روز شنبه چهارم آبانماه سپیده قلیان،ساناز الهیاری، عاطفه رنگریز، مرضیه امیری ، امیر امیر قلی و امیرحسین محمدی فرد از مدافعین کارگران هفت تپه و شرکت کنندگان در تجمع روز جهانی کارگر و اعضاءهیأت تحریریه نشریه گام با سپردن وثیقه های سنگین بطور موقت آزاد شدند. این آزادی هرچند موقت را قبل از همه باید به آنان و همه کسانی که در تمام این مدت پژواک صدای آنان در خارج از زندانها بودند  شادباش گفت. اما نباید فراموش کرد که همین آزادی موقت بدون ایستادگی و پایداری آنان در بیدادگاهها و شکنجه گاههای رژیم، بدون پشتیبانی فعالین کارگری، اجتماعی  ومدنی و احزاب و سازمانهای سیاسی و بدون کمپین های دفاع از آنان در داخل و خارج کشور امکان پذیر نبود.

واقعیت این است، با وجود اینکه رژیم آنها را به بند کشیده بود ولی در این نبرد نابرابر آن طرفی که شکست خورده است، رژیم جمهوری اسلامی است. چرا که بیدادگاههای آنان فرصتی بود که سرکوبگران کارگران، به بند کشندگان مدافعین جنبش کارگری و فعالین مدنی به محاکمه کشیده شوند. آنان در مقابل تمام ستمگریهای جلادان رژیم بر ایستادگی و مقاومت پای فشردند. محاکمه آنان محاکمه جنبش کارگری، جنبش های رادیکال اجتماعی و نمایندگانی از نسل جوان بودند که در دفاع از مبارزات کارگران، در دفاع از رهبران جسور جنبش کارگری و در دفاع از آزادی قلم به میدان آمده بودند. به زعم رژیم محاکمه و به بند کشیدن آنان باید جو رعب و وحشت در جامعه به وجود می آورد. و این البته خیال عبثی بود. کارگران هفت تپه، فولاد اهواز، آذرآب و هپکو همچنان مبارزات اعتراضی خود را پیش برده و بر مطالباتشان پا فشاری میکردند. میدانیم که هفت تپه هنوز در اعتصاب است و به بند کشیدن تعدادی از کارگران آذر آب آنان را از اعتراض باز نداشت. آنان همچنان برمطالبات خود مبنی برخلع ید از کارفرمای بخش خصوصی، آزادی همکارانشان، پرداخت مطالبات معوقه و بازگشت به کار کارگران اخراجی پا فشاری میکنند. فعالین اجتماعی ومدنی قدم به عقب نگذاشته اند و همین گستردگی اعتراضات، رژیم را مجبور به آزادی آنان نمود. مضافا اینکه در بغل گوش رژیم در لبنان و عراق جنبش میلیونی اعتراضی، دولت های فاسد را به چالش کشیده و میدان برای مانورهای رژیم در این دو کشور نیز تنگ شده بود.  آماج حملات این جنبشهای میلیونی نه تنها دولتها که جریانات ارتجاعی طرفدار رژیم در لبنان وعراق، حزب اله و حشد شعبی بودند. تحولات در این دو کشور میتوانند حلقه های مهمی از زنجیره استراتژیک رژیم در منطقه را درهم بشکنند. چه کسی میتواند مدعی شود که همین جنبش ها نقطه امیدی برای مردم ایران نباشند که یک بار دیگر خیزش دیماه را تکرار کنند. واین همان کابوسی است که رژیم را برآن برمیدارد که امنیت خود را در خطر ببیند.

واقعیت این است که سپیده قلیان، عاطفه رنگریز، مرضیه امیری، ساناز الهیاری و عسل محمدی نمایندگان شجاع و رادیکال جنبش زنان هستند. آنان در کنار کارگران هفت تپه بودند، آنان گرامیداشت اول ماه مه روز نبرد جهانی کارگران را پاس داشتند. آنان جنبش زنان را به افقی فرا میخوانند که رهائی نیمی از جامعه را از تبعیض جنسیتی و از فرودستی در گرو به میدان آمدن آن طبقه ای میبیند که باید نظم  طبقاتی ستمگرانه سرمایه داری- اسلامی را به زیر کشد. آنان پاسخ زنان رادیکال در اوضاع و احوالی هستند که بلندگوهای امپریالیستی زنانی از نوع مسیح علینژاد را تابلو کرده و در بوق و کرنا میدمند. آنان بدیل فمینستهای اسلامی، بدیل فمینیست های لیبرال و بدیل فمینیست های پرو غرب هستند. چه کسی میتواند فریاد رسای سپیده قلیان در دفاع از کارگران هفت تپه را فراموش کند که لحظاتی پس از آزادی از اولین دوره بازداشت خود پرده از شکنجه های اعمال شده بر او و اسماعیل بخشی برداشت. چه کسی میتواند فراموش کند که چگونه دیوارهای شکنجه گاههای رژیم ترک برداشتند زمانی که عاطفه رنگریز در جامه همه زندانیان سیاسی فریاد زد “بدن خود را سلاحی میکنم در برابر این همه بی عدالتی که برما گذشت” و هم او بود که با شجاعتی بی نظیر گفت “هر آنچه مرا نکشد قویترم میسازد.”

امیر امیرقلی و امیر حسین محمدی فرد بدون تردید از نمایندگان برجسته روشنفکران متعهد و آگاه اند، آن هم در زمانه ایی که جهت دفاع از آزادی قلم هزینه ای سنگین باید پرداخت. آنان به اتهام ” اقدام علیه امنیت ملی و فعالیت تبلیغی علیه نظام ” به هیجده سال حبس محکوم شده بودند. آن جانیانی که بر مسند قضاوت تکیه زده و در بیدادگاههای خود چنین احکام جنایتکارانه ای را صادر میکنند از طوفانی که به راه افتاده است ّبه وحشت افتاده اند و چه پوشالی است آن امنیتی که نویسندگان یک نشریه آن را بر هم میزنند. هم رژیم میداند و هم جامعه که مدتهاست امنیت رژیم به خطر افتاده است. آنچه را که در همین یکسال گذشته جنبش کارگری از خود بجای گذاشته است، پتانسیلی است  که در مرکز تحولات جامعه قرار گرفته و رژیم را به هراس انداخته است. مبارزات کارگران هفت تپه ، فولاد اهواز ، هپکو وآذرآب دیگر از ذهنیت جامعه پاک شدنی نیستند. به یمن همین مبارزات است که جنبش کارگری گام های ارزنده ای به جلو گذاشته و به یمن همین مبارزات است  که رژیم مجبور به عقب نشینی شده است.

با وجو این در دل شادمانی آزادی موقتی این عزیزان نباید فراموش کرد که هنوز اسماعیل عبدی ، محمد حبیبی ،جعفر عظیم زاده ، زینب جلالیان، منیره عربشاهی و دها تن از فعالین دانشجوئی و جنبش زنان، مدافعین آزادیهای دمکراتیک و محیط زیست در شکنجه گاههای رژیم به سر میبرند. هنوز اسماعیل بخشی و عسل محمدی در بندند. هیچکس نمیتواند مدعی شود که نام اسماعیل بخشی و مقاومت و پایداری او را میتوان از این دوره از مبارزات کارگری حذف کرد. هم او بود که بر فراز سکوها در شوش مهر باطل بر خصوصی سازی زد و هم او بود که بر فراز سکوها در شوش مطالبه ” نان ، کار ، آزادی ، اداره شورائی ” را به مطالبه همه جنبش های رادیکال اجتماعی تبدیل نمود.

بدون تردید برای آزادی همه زندانیان سیاسی  و در هم کوبیدن زندانها راه درازی در پیش داریم ولی مصممیم که این راه را بپیمائیم. مبارزه برای آزادی آنان را باید به یکی از خاکریزهای مهم پیشروی جنبش اعتراضی مردم جهت سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی تبدیل کرد .

نوشته تا آزادی همه زندانیان سیاسی از پای نخواهیم نشست ! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

روز شنبه دوازدهم مرداد ،سوم اوت بیدادگاه رژیم برای محاکمه اسماعیل بخشی، علی نجاتی، سپیده قلیان، امیر امیرقلی، ساناز الهیاری، امیر حسین محمدی فرد ، عسل محمدی کارگران هفت تپه ،نشریه گام وباز داشتی های اول ماه مه تشکیل خواهد شد. بیدادگاهی که هم بیان جوهر به غایت سرکوبگرانه وارتجاعی رژیم وهم نشان از ضعف رژیمی دارد که با پرسش بزرگ چگونگی مقابله با مردم عاصی روبروست.از نظر رژیم برخی از آنها به اصطلاح مجرمند برای اینکه در رأس یک مبارزه در خشان کارگری برای اولیه ترین حقوق انسانی دست به اعتراض زدند.برخی دیگر به اصطلاح مجرمند برای اینکه به دفاع از همین کارگران که در زیر چرخ دنده های ماشین سرمایه داران له میشوند ، برخاسته اند وبرخی دیگربه خیابان آمده اند که روز جهانی کارگر را گرامی بدارند. مگر به اصطلاح جرم اسماعیل بخشی وعلی نجاتی چی بود ؟ جز اینکه آنها خواهان پرداخت ماهها حقوق معوقه، بازگشت به کارکارگران اخراجی ،بن های پرداخت نشده، شفافیت در خصوصی سازی ، شفافیت در مورد سرنوشت هزاران هکتار زمین های هفت تپه، کنترل مدیریت و وضعیت مالی کارخانه بودند. رژیم با محاکمه انان میخواهد زهر چشم ازکارگران و از مردم بگیرد تا به فکر اعتصاب کارگری واعتراضات توده ای نیفتند. ولی واقعیت این است که بحران اقتصادی جامعه آنچنان عمیق است که مسئله مبارزه علیه رژیم را به مسئله هست ونیست میلیونها تن از مردم و بویژه کارگران وزحمتکشان تبدیل کرده است. مردم در تجربه چهل سال حاکمیت دولت سرمایه داری دریافته اند که هیچکدام از جناحهای رژیم راه حلی حتی برای تخفیف بحران ندارند. تورم ، گرانی ، فقر وبی خانمانی از یکسو واختلاس، دزدیهای کلان، چپاول الیگارشی مال و هزینه بلند پروازیهای رژیم در خارج از مرزها از سوی دیگر هر روز بخشهای دیگری از مردم را به قعر جامعه پرتاب میکند. و همین وضعیت بستر عینی اعتراضاتی است که از دیماه نود وشش آغاز گشته و همزمان به بستر عینی مبارزات کارگران هفت تپه، فولاد اهواز ، پتروشیمی ها ، کارگران راه آهن ، معلمان ، بازنشستگان، رانندگان کامیون ، زنان وفعالین محیط زیست و همه آن مردمی تبدیل گشته که باید در عرقریزان کارخانه ها وکارگاهها ، در حاشیه شهرها وکنار خیابانها در بخشهای غیر رسمی آخرین رمقشان را به حراج بگذارند.

با وجود همه این بحرانهای لاینحل اقتصادی واجتماعی و با وجود تمام سرکوبگریهای رژیم در مقابله با اعتراضات مردم ، چه کسی میتواند مدعی شود که بعد از خیزش دیماه تغییر توازن قوا در جامعه به سود توده های میلیونی مردم است. این تغییر توازن قوا اما میتواند چنانچه قادر نباشیم از شرایط مناسب بدست آمده جهت کسب سنگرهای جدید بهره بجوئیم، به سود دشمن تغییر یابد. پیشرویهای بعدی وکسب سنگرهای جدید بیش از همه به عهده آن طبقه انقلابی است که باید بدیل خود را در مقابل بدیل سرمایه دارانه ووحشیانه حاکم قرار دهد. این درست است که اعتراضات کارگری در یکی دوسال اخیر رشد کمی وکیفی یافته اند . این درست است که شعار کارگران هفت تپه وفولاد اهواز” نان ، کار ، آزادی، اداره شورائی ” به شعار ومطالبه جنبشهای رادیکال اجتماعی تبدیل شده است. این درست است که کارگران در میدان نبرد خود با سرمایه داران ودولتشان در بسیاری از مواقع با خانواده های خود یعنی تمام آحاد طبقه کارگر ظاهر میشوند. این درست است که ادامه تغییر توازن قوا تا به زانو درآوردن رژیم نیاز به ملزوماتی دارد که فراهم کردن آن بیش از همه به عهده طبقه کارگر است، این درست است که در لحظه کنونی جنبش کارگری ایران رهبران جسوری دارد که به بند کشیده شده اند ولی در عین حال همه میدانیم که تعداد اندک این رهبران جسور برای پیشروی جنبش کارگری کافی نیست، همه میدانیم که در دل همه سرکوبگریهای رژیم ، در دل همه دست وپنجه نرم کردن با اخراج ، با بیکاری وبا فقر جانسوز ، پیشروان کارگری موفق به ایجاد برخی تشکل های مستقل کارگری گردیده اند ، ولی چه پیشروان طبقه وچه آنهائی که خود را با سوخت وساز طبقه تعریف میکنند بهتر از هرکسی میدانند که جنبش کارگری ایران هنوز کمبودهای اساسی جهت پیشروی خود دارد، هنوز مبارزاتش پراکنده است هنوز تشکل سراسری ندارد ، هنوز از فقدان حزب سیاسی خود که به بخش جدائی ناپذیر طبقه تبدیل شده باشد ، رنج میبرد و در ست به همه این دلایل هنوز قادر نیست از مهمترین سلاح مبارزاتی خود یعنی اعتصاب سرتاسری بهره جوید. پاسخ به همه این چالش ها نیاز امروز جنبش کارگری بوده واز نان شب بر ایش مهمتر است.

بدون تردید میتینگ پشتیبانی فعالین کارگری و مبارزین شهر سسندج و بیانیه ” جمعی ازکارگران وفعالین کارگری سنندج ” درآستانه برپائی بیدادگاه رژیم و در حمایت از کارگران زندانی وبازداشتیهای اول ماه، یک گام ارزشمندی است، نه تنها به این خاطر که آنان با وجود سیاستهای سرکوبگرانه رژیم آماده پرداخت هزینه در دفاع از هم طبقه ای های خود هستند بلکه بیش از همه بیان همبستگی جنبش انقلابی کردستان و فعالین کارگری با مبارزه سراسری جامعه است. ولی با وجود این باید گفت که جنبش کارگری ایران نیاز به آن دارد که با چنان قدرتی حضور خود را اعلام نماید تا هزینه رژیم را برای مقابله با مبارزات کارگری وتوده ای بالا ببرد. بنابراین اگر سؤال مرکزی برای رژیم چگونگی مقابله با اعتراضات کارگری وتوده ای است، برای جنبش کارگری سؤال مرکزی این است که کدام گامها را برای سراسری کردن مبارزات خود، وبرای ایجاد تشکلهای طبقاتی وسیاسی خود بر میدارد.

فراموش نکنیم زمانی که اسماعیل بخشی و سپیده قلیان بعد از یکماه بازداشت وآزار وشکنجه و سپردن وثیقه،دست به انتشار ادعانامه خود علیه رژیم در ارتباط با شکنجه های وحشیانه زدند، مجددا هفت تپه و اعتصاب قهرمانانه اش ورهبران جسورش به وسط جامعه کشیده شدند چرا این بار محاکمه آنان بعد از ششماه فرصتی برای اعتراض عمومی و به میدان آمدن گسترده طبقه کارگر و جنبش های رادیکال اجتماعی نگردد.رژیم شاید در بیدادگاهش این رهبران  جسور و مدافعین با استقامت جنبش کارگری را به جبس های طولانیتری محکوم نماید. ولی چه کسی میتواند مدعی شود تا همین جا هم اینان ردپائی از خود در جامعه گذارده اند که از ذهنیت این جامعه پاک نشدنی است. چه کسی میتواند مدعی شود که طبقه کارگر نمیتواتد رهبران جسور دیگری از نوع اسماعیل بخشی وعلی نجاتی را به میدان کشمکشهای طبقاتی بکشاند. وچه کسی میتواند مدعی شود که مدافعین پر استقامتی نظیر سپیده قلیان و عسل محمدی  و همه آنانی که دربندند ، چهره های نادر جنبش اعتراضی مردم باشند.

نوشته پاسخ طبقه کارگر در آستانه تشکیل بیدادگاه رژیم اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.