روزنامه‌نگاران روزنامه «ایران سپید»- روزنامه ویژه نابینایان که به خط بریل چاپ می‌شد– همگی اخراج شدند و روزنامه هم تعطیل گردید.  صاحب امتیاز این نشریه، خبرگزاری جمهوری اسلامی ا‌ست که یک نهاد دولتی‌ست و این اولین بار نیست که یک موسسه‌ وابسته به دستگاه‌های دولتی از خدمات به معلولان خودداری می‌کند. نخستین شماره این روزنامه آبان ۱۳۷۵ منتشر شد.  معلولان بارها تجمعاتی اعتراضی علیه شرایط نامناسب خود، از جمله اجرایی‌نشدن کامل قانون حمایت از حقوق معلولان برپا کرده‌اند؛ قانونی که با وجود کاستی‌های بسیار، می‌تواند حداقلی از خواسته‌های معلولان را تامین کند. این قانون به مسائلی مانند خدمات بهداشتی، درمانی و توانبخشی، مناسب‌سازی، کارآفرینی و اشتغال، حمایت‌های قضایی و تسهیلات مالیاتی می‌پردازد  . 

ایران جزو کشورهای است که تعداد بیشتری نابینا و کم بینا دارد و تخمین زده می شود بسیار بیشتر از یک ملیون نفر از جمعیت کشور با مشکلات و معضلات اجتماعی ، کاری و زیستی  نابینایی و کم بینایی روبرو هستند . فقدان خدمات پزشکی و درمانی لازمه ، فقر و تغذیه نامناسب ، عدم وجود کنترل سالانه چشم پزشکی ، جنگ و تصادفات ، انفجار مین  در کردستان و دیگر مناطق مرزی ، شکنجه زندانیان  سیاسی ، تیراندازی و مجروح کردن تیراندازی به کولبران در کردستان و سوخت بران در بلوچستان ، تیراندازی با تفنگ ساچمه ای به روی معترضین در شهرهای ایران از جمله دلایل نابینایی هستند.  

نابینایان و کم بینایان علاوه بر مشکلاتی فیزیکی با معضلات اجتماعی و اقتصادی بسیاری روبرو هستند که بعضا باعث محرومیت و تبعیض بیشتر از سویی و عدم وجود فضای مناسب برای رشد و بکارگیری توان و استعدادهای این بخش از مردم در جامعه است .

مشکلات فرهنگی ، خانوادگی و اجتماعی بخش قابل توجهی  از مشغله و محدودیتهای زندگی نابینایان را تشکیل می‌دهد .خانواده و بویژه در روستاها و مناطق دور دست که امکان اشتغال و تحصیل کمتری دارن، علیرغم عشق و احساس مسئولیت ستایش برانگیز خود در مورد اعضا نابینای خانواده ، عملا قادر به فراهم کردن شرایط لازمه برای تحصیل و ادامه آن در سطوح بالای دانشگاهی و کمک به امر اشتغال عزیزان خود را ندارند . دخالت و حتی تحمیل خواست خانواده به اعضا نابینا در مورد ازدواج و اشتغال چه بسا رنج و مشکلات نابینایان را افزایش داده است .

حکومت اسلامی و نهادهای دولتی که مسئول ایجاد امکاناتی تحصیلی و کاری برای مردم نابینا را دارند ، موظف هستند به شکوفایی و توانا سازی این قشر اسیب پذیر جامعه بپردازند ، عمدتا از ایجاد  و تامین مناسب سازی اماکن عمومی برای نابینایان غافل هستند . معابر عمومی ، پیاده روهای  باریک و گاهی پلکانی ، سایه بندهای کوتاه  در پیاده روها ، چاهها و گودال های سرباز و محافظ نشده ، عدم تامین و تربیت سگ های راهنما برای نابینایان، عدم تامین مسکن مناسب  ،عبور از جاده های نامناسب و چه بسا خطرناک برای نابینایان بخشی از مشکلات موجود برای نابینایان و کم بینایان است .

مردم ، همسایگان ، هم محله ای و هم شهرها می توانند و باید تا جایی که ممکن است و می توانند در فعالیتهای روزمره خود به نیازهای ویژه معلولین و در این بحث مشخص به نابینان توجه کنند ، و هر کس و خانواده ای در محیط کار و زندگی خود به این بیندیشد که آیا به مناسب سازی لازمه برای عبور و مرور نابینایان صورت گرفته و آیا برای آنها مشکلات بیشتری بوجود نیاورده اند .

رانندگان ، صاحبان وسایل نقلیه لازم است آموزش لازمه را ببینند که چگونه امنیت و راحتی معلولین و نابینایان را تامین نمایند.

حکومت مسئول اولیه و اصلی تامین خدمات پزشکی و درمانی ، تامین آموزش و اشتغال شکوفاسازی استعدادهای کاری، تحصیلی، هنری  علمی ، ورزشی نابینایان است . اینک در سطح جهان بسیاری از نابینایان بالاترین رتبه ها و مقام های علمی ، هنری ، ورزشی ، سیاسی و اقتصادی را دارند و باید نهادهای  مردمی و دموکراتیک برای بکارگیری و رشد استعدادها و توانیهای افراد نابینا و کم بینا برنامه و نقشه عمل روشن و عملی داشته باشند .

رژیم اسلامی ایران نه تنها باعث تعداد بیشتر نابینایان در کشور است ، بلکه به نیازهای پزشکی ، اجتماعی و اقتصادی نابینایان و کم بینایان هم پاسخ نداده است.

تامین اشتغال ، گسترش آموزش و پرورش و بویژه در عرصه سلامتی ، تامین معاینات پزشکی برای زنان حامله در دوران حاملگی ، ایجاد مناسب سازی اماکن عمومی، تامین و تربیت سگ های ویژه و راهنما برای نابینایان ، گسترش و استفاده از تکنولوژی‌های پیشرفته و مناسب نابینایان جزو مسئولیتهای اولیه هر حکومتی است که حکومت اسلامی ایران از تامین آن ناتوان و عاجز بوده است.

در زمانی که بخش بزرگ کشورهای جهان بویژه در جوامع پیشرفته امکانات گسترده تری را برای بهبود شرایط کار، تحصیل، آموزش ، اطلاع رسانی و زندگی نابینایان تامین می کنند ، حکومت اسلامی تنها روزنامه موجود نابینایان را تعطیل و روزنامه نگاران انرا از کار بیکار کرد !

نوشته  تنها روزنامه نابینایان در ایران تعطیل شد ! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

روز پنج شنبه 13 آبان ماه،شماری از مردم شهرستان مهاباد واقع در استان آذربایجان غربی، نسبت به عدم انجام خدمات شهری و جمع نکردن زباله های محلات از سوی شهرداری، جلوی ساختمان این نهاد تجمع کردند.

گفتنی است این شهروندان، برای رساندن پیام خود به مسئولان شهرداری مهاباد، تعدادی سطل زباله ی پر را، جلوی شهرداری گذاشتند.

نوشته تجمع اعتراضی شماری از مردم مهاباد مقابل شهرداری اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

“شهناز اکملی” مادر مصطفی کریم بیگی یکی از کشته شدگان اعتراضات پس از انتخابات سال ۸۸، برای گذراندن حکم یکسال زندان خود روز چهارشنبه ۲۵ دی ماه روانه زندان اوین شد.

شهناز اکملی که در ۱۰ سال گذشته همواره به دنبال دادخواهی و یافتن عوامل کشتن فرزندش بود به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس تعزیری، ممنوعیت خروج از کشور، محرومیت از فعالیت سیاسی، و محرومیت از عضویت در فضای مجازی محکوم شده است.فرزند او، مصطفی کریم بیگی، در جریان اعتراضات سال ۸۸ در تاریخ ششم دی ماه آن سال، از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد.

نوشته انتقال شهناز اکملی به زندان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

با کمال تأسف به اطلاع می رساند که در ساعت  ۹ و۲۰ دقیقه صبح روز پنج شنبه ۱۲ دی ماه ۱۳۹۸ برابر با ۲ زانویه ۲۰۲۰ رفیق اسماعیل تریک از کادرها قدیمی صفوف کومه له و حزب کمونیست ایران و مسئول دفتر نمایندگی کومه له در اقلیم کردستان در اثر ایست قلبی در یکی از بیمارستان های شهر سلیمانیه جان خود را از دست داد.

رفیق اسماعیل تریک از کادرهای با سابقه کومه له  و چهره ای آشنا برای مردم منطقه موکریان کردستان ایران چه به عنوان یک فعال سیاسی و چه به عنوان یک ورزشکار محبوب است. رفیق اسماعیل بیش از چهار دهه قبل و در دوره اوج گیری جنبش توده ای علیه رژیم سلطنتی فعالیت سیاسی خود را به محافل اولیه کومه له پیوند زد و نقش فعالانه ای در مبارزات این دوره ایفا نمود. بعد از پیروزی قیام و سرنگونی رژیم شاه رفیق اسماعیل که امر خود را مبارزه در راه رهائی مردم کارگر و زحمتکش تعریف کرده بود فعالیت سیاسی حرفه ای خود را آغاز کرد و در بخش تشکیلات مخفی کومه له در شهرهای مهاباد و بوکان فعالیت های خود را پی گرفت. رفیق اسماعیل که در سال های نخست دهه شصت، در اوج اختناق سیاسی و بگیر و ببند پلیسی آن دوره به عنوان رابط تشکیلات کردستان با تشکیلات مخفی کومه له در تهران و تبریز فعالیت می کرد، در حین انجام یکی از این مأموریت ها از جانب نیروهای اطلاعات جمهوری اسلامی شناسائی و دستگیر شد .وی در بهار سال ۱۳۶۰ و قبل از اعدام رفیق ماجد مصطفی سلطانی در هشتم تیر ماه همانسال در زندان تبریز با  او هم بند بود و از نزدیک با اوآشنا شد. رفیق اسماعیل سلول زندان را هم به عنوان یکی از میدان های مبارزه با دژخیمان جمهوری اسلامی نگاه کرد، در برابر شنکنجه گران سر سختانه مقاومت کرد و اسرار تشکیلاتی را سرافرازانه حفظ کرد. وی در سالهای بعد نیز مدام تحت کنترل و پیگرد دستگاه های اطلاعاتی و امنیتی رژیم بود و چهار بار به رندان افتاد و سه سال از عمر خود را در زندانهای جمهوری اسلامی سپری کرد.

رفیق اسماعیل بعد از آزادی از زندان دوباره فعالیت های تشکیلاتی خود را در شهرهای بوکان و مهاباد از سر گرفت. در سال ۱۳۷۹ و بعد از آنکه امنیت و ادامه کاری فعالیت رفیق اسماعیل در داخل شهرها به مخاطره افتاد، به بخش علنی تشکیلات کومه له در کردستان عراق پیوست و از آن پس در بخش علنی تشکیلات به فعالیت های حزبی خود ادامه داد. رفیق اسماعیل طی این سال ها در بخش علنی تشکیلات مسئولیت های مختلفی بر عهده گرفت و در انجام آنها دلسوزانه تلاش کرد. آخرین مسئولیت رفیق اسماعیل مسئولیت دفترنمایندگی کومه له در اقلیم کردستان عراق بود که برای پیشبرد آن از هیچ  کوششی دریغ نکرد.

با مرگ رفیق اسماعیل تریک کومه له و حزب کمونیست ایران و مردم کارگر و زحمتکش یکی از همسنگران و یاران دلسوز خود را از دست دادند. اما امر مبارزه ای که رفیق اسماعیل زندگی خود را وقف آن کرد، در هیئت مبارزه روزانه کارگران و مردم زحمتکش ادامه دارد. ما در گذشت رفیق اسماعیل را به اعضای خانواده  و همه همرزمانش تسلیت می گوییم.

کمیته مرکزی کومه له – سازمان کردستان حزب کمونیست ایران

۱۲ دی ماه ۱۳۹۸

۲ ژانویه ۲۰۲۰

نوشته اطلاعیه کمیته مرکزی کومه له در مورد درگذشت رفیق اسماعیل تریک اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

امروز سخنان این کنگره با مقاومت روژآوا آغاز شدکه بسیار بجا بود. طبیعی است اگر بقیه مباحث کنگره هم به همین موضوع اختصاص داده شود. امروز با وجود مقاومت در روژاوا ، انسانیت در همه جهان خود را سربلند احساس می کند. اینجا این تنها فریاد مظلومیت ملت کرد نیست که شنیده می شود، بلکه این صدای انسانیت که به بهای خون هزاران جان‌باخته برخاسته است. من بر عکس خیلی‌های دیگر، با وجود اینکه بسیار برای جانهای از دست رفته ، برای آنهائی که آواره می‌شوند و برای این همه درد و مشقت که به این ملت تحمیل می‌شود، پریشان هستم اما با وجود همه این‌ها به این مبارزه و به آینده اش خوش بین و امیدوار هستم. اما این امیدواری دلایل عینی دارد.

مردم روژآوای کوردستان از همان ابتدا با تصمیم به مقاومت راه درستی را انتخاب کردند. به سوریه نگاه کنید، در این کشور به جز در منطقه روژآوا و احتمالاً چند جای محدود دیگر، دیواری سرِ پا نمانده است. هیچ کوچه و خیابانی دایر نیست. چیزی به اسم زندگی در این مناطق درجریان نیست. همه جا بوی مرگ و فاجعه می‌دهد. هشت میلیون انسان آواره‌ی کشورهای دیگر شده‌اند. اما در روژآوا زندگی جاری‌ است، در روژآوا آزادی برقرار است، در روژآوا از حقوق انسان سخن گفته می‌شود، در روژآوا قوانین پیشرفته برابری زن و مرد حاکم است. در روژآوا مقاومتی پیروزمند و سرفرازانه در مقابل یکی از هارترین دشمنان انسانیت، در برابر داعش صورت گرفته است. تجربه نشان می دهد آنهائی در برابر دشمن مقاومت می کنند و تسلیم نمی شوند حتی از نظر مادی و انسانی کمتر زیان می بینند. در نتیجه مقاومت خسارتها کمتر و جانهای بیشتری از شهروندان حفظ می شوند. از اینرو آنچه که تا همین جا بدست آمده است،پیروزی است. ما تا کنون در روژآوا پیروز شده‌ایم و باید این پیروزی‌ را به رسمیت بشناسیم. روشن است که از این پس همه فاکتورهای این دنیا که در این قضیه دخیل هستند، به نفع ما عمل نمی کنند. ما با دشمنان آشکار و پنهان زیادی روبرو هستیم. ما توانایی و ظرفیتی را که داریم با جانفشانی بکار می‌گیریم. بیش از این چه می توانیم بکنیم؟ با همین سیاست تا کنون پیروز بوده ایم و افق پیروزیهای بعدی هم روشن است.

به موقعیت دشمنان جنبش روژاوا توچه کنید. رژیم بشار اسد یکی از آنها است. با رژیمی روبرو هستیم که تاریخاً ضد حقوق مردم کرد بوده است . اما امروز به رژیم مفلوکی تبدیل شده است که تنها با کمک دولت روسیه توانسته است سرپا بماند. آیا اگر فردا وضعیت سوریه کمی آرام‌تر شود و مردم برگردند سر خانه و زندگی خود ، به سادگی از این همه جنایات این رژیم می گذرند؟ آیا این رژیم می‌تواند در مقابل مبارزات مدنی مردم ، که در گذشته آنرا به بیراهه بردند،دوام بیآورد؟ این وضعیت بشار اسد و حکومتش است.

اردوغان یکی دیگر از دشمنان اصلی مردم کرد در هر چهار بخش کردستان است. از ده سال پیش تا کنون رژیم او هر سیاستی که در پیش گرفته است ناکام مانده است. آیا حتی می توان به موفقیت یکی از سیاستهایش اشاره کرد؟ هر سیاستی که اردوغان در دیپلماسی، در اقتصاد و در زمینه های اجتماعی ، در ده سال اخیر در پیش گرفته است، همگی شکست خورده اند. او حتی نتوانسته است که اتحاد صفوف حزب خودش را هم حفظ کند. مدام میان دو ابرقدرت روسیه و آمریکا مانور داده است و چیزی به دست نیاورده است.در این میان تنها حکومت اردوغان بوده که شده بازیچه دست دو ابرقدرت آمریکا و روسیه قرار گرفته و هر کدام در یک مقطع زمانی در راستای منافع خودشان از آن استفاده کرده اند. این همه جلو درب اتحادیه اروپا در انتظار نگهش داشتند و دست آخر هم نتوانست عضو اتحادیه اروپا شود. تصور می‌کرد که می‌تواند خلیفه عثمانی شود و رهبری دنیای اسلام را بدست بگیرد که شکست خورده از آن بیرون آمد. اگر در صحنه سیاسی سوریه بازنده ها را بر شمریم ، بازنده اصلی اردوغان است. اما در عین حال اردوغان یک بازنده ماجراجو است. بازنده ای که می خواهد آنچه را که باخته است با ماجراجوئی دوباره بدست آورد. اگر امروز چشم طمع به روژآوای کردستان دوخته است و می‌خواهد آن را اشغال کند، تصور نمی کند که بتواند آنرا برای مدتی طولانی نگهدارد. وی می داند که توازن وضعیت در سوریه و روابط بین الملل به وی چنین امکانی نخواهد داد. نفوذ و اعتبارش در جامعه ترکیه نیز کاهش یافته است و این را در انتخابات شهرداری‌ها دیدیم. این فرد فاشیست که امروز رهبر ترکیه است، امیدی به پیروزی ندارد او در برابر ناکامی هایش عقده گشائی می کند. اردوغان از این لحاظ نمونه هیتلر است، هیتلر بعد از گذشت سه سال از آغاز جنگ جهانی دوم ، امیدش را به پیروزی از دست داده بود. هیتلر بعد از گذشت دو ،سه سال از شروع جنگ جهانی امیدش را به پیروزی از دست داده بود ولی همچنان بر ادامه جنگ و قتل و کشتار پافشاری می‌ کرد، درست مانند قمار بازی که هر چه بیشتر می بازد بر ادامه بازی بیشتر پافشاری می کند و بازهم بیشتر می بازد.

گفته می شود که آمریکا جنبش روژاوا خیانت کرده است. به نظر من بحث خیانت مطرح نیست. هر طرفی در این جریان کار خودش را می کند. آمریکا همان کاری را می کند که انتظار می رفت. روسیه هم همینطور. البته من اسم آن را خیانت نمی‌گذارم. آمریکا کار خودش را انجام می‌دهد. ما هم باید کار خودمان را که لازم است انجام دهیم. آمریکا برای اینکه وارد منطقه ای بشود از هیچ جنبشی و حتی از دولتها هم اجازه نمی گیرد. مگر می‌شود انتظار داشت که دولت آمریکا بین جنبش روژاوا و دولت ترکیه، روژاوا را به عنوان هم پیمان خود انتخاب کند؟ ما باید از همان چند سال پیش همان موقع که آمریکا به روژاوا در جنگ با داعش کمک کرد، یا آن زمان که پیشروی بسوی رقه را تشویق می کرد، همان زمان می بایستی بدانیم که دنبال اولویت کار خودش است. روسیه هم همینطور. گلایه کردن ازآنها دردی را دوا نمی کند. حضور آنها شرایط کار ما را تشکیل می دهد. ما باید این شرایط را در استراتژی سیاسی خود برای پیروز شدن منظور کنیم. اگر مسئله یک سرزنش اخلاقی است، خیانتکار بودن ماهیت آنها را بیان نمی کند و در مقایسه با آن ، اینکه آنها امپریالیست هستند،استثمارگر هستند، جهانخوار هستند، بار واقعی تری دارد.

می‌خواهم روی این نکته تأکید کنم که بنظر من شرایط جهانی به نفع جریان روژاوا است. این مارش جهانی که برای پشتیبانی از روژآوا در جریان است حتما تأثیرات خودش را خواهد داشت. بدون شک سیاستمداران در کشورهای اروپایی و آمریکا این مارش جهانی را می بینند . فردا آنها به رأی این مردم احتیاج دارند، افکار عمومی می تواند آنها را ناچار کند که عکس العمل نشان دهند.

اما برای اینکه صدای روژآوا در سطح جهان بلند شود باید صدای اعتراض را در تمام بخش‌های کردستان بلند کرد. اگر امروز در کردستان مردم به خیابان‌ها آمده‌اند و شعار پشتیبانی از روژآوا را سر می‌دهند باید گفت که این حرکت آنها در عین حال مبارزه برای حقوق پایمال شده خود آنها نیز هست. این اعتراض و مقاومت ستایش آمیز را باید پیگیرانه ادامه داد.

من در این جا اعلام می کنم که کومه له با تمام امکانات و تا آخرین نفس پشتیبان مبارزات حق طلبانه مردم ر<ژاوای کوردستان است. در عین حال

مردم آزادی‌خواه را در ایران و همه جا فرا می‌خوانیم به حمایت و پشتیبانی از روژآوا و مقاومت آن ادامه بدهند. این پشتیبانی باید تداوم داشته باشد بطوریکه که دشمنان روژآوا و مردم کردستان احساس فشار واقعی بکنند و بدانند که ادامه وحشیگری و اشعالگری برایشان بسیار هزینه بردار خواهد بود و آنرا به آسانی از سر نمی گذرانند. اطمینان دارم که که توازن قوای جهان آنقدر که گفته می شود به ضرر جنبش روژآوا نیست. بگذار تناقضات بین قدرتها قدری بیشتر آشکار شود، سیر رویدادها مشخص تر خواهد شد.

من از بازنده‌های این میدان سیاسی حرف زدم که اتفاقاً یکی از بازنده‌های اصلی دولت آمریکا است. آمریکا، ترکیه و عربستان سعودی تلاش کردند که سوریه را که سنتاً پایگاه اتحاد جماهیر شوروی سابق و روسیه امروزی بود از زیر چتر و نفوذ روسیه خارج کنند. به همین خاطر هفت هشت سالی از طریق گروه‌های مختلف تروریستی که در سوریه بودند جنگ نیابتی انجام دادند اما امروز آمریکا حتی حاضر نیست هزار سربازش را در در سوریه نگه دارد، زیرا آمریکا در بحران سوریه شکست خورده است. آیا تصور این می‌رود روسیه که در واقع که پیروز این میدان است به آسانی میدان را برای ترکیه خالی کند؟ جواب قطعاً نه است و روسیه نیز به سهم خود ترکیه را به بازی گرفته است.

به همین خاطر من تأکیدم روی این است که درست است پشتیبانی کردن و نگران سرنوشت روژآوا بودن یک احساس انسانی و درست است، اما آنچه ما امروز به آن نیاز داریم دو چیز است: اول سیاست حفظ روحیه و دوم سیاست حفظ نیرو.

ما باید بتوانیم نیروهایمان را در روژآوا حفظ کنیم. سیاستی درست است که بتواند جان کادرها، نیروها، فعالین و پیشروانش را برای مقابله با مشکلات و موانعی که در آینده سر راهش قرار می‌گیرند حفظ کند. در این مرحله باید از درگیر شدن در درگیریهای غیر ضروری و تحت تاثیر احساسات قرار گرفتن اجتناب شود. من اطمینان دارم که این روزهای سخت سپری خواهند شد. باید نیرویمان را برای رویاروئی های آینده حفظ کنیم.

زنده باد مقاومت روژاوا

نوشته متن سخنرانی رفیق ابراهیم_علیزاده دبیر اول کومه‌له در کنگره ملی کوردستان( KNK) اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

(مراسم چک داری)

بنا به گزارش دریافتی از سوی دبیرخانه کومه له، روز جمعه 12 مهرماه، طی یک مراسم با حضور جمعی از پیشمرگان و دوستان و هوادران کومه له در مقر مرکزی کومه له جمع دیگری از جوانان انقلابی به صف پیشمرگان کومه له پیوستند. این مراسم با سرود انترناسیونال و یک دقیقه سکوت به منظور گرامی داشت یاد جانباختگان راه ازادی و سوسیالیسم شروع شد و با سخنان رفیق کاوه گلمحمدی به عنوان مسئول اموزشگاه پیشمرگان کومه له ادامه یافت. ایشان ضمن خوشامد گویی به رفقای تازه مسلح شده وظایف مهم آنان را به ویژه در شرایط فعلی و تحولات سیاسی در ایران و کردستان برشمرد. به دنبال رفیق ثنا امجدی از سوی رفقای پیشمرگ تازه مسلح شده سخنانی ایراد کرد. وی تعهد خود و رفقایش را برای پیشبرد سیاست های انقلابی کومه له دوباره کرد. مراسم با خواندن سرودی انقلابی از جانب رفقای تازه پیشمرگ و در میان شادی حاضرین خاتمه یافت.

فیلم این مراسم:

عکس هایی از این مراسم:

نوشته ملحق شدن جوانان انقلابی کردستان به صف پیشمرگان کومه له اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

دور جدید اعتصاب کارگران هفت تپه از روز اول مهر آغاز شده است. آنان با تجمع وراه پیمائی در محوطۀ مجتمع و ایراد سخنرانی و گفتگو با رسانه ها بر سه مطالبه مرکزی خود مبنی بر بازگشت همکاران به کار، آزادی اسماعیل بخشی و لغو خصوصی سازی پافشاری نمودند. آغاز مجدد اعتصاب کارگران هفت تپه بعد از اعتصاب سال گذشته سبب گردیده است که مبارزات آنان به گونه ای به مرکز تحولات جنبش کارگری تبدیل شوند. این البته به هیچ وجه به این مفهوم نیست که در جه ای از اهمیت مبارزات درخشان کارگران فولاد اهواز، هپکو، آذرآب، واگن پارس، پترو شیمی ها و هزاران اعتراض کارگری در طول سال گذشته وامسال کاسته شود. همه این مبارزات تصویری از یک جنبش کارگری معترض وپر تحرک را به نمایش میگذارند. و درست از این زاویه حق داریم بگوئیم که جنبش کارگری به مرکز تحولات جامعه بویژه بعد از خیزش نود وشش کشانده شده است. با وجود همۀ این داده ها به گونه ای نگاهها  متوجه هفت تپه  است . ازسوئی ناشی از تأثیرات ماندگار مبارزه وهمبستگی هفت تپه وفولاد اهواز، کشاندن اعتراضات خود به مدت نزدیک به یک ماه به خیابان، طرح شعارهائی که به حلقه رابط بسیاری از مبارزات واعتراضات اجتماعی تبدیل گشته و بالاخره پایداری آنان ونمایندگان ومدافعین شان در بیدادگاه های رژیم و از سوی دیگر میدان به کار گرفتن ترفندهای دولت وکارفرما در ارتباط با مسئلۀ خصوصی سازی ویا دولتی کردن، جایگزین کردن تشکل های دست ساز شورای اسلامی به جای سندیکا وشورای مستقل کارگران و تبعاتی که نمایندگان دستچین، فاسد وقلابی عضو شورای اسلامی  درهمین مدت کوتاه از خود بجای گذاشتند.

چه کسی فراموش میکند که به یمن مبارزات درخشان کارگران هفت تپه شعار “کار، نان، آزادی، ادارۀ شورائی” به یک گفتمان عمومی در جامعه تبدیل گشته وموجی از پشتیبانی کارگران، معلمان، بازنشستگان و دانشجویان را از هفت تپه بوجود آورد. واقعیت این بود که هفت تپه وفولاد در هم تنیده بودند و فراتر از آن خیابان به عرصه مبارزه کارگران تبدیل شده بود. این بار در شوش واهواز، این کارخانه بود که به خیابان آمده بود و نه خیابان به کارخانه و البته تفاوت فاحشی مابین این دواست. اگراولی مهر طبقه کارگررا به خیابان میزند، دومی مهر خیابان را به کارخانه میزند و میدانیم که خیابان میدان حضور همه نیروهای طبقاتی و میدان جدال این نیروها بر سر کسب هژمونی است.

زمانیکه کارگران هفت تپه فریاد میزدند “نه تهدید، نه زندان، دیگر اثر ندارد” ، چیزی جز اعلام آشکار یک جنگ علنی به بورژوازی، به دولتش ونیروهای سرکوبگرش نبود. بیجهت نبود که دولت وکارفرما مشترکا همه اهرم های فریب وسرکوب خود را به کارگرفته و اعتصاب را به شکست کشاندند.

اعتصاب این دوره کارگران هفت تپه اگر چه در اعتراض به اخراج همکارانشان آغاز گردید ولی اکنون دیگر کاملا روشن است که این تقاضا به همه مطالباتی که کارگران در جریان مبارزات شکوهمند سال گذشته خود طرح کرده بودند، گره خورده است. بازهم علیه خصوصی سازی، بازهم آزادی اسماعیل بخشی وبازهم تشکل مستقل.

نباید از نگاهمان پنهان بماند که در این دوره هم  دولت،هم کارفرما و هم ارگانهای سرکوب بورژوازی کوشش خواهند کرد که اعتصاب آغاز شده را به شکست بکشانند. اگر نتوانند این کار را از طریق سرکوب انجام دهند به ترفندهای دیگری دست خواهند زد. از همین حالا هم کوشش هائی برای به بیراهه بردن مبارزات کارگری آغاز شده است. اکنون قرار است که رئیسی قاضی القضات جنایتکار رژیم، همان کسی که به حق آیت اله اعدام لقب گرفته است در قامت مبارزه با فساد ظاهر شده که گویا قرار است به پروندۀ فساد، تقلب وسوءاستفاده اسد بیگی رسیدگی کند. تبلیغ برای رئیسی در میان کارگران هفت تپه اوج بیشرمی است. مگر نه اینکه شلاق او بر بدن نمایندگان و مدافعین کارگران هفت تپه فرود آمده، مگر نه اینکه همین دو هفته پیش خون از سر وصورت کارگران هپکو سرازیر گشت و مگر نه اینکه در بیدادگاه هایش دهها هزار نفر اعدام وتیرباران شدند. حافظه تاریخی جامعه وحافظه کارگران هفت تپه اینها را فراموش نکرده است. او قهرمان مبارزه با فساد نیست. او خود در رأس یکی از دستگاههائی قرار گرفته است که فساد از سر ورویش میبارد. مگر همین سال گذشته نبود که پرده از فساد مالی قوه قضائیه ورئیسش برداشته شد و مگر در همین دوره چند ماهه ریاست او بر قوه قضائیه دهها تن از فعالین کارگری، نویسندگان روزنامه نگاران وفعالین مدنی به حبس های طولانی محکوم نشدند. شاید جیره خواران دستگاه ولایت در قامت شورای اسلامی برای چند روزی وبه زور سرکوب وامنیتی کردن هفت تپه وشوش تصویراو وخامنه ای را بالا بکشند، ولی بدون تردید قادر نخواهند بود ارادۀ مصصم کارگران هفت تپه جهت ادامۀ مبارزه را بشکنند. بی جهت نبود که سندیکای هفت تپه در پنجمین روز اعتصاب در اطلاعیه خود خطاب به کارگران نوشت: “شما امروز یکبار دیگر قدرت، جسارت و همدلی خود را به نمایش گذاشتید ولبخند پیروزی برلبان اسماعیل وخانواده وبیش از همه روی لبان نهال، دختر همکار دربندتان نشاندید. او از نان کار وآزادی سخن گفت. او صدای کسانی بود که به دلیل فقر ونداری مجبور به فروش کلیه میشوند، او صدای کسانی بود که توانائی دریافت خدمات درمانی، آموزش، تحصیل وبیان نظرات خود را ندارند. او صدای آزادی بود و گفت ایجاد تشکل حق ماست. او گفت کار را ازما نگیرید، او گفت زندگی شایسته حق ماست، او گفت ما باید بتوانیم برای سرنوشت خود تصمیم بگیریم.”

اکنون یکبار دیگر سرنوشت کارگران هفت تپه به استقامت و اراده و همزمان هشیاری آنان گره خورده است. در شرایطی که هم خطر سرکوب وهم خطر به بیراهه بردن مبارزات کارگران هفت تپه موجود است، یکبار دیگر باید صف متحدی را که کارگران هپکو، آذر آب و واگن سازی پارس در دفاع از کارگران هپکو تشکیل دادند، این بار نیز با همان صف متحد به یاری هم طبقه ای های خود در هفت تپه  بشتابند. لحظه ای هم نباید فراموش کرد، پیروزی کارگران هفت تپه پیروزی همه جنبش کارگری ایران است.

نوشته کارگران هفت تپه ، پایداری وهوشیاری اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

نوشته برگزاری مراسم روز پیشمرگ کومه له اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

بنا به گزارش مرکز آمار و اطلاعات وزارت کار، روز پنج شنبه 6 تیرماه، در دو سال اخیر تعداد کودکان کار 21 درصد افزایش یافته است.
برپاهی این گزارش، در سال ۱۳۹۶ تعداد کودکان ۱۰ تا ۱۷ ساله شاغل کشور ۴۱۰ هزار نفر بوده که از این میزان، ۸۲/۳ درصد پسر و ۱۷/۷ درصد دختر هستند. مطابق این آمار ۲۹ درصد از کودکان کار در بخش کشاورزی، حدود ۳/. درصد در بخش استخراج معدن، ۱۲/۷ درصد در بخش ساخت‌وساز، ۵/. درصد در حوزه جمع‌آوری پسماند و مابقی نیز در سایر بخش‌های اظهار نشده مشغول فعالیت هستند. شایان ذکر است، طی سال‌های ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۶ تعداد کودکان شاغل با افزایش ۲۱ درصدی از ۳۳۸هزار به ۴۱۰ هزار نفر رسیده است. همچنین از مجموع ۴۱۰ هزار نفر کودک شاغل، ۵۲ هزار نفر از آنان کودک کار هستند که در مشاغل سخت همچون استخراج معدن و ساختمان کار می‌کنند. لازم به یادآوری است، که این آمار شامل کودکان کار ثبت شده است. آمار واقعی بسیار بیش از این ارقام است.

نوشته افزایش ۲۱ درصدی تعداد کودکان کار در ایران اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

روز چهارشنبه 5 تیر ماه، جمعی از دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران در اعتراض به ادامه بازداشت مرضیه امیری و صدور حکم حبس برای لیلا حسین زاده برای چندمین روز متوالی دست به تجمع زدند.
دانشجویان در این تجمع خواهان لغو احکام قضائی علیه دانشجویان شدند و با در دست گرفتن عکسهایی از مرضیه امیری و لیلا حسین زاده شعار “دانشجو مجرم نیست” را سر دادند. این درحالی است که رئیس دانشکده همچنان به روند بی تفاوتی خود جهت پاسخگویی، ادامه داد و در میان تجمع کنندگان حاضر نشد. مرضیه امیری، روزنامه نگار روزنامه شرق و دانشجوی دانشگاه تهران ۵۷ مین روز بازداشت خود را پشت سر می گذارد. لیلا حسین زاده، دیگر دانشجوی این دانشگاه طی هفته جاری توسط دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ۳ سال و ۶ ماه حبس تعزیری و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شد. به استناد ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۲ سال و ۶ ماه حبس قابل اجرا خواهد بود.

نوشته تداوم اعتراضات به بازداشت مرضیه امیری اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.