وزارت امور خارجه رژیم عصر روز چهارشنبه اعلام کرد که از طریق هماهنگ‌کننده اروپایی مذاکرات احیای برجام، پاسخ آمریکا به نظرات ایران برای حل و فصل موضوعات باقی‌مانده در گفتگوها را دریافت کرده است. 

ناصر کنعانی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران با اعلام این مطلب اضافه کرد که بررسی نظرات طرف آمریکایی در تهران آغاز شده و پس از تکمیل بررسی‌ها نظرات خود را در این رابطه به اطلاع اروپا خواهد رساند. مقام‌های ایرانی هنوز جزئياتی در خصوص پاسخ آمریکا اعلام نکرده‌اند.  همزمان سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا هم اعلام کرد که این کشور پس از بررسی نظرات ایران در خصوص طرح اتحادیه اروپا، پاسخ خود را به اروپا اعلام کرده است. سخنگوی وزارت خارجه آمریکا هم جزئیاتی در خصوص محتوای این بررسی اعلام نکرده است. 

نوشته پاسخ آمریکا به نظرات ایران در خصوص مذاکرات برجام اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

بنابر خبری منتشر شده در روز جمعه 14 مردادماه، و به نقل از یک دیپلمات ارشد اروپایی در دور تازه مذاکرات احیای برجام، جمهوری اسلامی از بحث تضمین‌ها و خروج سپاه پاسداران از فهرست سازمان‌های تروریستی،  دست کشیده است.

این دیپلمات اروپایی که نخواسته نامش فاش شود همچنین افزوده است: من فکر می‌کنم امکان توافق میان طرفین وجود دارد هرچند این مسئله ساده نخواهد بود. مسئله خروج سپاه پاسداران از فهرست سازمان‌های تروریستی حل شده و قرار شده ایران و آمریکا در آینده، به صورت مستقیم در این خصوص گفتگو کنند. همچنین وی گفت: موضوع اخذ تضمین نیز حل شده و ایران دیگر خواهان دریافت تضمین سیاسی نیست. و جمهوری اسلامی از آنچه در خصوص ضمانت‌ها در متن گنجانده شده است کاملا راضی و خرسند است.

نوشته عقب نشینی جمهوری اسلامی از خواسته هایش در مذاکرات برجام اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

روز سه شنبه ۱۴ آبان حسن روحانی اعلام کرد که گام چهارم کاهش تعهدات جمهوری اسلامی در برجام را از روز چهارشنبه ۱۵ آبان به اجرا در می‌آورند. این مرحله عبارت خواهد بود از تزریق گاز به سانتریفوژهای”فردو”در اطراف قم که مطابق توافق برجام قرار بود به یک واحد تحقیقاتی تبدیل گردد. روحانی دلیل این کار را عدم انجام تعهدات بانکی و نفتی برای تسهیل مبادلات بانکی و فروش نفت ایران از جانب اتحادیه اروپا بیان کرد. در همان حال روحانی نگران از عکس‌العمل دیگر قدرتهای سرمایه داری به ویژه اتحادیه اروپا، به آنان اطمینان داد که نه تنها این گام بلکه گامهای قبلی نیز قابل بازگشت به نقطه اول خود هستند به شرط آنکه دولتهای اصلی اروپا ازجمله فرانسه، آلمان و بریتانیا به تعهداتشان عمل کنند. البته او فراموش نکرد که وسط دعوا نرخ تعین کند و گفت: “دنیا باید بداند که ملت ایران هم مقاوم است و هم اهل مذاکره.”

با همین هدف روز دوشنبه علی اکبر صالحی رئیس سازمان انرژی اتمی رژیم نیز در ادامه این کمپین در یک اقدام نمایشی به ارائه اطلاعات و آمار و ارقامی جزئی و داخلی زیادی به پیشرفت و موفقیت‌های جمهوری اسلامی در زمینه انرژی هسته ای پرداخت. تا به قول خود نشان دهند جمهوری اسلامی “توان و اراده ” عملیاتی کردن برنامه هایش را دارد و به این ترتیب اتحادیه اروپا را تشویق به اقداماتی در جهت انجام راهکاری در جهت گشایش مالی برای رژیم کند. رسانه‌های داخلی رژیم نیز با اشاره به طول و عرض و قدرت سانتریفوژهای جدید به این تبلیغات دامن زدند. این درحالی است که خود جمهوری اسلامی به خوبی می‌داند که اتحادیه اروپا علیرغم تلاشهای زیاد برای راه اندختن “اس.پی. وی”یا کانال ویژه برای ساز و کار مالی برای رژیم نتوانست هیچ بانکی را از ترس تحریمهای آمریکا قانع کند تا میزبانی این سازوکار مالی را برعهده گیرد.

به دنبال اظهارات روحانی و صالحی، عکس العملهای منفی زیادی از سوی دولتها ابراز شد. روز سه شنبه کمسیون اروپا اعلام کرد که این اقدام تهدیدی برای توافق برجام است. سخنگوی وزارت خارجه فرانسه نیز این اقدام رژیم را ناقض توافق هسته ای برجام دانست و اعلام کرد پاریس و شرکای اروپایی برای تصمیم گیری منتظر گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی خواهند ماند. وزیر خارجه آلمان نیز راه اندازی سانتریفوژهای جدید و غنی سازی اورانیوم توسط ایران را غیر قابل قبول دانست. حتی سخنگوی ریاست جمهور روسیه نیز نگرانی خود را از این اقدام رژیم ابراز داشت و گفت ما تحولات را دنبال می کنیم. سخنگوی فدریکا موگرینی در بروکسل هم جمهوری اسلامی را تهدید نمود که:”این اتحادیه در جریان اقدام ایران قرار گرفته است. ما خواسته‌مان از ایران را تکرار می‌کنیم که بدون فوت وقت از گام‌های خود عقب‌نشینی کند.چنانچه رژیم به تعهداتش در برجام عمل نکند، این اتحادیه نیز به حمایت از برجام خاتمه خواهد داد.”

این تهدید اتحادیه اروپا از آنجا ناشی می‌شود که مطابق بند 37 توافق برجام هریک از سه کشور اصلی اتحادیه اروپا می‌توانند در صورت نقض برجام توسط جمهوری اسلامی،سازوکار حل اختلاف یا “مکانیسم ماشه”را به اجرا درآورد و مسأله را به شورای امنیت سازمان ملل ببرد و در فاصله ۶۵ روز همه تحریمهای قبلی را نیز بر ایران برگردانند. این درحالی است که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در گزارش اخیر خود تأئید نمود که : “جمهوری اسلامی سانتریفوژهای جدید از نوع (آی‌. آر.۹) را ساخته و با غنی سازی اورانیوم به وسیله سانتریفوژهای پیشرفته بار دیگر توافق اتمی با دولتهای (۱+۴) را زیر پا نهاده است.”

سران و مسئولان رژیم در چنین شرایطی با تجاهُل ادعا می‌کنند که تحریمهای آمریکا اثرات آنچنانی نداشته است و این دوره را پشت سر خواهند گذاشت. این درحالی است که روند نزولی میزان صادرات نفت به خارج که تقریبأ کل بودجه حکومت به آن وابسته است همچنان ادامه دارد. تاجائی که میزان صادرات نفت جمهوری اسلامی در ماه اکتبر گذشته به ۱۲۵ هزار بشکه در روزکاهش یافت. تداوم این روند، اقتصاد رژیم را فرو خواهد پاشاند. رژیم جمهوری اسلامی به جای اینکه از سیاستهای ارتجاعی توسعه طلبانه و مداخله گرانه در کشورهای منطقه و برنامه پر هزینه توسعه سلاح اتمی دست بردارد، به تحریکات نظامی در منطقه خلیج و کاهش گام به گام تعهدات برجام متوسل شده است. اما نه کاهش تعهدات برجام از جانب رژیم در یک سال گذشته و نه اتخاذ سیاست و ماجراجویانه نظامی نتوانسته توجه دولتهای مد نظر رژیم را به مشکلات خود جلب نماید. برعکس، مانور کاهش گام چهارم از جانب جمهوری اسلامی موجب اعتراض و نارضایتی بیشتری از سوی دولتها حتی دولت به اصطلاح دوستش روسیه هم شده است. متوسل شدن جمهوری اسلامی به این مانورها و ماجراجوئیهای خود نشانه آن است که اقتصاد رژیم در آستانه ورشکستگی قرار گرفته است. اما رژیم با اتخاذ این سیاستهای ارتجاعی و ضد انسانی فشار تحریمهای اقتصادی را نیز بار اقتصاد بحران زده سرمایه داری ایران می کند و به این ترتیب اوضاع معیشتی فلاکت باری را به کارگران و توده های مردم ایران تحمیل می نماید. در چنین شرایطی هر روزه بخش وسیع‌تری از کارگران و سایر اقشار مردم تهیدست جامعه ایران در مقابل رژیم اسلامی مصممانه تر پا به میدان مبارزه علیه کل حاکمیت می‌گذارند و نوید بخش به حرکت درآمدن سیل خروشانی هستند که رژیم جمهوری اسلامی را از صحنه سیاسی و اجتماعی ایران پاک خواهد کرد.

نوشته مانور کاهش تعهدات برجام رژیم را نجات نمی دهد اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

اکنون ماه ها است که تشدید فضای جنگی به یکی از اساسی ترین مؤلفۀ رابطه امپریالیسم امریکا و رژیم جمهوری اسلامی تبدیل شده است. این فضا دریکی دوهفته وروزهای اخیر به تنشی میان امپریالیستهای غربی وجمهوری اسلامی فرا روئیده است. آتش سوزی وانفجار در نفتکش ها، سرنگونی پهباد آمریکائی توسط جمهوری اسلامی، هدف گرفتن پهباد رژیم توسط آمریکا، توقیف نفتکش حامل نفت ایران در جبل الطارق توسط  بریتانیا، توقیف نفتکش امارات وبا لاخره توقیف نفتکش بریتانیائی در خلیج فارس توسط جمهوری اسلامی  برخی از این رویدادها هستند. والبته توقیف نفتکش بریتانیائی پای آن بخشی از کشورهای اروپائی را هم به میدان این کشمکشها کشانده است، که ظاهرا خواهان حفظ برجام هستند. وزیر امور خارجه بریتانیا میگوید “پاسخ ما حساب شده وقدرتمند خواهد بود” ولی تأکید میکند که “ما به گزینۀ نظامی فکر نمیکنیم بلکه در پی راهی دیپلماتیک برای حل وفصل مسئله هستیم “او اضافه میکند که” اگر آزادی رفت وآمد کشتیها به مخاطره بیفتند، ایران بزرگترین بازنده خواهد بود” . آلمان، فرانسه و بریتانیا به ایران هشدار دادند که هرچه زودتر نفتکش بریتانیائی را آزاد کند و به تنش های منطقه ای دامن نزند”.  پیمان نظامی ناتو هم در یک بیانیه توقیف نفتکش بریتانیائی توسط ایران را محکوم کرد وآنرا نقض آزادی کشتیرانی بین المللی خواند. حمهوری اسلامی هم توقیف نفتکش خود را “راهزنی دریائی” نامید.  وزیر خارجه بریتانیا گفت که روز دوشنبه اقدامات جدید علیه ایران را اعلام خواهد کرد. هر چند که او از این اقدامات جدید نام نبرد ولی صحبت ازمسدود کردن دارائیهای ایران ومنابع مالی رژیم است. این در واقع ورود کشورهای اروپائی به همان دایره سیاستهای آمریکا در بستر “فشار حداکثری” اقتصادی ومالی به جمهوری اسلامی برای به تسلیم کشاندن رژیم است.  در واقع فشار ومذاکره به عناصر اصلی مناسبات غرب با جمهوری اسلامی تبدیل شده اند. اگر مذاکره با کشورهای اروپائی بطور علنی اعلام میشود ولی مذاکره با آمریکا توسط میانجیها و در بسیاری از موارد پنهانی صورت میگیرد. همین روز جمعۀ گذشته ترامپ در مصاحبۀ مطبوعاتی در کاخ سفید در جواب به اینکه آیا به یکی از سناتورها اجازه گفتگو با ظریف وزیر خارجه رژیم که جهت شرکت در نشستهای سازمان ملل در نیویورک به سر میبرد، داده است، ضمن تأئید این خبر گفت “اگر سایر سناتورها هم از من در خواست ملاقات با مقامات جمهوری اسلامی بکنند، جواب من مثبت خواهد بود”.  او در این مصاحبه یکبار دیگر هم تأکید خود را بر وخامت اوضاع اقتصادی ایران و اینکه این اوضاع دائما وخیم تر میشود، نمود.

واقعیت این است که جمهوری اسلامی راهی جز”تسلیم قهرمانانه” در مقابل فشارهای آمریکا وغرب ندارد تا بتواند از طریق خرید فرصتی به مقابله با چالش اصلی که از درون آن را تهدید میکند، بپردازد. غرب میداند که اقتصاد جمهوری اسلامی به تمامی به نظم اقتصاد جهان سرمایه داری وابسته است و بیش از همه این آمریکاست که مهار این اقتصاد جهانی را در دست دارد. اینکه احمدی نژاد رئیس جمهور ولائی در مصاحبه با نیویورک تایمز بعد از هدف قرار گرفتن یک پهباد جمهوری اسلامی توسط آمریکا خواهان گفتگو ودیالوگ با آمریکا ومستقیما با خود ترامپ میشود، درست بیان همین وضعیت نابسامان رژیم است. او میگوید “امریکا خواهان گفتگو  برسرطیف وسیعتری از موضوعات خارج از برجام است، موضوعاتی که اهمیت بیشتری ازادامه یا مرگ برجام دارند. ما نیاز به یک گفتگوی اساسی در تمامی زمینه ها داریم”. میگویند مواقعی است که انسان با صدای بلند فکر میکند. چه کسی میتواند انکار کند که گفته های وی بیان همین با صدای بلند فکردن مقا مات رژیم نباشد.

آنچه مهم است اینکه در دل تهدیدات طرفین، در دل حوادثی که اینجا وآنجا اتفاق میافتد، در دل فضای جنگی وتبلیغاتی که در مورد آن انجام میگیرد فراموش نکنیم که مدتهاست یک جنگ واقعی و در زمین واقعی علیه مردم ایران جریان دارد. این مزد وحقوق بگیران جامعه هستند که دارند زیر بار تحریم ها وگرانی له میشوند. وقتی کالاهای اساسی از سر سفره مردم خارج میشود، وقتی بیماران با قفسه های خالی داروخانه ها روبر میشوند و حتی توان خرید داروی موجود را ندارند، وقتی عزیزانشان در مقابل چشمانشان به علت عدم وجود داروی شیمی درمانی جان میسپارند، وقتی اعتراض کارگران برای هر مطالبه به حقی  با سرکوب روبرو میشود، در اینصورت همه آن فضاهای جنگی، همه آن تنشها ورد وبدل پیامها و عربده های طرفین در میدان جنگ واقعی رنگ میبازند. ودرست در همین میدان است که مردم باید به جنگ آن رژیمی بروند که بیش ازچهار دهه است که میلیونها مردم کارگر وزحمتکش را در چنبرۀ بحران های اقتصادی واجتماعی اسیر کرده است. تمام این فضای جنگی، تمام این تنشها بیان کشمکشهای موجود در اردوی جهان سرمایه داری است. اگر دولت آمریکا در پی بازسازی سلطۀ خود برخاورمیانه وکنار زدن رقیبان است، حمهوری اسلامی هم در پی به رسمیت شناختن قدرتش در این منطقه با توجه به توان نظامی واقتصادیش میباشد. آن یکی میخواهد که جمهوری اسلامی همسو با استراتژی وی گردد. واین یکی خواهان به رسمیت شناخته شدن به عنوان یک قدرت منطقه ای است. و بنابراین اگردمیدن در فضای جنگی از جانب هردو طرف در چهارچوپ کشمکش درون طبقاتی است ولی جنگ هردوی اینها علیه طبقه کارگر، علیه همه آنهائی که دارند به قعر جامعه پرتاب میشوند یک جنگ آشکار طبقه علیه طبقه است. اگر در جنگ درون طبقاتی سازش ورقابت دو عنصر اصلی اند ولی در جنگ طبقاتی تنها پیروزی یکطرف میتواند نتیجه جنگ را تعیین کند. ودرست در اینجاست که باید تمام آن تنشها وکشمکشها، تهدیدها وبده بستانها جواب واقعی خود را در میدان واقعی نبرد دریافت کنند. و درست همین جاست که جامعه نیاز دارد که طبقه رهبر جامعه با تمام قامتش به میدان بیاید.

توده های میلیونی مردم نمیتوانند مانع کشمکشها وتنشهای دو طرف این جدال ارتجاعی بشوند. ولی توده های میلیونی مردم میتوانند خود را برای پایان دادن به عمر این رژیم و رهائی از این مشقات آماده سازند. توده های میلیونی کار وزحمت میتوانند به جای تبدیل شدن به پیاده نظام این کشمکشهای ارتجاعی خود به بازیگران اصلی صحنه نبرد تبدیل شوند. اگر طیف های گوناگون اپوزیسیون بورژوائی از سلطنت طلب تا جمهوریخواه از مجاهد تا احزاب ناسیونالیست در حال مزمزه کردن سازش با این یا آنطرف و گاهی با هردو طرف هستند، در مقابل بیش از همه این طبقه کارگر انقلابی، این تودۀ میلیونی کار وزحمت، این زنان پیشرو ورادیکال، این بازنشستگان، این معلمان، دانش آموزان ودانشجویان، این کمونیستها واحزاب وسازمانها چپ وکمونیست هستند که باید صف مستقل طبقاتی خود را شکل دهند. وهمین جنگ طبقاتی است که هم سرنوشت جدالها و سازشهای همۀ آن  قطبهای ارتجاعی وهم سرنوشت جامعه ایران را رقم خواهد زد.

نوشته فضای جنگی یا جنگ واقعی ؟ اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

دیروز یکشنبه بیست و سوم تیرماه، چهاردهم ژوئیه ، چهار سال از عمر “برجام” گذشت. با وجود اینکه این توافقنامه در بیست و سوم تیرماه 1394 بین جمهوری اسلامی و گروه پنج بعلاوه یک شامل آمریکا، فرانسه، انگلستان، روسیه، چین و آلمان امضاء گردید، ولی نزدیک به شش ماه بعد یعنی از اول سال 2016 به مرحله اجرا گذاشته شد. دولت روحانی که مسئولیت پیشبرد مذاکرات را برعهده داشت، امضاء قرارداد را یک دست آورد مهم دیپلماسی جمهوری اسلامی اعلام کرده و آنرا سرمایه ای برای انتخابات دوره آینده ریاست جمهوری برای خود ثبت نمود. البته نباید فراموش کرد که مذاکرات پنهانی بین نمایندگان جمهوری اسلامی  و دولت آمریکا از زمان ریاست جمهوری احمدی نژاد در سلطان نشین عمان با چراغ سبز و هدایت خامنه ای آغاز گشته بود و بنابراین فارغ از حملاتی که باندهای رژیم بعد از شکست آن متوجه یکدیگر نمودند که چیزی جز حفظ چهره نبود چرا که هر دو جناح در انعقاد این قرارداد نقش داشتند. با وجود این هر مانعی که بر سر راه پیشبرد برجام پیش میآمد، طرفین یکدیگر رمتهم به اخلال و یا عدم توجه به رهنمود های خامنه ای میکردند. اگر ذوب شدگان در ولایت و بویژه قلمزنان جیره بگیر کیهان، روحانی و ظریف را متهم میکردند که از خط قرمزها و سیاستهای تعیین شده “رهبر” عبور کردند،  در مقابل مقامات دولت روحانی همواره اعلام نمودند که خامنه ای در تمام مدت از چگونگی پیشرفت مذاکرات اطلاع داشته و رهنمودهای لازم را میداده است.

هر چند که مقامات رژیم نزدیک به چهار دهه بر طبل مرگ بر آمریکا نواخته بودند، اکنون صحبت از نرمش قهرمانانه میکردند. ولی مواد قرارداد برجام نشان میداد که این نرمش قهرمانانه چیزی جز تسلیم زبونانه جهت نجات رژیم  از بحران همه جانبه اقتصادی و اجتماعی نبود. دولت روحانی وعده رشد اقتصادی هشت درصدی را میداد که گویا به یمن سرازیر شدن سرمایه های خارجی قرار بود به وقوع بپیوندد. دولت روحانی جهت مهیا کردن شرائط مساعد جهت ورود سرمایه های خارجی، طرح اصلاح قانون کار را که در زمان احمدی نژاد از دستور کار مجلس خارج شده بود یکبار دیگر برای طرح مجدد آماده میکرد. اصلاح قانون کار باید این امکان را فراهم میساخت که سرمایه گذاران بتوانند با دست باز به غارت نیروی کار کارگران پرداخته و کسب ابرسود خود را تضمین کنند. اگر در زمان تحریم ها این کارگران و مردم تهیدست جامعه بودند که باید تاوان تورم افسار گسیخته و فقر جانسوز را بدهند، این بار باید با قرارداد برجام خود را برای بهره کشی حداکثری آماده کنند. در این میان اما ساختار سیاسی رژیم مانع جدی بر سر راه ورود سرمایه های خارجی بود. قبل از همه سپاه پاسداران که متولی بخش اعظم اقتصاد جامعه بود، باید خود را با این شرایط جدید انطباق میداد و این البته کار آسانی نبود. با وجود این  در بستر رفع تحریم ها، رژیم صادرات نفت خود را بالغ بر دومیلیون و پانصد هزار بشکه در روز رساند که درآمدی بالغ بر پنجاه و پنج میلیارد دلار بود که خود چهل و پنج در صد بیش از سال ماقبل بود. اما بخش اعظم این درآمدهای کلان نفتی یا صرف بوروکراسی عظیم رژیم و گسترش مؤسسات تولید و تبلیغ خرافات و افکار پوسیده یا اختلاسهای نجومی و یا هزینه بلند پروازیهای رژیم در خارج از مرزها گشت. و این آخری با استراتژی آمریکا که از رهگذر قرارداد برجام در پی تأمین آن بود، خوانائی نداشت. دولت آمپریالیستی آمریکا هیچگاه پنهان نکرده بود که هدفش تنها محدود کردن سیاستهای هسته ای جمهوری اسلامی نبوده و حتی قرارداد برجام حلقه ای از زنجیره هدف اصلی آمریکا یعنی همسو شدن جمهوری اسلامی با سیاستها و استراتژی امریکا در منطقه است. به قدرت رسیدن ترامپ و اعلام خروج آمریکا از برجام در واقع نقطه پایانی بر تلاشهای رژیم برای جذب سرمایه های خارجی و ورود به دوره ای است که رژیم با تحریم های جدید و بسیار گسترده تر از قبل از برجام روبرو گشته، و این در حالی است که  امکانات بسیار محدودتری برای دور زدن تحریم ها را برخوردار بود. کشورهای سه گانه اروپائی هر چند بر تصمیم ترامپ دایر بر خروج از برجام انتقاد داشته و همواره به “پایبندی بر برجام ” تأکید کردند ولی از نظر آنها هم نجات برجام در گرو مذاکرات تکمیلی درباره برنامه های موشکی و نقش ایران در منطقه بود.  پایبندی کشورهای سه گانه اروپا بر برجام اما در مقابل تحریم های ثانوی آمریکا چیزی جز جملات آرام کننده بر بیماری که در بستر مرگ افتاده بود، نبود. نتیجه اینکه با وجود همه قول و قرارها، طرح “اینتکس” برای انجام معاملات تجاری بین شرکتهای اروپائی و ایران همچنان روی کاغذ مانده و صادرات نفت ایران در ماه اردیبهشت امسال به زیر دویست هزار بشکه در روز رسید. تهدیدات رژیم برای از سرگیری فعالیتهای هسته ای نه تنها کارائی چندانی نداشت بلکه باعث عکس العمل تند از جانب کشورهای اروپائی گردید. و البته همه این وضعیت در شرایطی است که تلاشی اقتصادی جامعه شتاب بیشتری گرفته است. بنا بر اعلام مرکز آمار، تورم نقطه به نقطه فروردین ماه امسال به پنجاه و یک در صد رسیده است. سایت تابناک از قول عضو کمیسیون اقتصادی مجلس رژیم نوشت که تورم کالاهای اساسی، بیش از کالاهای غیر اساسی بوده است. او ” یکی از مهمترین مشکلات امروز مردم را وضعیت نابسامان کالاهای اساسی در کشور ” دانست.

واقعیت این است که رژیم امکان و توانی برای کاهش این بحران شدید اقتصادی را ندارد. و این البته تنها چالش رژیم نیست. چالش مهمتر رژیم و ترس واقعیش از گسترش یک جنبش اعتراضی، از اعتصابات کارگران ، بازنشستگان، معلمان، دانشجویان و به چالش کشیده شدن از جانب زنان است. در این میان تشدید فضای جنگی در منطقه و تخاصمات بین آمریکا و رژیم حلقه محاصره را بدور رژیم تنگتر کرده است.

به جرأت میتوان گفت که تلاشهای باندهای رژیم و اپوزیسیون بورژوائی برای کشاندن مردم جهت قرار گرفتن در پشت یکی از طرفین این جدال ثمری به بار نیاورده است. واقعیت این است که نه دردوران تحریم ها و نه در  دوران رفع تحریم ها، تغییری در زندگی مردم بوجود نیآمد. و همه وعده هائی که در مورد شکوفائی اقتصادی بعد ار قرارداد برجام و سرازیر شدن سرمایه های خارجی داده میشد ، نانی به سفره مردم نیآورد. بنابراین هیچ دلیلی وجود ندارد که مردم به پیاده نظام جدال ارتجاعی امپریالیستها و رژیم تبدیل گردند. راه حل مردم برای مقابله با این اوضاع تنها میتواند گسترش اعتصابات و اعتراضات، ایجاد تشکل های مستقل و سرتاسری  و تدارک برای نبرد نهائی باشد.

نوشته چهارسال برجام وآرزوهائی که بر باد گره خورده بودند اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.