دور جدید اعتصاب و اعتراضات  کارگران مجتمع کشت و صنعت نیشکر هفت تپه که از روز دوشنبه اول مهرماه اغاز شده است ، برای هشتمین روز متوالی  همچنان ادامه دارد. مطالبه کارگران در ابتدای این دوره از اعتراضاتشان پرداخت حقوق های معوقه بود. عکس العمل مدیران مجتمع و دستگاههای امنیتی رژیم در مقابل این خواست اولیه و ابتدائی هیستریک بود و نشان از میزان وحشت آنها از حرکت حق طلبانه در واحدی است که آوازه مبارزه و مقاومت آنها از مرزهای ایران هم فراتر رفته است. به هر رو امروز یکی از مطالبات طبقه  کارگران ایران از جانب یکی از گردانهای پیشرو این طبقه، به عنوان درد مشترک پیگیری می شود. و همین واقعیت بر ضرورت پشتیبانی متقابل کارگران ایران در بخشهای دیگر از کارگران نیشکر هفت تپه که با عوارض ناشی از این مقاومت خود در شکل اخراج و پرونده سازی امنیتی ،دست و پنجه نرم می کنند، تاکید می کند.

مسئله عدم پرداخت بموقع حقوق کارگران  و مسئله اخراج فعالین معترض به دلایل امنیتی امروز یکی از مشکلاتی است که نه فقط کارگران نیشکر هفت تپه با آن روبرو هستند، بلکه دامنگیر بیش از ۹۰ درصد کارگران در کارگاهها و کارخانه های ایران  است. در واقع  تنها کابوس بیکاری نیست که کارگران را می آزارد. یکی از مشکلات جدی که همزمان در کنار خطر روزافزون بیکارسازی ها، زندگی کارگران را تهدید می کند، دستمزدهای به تعویق افتاده آنان است. با به تعویق افتادن دستمزدها در یک واحد تولیدی و صنعتی، کارگران بلافاصله احساس می کنند که شبح بیکاری نیز بر فراز سرشان به پرواز درآمده است، زیرا معمولًا یکی از بهانه های رایج کارفرمایان در عدم پرداخت بموقع دستمزدها، مشکلات اقتصادی است و این می تواند مقدمه تعطیلی آن واحد و “بیکارسازی” یعنی اخراج همه کارگران و یا باصطلاح “تعدیل نیروی کار” یعنی اخراج بخشی از کارگران باشد.
این روزها، کارگران نه تنها مجبور به تحمل بار گرانی روز افزون و سرسام آور، تورم، بیکاری و ناامنی شغلی، می باشند، نباید انتظار دریافت بموقع دستمزدهای ناچیزشان را هم داشته باشند. کمتر کارگاه و کارخانه و مرکز کاری وجود دارد که دستمزد کارگرانش را بی کم و کاست و به موقع بپردازد.

زمان تعویق دستمزدها طولانی تر روز به روز طولانی تر می شود. در برخی از مراکز کار و تولید، تعویق دستمزدها از مرز یک سال و حتی دو سال هم می گذرد. در چنین حالاتی حتی اگر کارفرما بعد از این مدت، بی کم و کاست دستمزدهای معوقه کارگران را هم بپردازد، با توجه به رشد روز افزون تورم و بالارفتن لحظه ای قیمت ها، با این دریافتی ها به هیچ وجه نمی توان همان مقدار کالایی را که دو سال پیش می شد تهیه کرد و این یعنی در طول این مدت، عملا بخشی دیگر از دستمزدها به جیب صاحبکاران رفته است. در مراکزی که سودآوری شان رو به کاهش می رود، به تعویق انداختن پرداخت دستمزدها آگاهانه تر است و کارفرمایان مراکزی هم که در آستانه ورشکستگی هستند، با اعلام ورشکستگی، عملاً خود را از پرداخت دستمزد کارگران معاف می بینند.
اگر در برخی از مراکز کار که کارگران بر اساس قراردادی در استخدام رسمی هستند، شانسی برای دریافت دستمزدهای به تعویق افتاده خود دارند، آن دسته از کارگرانی که بی هیچ قراردادی به کار گرفته شده و یا با قراردادهای موقت به استخدام درآمده اند، هیچ تضمینی برای پرداخت دستمزدهای گروگان گرفته شان نیست و احتمال اینکه حاصل کار و زحمت چندین ماه آنان خورده شود، بسیار زیاد است.
کارفرمایان با پرداخت نکردن به موقع دستمزدها و وعده و وعیدهای دروغین و سردواندن های پی در پی، عملاً تلاش می کنند که کارگران را به قبول شرط و شروط ضدانسانی وادار سازند تا در نگرانی از دست دادن کار و دستمزدهای گروگان گرفته خود، به اراده کارفرما تمکین کنند. در واقع گروگانگیری دستمزدها، شکلی از توطئه کارفرما علیه کارگر است که با حمایت دولت به اجرا در می آید. این در حالی است که کارگران در قبال بحران سرمایه داری و کاهش سودآوری صاحبان صنایع مسئول نیستند و نباید تاوان سود پرستی سرمایه داران را بپردازند. اگر کارفرمایان و صاحبان صنایع به هر بهانه ای دستمزد کارگران را نمی پردازند، دولت باید دستمزد کارگران را بپردازد. اما در این میان دولت که خود بزرگترین کارفرمای کشور است، نه تنها در قبال کارگران به مسئولیت خود عمل نکرده است، بلکه خود با پرداخت نکردن به موقع تعهداتش به شرکت های واسطه و وابسته به دولت، عملًا در گروگان گرفتن دستمزد کارگران نقش دارد.

با اینکه در طول چند سال اخیر کارگران همواره برای دریافت دستمزدهای معوقه خود مبارزه کرده اند، اما بطور واقعی از آنجایی که این مبارزات پراکنده و کم زور بوده اند، کمتر موفق شدند و کارفرمایان همواره از حربه گروگانگیری دستمزدها به مثابه اهرم فشار برای تحمیل شرایطی نامطلوب به کارگران سود برده اند.
واقعیت این است که تکرار این دور و تسلسل گروگانگیری دستمزدها، تا زمانی که مبارزه یکپارچه و گسترده ای در کار نباشد، همچنان ادامه خواهد داشت و با مبارزات پراکنده، کاری از پیش نمی رود. افزایش دستمزد کارگران و پرداخت به موقع آن، یکی از مطالبات مهم جنبش کارگری است که ضمانت تحقق آن در گرو اراده متحد کارگران در مقیاسی سراسری است. مبارزه امروز کارگران هفت تپه ، به عنوان یکی از گردانهای پیشتاز طبقه کارگر ایران، که علیرغم دستگیری رهبرانشان، علرغم تهدیدات مدوام امنیتی بر بالای سرشان، مرعوب نمی شوند و مبارزه برای بیرون کشیدن حقوق ابتدائی خود از گلوی کارفرمایان و تحقق اهداف خود را پیگیری می کنند ، می تواند به یک حرکت اعتراضی سرتاسری تبدیل شود.

نوشته مبارزه برای دریافت حقوق عقب افتاده کارگران، می تواند هماهنگ و سراسری شود اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

روز پنجشنبه 14 شهریور ماه، دادگاه انقلاب رژیم در اهواز ۴۱ نفر از کارگران گروه ملی فولاد اهواز را به اتهام شرکت در اعتراضات کارگری پاییز سال گذشته احضار کرده است.

“اخلال در امنیت کشور”، “اعتراضات غیرقانونی” و برخی “شعارهای سیاسی” از جمله مواردی است که در احضاریه این کارگران به آن اشاره شده است. در سه سال گذشته بررسی ۱۱۲ پرونده قضایی برای ۷۲ کارگر معترض فولاد اهواز در مراجع قضایی برگزار شده است. در چند هفته گذشته دستگاه قضایی ایران محاکمه کارگرانی را آغاز کرده که در اعتراضات کارگری پاییز سال گذشته در شوش و اهواز حضور داشتند. اخیرا دست‌کم ۱۷ کارگر نیشکر هفت‌تپه نیز به حبس تعلیقی و شلاق محکوم شدند. گفتنی است کارگران کارخانه نیشکر هفت تپه و فولاد اهواز در آبان و آذر ماه ۱۳۹۷ دور تازه‌ای از اعتصاب‌ و اعتراضات خود را سازماندهی کردند. در اواخر آذرماه سال ۱۳۹۷، نیروهای امنیتی دستکم ۴۰ کارگر کارخانه فولاد اهواز را بازداشت کردند. لغو خصوصی‌سازی زمین‌ها، سامان دادن قراردادها، اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل، حق برخورداری از تشکل کارگری و پرداخت دستمزدهای معوقه از جمله خواست‌های معترضان بود.

نوشته احضار دهها تن از کارگران شرکت فولاد اهواز به دادگاه اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

رژیم جمهوری اسلامی قرار است در روز ۱۲ مرداد ۱۳۹۸ برابر با سوم اوت ۲۰۱۹ اسماعیل بخشی، علی نجاتی از فعالین و رهبران کارگران هفت تپه و سپیده قلیان، ساناز الهیاری، امیر قلی، امیر حسین محمدی فرد از فعالان سیاسی و از حامیان و یاران جنبش کارگری ایران را در یکی از بیدادگاه های خود محاکمه کند. این فعالین کارگری و حامیان دلسوز آنان فقط به جرم دفاع از حقوق کارگران بیش از هفت ماه است که در شرایط سخت زندان به سر می برند. از زمانی که عوامل امنیتی رژیم سرمایه داری اسلامی در آذر ماه سال گذشته و در جریان اعتصاب و اعتراضات یکپارچه و متحدانه کارگران نیشکر هفت تپه و فولاد اهواز با یورش شبانه نمایندگان کارگران هفت تپه و بیش از چهل نفر از کارگران فولاد اهواز را دستگیر و روانه زندان کردند، رژیم اسلامی همچنان چماق زندان و شکنجه و سرکوب را بالای سر کارگران نگه داشته است. از آنزمان تاکنون هر گاه ندای اعتراض و زمزمه به راه انداختن اعتصاب به گوش دستگاه اطلاعاتی رژیم رسیده، نهادهای سرکوب رژیم با احضار و تهدید کارگران این دو مجتمع صنعتی را تحت فشار قرار داده اند. رژیم با به بند کشیدن و محاکمه رهبران کارگری و حامیان آنان در صدد است که هم از فعالان جنبش کارگری زهر چشم بگیرد و هم هزینه حمایت و همراهی فعالان سیاسی و اجتماعی با کارگران را بالا ببرد.

رژیم جمهوری اسلامی در برخورد با بازداشت شدگان روز جهانی کارگر نیز همین رؤیه و سیاست را در پیش گرفته است. در تجمع روز کارگر در تهران که بیش از پنجاه نفر از کارگران و بازنشستگان و دانشجویان دستگیر شدند برای همگی آنها پرونده های قضایی تشکیل شد. با اینکه اکثریت آنها با قرار وثیقه آزاد شدند، اما همچنان در معرض خطر احضاو و بازداشت و صدور احکام زندان هستند. در این میان چهار تن از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر به اسامی ندا ناجی، مرضیه امیری، عاطفه رنگریز  و آنیشا اسداللهی هنوز در بلاتکلیفی مطلق به سر می برند.

تشدید فشارهای رژیم جمهوری اسلامی بر فعالین جنبش کارگری و حامیان و یاران دلسوز کارگران بر متن تداوم اعتصابات و مبارزات کارگران و اعتراضات اقشار فرودست جامعه بی قفه جریان دارد. این فشارهای پلیسی در شرایطی ادامه دارد که از روز یکشنبه ۳۰ تیر ماه  تا روز سه شنبه ۱ مرداد ۱۳۹۸ یعنی فقط در طی سه روز ما شاهد دست کم ۱۸ مورد اعتصاب و اعتراض کارگری و اعتراضات فرودستان جامعه بوده ایم. برای نمونه می توان به تجمع اعتراضی کارگران کنتور سازی قزوین، تجمع کارکنان منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس عسلویه، تجمع کارگران قراردادی گیت‌های اخذ عوارض آزادراه قزوین، تجمع بازنشستگان شرکت مخابرات راه دور شیراز، تجمع کارکنان شرکت های سهام عدالت، تجمع معلمان حق التدریس اصفهان، تجمع کارکنان بیمارستان آریا در شهر رشت، تجمع بیکاران شهرستان هویزه، تجمع کارکنان “مترو هولدینگ” در تهران در طی همین سه روز اشاره کرد.

این اعتصابات و اعتراضات نشان می دهند که به رغم اثرات منفی تنگ تر شدن حلقه تحریم های بین المللی و گسترش فقر و فلاکت اقتصادی و تشدید فضای جنگی و امنیتی بر روند تداوم مبارزات کارگری و توده ای، رژیم جمهوری اسلامی نمی تواند با تکیه بر حربه سرکوب از تداوم اعتراضات کارگری و توده ای جلوگیری کند.  این فاکتورها و عوامل منفی اگر چه در کوتاه مدت روند رشد و گسترش این اعتراضات را کند می کند، اما نمی تواند مانع تداوم آن شود. بنابراین مبارزات کارگران، معلمان، بازنشستگان و دیگر اقشار فرودست جامعه بطور اجتناب ناپذیر ادامه خواهد داشت، چون آن مصائب، بی حقوقی ها و محرومیت هایی که طبقه کارگر و اقشار فرودست جامعه را به میدان مبارزه و رویارویی با جمهوری اسلامی کشانده است و آن مطالباتی که پرچم آن را برافراشته اند عمیقا ریشه در مناسبات سرمایه داری، فساد نهادینه شده و بحران مزمنی دارد که سر تا پای این نظام را فرا گرفته است. جمهوری اسلامی نه تنها از پاسخگویی به این خواسته ها و مطالبات مستأصل و درمانده است، بلکه با تشدید فقر و فلاکت و گسترش بیکاری زمینه عینی برای گسترش این اعتراضات را فراهم آورده است. تا زمانی که جنبش اعتراضی و مطالباتی کارگران و اقشار فرودست جامعه ادامه دارد، روند تکامل این مبارزات هم ادامه خواهد داشت. چون کارگران تنها در حال جنبش و حرکت می توانند برای تکامل مبارزات خود فرصت ایجاد کنند و در شرایط کنونی جنبش اعتراضی و مطالباتی کارگران بهترین فرصت را برای تکامل و پیشروی جنبش کارگری ایجاد کرده است. دستاوردهای تاکنونی جنبش کارگری در زمینه سازماندهی، پرورش فعالین و رهبران کارگری، برقراری پیوند با دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی و غلبه کردن بر احساس ضعف و درماندگی اساسا از دستاوردهای همین جنبش اعتراضی می باشند.

کارگران در دل مبارزات جاری، با تکیه بر این دستاوردها و با غلبه بر احساس درماندگی، زمانی که می اندیشند، دیگر زیر بار ستم نمی روند و بر مبنای همین برداشت خود وارد عمل می شوند، انقلاب را در چشم انداز قرار می دهند. رژیم جمهوری اسلامی بنا به غریزه طبقاتی از جایگاه جنبش جاری کارگران و نقشی که فعالان و رهبران کارگری می توانند در تکامل و سازمانیابی این جنبش داشته باشند آگاه است و از همین رو است که علیه فعالان و پیشروان جنبش کارگری و حامیان آن شمشیر را از رو بسته است. اگر رژیم جمهوری اسلامی می خواهد با بگیر و ببند و زندان و شکنجه و محاکمه از رهبران کارگری زهر چشم بگیرد و هزینه حمایت از جنبش کارگری را بالا ببرد، جنبش کارگری نیز با همت رهبران و حامیان دلسوز خود باید تلاش کند که هزینه سیاسی این افسار گسیختگی رژیم جمهوری اسلامی علیه جنبش کارگری را سنگین و سنگین تر کند. باید تلاش کرد همانگونه که نقشه اعتراف گیری زیر شکنجه تحت عنوان ” طراحی سوخته” به منظور مرعوب کردن فعالین کارگری به کمپینی سیاسی علیه شکنجه و علیه جنایات رژیم تبدیل شد، دادگاهی فعالان کارگری و حامیان جنبش کارگری در روز ۱۲ مرداد را نیز به عرصه ای برای رسوا کردن هر چه بیشتر رژیم جمهوری اسلامی و کوبیدن داغ ننگ بر پیشانی سران آن تبدیل کرد.

نوشته دادگاهی کارگران داغ ننگی دیگر بر پیشانی رژیم اسلامی اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.