آپارتاید جنسیتی – کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران

بیانیه سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران در مورد اوضاع سیاسی کنونی ایران(بخش اول)

Tue, 16 Jul 2019 08:33:58 +0000

1- یکی از مهمترین مؤلفه ها در تبیین اوضاع سیاسی کنونی ایران وجود یک جنبش عظیم مطالباتی و اعتراضی است که طبقه کارگر به دلیل موقعیت اجتماعی و انباشته شدن مطالباتش و مستمر بودن و گسترده بودن اعتراضاتش در محور آن قرار دارد. جنبش اعتصابی و اعتراضی کارگران در سال ۱۳۹۷ در مقایسه با سال های قبل از آن رشد چشمگیری داشته است. این جنبش به طبقه کارگر محدود نیست، بازنشستگان، معلمان، زنان، رانندگان کامیون و کامیون داران، دانشجویان، قربانیان تخریب محیط زیست و … همه اینها با اعتراضات و مطالباتی که دارند بخشی از این جنبش عظیم مطالباتی هستند. بر آمدن این جنبش مطالباتی به هیچ وجه یک پدیده ناگهانی نیست، شرایط زندگی در ایران و فقر و فلاکتی که به طبقه کارگر تحمیل شده است از مدتها پیش زمینه عینی آن را فراهم آورده و تحرک جنبش کارگری در بیش از یک دهه و نیم گذشته بروز آن را قطعیت بخشید. خیزش سراسری تهیدستان شهری در دی ماه ۹۶ زمین سیاسی ایران برای گسترش این جنبش مطالباتی را شخم زد و نقطه عطفی در دامن زدن، عمیق تر کردن و سیاسی تر کردن این جنبش مطالباتی بود. این جنبش اعتراضی و مطالباتی اگر چه در زمینه اقتصادی دستاوردهای محسوسی نداشته است، اما در واقع سنگربندی طبقه کارگر و اقشار محروم جامعه در مقابل تهاجم افسار گسیخته سرمایه داران و صاحبان صنایع و دولت به زندگی کارگران و خیل عظیم فرودستان است.

2- این جنبش به رغم نتایج محدود اقتصادی، دستاوردها و پیامدهای اخلاقی و سیاسی، مبارزاتی و سازمانی با ارزشی برای طبقه کارگر در بر داشته است. کارگران و توده عظیم فرو دستان جامعه احساس ضعف و درماندگی را به دور افکنده و نشان داده اند که بیش از این زیر بار ستم نمی روند و همین تحول در ذهنیت و آگاهی آنان انقلاب را در چشم انداز قرار داده است. این جنبش مطالباتی روحیه مبارزه جویی در سطح جامعه را تقویت کرده است. طبقه کارگر در جریان این جنبش مطالباتی در زمینه سازمانیابی گام هایی به جلو برداشته است. برپائی اعتصابات و اعتراضات خیابانی یک ماهه کارگران هفت تپه و فولاد اهواز، موج های پی در پی اعتصابات سراسری معلمان، اعتصاب سراسری کامیون داران و رانندگان کامیون، اعتصاب سراسری کارگران راه آهن و تجمع های اعتراضی بازنشستگان بدون ظرفیت بالایی از کاردانی و هنر سازمانیابی قابل تصور نیستند. پا به جلو گذاشتن فعالین و پیشروان و حضور گسترده آنان در این جنبش های اعتصابی و اعتراضی، گسترش پیوند های مبارزاتی و همبستگی در میان آنها، وجود هماهنگی در تدوین خواسته ها و مطالبات، خبررسانی به موقع از این اعتراضات همه و همه نشان از پیشروی در زمینه سازمانیابی است. از آنجا که رژیم جمهوری اسلامی قادر به پاسخ ‌گویی به این مطالبات در سطح کلان نبوده و نیست، این اعتراضات به یک جنبش سیاسی بدل شده و کلیت رژیم را به چالش کشیده است.

3- بر بستر تداوم این جنبش مطالباتی و اعتراضی همبستگی و پیوند طبقه کارگر در مقایسه با گذشته تعمیق و گسترش یافته است. حمایت جنبش دانشجویی، بازنشستگان و معلمان از خواسته ها و مطالبات کارگران گویای این پیشروی است. خواست سراسری “نان، کار، آزادی” که از شرایط مادی و زندگی اکثریت فرودستان جامعه نشأت گرفته آن حلقه ای است که این جنبش های اجتماعی را هر چه بیشتر به هم پیوند می زند.

4- زنان در این دوره نه تنها حجاب و همه مظاهر سیاست آپارتاید جنسیتی رژیم جمهوری اسلامی را به چالش کشیده و یک جنبش مقاومت گسترده در برابر سیاست های زن ستیزانه این رژیم در حوزه های مختلف حیات اجتماعی را برپا کرده اند، بلکه در همان حال یک پای جنبش اعتراضی و مطالباتی جاری بوده اند. زنان در پیشاپیش مردان در اعتصابات سراسری معلمان، در جنبش اعتراضی بازنشستگان، در جنبش دانشجویی حضور داشته و در اعتراضات کارگران شرکت کرده اند. فعالین و پیشروان جنبش زنان با قرار گرفتن در کنار جنبش کارگری افق فمینیست های لیبرال واسلامی را به سخره گرفته و چشم انداز نوینی را در پیش روی جنبش زنان گشوده اند.

5- رژیم جمهوری اسلامی نه تنها قادر به پاسخگویی به خواسته ها و مطالبات عاجل کارگران و فرودستان جامعه نیست بلکه تعمیق بحران های همه جانبه ای که با آن روبرو است و سر باز کردن تناقضات آن با نیازهای سرمایه داری در عصر کنونی مطلوبیت حاکمیت آن را حتی برای بخش هایی از خود بورژوازی ایران هم به زیر سئوال برده است. نظام اسلامی به دلیل ساختارهای سیاسی، اداری و ایدئولوژیکی که دارد بحران ساختاری سرمایه داری ایران را عمیق تر کرده است. این بحران بر متن تداوم بحران جهانی سرمایه داری و بحران در مناسبات منطقه ای و بین المللی بویژه کشمکش رژیم جمهوری اسلامی با آمریکا و تشدید تحریم های بین المللی، اقتصاد ایران را در معرض فروپاشی قرار داده است.

6- رژیم جمهوری اسلامی در کشمکش با آمریکا و متحدان آن در سطح منطقه، اگر زمانی از بزرگنمایی در مورد برنامه اتمی خود، حمایت از گروه ها و جریان های اسلامی در منطقه، مداخله گری سیاسی و نظامی در کانون های بحران خاورمیانه و تولید و آزمایش موشک های دوربرد به عنوان حربه هایی جهت مقابله با رقبای خود در خاورمیانه و کسب موقعیت برتر در کشمکش های منطقه ای و بردن سهم بیشتر در تجدید آرایش سیاسی منطقه استفاده می کرد، اکنون به دنبال تعمیق بحران اقتصادی و تضعیف موقعیت منطقه ای آن و مواجهه با اعتراضات کارگری و توده ای، پایان دادن به تحریم های اقتصادی و تضمین بقاء نظام سیاسی اش محور اصلی استراتژی آن را تشکیل می دهد. جمهوری اسلامی به دلیل درماندگی اقتصادی، فشار اعتراضات کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی و پوسیدگی نظام سیاسی و ایدئولوژیک آن توان و نقشه جنگ با آمریکا را ندارد، اما همین درماندگی و تنگناهای اقتصادی می تواند منشأ ماجراجویی نظامی باشد. در اوضاع کنونی به رغم مخالفت خامنه ای با مذاکره، هدف سپاه پاسداران از ماجراجویی های نظامی تأمین شرایط باصطلاح آبرومندانه برای مذاکره و سازش در راستای استراتژی تضمین بقای نظام اسلامی است. اگر چه دولت آمریکا سیاست سرنگون کردن جمهوری اسلامی و نقشه وارد شدن به باتلاق جنگ علیه ایران را در سر ندارد و رژیم جمهوری اسلامی نیز فرسوده تر از آن است که توان وارد شدن به جنگی حتی در ابعاد محدود را داشته باشد و بنابراین خطر وقوع یک جنگ تمام عیار بسیار ضعیف بنظر می رسد، با اینحال خواه در نتیجه این ماجراجویی ها یا تشدید فشارهای آمریکا باشد و خواه در نتیجه تحریکات قدرتهای منطقه ای و یا در نتیجه محاسبات اشتباه، یک عملیات و درگیری نظامی خارج از برنامه هم می تواند عواقب فاجعه باری داشته باشد. پیامد این سیاست ها و رویاروئی جمهوری اسلامی با دولت آمریکا و متحدین آن تماما به زیان منافع طبقه کارگر و توده های مردم ایران و منطقه است. همانطور که سیاست های رژیم جمهوری اسلامی و تشدید تحریم های اقتصادی پیامدی جز گسترش فقر و فلاکت و بیکاری به دنبال نداشته و شرایط زندگی را برای کارگران و اکثریت مردم ایران سخت تر کرده است، تداوم فضای جنگی نیز در خدمت امنیتی کردن بیشتر فضای جامعه، تشدید سرکوب و به زیان مبارزه کارگران و توده های مردم ایران است.

بینندگان عزیز ادامه این بیانیه را در برنامه های بعدی تقدیم خواهیم کرد

نوشته بیانیه سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران در مورد اوضاع سیاسی کنونی ایران(بخش اول) اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.

در حاشیه برابرشدن دیه زن ومرد !

Mon, 08 Jul 2019 08:13:49 +0000

روز سه شنبه یازدهم تیرماه ،دوم ماه ژوئیه رسانه ها اعلام کردند که بر اساس رأی دیوان عالی کشور دیه زنان ومردان از این پس یکسان بوده و صندوق تأمین خسارتهای بدنی ملزم به پرداخت مابه التفاوت دیه زنان و مردان است. رأی دیوان عالی کشور میگوید “در کلیه جنایات علیه زنان، اعم از نفس ویا اعضاء، مابه التفاوت دیه مربوطه به آنان ازمحل صندوق مذکور پرداخت شود ” این بدین معناست که هزینه قتل را نه قاتل که باید مردمی که جیبشان به غارت رفته بپردازند. ومضافا اینکه اکنون بعد از چهل سال آپارتاید جنسیتی گویا ناگهان دیوان عالی کشور مطلع شده است که براساس ماده پانصد وپنجاه وچهار لایحه قانون جدید مجازات اسلامی “دیه قتل زن نصف دیه مرد است” وبه فکر چاره افتاده است. البته این لایحه قانون را دست نخورده گذاشته و با رأی خود پرداخت این دیه را به گردن صندوق عمومی انداخته است. فارغ از اینکه حتی در جوامع پیشرفته سرمایه داری که نشان سکولاریسم را هم بر دوش میکشند، برابری حقوقی به معنای حقوق برابر نیست در اینصورت در جامعه ای که همه قوانینش بویژه در حوزه حقوق زنان باید مهر شریعت را بخورد، تکلیف روشن است. آنهائیکه در دیوان عالی کشور نشسته اند بهتر از همه میدانند که صندوق هائی از این نوع در چند سال اخیر توسط سرکردگان رژیم به غارت رفته است. مگرنه اینکه “صندوق تأمین اجتماعی”، “صندوق بازنشستگان” غارت شد و مگر نه اینکه غارت کنندگان همچنان در پناه قانون بسر میبرند. وبنابراین چرا باید باور کرد که”صندوق تأمین خسارت های بدنی” از عهده چنین وظیفه ای برآید. بنابراین راز نهفته در رأی دیوان عالی کشور را باید جای دیگر جستجو کرد. این راز اما چیزی جز ترفند رژیم در مقابله با تعرض زنان بعد از تحولات دیماه نود وشش نیست.

جنبش اعتراضی زنان علیه آپارتاید جنسیتی با طرح مطالبات ویژه خود فرای مطالبات عمومی جنبش اعتراضی سراسری قدم به میدانی گذاشته است که یکی از مهمترین میادین تحکیم ضد انقلاب بعد رسیدن به قدرت است. برابری جنسیتی، حق انتخاب پوشاک، حق کنترل بر بدن خویش، مبارزه علیه حجاب تنها نمونه هائی از این مطالبات ویژه اند. اگر حاکمین اسلامی از همان روزهای نخست یکی از مهمترین رسالت های خود را حفظ جامعه مردسالار میدیدند، این بار در امتزاج با عقب مانده ترین تفکرات پوسیده و قوانین شریعت، سعی کردند که با لفاظی های عوامفریبانه نظیر “حفظ کرامت زنان” و تثبیت ساختار مردسالار خانواده از حضور زنان در عرصه جامعه ممانعت به عمل آورند. آنها که در مقابل هر گام پیشروی زنان، به خشونت بیشتری متوسل شدند، اکنون راه چاره را درعقب نشینی های بی خطری میبینند که بتوانند در شرایطی که آماج تعرضات جنبش های رادیکال اجتماعی هستند، دستکم بخشهائی از فعالین فمینیستهای لیبرال و فمنیستهای اسلامی را به مدافعین خود تبدیل کنند. مگر نه اینکه هردوی این جریانها سالها به دنبال فتوای مراجع تقلید و یا امید به کرامت سران اصلاح طلب بسته بودند. وشاید همینها اکنون در شوق رأی دیوان عالی کشور به نیروی مقابله با جنبش رادیکال زنان تبدیل گردند. مگر نه اینکه در این اواخر حتی جیغ کسانی نظیر پروانه سلحشوری که اتفاقا به حکم همخوانیش با قوانین شریعت در جایگاه نمایندگی مجلس رژیم قرار گرفته نیز، درآمده است. البته زنانی نظیر او وقتی هم صدایشان در میآید بخشی از ناراختی شان در رابطه با به اصطلاح “آرایش زنان” است و دلشان برای مردانی میسوزد که “زن راچون شیطانی ترسیم میکنند که در همه حال قرار است مرد را فریب دهد”. او عوامفریبی بیش نسیت، مگر نه اینکه تمام فلسفه حجاب پنهان کردن زنان از مردان است تا مردان از وظایف مذهبی و اجتماعی خود باز نمانند و مگر نه اینکه در این تفکرارتجاعی نهادینه شده، شرف وآبروی خانواده به رفتار جنسی زن بستگی دارد و مگر نه اینکه حفظ این آبرو به عهده زن است و مگر نه اینکه همین تفکر پوسیده به مردان خانواده اجازه میدهد دست به قتل ناموسی بزنند.؟ اینجا دیگر فقط مرد خانه نیست که مالک زن است بلکه پدر بزرگ، پسر، برادر، عمو، دائی به خود اجازه میدهند که برای به اصطلاح مصون نگه داشتن این آبرو سلطه خود را تداوم بخشند.

واقعیت اما این است که شلاق تبعیض رژیم اسلامی وحشیانه تر از این حرفهاست که بتوان با چنین ترفندهائی از تیررس خارجش ساخت. “ایندکس برابری جنسیتی” که سالیانه در سطح بین المللی نتایج مطالعات خود را گزارش میدهد اعلام کرد که در سال 2017 در این شاخص جهانی در بین صد وچهل وچهار کشور، ایران رتبه صدو چهل را داشته است و اینکه ایران و اردن دو کشوری هستند که که در ده سال گذشته شاخص های “شکاف جنسیتی” در آنها بدتر شده است.

اما یک واقیت دیگر هم این است که در چهار دهه گذشته هر یورشی را که رژیم علیه زنان سازمان داده و هر اندازه که سعی کرده فضای ابراز وجود اجتماعی زنان را محدود نماید به همان اندازه نیز زنان با به جان خریدن تمام فشارها و حتی به بند کشیده شدن اعلام کرده اند که که تغییر در مناسبات سلطه و مبارزه علیه تبعیض جنسیتی یکی از مهمترین اهداف وافقهای آنان است. پافشاری برهمین افقهای رهائیبخش است که نمایندگان فمینیسم لیبرال وفمینسیم اسلامی را به حاشیه رانده است. اکنون دیگر این فمنیستهای لیبرال نظیر نوشین احمدی خراسانی نیستند که افق زنان را ترسیم نموده ودر زمینی بازی کنند که داورانش فقهائی باشند که گویا قرائت های متفاوت از اسلام دارند، اکنون فعالینی نظیر سپیده قلیان، عسل محمدی، مرضیه امیری، ندا ناجی، عاطفه رنگریز، آنیشا اسدالهی و… به وسط میدان آمده اند. اکنون آن زنانی به صحنه آمده اند که با رشادت تمام بر سر میادین شهر، در اتوبوسها و در متروها حجاب به زمین می افکنند و هشت مارس روز جهانی زن را گرامی میدارند. آنا ن هم در کنار جنبشهای رادیکال اجتماعی اند و هم برای مطلبات ویژه خود میجنگند. درست از همین فعالین است که رژِم هراسش برداشته است. این زنان برای این مبارزه نمیکنند که در قانون ارتجاعی قصاص زن ومرد دیه برابر داشته باشند بلکه آنها برای سرنگونی رژِیم اسلامی با تمام قوانین ارتجاعی اش و از جمله قانون ضد انسانی ووحشیانه قصاص مبارزه میکنند. آنان هم به چالش همه مناسبات اقتصادی موجود و هم به چالش ایدئولوژی حاکم بر این مناسبات میروند.

نوشته در حاشیه برابرشدن دیه زن ومرد ! اولین بار در کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران. پدیدار شد.