روز شنبه چهارم آبانماه سپیده قلیان،ساناز الهیاری، عاطفه رنگریز، مرضیه امیری ، امیر امیر قلی و امیرحسین محمدی فرد از مدافعین کارگران هفت تپه و شرکت کنندگان در تجمع روز جهانی کارگر و اعضاءهیأت تحریریه نشریه گام با سپردن وثیقه های سنگین بطور موقت آزاد شدند. این آزادی هرچند موقت را قبل از همه باید به آنان و همه کسانی که در تمام این مدت پژواک صدای آنان در خارج از زندانها بودند  شادباش گفت. اما نباید فراموش کرد که همین آزادی موقت بدون ایستادگی و پایداری آنان در بیدادگاهها و شکنجه گاههای رژیم، بدون پشتیبانی فعالین کارگری، اجتماعی  ومدنی و احزاب و سازمانهای سیاسی و بدون کمپین های دفاع از آنان در داخل و خارج کشور امکان پذیر نبود.

واقعیت این است، با وجود اینکه رژیم آنها را به بند کشیده بود ولی در این نبرد نابرابر آن طرفی که شکست خورده است، رژیم جمهوری اسلامی است. چرا که بیدادگاههای آنان فرصتی بود که سرکوبگران کارگران، به بند کشندگان مدافعین جنبش کارگری و فعالین مدنی به محاکمه کشیده شوند. آنان در مقابل تمام ستمگریهای جلادان رژیم بر ایستادگی و مقاومت پای فشردند. محاکمه آنان محاکمه جنبش کارگری، جنبش های رادیکال اجتماعی و نمایندگانی از نسل جوان بودند که در دفاع از مبارزات کارگران، در دفاع از رهبران جسور جنبش کارگری و در دفاع از آزادی قلم به میدان آمده بودند. به زعم رژیم محاکمه و به بند کشیدن آنان باید جو رعب و وحشت در جامعه به وجود می آورد. و این البته خیال عبثی بود. کارگران هفت تپه، فولاد اهواز، آذرآب و هپکو همچنان مبارزات اعتراضی خود را پیش برده و بر مطالباتشان پا فشاری میکردند. میدانیم که هفت تپه هنوز در اعتصاب است و به بند کشیدن تعدادی از کارگران آذر آب آنان را از اعتراض باز نداشت. آنان همچنان برمطالبات خود مبنی برخلع ید از کارفرمای بخش خصوصی، آزادی همکارانشان، پرداخت مطالبات معوقه و بازگشت به کار کارگران اخراجی پا فشاری میکنند. فعالین اجتماعی ومدنی قدم به عقب نگذاشته اند و همین گستردگی اعتراضات، رژیم را مجبور به آزادی آنان نمود. مضافا اینکه در بغل گوش رژیم در لبنان و عراق جنبش میلیونی اعتراضی، دولت های فاسد را به چالش کشیده و میدان برای مانورهای رژیم در این دو کشور نیز تنگ شده بود.  آماج حملات این جنبشهای میلیونی نه تنها دولتها که جریانات ارتجاعی طرفدار رژیم در لبنان وعراق، حزب اله و حشد شعبی بودند. تحولات در این دو کشور میتوانند حلقه های مهمی از زنجیره استراتژیک رژیم در منطقه را درهم بشکنند. چه کسی میتواند مدعی شود که همین جنبش ها نقطه امیدی برای مردم ایران نباشند که یک بار دیگر خیزش دیماه را تکرار کنند. واین همان کابوسی است که رژیم را برآن برمیدارد که امنیت خود را در خطر ببیند.

واقعیت این است که سپیده قلیان، عاطفه رنگریز، مرضیه امیری، ساناز الهیاری و عسل محمدی نمایندگان شجاع و رادیکال جنبش زنان هستند. آنان در کنار کارگران هفت تپه بودند، آنان گرامیداشت اول ماه مه روز نبرد جهانی کارگران را پاس داشتند. آنان جنبش زنان را به افقی فرا میخوانند که رهائی نیمی از جامعه را از تبعیض جنسیتی و از فرودستی در گرو به میدان آمدن آن طبقه ای میبیند که باید نظم  طبقاتی ستمگرانه سرمایه داری- اسلامی را به زیر کشد. آنان پاسخ زنان رادیکال در اوضاع و احوالی هستند که بلندگوهای امپریالیستی زنانی از نوع مسیح علینژاد را تابلو کرده و در بوق و کرنا میدمند. آنان بدیل فمینستهای اسلامی، بدیل فمینیست های لیبرال و بدیل فمینیست های پرو غرب هستند. چه کسی میتواند فریاد رسای سپیده قلیان در دفاع از کارگران هفت تپه را فراموش کند که لحظاتی پس از آزادی از اولین دوره بازداشت خود پرده از شکنجه های اعمال شده بر او و اسماعیل بخشی برداشت. چه کسی میتواند فراموش کند که چگونه دیوارهای شکنجه گاههای رژیم ترک برداشتند زمانی که عاطفه رنگریز در جامه همه زندانیان سیاسی فریاد زد “بدن خود را سلاحی میکنم در برابر این همه بی عدالتی که برما گذشت” و هم او بود که با شجاعتی بی نظیر گفت “هر آنچه مرا نکشد قویترم میسازد.”

امیر امیرقلی و امیر حسین محمدی فرد بدون تردید از نمایندگان برجسته روشنفکران متعهد و آگاه اند، آن هم در زمانه ایی که جهت دفاع از آزادی قلم هزینه ای سنگین باید پرداخت. آنان به اتهام ” اقدام علیه امنیت ملی و فعالیت تبلیغی علیه نظام ” به هیجده سال حبس محکوم شده بودند. آن جانیانی که بر مسند قضاوت تکیه زده و در بیدادگاههای خود چنین احکام جنایتکارانه ای را صادر میکنند از طوفانی که به راه افتاده است ّبه وحشت افتاده اند و چه پوشالی است آن امنیتی که نویسندگان یک نشریه آن را بر هم میزنند. هم رژیم میداند و هم جامعه که مدتهاست امنیت رژیم به خطر افتاده است. آنچه را که در همین یکسال گذشته جنبش کارگری از خود بجای گذاشته است، پتانسیلی است  که در مرکز تحولات جامعه قرار گرفته و رژیم را به هراس انداخته است. مبارزات کارگران هفت تپه ، فولاد اهواز ، هپکو وآذرآب دیگر از ذهنیت جامعه پاک شدنی نیستند. به یمن همین مبارزات است که جنبش کارگری گام های ارزنده ای به جلو گذاشته و به یمن همین مبارزات است  که رژیم مجبور به عقب نشینی شده است.

با وجو این در دل شادمانی آزادی موقتی این عزیزان نباید فراموش کرد که هنوز اسماعیل عبدی ، محمد حبیبی ،جعفر عظیم زاده ، زینب جلالیان، منیره عربشاهی و دها تن از فعالین دانشجوئی و جنبش زنان، مدافعین آزادیهای دمکراتیک و محیط زیست در شکنجه گاههای رژیم به سر میبرند. هنوز اسماعیل بخشی و عسل محمدی در بندند. هیچکس نمیتواند مدعی شود که نام اسماعیل بخشی و مقاومت و پایداری او را میتوان از این دوره از مبارزات کارگری حذف کرد. هم او بود که بر فراز سکوها در شوش مهر باطل بر خصوصی سازی زد و هم او بود که بر فراز سکوها در شوش مطالبه ” نان ، کار ، آزادی ، اداره شورائی ” را به مطالبه همه جنبش های رادیکال اجتماعی تبدیل نمود.

بدون تردید برای آزادی همه زندانیان سیاسی  و در هم کوبیدن زندانها راه درازی در پیش داریم ولی مصممیم که این راه را بپیمائیم. مبارزه برای آزادی آنان را باید به یکی از خاکریزهای مهم پیشروی جنبش اعتراضی مردم جهت سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی تبدیل کرد .

نوشته تا آزادی همه زندانیان سیاسی از پای نخواهیم نشست ! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

سپیده قلیان فعال کارگری و از متهمان پرونده نیشکر هفت‌تپه که در زندان قرچک ورامین زندانی است، از ۲۸ مهر ماه در اعتراض به فشارهای مستمر به خانواده خود دست به اعتصاب غذای خشک زده است.

گفته می‌شود دستگاه‌های امنیتی برای پوشیده نگاه داشتن خبر اعتصاب غذای سپیده قلیان اعمال فشار بر خانواده او را افزایش داده‌اند. سپیده قلیان به دلیل حمایت از کارگران نیشکر هفت‌تپه خوزستان، در آبان ماه سال ۹۷ توسط نیروهای امنیتی بازداشت و در ۲۷ آذر ماه سال گذشته با تودیع وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی موقتا آزاد شد. او پس از آزادی در واکنش به پخش فیلم اعترافات اجباری خود از صدا و سیما که تحت عنوان «طراحی سوخته» پخش شد، اقدام به افشاگری درباره شکنجه‌ها و فشارهایی کرد که در طی دوران بازداشت برای اخذ اعترافات اجباری از سوی نیروهای امنیتی به او وارد شده بود. قلیان مجددا در ۳۰ دی سال گذشته بازداشت شد. او در مرداد نیز در اعتراض به شرایط زندان دست به اعتصاب غذا زده بود.

نوشته تداوم اعتصاب غذای خشک سپیده قلیان اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

درحالیکه دادگاهی اسماعیل بخشی، علی نجاتی، سپیده قلیان و جمعی از مدافعان دلسوزجنبش کارگری در شعبه ۲۸بیدادگاه رژیم اسلامی در تهران و زیر نظر قاضی مقیسه جنایتکار، هنوز در جریان است و نتایج آن اعلام نشده است، ۱۷ نفر دیگر از کارگران و همسنگران اسماعیل بخشی که در روزهای اعتصاب هفت تپه بازو در بازوی هم اعتراض و مبارزه پرشور کارگران را هدایت می کردند، یکی یکی احضار شده ودر شعبه ۱۰۲بیدادگاه کیفری شهرستان شوش محاکمه می‌شوند. از میان این هفده تن  تاکنون ۷کارگر هفت‌تپه محاکمه و به تحمل ۸ ماه حبس تعلیقی و ۳۰ ضربه شلاق محکوم شده اند و ۱۰ نفر از کارگران نیز روز چهار شنبه ۲۳ مرداد به محاکمه کشیده شده اند.

همزمان سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه طی بیانیه ای به مناسبت محاکمه ی اسماعیل بخشی و همرزمانش در بیدادگاه های جمهوری اسلامی بار دیگر اعلام کردهکه آنچه دادگاهی شد “جنبش نان، کار، آزادی” بود، جنبشی که در هیچ دادگاهی شکست نخواهد خورد. در بیانیه سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه آمده که:قاضی پرونده، گفته است که شعار نان، کار، آزادی، شعار بالاشکمی و زیرشکمی است!!جواب اسماعیل این بود: شعار نان، کار، آزادی فشرده خواست و مطالبه کارگران است.سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه ادعا دارد که شعار نان، کار، آزادی در این دادگاه! پیروز شده است، حتی اگر متهمان این پرونده مشمول مجازات‌های سنگین و‌ غیرانسانی شوند.ما می گوئیم پیروز شده ایم، چرا که توانستیم کیفرخواست میلیون ها کارگر و زحمتکش را روی میز قوه قضائیه! در ایران قرار دهیم.ما پیروز شدیم چرا که نماینده کارگران هفت تپه از خواست میلیون ها کارگر و زحمتکش در ایران به دفاع برخواست.ما پیروز شدیم و بر خود می بالیم که خواست میلیون ها انسان را فریاد زدیم.خواست میلیون ها کارگر، فارغ از رنگ، نژاد، مذهب و ملیت، با هر لباس و زبانی که باشد، عرب، لر، کرد، ترک، فارس، بلوچ و… مطالبه ما کارگران رنگ و نژاد نمی شناسد، ما خواستار یک زندگی شایسته به دور از ستم و استثمار هستیم.جنبش ما، جنبش نان، کار، ازادی، در هیچ دادگاهی شکست نخواهد خورد، در هیچ دادگاهی!

همانطور که سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه اعلام کرده است این روزها به محاکمه کشیده شدن کارگران هفت تپه در بیدادگاههای رژیم عملا به صحنه و جلوه هایی ازنبرد طبقه کارگر ایران با نظام قضائی رژیم اسلامی سرمایه دارن تبدیل شده است.در این بیدادگاهها کارگران هفت تپه در واقع اعتراض، دادخواهی و خواست و مطالبه میلیون ها کارگر و زحمتکش ایران را فریاد می زنند. کارگران نیشکر تپه تپه همانطور که ندای دادخواهی اسماعیل بخشی علیه شکنجه گران جمهوری اسلامی را به جنبشی علیه شکنجه و به کمپینی سیاسی برای هر چه رسواتر کردن رژیم جمهوری اسلامی  تبدیل کردند، این روزها نیز صحنه دادگاهی کارگران در بیدادگاهای اسلامی را به عرصه ای برای رسوا کردن و بی اعتبار کردن هر چه بیشتر پرونده سازی های امنیتی،”دادگاهی” مخفیانه و نظام قضائی سرتا پا فاسد این رژیم،  تبدیل کرده اند. قوه قضائیه رژیم جمهوری اسلامی کارگران هفت تپه را به جرم فریاد خواست “نان،کار،آزادی” به زندان، به زیر شکنجه و به بیدادگاه کشاند تا جنبش کارگری را مرعوب کند، بی خبر از آنکه با این اقدامات مستأصلانه نه تنها نمی تواند این جنبش را مرعوب کند، بلکه به شعار ” نان، کار، آزادی” هم مقبولیت اجتماعی بیشتری می بخشد. خواست ” نان، کار، آزادی” بعد از محاکمه در بیدادگاه سرمایه داران بیشتر در میان کارگران و فرودستان جامعه رسوخ پیدا میکند.

دستگاه قضائی رژیم جمهوری اسلامی که برای اعاده رزه ایی اعتبار هر از چند گاهی از میان خیل بی شمار دزدان و اختلاس گران حکومتی چند نفری را با جار و جنجال به محاکمه می کشد، اما در برابر دادگاهی کارگران عمیقا خود را  درمانده و تحقیرشده احساس می کند. دستگاه قضائیه جمهوری اسلامی کارگران معترض هفت تپه را علاوه بر حکم زندان به ضربه های شلاق هم محکوم کرده است تا بلکه حقارت خود را در برابر ایستادگی و استقامت کارگران در دفاع از این خواسته های انسانی را جبران نماید. حکم شلاق مجازاتی ضد انسانی است که مهر و نشان عصر بربریت و دوران برده داری را بر خود دارد.صدور حکم شلاق فقط در منطق نظام قضائی رژیمی می گنجد که کارگران را جزئی از وسایل تولید و برده سرمایه داران به شمار می آورد. همانگونه که برده داران در دفاع از منافع خود برده های معترض را تا مرزمرگ زیر تازیانه می گرفتند، رژیم جمهوری اسلامی هم در دفاع از منافع سرمایه داران و استثمارگران و برای زهر چشم گرفتن از جنبش کارگری و جبران حقارت خود، کارگران مبارز و حق طلب را به مجازات شلاق محکوم می کند. باید به پشتوانه آگاهی و مبارزه کارگران و انسانهای آزادیخواه برای آزادی بی قید و شرط کارگران حکم شلاق را به سند  ننگ و رسوایی افزونتر رژیم جمهوری اسلامی تبدیل کرد.

صدور چنین احکامی از سوی قوه قضائیه به معنای آن است که رژیم حامی سرمایه داران هیچ حقی برای کارگران قائل نیست و حتی طرح مطالبات کارگران و مبارزه آنان برای بهبود شرایط معیشتی را با شلاق پاسخ می دهد. صدور این احکام ضد انسانی و بربر منشانه این پیام را برای طبقه کارگر ایران در بر دارد که رژیم جمهوری اسلامی نه تنها سر سازشی با جنبش کارگری ندارد، بلکه در توازن قوای فعلی نمی خواهد حتی به خواسته های عاجل و اولیه کارگران گردن بنهد.از آن سو ایستادگی و شجاعت کارگران هفت تپه در دفاع از خواست ” نان، کار، آزادی” در برابر دژخیمان سرمایه نیزاین پیام را در خود نهفته دارد که طبقه کارگر ایران بر احساس ضعف و درماندگی غلبه کرده و تسلیم نمی شود، مبارزه تا تحقق ” نان، کار، آزادی” ادامه دارد، بنابراین صفوفمان را فشرده تر،اعتصاب ها و اعتراضاتمان را یکپارچه تر و سراسری تر کنیم، انقلاب در چشم انداز است.

نوشته حکم شلاق برای کارگران نشانه اوج رذالت رژیم اسلامی اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.