رژیم، حتما در کردستان بعضی زمینه همکاری بوجود می اید که مابایستی به پیشوازی اش برویم. مادام که ما جهتمان اینست که در مبارزه علیه جمهوری اسلامی، همه ظرفیتهای جامعه کردستان را بکار گیریم، ضرورت بعضی همکاریهای معین با حزب دمکراتها داشته باشیم، بوجود می آید.

مانه تنها مانع نیستیم بلکه معتقدیم که لازم است. در این رابطه قطعنامه و سیاست مدون وجود دارد و نقدهای ما خیلی مشخص بوده است. مثلا شما نگاه کنید، خودشان جنجال روی آن درست کرده اند. شما نگاه کنید مثلا چهار سال و نیم قبل، آن زمان که انتخابات ریاست جمهوری اسلامی دور دوم ریاست جمهوری روحانی بود، و همچنین شوراهای اسلامی. کاک سید ابراهیم برخلاف قرار کیمته اجرایی رفت و با هر دو حدک ها و با هر دو جناج زحمتکشان و سازمان خه بات بیاننامه مشترکی صادر کردند. اطلاعیه مشترک صادر کردند و در عین حال هم در یک کنفرانس مطبوعاتی دفاع کردند از این بیانیه ای که صادر کرده بودند. در حالیکه ما نقد داشتیم.

حتی قبل از اینکه برود و آن کار را انجام دهد، گفتیم، بابا شما باید وایستید، هنوز حدک یک موضعگیری شفافی نداشتند در مورد انتخابات. اگر یادتان باشد می گفتند که ما انتخابات ریاست جمهری اسلامی را تحریم می کنیم وای در انتخابات شوراها شرکت میکنیم. سازمان زحمتکشان هم عین همین موضعگیری داشتند. آنها هم می گفتند که  انتخابات ریاست جمهوری را تحریم می کنند، اما در انتخابات شورها شرکت می کنند. خوب از لحاظ عملی به معنای تحریم اتخابات نبود. چطور می شود که شما مردم را فراخوان دهید و بگویید شما به پای دو صندوق رای می روید، به یکی رای بدهید و به دیگری رای ندهید. یعنی در عمل عمان که جمهوری اسلامی می خواهد، شما پای صندوق ها را برایشان شلوغ کرده اید دیگر، و بازار انتخابات را برایشان گرم کرده اید و من می گویم که وقتی آنها موضعگیری اینطوری دارند و نهایتا هم روی این موضعگیری باقی می مانند، خوب نبود که ما اطلاعیه مشترک صادر میکردیم.

یا مثلا در مورد سازمان خه بات. من می گویم که در قرارهای ما هم هست که شما بروید  با احزاب و سازمانهای موثر در کردستان همکاری کنید. من می گویم که آیا خه بات یک سازمان موثر در کردستان است؟ غیر از ناحیه بانه، در کجای دیگر شناخته شده است؟ و همچنین، این جریانی است که بخش از اسلام سیاسی است. بخشی از جنبش اسلام سیاسی در منطقه است. من می گویم برای اعتبار یک جریان کمونیستی خوب نیست که شما بروید با یک جریان اسلامی از این نوع که شاخه کردستانی مجاهدین خلق است و عمل میکند، شما بیایید و بیانیه صادر کنید. این به ضرر بود. این نه به میلیمتر، بلکه فرسنگها با سیاست کومه له فاصله دارد. به همین جهت است که چیزها خیلی روشن هستند. یامثلاخیلیمواقعاینتصویرراازمامیدهندکهگویامامخالفاینهستیمکهبهمراسمهاییادبودیاازدواجدوستیازسازمانزحمتکشانبروند،کیصحبتاینبودهاست؟

در این رابطه هم نباید جواب ما، بلکه باید جواب آنها را بدهند. وقتی کسی از کادرهای رهبری یکی از جناحهای زحمتکشان می آید  می گوید که در طول دو سه سال اخیر ما پیوند محکمی داشته ایم با سازمان کردستان حکا و تغییرات خوبی را از سر گذرانده اند و آنها در آینده راهی ندارند به جز اینکه بیایند و با ما متحد شوند. آنها باید بروند و جواب آنها را بدهند.

آیااینپیوندهاینزدیکوآنتغییروتحولاتیکهآنهابحثمیکنند،آیاازمجلسترحیمتشکیلشدهاست؟آیاازمراسمازدواجتشکیلشدهاست؟یااینکهپیوندسیاسیمحکمیباآنهادارید؟

به همین دلیل، ما براستی مطلع هستیم  که آنها تماس و جلسه با هم داشته اند ولی بایستی اینرا به مردم بگویند. یعنی همان که آنهای دیگر می گویند. این از این.

بخش دیگر اساسی نقد ما اینست که ما فقط سندی برای همکاری با احزاب کرد نداریم، بلکه استراتژی هم در رابطه با کردستان داریم که می گوید شرط پیشروی جنبش انقلابی کردستان، شرط پیشروی اینکه جامعه کردستان روزی کارگران و زحمتکشان خودشان بتوانند به قدرت برسند و در قدرت باشند، اینست که شما مردم کردستان را از زیر نفوذ سیاستها و استراتژی احزاب ناسیونالیست در کردستان بیرون بیاورید. ولی این عرصه ما اصلا تعطیل شده است.

خوب، مردم کردستان نباید – اگر ۴۰ سال تحت حاکمیت جمهوری اسلامی قرار دارند، فردای بعد از جمهوری اسلامی، ۳۰ سال دیگر هم تحت حاکمیت مثل احزاب کردستان عراق قرار داشته باشند.

اگر میخواهیم این تجربه تکرار نشود، بایستی از همین حالا به مردم بگوییم که بابا این استراتژی و این سیاستهای حدک ها به نفع و در راستای منافع مردم کردستان نیست. از همین حالا باید گفت که فدرالیسم جوابگو نیست. از همین حالا باید گفت که سیستم پارلمانی که آنها میخواهند سرکار بیاورند، مردم را در حاکمیت و مدیریت دخالت نمی دهند. اینرا باید از همین حالا گفت اگر حالا اینرا نگوییم فردا دیر خواهد بود.

محمد کمالی:

وقتمان تمام شد و آنچه دیدید برنامه ویژه در رابطه با سمینار کاک سید ابراهیم در کلن آلمان بود.

نوشته درک وارونه از آگاهی و نکات مهم دیگر (در نقد نظرات صلاح مازوجی) اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.