مارکس – کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران

گستردگی و تنوع اشکال فساد در رژیم اسلامی

Tue, 18 Jun 2019 10:16:17 +0000

سه شنبه – ۲۸ خرداد – ۱۳۹۸ , 18 – 06 – 2019

ابعاد فساد در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی آنقدر گسترده است، اشکال فساد آنقدر متنوع است، که به جرات می توان گفت نظیر آن را در کمتر جای جهان می توان یافت. سران مذهبی در ایران که قاعدتا از ترس آتش جهنم ادعائی خود، می بایستی حد و حدودی برای فساد مالی، فساد اداری، فساد اخلاقی، کلاه برداری، رشوه خواری ،تقلب و دروغ خود قائل می شدند، نه تنها چنین نکردند، بلکه رژیمی را بنا نهادند که در همه اشکال شناخته شده فساد، سرآمد جهان شده است. در واقع می توان گفت کارگزاران رژیم اسلامی از بالا تا پائین، از معمم و غیر معمم، همگی، با “واقع بینی” به این نتیجه رسیده اند که به هر قیمتی که شده بهشت موعود را در همین دنیا، برای خود و آقازاده هایشان فراهم کنند و نقد امروز را به نسیه ای که هرگز وصول نخواهد شد، ندهند.

اخبار مربوط به فساد مالی و وقوع دزدی های کلان در دستگاه اداری رژیم آنقدر زیاد و هر روزه شده است که دیگر همگان به شنیدن آن عادت کرده اند. اما این فساد تنها شامل مسئولان رده بالا نیست بلکه کل این رژیم بر اساس فساد گسترده مالی اداره می شود. دامنه فساد در اشکال گوناگونش، در سطح ادارات و مؤسسات دولتی، چنان گسترده و وسیع شده است که ساده ترین کارهای عادی مردم هم خارج از این مناسبات گندیده پیش نمی روند. فساد اداری و مالی در این کشور نه تنها بخش های دولتی اقتصادی و اجرایی را در بر گرفته، بلکه به تمام بنگاه ها و شرکت های خصوصی و غیر دولتی هم سرایت کرده است. این پدیده البته به هیچ وجه دور از انتظار نیست. وقتی دستگاهی در بالا فاسد است، زیر دستان خود و کل سیستم تحت اداره و کنترل خویش را در پائین، مطابق الگوی رهبری خود شکل خواهد داد. فساد اداری، مالی، اخلاقی و سیاسی رژیم اسلامی هم از راس آن شروع شده است و به سطوح پائین تر سرایت کرده است.

در این میان این روزها بحث بر سر مدارک تحصیلی جعلی و پایان نامه های تقلبی یک بار دیگر بالا گرفته است. در این زمینه کار تقلب آن‌قدر فراگیر شده است که افراد فقط کافی است موضوع مقاله و پول داشته باشند، مابقی فعالیت‌ها را “مؤسسات” اختصاصی به عهده می‌گیرند و حتی کار جلب “رضایت” استادان بررسی کننده پایان نامه ها را نیز انجام می دهند. در واقع محصولاتشان را با ضمانت صد در صد می فروشند.

اما این مسأله تنها شامل دانشجویان عادی هم نمی شود، کم نیستند کارگزاران دولتی در رده های مختلف، از رئیس جمهور گرفته تا وزرای کابینه، تا مدیران به اصطلاح ارشد، دنبال مدرک دکترا هستند تا عنوان آنرا به دنبال خود یدک بکشند چون به طور طبیعی چنین استعدادی را هم ندراند، آنها هم به تقلب های رایج روی می آورند. در سالهای اخیر پته چند تائی از آنها به عنوان مشت نمونه خروار روی آب افتاد. کابینه احمدی نژاد از این لحاظ سرآمد همه بود.

“علی کردان” وزیر کشور دولت احمدی نژاد، مدرک دکترای باصطلاح افتخاری از دانشگاه آکسفورد را بسیار ناشیانه جعل کرده بود که رسوائی به بار آورد و زیر فشار افکار عمومی پست وزارت را ترک کرد اما همچنان در حلقه همکاران نزدیک احمدی نژاد باقی ماند. محمد رضا رحیمی با مدرک دکترای تقلبی معاون اول رئیس جمهوری شده بود. روزنامه انگلیسی گاردین در سال 1390 به نقل از مسئولان دانشگاه آکسفورد، مهدی هاشمی را به “تقلب در پایان‌نامه دکترا” متهم کرد که این خبر با بازتاب گسترده ای در رسانه‌های داخلی و خارجی به همراه داشت.

تحصیلات احمدی نژاد که دو دوره رئیس جمهوری اسلامی بود، تنها تا مقطع لیسانس مستند است و از آن به بعد در همان دوره ای که بحث بر سر مدرک دکترای علی کردان بالا گرفته بود، پرونده تقلبی بودن مدرک دکترای وی نیز رو شد.

پایان‌نامه دکترای حسن روحانی رئیس جمهور کنونی ایران هم مشمول همین روند شد. پایگاه اینترنتی “تلگراف” در سال ۲۰۱۳ در گزارشی با اشاره به بررسی کارشناسان دانشگاه کالدونیان گلاسکوی اسکاتلند که آقای روحانی مدرک دکترای خود را از آن گرفته است، نوشته بود که پایان نامه دکترای وی کپی از نوشته های شخصی به نام “علی اکبر کلانتری”، بوده است.

در سالهای اخیر ابعاد تقلب و جعل آنقدر گسترده شد، تا ناچار شدند قانونی برای محدود کردن آن در مجلس تهیه کنند. شهریورماه سال ۹۶ این قانون توسط روحانی برای اجرا به نهادهای آموزش عالی ابلاغ شد. اما روزنامه های چاپ ایران در شماره روزهای یکشنبه و دوشنبه این هفته خود نوشتند که بعد از حدود دوسال به تازگی مجددا آئین نامه ای در این زمینه تهیه شده و به مرکز آموزش عالی ابلاغ شده است. اما چه کسی است که نداند، صدها قانون و آئین نامه شسته و رفته تر از این هم روی کاغذ مانده اند و وجود آنها تنها در کتابچه های قانون معنی پیدا می کند. امروز بازار پایان نامه های تقلبی آنقدر داغ و پر رونق است، که هیچ قانونی نمیتواند جلو آنرا بگیرد. ابلاغ این قانون نه تنها کاری از پیش نبرده است، بلکه به گفته گزارشگران داخلی، پدیده پایان‌نامه فروشی و تقلب با راحتی بیشتری و در شکل گسترده تری در جریان است. در این عرصه البته فریبی در کار نیست. استاد و دانشجو، هردو، خط همدیگر را می خوانند. چه بسا پایان نامه هائی که توسط خود استادان تهیه و در بازار به معرض فروش گذاشته می شود. در این میان آنچه که کسی به آن نمی اندیشد، سطح نازل علمی دانشگاهها و انرژی و عمر ملیونها انسانی است که این چنین به باد فنا می رود. میلیونها جوانی که چند سال بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه، تنها چیزی که از دانش و فن برایشان باقی می ماند، سواد خواندن و نوشتن است.

نوشته گستردگی و تنوع اشکال فساد در رژیم اسلامی اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

هراس از گسترش تفکرات مارکسیستی در دانشگاه

Mon, 17 Jun 2019 16:04:53 +0000

دوشنبه – ۲۷ خرداد – ۱۳۹۸ , 17 – 06 – 2019

روز پنج شنبه بیست وسوم خرداد، سیزدهم ژوئن “خبر آنلاین “بخشهائی از اظهار نظر فیاض استاد جامعه شناسی دانشگاه تهران را منتشر نمود. او در این اظهار نظر به اصولگرایان و اصلاح طلبان هشدار میدهد که “تفکرات مارکسیستی در دانشگاهها خریدار دارد”. او نگران حذف شدن “اسلام اخلاقی، ارزشی و عدالت طلبانه” در مقابل “رشد اسلام سرمایه داری و آمریکائی” است که به گمان او همین امر زمینه “گرایش دانشجویان به تفکرات کمونیستی” شده است. او مجبور است اعتراف کند “امروز در دانشگاه نه بسیج دانشجوئی، نه تشکل اصلاح طلبی اثری ندارند. شعارهای انسان گرایانه و عدالت طلبانه در بسیج دانشجوئی و تشکل اصلاح طلبی مطرح نیست، بلکه مارکسیستها در این زمینه پرچمدار هستند”. این استاد جامعه شناس مجدانه کوشش میکند که بگوید این امر به علت حاکم شدن “اسلام سرمایه داری” است و این البته کوششی حتی اگر نه آگاهانه بلکه توهم برانگیز در تیر رس دور ساختن اسلام سیاسی است. اسلام سیاسی به مثابه یک ایدئولوژی هیچگاه پنهان نکرده است که مالکیت خصوصی برایش مقدس است و درست از این زاویه مقوله ای به نام اسلام سرمایه داری و اسلام غیر سرمایه داری نداریم و تفاوتی نمیکند که این اسلام در کدام بخش از جغرافیای جهان قدرت را به دست گرفته و یا در رؤیای دست یافتن به قدرت است. و اینجا بطور مشخص در ایران بسیج دانشجوئی، دانشجویان تحکیم وحدت و یا تشکلهای اصلاح طلبی در دانشگاهها چیزی جز بازوان دراز شدۀ بخشی از باندهای حاکم نبوده اند. آنان نه به حکم “اسلام اخلاقی، ارزشی و عدالت طلبانه” که به حکم هجوم به دانشگاهها تحت لوای “انقلاب فرهنگی” و قلع وقمع دانشجویان و استادانی که حاضر نبودند به سلطۀ ضد انقلاب برآمده از انقلاب مردم تن در دهند، خود را در دانشگاهها و مؤسسات عالی سازمان دادند و اکنون شکست آنان شکست ایدئولوژیک یک دولت سرمایه داری با روبنای مذهبی در مواجه با واقعیتهای مادی و زمینی جامعه است. جامعه ای که به یمن بیش از چهار دهه حاکمیت سرمایه دارانه اسلام سیاسی وحشیانه ترین هجوم ها را به زندگی و معیشت مردم، به فرهنگ وهمۀ ارزشهای عدالت طلبانه و انسانی را شاهد بوده و در سراشیب سقوط قرار گرفته است. و اکنون این روبنای سیاسی مشروعیت و مقبولیت خود را از دست داده است.

خیزش دیماه نود و شش نقطه عطفی در گسست از ذهنیت گذشته و هم نشان از تحول عظیمی بود که در آگاهی کارگران و توده های مردم بوجود آمده بود. در این میان طبیعی بود که دانشجویان علیرغم اینکه به مثابه یک گروهبندی اجتماعی مطالبات ویژه ای دارند، ولی به مثابه یک جنبش اجتماعی بسیار سیاسی بوده و مهمتر اینکه به مثابه یک شاخک حساس اجتماعی بازتاب خواستها و مطالبات طبقات و اقشار گوناگون بوده و با توجه به سطح رشد مبارزۀ طبقاتی، سریعا متأثر از چالشهای نیروهای سیاسی طبقات و اقشار اجتماعی میگردند. اگر در سال هشتاد وهشت دانشجویان با شعار “یا حسین، میرحسین” به خیابان آمدند در دیماه اما آنان با پشت سر گذاردن آن توهم فریاد میزدند” اصلاح طلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا” و درست در دل این فضاست که بسیج دانشجوئی و تشکلهای اصلاح طلبان رنگ میبازند. از این دوره است که جنبش دانشجوئی با گامهای استوار به سنت تاریخی و چپ خود گره میخورد. این ادامه همان سنتی است که سه دانشجوی دانشگاه تهران در اعتراض به کودتای بیست و هشت مرداد و در جریان حمله نظامی رژیم کودتا به دانشگاه کشته میشوند. و این همان سنتی است که بلافاصله بعد از سال پنجاه و هفت و در کشاکش انقلاب و ضد انقلاب، دانشگاهها را به میدان ابراز وجود کمونیستها و چپها تبدیل میکند و این همان سنتی است که دانشجویان را در دفاع از کارگران هفت تپه به میدان میآورد که بگویند “فرزند کارگرانیم، در کنارشان میمانیم” و یا بطور گسترده در مراسم های اول ماه مه در کنار کارگران قرار گرفته و همراه آنان به بند کشیده میشوند.

فیاض در این گفتگو میگوید که “حاکم شدن نظام سرمایه داری اسلامی است که فضا را به سمتی برده که دانشجویان به تفکرات مارکسیستی و روشنفکری گرایش پیدا کردند که انتهای آن هم احتمالا به رادیکالیسم و بحرانهای اجتماعی کشیده میشود، نمونه آن اقدام اخیر دانشجویان چپ مارکسیست بود که تجمع کردند و ضد حجاب شعار دادند”. واینجاست که جوهر واقعی “اسلام ارزشی و عدالت طلبانه” ظاهر میشود. اقدام اخیر دانشجویان اما چه بود که مشام استاد جامعه شناس را آزار داده و به هراسش انداخته است. در بیست و سوم اردیبهشت دانشجویان دانشگاه تهران در اعتراض به فضای اختناق و خواست آزادی مرضیه امیری دانشجوی دستگیر شده و سایر دستگیرشدگان اول ماه مه و علیه آپارتاید جنسیتی دست به تظاهرات زدند. یکی از شعارهای دانشجویان “بیکاری، بیگاری، حجاب زن اجباری” بود و این البته انگیزه هشدار استاد به اصولگرایان و اصلاح طلبان گردیده است. هراس او را میتوان فهمید چرا که دانشجویان با طرح این شعار یکی از اساسی ترین مؤلفه های ایدئولوژیک رژیم را به چالش طلبیده بودند.

این شعار البته تنها برجستگی تظاهرات فوق نبود، دانشجویان در همان تظاهرات با طرح شعار”علی نژاد و ارشاد، ارتجاع و انقیاد” آشکارا اعلام کردند که در کجا قرار گرفته اند. آنان با حرکت از یک تحلیل درست که بویژه بعد از تغییر و تحولاتی که پس از خیزش دیماه در جامعه صورت گرفته که از جمله همه نیروهای سیاسی طبقات به میدان آمده و جامعه بیش از گذشته با گامهای تند به سوی قطب بندی میرود، با طرح این شعار میگویند که در صف بندی چپ و راست جامعه در کجا قرار گرفته اند. اگر دلالانی نظیر مسیح علی نژاد و بخشهائی از اپوزیسیون بورژوائی نظیر سلطنت طلبان، مجاهدین و احزاب ناسیونالیست در راهروهای کاخ سفید منتظر فرصتی جهت قرار گرفتن در قاب عکس با مشاوران ترامپ فاشیست و سکسیست هستند، در مقابل دانشجویان خود را در کنار جنبش طبقه کارگر، در قطب چپ جامعه و در تقابل آشکار با قطب راست جامعه می بینند. فراتر از آن دانشجویان تجربه شکست خونین پنجاه و هفت و قربانی شدن توهمات استراتژی “همه با هم” را در حافظه تاریخی جامعه دارند. “همه با همیم” که معنائی جز به فراموشی سپردن منافع متضاد دو طبقه اصلی جامعه را نداشت و اکنون دانشجویان نمی خواهند که جامعه یکبار دیگر در پس پشت شعارهای فریبکارانه “همه ما مخالف جمهوری اسلامی هستیم” به قربانگاه برود.

نوشته هراس از گسترش تفکرات مارکسیستی در دانشگاه اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

مذهب ابزار درونی سرکوب کارگران و مردم زحمتکش

Tue, 04 Jun 2019 07:40:54 +0000

سه شنبه – ۱۴ خرداد – ۱۳۹۸ , 04 – 06 – 2019

مذهب در جوامع طبقاتی امروز، در همان حال که اعتقادات توده های وسیعی از کارگران و مردم زحمتکش را تشکیل می دهد، ابزاری است در دست سرمایه داران و دولت تا از طریق آن مردم را با امید زندگی افسانه ای در دنیائی دیگر فریب دهند و حاکمیت نظام سرمایه داری و بهشت امروز خود را در همین دنیا تداوم بخشند. مذهب همواره و در طول تاریخ انعکاس یاس و ناتوانی توده های مردم در دست و پنجه نرم کردن آنان با موانع سر راه زندگی شان بوده است. انسانی که اسیر مناسبات نظام سرمایه داری است و به تنهایی قادر نیست که شرایط زندگی خود را تغییر دهد و در برابر رنج و مرارتی که خود و خانواده اش به آن گرفتار آمده اند، کاری از دستش ساخته نیست، زمانی که خود را ضعیف و درمانده می بیند به ناچار رو به آسمان می کند، به این امید که نیرویی قدرتمندتر از خود وی پیدا شود و او را نجات دهد. زمانی که در دنیای واقعی هیچ امیدی برای رسیدن به آرزوهایش باقی نمی ماند، آرزو می کند که برای دستیابی به امیالش بعد از مردن دوباره زنده شود و با آرزوی دستیابی به رفاه و خوشبختی در دنیای خیالی بعد از مرگ، رنج و مرارت های دنیای واقعی را تحمل می کند.

دولتهای سرمایه داری برای تدوام سلطه استثمارگرانه خود به اشکال مختلف سرکوب روی می آورند. سرکوب مستقیم از طریق زندان و شکنجه و اعدام و ایجاد فضای پلیسی و وحشت در جامعه تنها یکی از اشکال سرکوب است. شکل دیگر آن که به کمک مذهب انجام می گیرد، عبارت از درونی کردن سرکوب است. آنان به کمک مذهب صدای اعتراض مردم معترض را از درون خفه می کنند. در واقع آنها را به سرکوبگر خود تبیدل می کند. مذهب به آنان که تمام عمرشان را زحمت می کشند و در نیاز زندگی می کنند می آموزد که تا وقتی زنده و در زمین هستند، تسلیم شوند و صبور باشند و به امید پاداش های بهشتی آرامش بیابند. مذهب نوعی مخدر معنوی است که در آن برده های سرمایه، داوطلبانه خواست خود برای زندگی بهتری که بیشتر شایسته انسان باشد را کنار می گذارند.

رهایی انسان کارگر و زحمتکش از چنگ این عامل سرکوبگر درونی با روشنگری و تحلیل علمی مسائل جهان در محدوده معینی امکانپذیر می گردد، اما این رهایی در ابعاد اجتماعی تنها زمانی ممکن می شود که شرایط مادی زندگی انسان تغییر کند و آن نیروهای طبیعی و اجتماعی که انسان از ترس آنان به مذهب پناه می برد به زیر کنترل طبقه کارگر و افکار انسان پیشرو و ترقی خواه در آید. در همین راستا و برای دستیابی به چنین هدفی است که خواست جدائی دین از دولت مطرح می شود. واقعیت این است که مذهب را صرف نظر از اینکه از دولت مستقل باشد یا نباشد، ابزار درونی سرکوب کارگران و مردم زحمتکشی که از دست این نظام به تنگ آمده اند و به آن معترض هستند می دانیم. اما تحقق خواست جدائی دین از دولت، این ابزار سرکوب را از دست سرمایه داران و دولتشان می گیرد. جدایی دین از دولت یعنی لغو اکید هرگونه امتیاز و تبعیض در مشاغل دولتی و حقوق افراد بر حسب مذهب و مقام مذهبی آنان و یا اعتقاد و عدم اعتقاد آنان به مذهب؛ یعنی لغو اکید پرداخت کمک های مالی و غیرمالی دولتی به فعالیت ها و موسسات مذهبی، یعنی لغو مواد درسی و رسم و آیین مذهبی در مدارس و موسسات آموزش دولتی؛ یعنی هیچیک از مذاهب بعنوان مذهب رسمی به رسمیت شناخته نمی شود، مذهب امر خصوصی افراد تلقی می گردد و کلیه افراد در اختیار کردن هر مذهبی و یا نداشتن مذهب آزادند.

“جدایی دین از دولت” شعاری است که علاوه بر نشان دادن مخالفت ما با مذهب به مثابه یک امر دولتی، تعهد ما را نیز به اصل آزادی بی قید و شرط عقیده بیان می دارد. یعنی بر این اصل تاکید می کند که طبقه کارگر چه به مثابه اپوزیسیون و چه بعد از بدست گرفتن قدرت سیاسی، اکیدا با توسل به جبر و زور و تفتیش عقاید و ایجاد تبعیضات و محدودیت های قانونی علیه افراد مذهبی مخالف است و برای نقد و طرد اعتقادات و نظرات مذهبی در جامعه، هیچ شیوه ای به جز مبارزه نظری، روشنگری و آموزش و اقناع را مجاز نمی شمارد. خواست جدائی دین از دولت، دست دولتها را از رواج مذهب با بکارگیری ثروتها و امکانات عمومی جامعه، کوتاه می کند. از همین رو جدایی دین از دولت و تبدیل شدن مذهب به امر خصوصی انسان ها یکی از شعارها و مطالباتی است که ما کمونیست ها برای آن مبارزه می کنیم، اما جدا از ما بخشی از اپوزیسیون بورژوایی هم صرف نظر از اینکه در آینده چه اندازه به آن پایبند باشند، همین شعار را سر می دهند و گاهی مبلغ ایده های غیر مذهبی نیز هستند و خود را سکولار می نامند. اما آنچه موضع ما را از موضع جریانات بورژوایی جدا می کند تنها سکولاریسم و خواست جدایی دین از دولت نیست، بلکه در همان حال روشن کردن و افشای نقش سیاسی و اجتماعی مذهب در خدمت نظام طبقاتی سرمایه داری است.

ما در مبارزه با مذهب هرگز به باورهای مردم بی احترامی نمی کنیم، کار ما روشنگری و توضیح با حوصله حقایق و روشن ساختن مستدل جهان بینی کمونیستی در قبال پدیده مذهب است. چنین سیاست و موضعی، تفرقه اندازانه نیست بلکه وحدت بخش است. نه تنها صف همبستگی مبارزاتی طبقه کارگر علیه سرمایه داران را تضعیف نخواهد کرد، بلکه به دلیل خصلت صادقانه، علمی، واقع بینانه و دلسوزانه آن صف نبرد طبقاتی کارگران را نیرومندتر نیز می سازد.

نوشته مذهب ابزار درونی سرکوب کارگران و مردم زحمتکش اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.