<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	 xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" >

<channel>
	<title>سخن روز &#8211; کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</title>
	<atom:link href="https://komalah.org/category/sokhaneroz/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://komalah.org</link>
	<description>سایت رسمی کومه‌له، سازمان کردستان حزب کمونیست ایران؛ اخبار و تحلیل‌های سیاسی و اجتماعی</description>
	<lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 11:54:40 +0000</lastBuildDate>
	<language>fa-IR</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	

<image>
	<url>https://komalah.org/storage/2021/06/komalaicon.png</url>
	<title>سخن روز &#8211; کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</title>
	<link>https://komalah.org</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>مهاجرت از ایران، موجی که به هر خانه‌ای رسیده است</title>
		<link>https://komalah.org/%d9%85%d9%87%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%aa-%d8%a7%d8%b2-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%8c-%d9%85%d9%88%d8%ac%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a8%d9%87-%d9%87%d8%b1-%d8%ae%d8%a7%d9%86%d9%87%d8%a7%db%8c/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d9%2585%25d9%2587%25d8%25a7%25d8%25ac%25d8%25b1%25d8%25aa-%25d8%25a7%25d8%25b2-%25d8%25a7%25db%258c%25d8%25b1%25d8%25a7%25d9%2586%25d8%258c-%25d9%2585%25d9%2588%25d8%25ac%25db%258c-%25da%25a9%25d9%2587-%25d8%25a8%25d9%2587-%25d9%2587%25d8%25b1-%25d8%25ae%25d8%25a7%25d9%2586%25d9%2587%25d8%25a7%25db%258c</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 Nov 2026 11:54:40 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=258343</guid>

					<description><![CDATA[<p>در هفته جاری همایشی با عنوان «نقش دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌های کشور در تاب‌آوری ملی» در تهران برگزار شد که یکی از محورهای اصلی آن بررسی مهاجرت تحصیل‌کردگان و استادان دانشگاه‌ها بود. سخنرانان این همایش با استناد به آمارهای موجود اعلام کردند که مهاجرت اعضای هیئت‌علمی و کارکنان آموزش عالی سرعت گرفته است.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%85%d9%87%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%aa-%d8%a7%d8%b2-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%8c-%d9%85%d9%88%d8%ac%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a8%d9%87-%d9%87%d8%b1-%d8%ae%d8%a7%d9%86%d9%87%d8%a7%db%8c/">مهاجرت از ایران، موجی که به هر خانه‌ای رسیده است</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p1" dir="rtl">
<p class="p2" dir="rtl">در هفته جاری همایشی با عنوان<span class="s1"> «</span>نقش دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌های کشور در تاب‌آوری ملی<span class="s1">» </span>در تهران برگزار شد که یکی از محورهای اصلی آن بررسی مهاجرت تحصیل‌کردگان و استادان دانشگاه‌ها بود<span class="s1">. </span>سخنرانان این همایش با استناد به آمارهای موجود اعلام کردند که مهاجرت اعضای هیئت‌علمی و کارکنان آموزش عالی سرعت گرفته است<span class="s1">. </span>چنین اعترافی آن هم در یک همایش رسمی نشان می‌دهد که مسئله مهاجرت حتی در درون نهادهای حکومتی نیز به‌عنوان یک بحران جدی شناخته می‌شود<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">واقعیت این است که موج تازه‌ای از مهاجرت متخصصان و دانش‌آموختگان به راه افتاده است<span class="s1">. </span>این موج در سال‌های اخیر شدت گرفته و جنگ، ناامنی سیاسی و محدودیت‌های اجتماعی بر شتاب آن افزوده است<span class="s1">. </span>مهاجرت امروز دیگر پدیده‌ای محدود به گروهی خاص از جامعه نیست و به یکی از دغدغه‌های اصلی بسیاری از خانواده‌ها در ایران تبدیل شده است<span class="s1">. </span>اکنون به‌سختی می‌توان خانواده‌ای یافت که یکی از اعضای آن مهاجرت نکرده باشد یا دست‌کم به رفتن فکر نکند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">ترکیه در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین مقاصد موقت ایرانیان تبدیل شده است<span class="s1">. </span>امکان ورود بدون ویزا و نزدیکی جغرافیایی باعث شده است بسیاری از کسانی که در انتظار مهاجرت به اروپا یا آمریکای شمالی هستند، این کشور را به‌عنوان ایستگاهی موقت انتخاب کنند<span class="s1">. </span>طبق آمار رسمی، نزدیک به صد هزار شهروند ایرانی در سال ۲۰۲۵ در ترکیه زندگی می‌کردند<span class="s1">. </span>بخش قابل توجهی از این جمعیت را متخصصان، دانشگاهیان و نیروهای ماهری تشکیل می‌دهند که در جست‌وجوی فرصت‌های شغلی بهتر و زندگی آرام‌تری هستند و ترکیه را پلی برای رسیدن به مقصد نهایی خود می‌دانند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">برخلاف تصور رایج، انگیزه این مهاجرت‌ها تنها اقتصادی نیست<span class="s1">. </span>تورم، بیکاری و کاهش ارزش پول ملی بی‌تردید در تصمیم بسیاری از مهاجران نقش دارد، اما بسیاری از جوانان از محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی، نبود امکان مشارکت در تصمیم‌گیری‌های عمومی و احساس ناتوانی در تأثیرگذاری بر آینده خود سخن می‌گویند<span class="s1">. </span>آنان احساس می‌کنند که در کشور خود صدایی ندارند و هر تلاشی برای تغییر با دیوار بلندی از ممنوعیت‌ها روبه‌رو می‌شود<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">پژوهشی که در سال ۲۰۲۵ در دانشگاه گیلان انجام شد، این برداشت را تأیید می‌کند<span class="s1">. </span>نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که میان میزان مشارکت اجتماعی و تمایل به مهاجرت رابطه‌ای مستقیم وجود دارد<span class="s1">. </span>هرچه فرصت‌های مشارکت اجتماعی و سیاسی کمتر باشد، گرایش دانشجویان و جوانان به ترک کشور بیشتر می‌شود<span class="s1">. </span>این یافته بیانگر آن است که بخش مهمی از مهاجرت‌ها ریشه در احساس بن‌بست و فقدان چشم‌اندازی روشن برای آینده دارد<span class="s1">. </span>ترکیب بحران‌های اقتصادی، محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی، ناامنی ناشی از جنگ و نبود افقی امیدوارکننده، موج تازه‌ای از مهاجرت نخبگان و جوانان تحصیل‌کرده را رقم زده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی به یکی از کانون‌های مهاجر خیز جهان تبدیل شده است<span class="s1">. </span>اگرچه هنوز بخش بزرگی از مهاجران را پناهندگان سیاسی و جوانان بیکار و جویای کار تشکیل می‌دهند، اکنون حتی مقامات حکومت نیز از بحران مهاجرت پزشکان، پرستاران، روزنامه‌نگاران، هنرمندان، ورزشکاران، فارغ‌التحصیلان ممتاز دانشگاه‌ها و حتی صاحبان سرمایه سخن می‌گویند<span class="s1">. </span>وزیر بهداشت از خروج حدود دوازده هزار پژوهشگر در یک دهه گذشته خبر داده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">پناهندگان سیاسی و بسیاری از مهاجران دیگر برای رهایی از استبداد، سرکوب، تبعیض و شرایط غیرانسانی زندگی، و در جست‌وجوی امنیت و آینده‌ای بهتر برای خود و خانواده‌هایشان ایران را ترک می‌کنند<span class="s1">. </span>خروج از کشور از راه‌های غیررسمی کاری بسیار دشوار و پرخطر است<span class="s1">. </span>بیشتر این افراد هرچه دارند می‌فروشند تا هزینه فرار و خروج از کشور را تأمین کنند<span class="s1">. </span>صدها هزار نفر از آنان در کشورهای همسایه از جمله ترکیه، عراق، گرجستان، هند، پاکستان و حتی افغانستان در شرایطی بسیار سخت منتظر رفتن به کشورهای غربی می‌مانند<span class="s1">. </span>متأسفانه شماری از این مهاجران هرگز به مقصد نمی‌رسند و در دریاها، در پشت کامیون‌های سنگین، در یخچال‌های حمل مواد غذایی یا در دشت‌ها و جنگل‌های مرزی جان خود را از دست می‌دهند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">بخش دیگری از جمعیت مهاجر ایران را نیروهای تحصیل‌کرده و متخصص تشکیل می‌دهند که از آن با عنوان فرار مغزها یاد می‌شود<span class="s1">. </span>تنها در ایالات متحده بیش از نه هزار پزشک ایرانی مشغول به کار هستند و شمار متخصصان ایرانی در رشته‌های دیگر در سراسر جهان بیش از یک میلیون نفر تخمین زده می‌شود<span class="s1">. </span>امروز کمتر دانشگاه معتبری در جهان می‌توان یافت که استادان ایرانی در آن تدریس نکنند<span class="s1">. </span>در طول این سال‌ها هزاران پزشک، پرستار، روزنامه‌نگار، نویسنده، فیلم‌ساز، دانشمند و دانشجوی ممتاز ناچار به ترک ایران شده‌اند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">این خروج گسترده هزینه سنگینی بر دوش مردم ایران می‌گذارد<span class="s1">. </span>بیمارستان‌ها با کمبود کادر متخصص روبه‌رو هستند، کیفیت آموزش در مدارس و دانشگاه‌ها افت کرده است و محیط زیست کشور که با بحران‌های جدی آب و خاک و هوا دست‌به‌گریبان است، به کارشناسان و متخصصان نیاز فوری دارد<span class="s1">. </span>با این همه حکومت نه‌تنها برنامه‌ای جدی برای کاهش مهاجرت تحصیل‌کردگان ندارد، بلکه با سیاست‌های خود عملاً راه آن را هموار می‌کند<span class="s1">. </span>گروهی کوچک از حاکمان، روحانیون حکومتی و وابستگان آنان کشور را ملک شخصی خود می‌دانند<span class="s1">. </span>اگر قرار است کسی کشور را ترک کند، باید آنانی باشند که در سرکوب مردم و غارت ثروت ملی نقش داشته‌اند، نه پزشکان و معلمان و دانشمندانی که آینده کشور به آنان وابسته است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">رشد روزافزون مهاجرت را باید نتیجه ورشکستگی سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی الگوی حکومت اسلامی در ایران دانست<span class="s1">. </span>حکومتی که نتواند امنیت، آزادی، رفاه و امید را برای شهروندان خود فراهم کند، دیر یا زود با خروج بهترین نیروهای جامعه روبه‌رو می‌شود<span class="s1">. </span>مهاجرت در این معنا تنها جابه‌جایی جمعیت نیست، بلکه نوعی رأی خاموش مردم به وضع موجود است<span class="s1">.</span></p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%85%d9%87%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%aa-%d8%a7%d8%b2-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%8c-%d9%85%d9%88%d8%ac%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a8%d9%87-%d9%87%d8%b1-%d8%ae%d8%a7%d9%86%d9%87%d8%a7%db%8c/">مهاجرت از ایران، موجی که به هر خانه‌ای رسیده است</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>به جای ساختن دیوارهای بلندتر، پل‌هایی برای همبستگی و نجات باید ساخت</title>
		<link>https://komalah.org/%d8%a8%d9%87-%d8%ac%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%86-%d8%af%db%8c%d9%88%d8%a7%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d9%84%d9%86%d8%af%d8%aa%d8%b1%d8%8c-%d9%be%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d8%25a8%25d9%2587-%25d8%25ac%25d8%25a7%25db%258c-%25d8%25b3%25d8%25a7%25d8%25ae%25d8%25aa%25d9%2586-%25d8%25af%25db%258c%25d9%2588%25d8%25a7%25d8%25b1%25d9%2587%25d8%25a7%25db%258c-%25d8%25a8%25d9%2584%25d9%2586%25d8%25af%25d8%25aa%25d8%25b1%25d8%258c-%25d9%25be%25d9%2584%25d9%2587%25d8%25a7%25db%258c%25db%258c</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2026 09:33:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=258213</guid>

					<description><![CDATA[<p>حق پناهندگی، به عنوان یکی از ستون‌های اصلی حقوق بین‌الملل مدرن، پس از فجایع جنگ جهانی دوم پایه‌گذاری شد تا پناهگاهی برای انسان‌های رانده‌شده از وطن باشد. قاره اروپا سال‌ها خود را مهد این ارزش‌ها معرفی می‌کرد.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%a8%d9%87-%d8%ac%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%86-%d8%af%db%8c%d9%88%d8%a7%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d9%84%d9%86%d8%af%d8%aa%d8%b1%d8%8c-%d9%be%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c/">به جای ساختن دیوارهای بلندتر، پل‌هایی برای همبستگی و نجات باید ساخت</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p1" dir="rtl">
<p class="p3" dir="rtl">حق پناهندگی، به عنوان یکی از ستون‌های اصلی حقوق بین‌الملل مدرن، پس از فجایع جنگ جهانی دوم پایه‌گذاری شد تا پناهگاهی برای انسان‌های رانده‌شده از وطن باشد<span class="s1">. </span>قاره اروپا سال‌ها خود را مهد این ارزش‌ها معرفی می‌کرد<span class="s1">. </span>با این حال، تحولات اخیر و اتخاذ سیاست‌های سخت‌گیرانه جدید نشان می‌دهد که این تصویر به سرعت در حال فروپاشی است<span class="s1">. </span>امروز، اتحادیه اروپا به پناهندگان پشت می‌کند و بنیادی‌ترین ارکان حق پناهندگی را زیر پا می‌گذارد<span class="s1">. </span>این چرخش آشکار، نه‌تنها بحرانی انسانی را عمیق‌تر کرده، بلکه اعتبار اخلاقی این اتحادیه را نیز<span class="s1">  </span>زیر سوئال برده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">بر اساس آمار کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، در حال حاضر بیش از ۲۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان آواره‌اند<span class="s1">. </span>این رقم بزرگ‌ترین موج آوارگی در تاریخ بشر است<span class="s1">. </span>جنگ، خشونت، آزار و استبداد سیاسی، بحران‌های زیست‌محیطی و فروپاشی دولت‌ها، این جمعیت عظیم انسانی را به آوارگی و دربدری کشانده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">نکته دردناک اینجاست که سه‌چهارم این پناهندگان از کشورهایی که خود با فقر، تورم و بحران‌های داخلی دست‌وپنجه نرم می‌کنند<span class="s1">. </span>در این میان، اتحادیه اروپا ، که از ثروتمندترین اقتصادهای جهان تشکیل شده و بیشترین سهم را در تولید ثروت جهانی دارد ، سهم بسیار ناچیزی از این بار مسئولیت انسانی را به دوش می‌کشد و اکنون نیز در صدد است همان سهم کوچک را به صفر نزدیک کند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">اتحادیه اروپا در ژوئن ۲۰۲۶<span class="s1"> «</span>پیمان مهاجرت و پناهندگی<span class="s1">» </span>خود را به اجرا گذاشت<span class="s1">. </span>این پیمان که از سال ۲۰۲۴ تصویب شده بود، پس از دو سال مرحله گذار، اکنون در تمامیت خود قابل اجرا شده است<span class="s1">. </span>این پیمان اعلام رسمی عقب‌نشینی اتحادیه<span class="s1">  </span>اروپا از تعهدات بشردوستانه است<span class="s1">. </span>سازمان‌های حقوق بشری از عفو بین‌الملل گرفته تا سازمان نجات بین‌المللی ، این پیمان را<span class="s1"> «</span>بی‌سابقه‌ترین حمله به حق پناهندگی در اروپا<span class="s1">» </span>توصیف کرده‌اند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">یکی از خطرناک‌ترین مکانیسم‌های این پیمان، گسترش مفهوم<span class="s1"> «</span>کشور ثالث امن<span class="s1">» </span>است<span class="s1">. </span>بر اساس قوانین جدید، دولت‌های عضو اتحادیه اروپا می‌توانند درخواست پناهندگی افراد را بدون بررسی واقعی رد کنند و آنان را به کشوری ثالث<span class="s1"> ( </span>غالبا کشورهای فقیر آفریقای مرکزی<span class="s1">) </span>بفرستند<span class="s1">. </span>این رویکرد، مسئولیت حمایت از پناهندگان را به‌صراحت از شانه اروپا برمی‌دارد و به کشورهایی منتقل می‌کند که ظرفیت، امکانات و تعهدات حقوق بشری کمتری دارند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">اکنون نخستین نمونه عینی این مراکز نیز در حال شکل‌گیری است<span class="s1">. </span>پنج کشور عضو اتحادیه اروپا ،آلمان، اتریش، دانمارک، یونان و هلند ، در حال بررسی طرحی هستند که بر پایه آن، پناهجویانی که درخواست پناهندگی‌شان رد شده و بازگرداندنشان به کشور مبدأ به دلایل مختلف امکان‌پذیر نیست، به رواندا منتقل شوند<span class="s1">. </span>بر اساس این برنامه، نخستین<span class="s1"> «</span>مرکز مشترک بازگشت<span class="s1">» </span>خارج از قلمرو اتحادیه اروپا در رواندا ایجاد خواهد شد<span class="s1">. </span>هدف اعلام‌شده این طرح، افزایش شمار بازگشت مهاجرانی است که حق اقامت در اروپا را دریافت نکرده‌اند؛ اما در عمل، این یعنی فرستادن انسان‌ها به کشوری که هیچ پیوند قبلی با آن ندارند و رها کردنشان در وضعیتی نامشخص که دسترسی به حمایت‌های قانونی و حقوقی را برایشان به‌شدت دشوار می‌کند<span class="s1">. </span>هنوز روشن نیست این افراد چه مدت در رواندا خواهند ماند، از چه حقوقی برخوردار خواهند بود و اگر بازگشت به کشور مبدأ همچنان ناممکن بماند، چه آینده‌ای در انتظارشان است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">انتخاب رواندا نیز به خودی خود پرسش‌برانگیز است<span class="s1">. </span>سازمان‌های بین‌المللی بارها از محدودیت آزادی بیان، فشار بر مخالفان سیاسی و محدود شدن فعالیت نهادهای مدنی در این کشور انتقاد کرده‌اند<span class="s1">. </span>سازمان‌های حقوق بشری و برخی نهادهای وابسته به کلیساهای اروپایی هشدار داده‌اند که اجرای این طرح می‌تواند به بازداشت‌های طولانی‌مدت، اخراج‌های اجباری و نقض حقوق بنیادین مهاجران بینجامد<span class="s1">. </span>خطر بزرگ‌تر آن است که افراد منتقل‌شده در بن‌بستی گرفتار شوند که نه راه بازگشت به کشور خود را داشته باشند و نه امکان آغاز زندگی تازه‌ای در رواندا<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">این تجربه برای اروپا تازگی ندارد<span class="s1">. </span>بریتانیا در سال ۲۰۲۲ توافقی مشابه با رواندا امضا کرد، اما دیوان عالی این کشور در سال ۲۰۲۳ این برنامه را به دلیل نگرانی از نقض حقوق پناهجویان غیرقانونی اعلام کرد و دولت بریتانیا سرانجام آن را کنار گذاشت<span class="s1">. </span>طرحی که حدود ۸۰۰ میلیون یورو هزینه در بر داشت، عملاً هیچ نتیجه‌ای به بار نیاورد<span class="s1">. </span>اینکه پنج دولت اروپایی اکنون همان مسیر شکست‌خورده را دوباره در پیش می‌گیرند، نشان می‌دهد که هدف این سیاست‌ها نه کارآمدی، بلکه دور نگه داشتن پناهجویان از خاک اروپا به هر قیمتی است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">نکته‌ای که در این تحولات به شدت<span class="s1"><span class="Apple-converted-space">  </span></span>غیر انسانی است، حذف حق تجدیدنظرخواهی است<span class="s1">. </span>در قوانین قدیمی اروپا، ثبت اعتراض به تصمیم رد پناهندگی، اخراج فوری فرد را تا زمان بررسی دادگاه تجدیدنظر متوقف می‌کرد تا حقی از کسی ضایع نشود<span class="s1">. </span>اما طبق قوانین جدید، افراد می‌توانند پیش از آنکه دادگاهی پرونده‌شان را بررسی کند، به کشور دیگری اخراج شوند<span class="s1">. </span>این یعنی آسیب جبران‌ناپذیر پیش از صدور هر حکم قضایی؛ سیاستی که حق برخورداری از یک دادرسی منصفانه را به طور کلی نابود می‌کند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">این رویکرد تهاجمی و سخت‌گیرانه اتحادیه اروپا را نمی‌توان از بستر سیاسی گسترده‌تری که امروز این قاره را در برگرفته، جدا کرد<span class="s1">. </span>موج راست‌گرایی افراطی در سراسر اروپا، دولت‌های متعددی را به سمت سیاست‌های ضدمهاجرت سوق داده است<span class="s1">. </span>احزاب پوپولیست با استفاده از ابزار ترس و بیگانه‌هراسی، آرای عمومی را به سمت خود جذب کرده‌اند و احزاب میانه‌رو نیز برای حفظ بقای سیاسی خود، به اتخاذ همان سیاست‌های افراطی روی آورده‌اند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">سیاست‌های نوین پناهندگی در اروپا نشان‌دهنده یک بحران عمیق‌تر است؛ بحران اخلاقی در نهادهایی که مدعی رهبری ارزش‌های انسانی در جهان هستند<span class="s1">. </span>پناهندگان انسان‌هایی هستند که جنگ بر آن‌ها تحمیل شده، نه انسان‌هایی که جنگ را انتخاب کرده‌اند<span class="s1">. </span>آنان قربانیان بحران‌های ژئوپلیتیک، فقر ساختاری و تغییرات اقلیمی هستند که اغلب ریشه در سیاست‌های استعماری، نظامی و زیست‌محیطی همان کشورهای ثروتمندی دارد که اکنون درهایشان را به روی این آسیب‌دیدگان می‌بندند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">حق پناهندگی یک تعهد حقوقی بین‌المللی و وظیفه‌ای انسانی است<span class="s1">. </span>وظیفه جوامع مدنی، فعالان حقوق بشر و تمامی انسان‌های بیدار است که صدای پناهندگان باشند<span class="s1"> .<span class="Apple-converted-space">  </span></span>دیوار کشیدن در برابر آوارگان و پناه بردن به زندان‌های برون‌مرزی، نه اروپا را امن‌تر می‌کند و نه جهان را بهتر؛ این اقدامات تنها وجدان بشریت را می‌آزارد و لکه ننگ دیگری بر تاریخ سرمایه داری بر جای می‌گذارد<span class="s1">. </span>زمان آن فرا رسیده است که مردم اروپا دولتها را تحت فشار بگذارند که به جای ساختن دیوارهای بلندتر، پل‌هایی برای همدلی ، همبستگی انسانی و نجات بسازند<span class="s1">.</span></p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%a8%d9%87-%d8%ac%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%86-%d8%af%db%8c%d9%88%d8%a7%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d9%84%d9%86%d8%af%d8%aa%d8%b1%d8%8c-%d9%be%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c/">به جای ساختن دیوارهای بلندتر، پل‌هایی برای همبستگی و نجات باید ساخت</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>زندگی قسطی؛ وقتی فقر به قاعده‌ی زندگی بدل می‌شود</title>
		<link>https://komalah.org/%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d9%82%d8%b3%d8%b7%db%8c%d8%9b-%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d9%81%d9%82%d8%b1-%d8%a8%d9%87-%d9%82%d8%a7%d8%b9%d8%af%d9%87%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d8%25b2%25d9%2586%25d8%25af%25da%25af%25db%258c-%25d9%2582%25d8%25b3%25d8%25b7%25db%258c%25d8%259b-%25d9%2588%25d9%2582%25d8%25aa%25db%258c-%25d9%2581%25d9%2582%25d8%25b1-%25d8%25a8%25d9%2587-%25d9%2582%25d8%25a7%25d8%25b9%25d8%25af%25d9%2587%25db%258c-%25d8%25b2%25d9%2586%25d8%25af%25da%25af%25db%258c</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 17 Nov 2026 13:28:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=258163</guid>

					<description><![CDATA[<p>روزنامه اقتصاد چاپ تهران در گزارشی با عنوان «زندگی قسطی؛ نشانه‌ای از عادی‌سازی فقر و تغییر الگوی معیشت در ایران» تصویری از جامعه‌ای ارائه کرده است که برای خرید نان و پنیر و شوینده نیز ناچار به گرفتن وام شده است.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d9%82%d8%b3%d8%b7%db%8c%d8%9b-%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d9%81%d9%82%d8%b1-%d8%a8%d9%87-%d9%82%d8%a7%d8%b9%d8%af%d9%87%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c/">زندگی قسطی؛ وقتی فقر به قاعده‌ی زندگی بدل می‌شود</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p1" dir="rtl">
<p class="p2" dir="rtl">روزنامه اقتصاد چاپ تهران در گزارشی با عنوان «زندگی قسطی؛ نشانه‌ای از عادی‌سازی فقر و تغییر الگوی معیشت در ایران» تصویری از جامعه‌ای ارائه کرده است که برای خرید نان و پنیر و شوینده نیز ناچار به گرفتن وام شده است. این گزارش در رسانه‌ای منتشر شده که زیر نظارت و سانسور جمهوری اسلامی فعالیت می‌کند و ناگزیر با زبانی محتاطانه نوشته شده است. با این حال، واقعیتی که از لابه‌لای سطور آن بیرون می‌زند چنان تلخ است که هیچ احتیاطی قادر به پنهان کردن آن نیست. مردم ایران امروز نه برای رفاه بیشتر، بلکه برای زنده ماندن از درآمد فردای خود قرض می‌گیرند.</p>
<p class="p2" dir="rtl">به نوشته روزنامه اقتصاد، خرید اقساطی که روزگاری به خرید خانه و خودرو و کالاهای بادوام محدود بود، اکنون به تأمین نیازهای روزمره خانوارها راه یافته است. بر اساس آمارهای منتشرشده در این گزارش، اعتبار تخصیص‌یافته به کاربران پلتفرم‌های اعتباری در سال ۱۴۰۳ به هزاران میلیارد تومان رسیده و در سال ۱۴۰۴ شمار استفاده‌کنندگان از این خدمات از ده میلیون نفر فراتر رفته است. این عدد به معنای آن است که بخش بزرگی از جمعیت بزرگسال کشور سفره‌ی خود را با بدهی پر می‌کند.</p>
<p class="p2" dir="rtl">این پدیده را نمی‌توان جدا از کارنامه‌ی حکومتی دید که دهه‌ها منابع ملی را صرف ماجراجویی‌های منطقه‌ای، پروژه‌های ایدئولوژیک و رقابت‌های پرهزینه‌ی نظامی کرده است. اقتصاد ایران حتی پیش از آغاز جنگ با تورمی نزدیک به پنجاه درصد، سقوط پی‌درپی ارزش ریال و بحران در نظام بانکی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. خشم عمومی از همین وضعیت به اعتراضات گسترده‌ای انجامید که با سرکوبی خونین پاسخ داده شد. حکومت به جای شنیدن صدای مردم، گلوله را جایگزین گفت‌وگو کرد و سپس کشور را به سمت جنگی ویرانگر سوق داد.</p>
<p class="p2" dir="rtl">جنگ با ایالات متحده و اسرائیل این زخم کهنه را به جراحتی عمیق بدل کرده است. زیرساخت‌ها و صنایع آسیب دیده‌اند، صادرات نفت فرو ریخته و میلیون‌ها شغل از میان رفته است. مرکز آمار ایران خود اعتراف کرده که تورم سالانه‌ی خانوارها در تابستان امسال به حدود ۸۰درصد رسیده است. صندوق بین‌المللی پول نیز پیش‌بینی می‌کند که اقتصاد ایران در سال ۲۰۲۶ بیش از شش درصد کوچک شود و تورم به بالاترین سطح از زمان انقلاب ۱۳۵۷ است. تورم مواد غذایی در ماه‌هایی از سال از مرز صد درصد عبور کرده است. در چنین شرایطی، طبیعی است که خانواده‌ها برای خرید برنج و روغن نیز به اقساط پناه ببرند.</p>
<p class="p2" dir="rtl">گزارش روزنامه اقتصاد به درستی یادآوری می‌کند که در اقتصادهای باثبات، خرید اعتباری ابزاری برای مدیریت نقدینگی و پخش هزینه‌ی کالاهای گران‌قیمت در طول زمان است. اما در ایران این ابزار از کالای بادوام به مواد غذایی، محصولات بهداشتی و دیگر اقلام ضروری رسیده است. کارشناسانی که در این گزارش نظر داده‌اند این پدیده را نشانه‌ی شکاف فزاینده میان درآمد و هزینه‌های ضروری زندگی می‌دانند. به بیان ساده‌تر، دستمزد ایرانی دیگر کفاف زنده ماندن را نمی‌دهد و حکومتی که این دستمزد را تعیین می‌کند و اقتصاد را به ورشکستگی کشانده است، مسئول اصلی این وضعیت است.</p>
<p class="p2" dir="rtl">نکته‌ی تأمل‌برانگیز دیگر در این گزارش، اشاره به تبلیغات گسترده‌ی خرید اقساطی است. بیلبوردهای شهری، آگهی‌های دیجیتال و حتی سریال‌های نمایش خانگی مردم را به استفاده از طرح‌های اعتباری تشویق می‌کنند. این تبلیغات دیگر فقط کالاهای لوکس را هدف نمی‌گیرند و خرید مایحتاج روزانه، هزینه‌های آموزشی و حتی گرفتن گواهینامه‌ی رانندگی را نیز در بر می‌گیرند. چنین فضایی بدهکاری را به امری عادی و حتی پسندیده تبدیل می‌کند. ساختاری که قادر به مهار تورم نیست، دست‌کم می‌کوشد فقر را با بسته‌بندی رنگارنگ «اعتبار» به مردم بفروشد.</p>
<p class="p2" dir="rtl">روزنامه اقتصاد از گذار ایران از اقتصاد نقدی به اقتصادی مبتنی بر بدهی سخن می‌گوید. در این اقتصاد، زندگی قسطی آرام‌آرام از یک وضعیت استثنایی به یک هنجار اجتماعی بدل می‌شود. اقساط دیگر راهی برای خرید بیشتر نیستند و تنها ابزاری برای حفظ حداقل استانداردهای زندگی به شمار می‌روند. این یعنی آینده‌ی خانوارها پیشاپیش گرو گذاشته شده است. نسلی که باید پس‌انداز کند، خانه بخرد و برای فرزندانش آموزش باکیفیت فراهم کند، اکنون درآمد ماه‌های آینده‌اش را صرف خرید شام امشب می‌کند.</p>
<p class="p2" dir="rtl">یکی از بخش‌های مهم گزارش به مفهوم «تاب‌آوری اجتماعی» می‌پردازد. مقامات حکومتی ادامه‌ی زندگی روزمره در دل جنگ و تورم را نشانه‌ی مقاومت و سازگاری ملت جلوه می‌دهند. اما جامعه‌شناسانی که این روزنامه با آن‌ها گفت‌وگو کرده است این روایت را نمی‌پذیرند. به باور آنان، جامعه‌ای که ناچار است از کیفیت تغذیه، آموزش، درمان و اوقات فراغت بکاهد یا هم‌زمان چند شغل داشته باشد، لزوماً جامعه‌ای تاب‌آور نیست. ممکن است ظاهر زندگی عادی به نظر برسد، اما در لایه‌های زیرین آن فرسایش روانی، کاهش امید به آینده و انباشت تنش‌های اجتماعی در جریان است.</p>
<p class="p2" dir="rtl">این نقد ضربه‌ای مستقیم به تبلیغات رسمی است. حکومت تحمل اجباری مردم را به حساب وفاداری و ایستادگی آنان می‌گذارد، در حالی که این تحمل چیزی جز تلاش برای بقا نیست. پژوهشگران اقتصادی که در گزارش روزنامه اقتصاد سخن گفته‌اند تأکید می‌کنند که رفتارهای جدید اقتصادی خانوارها بیش از آنکه نشانه‌ی رضایت باشد، کوششی برای سازگاری با واقعیتی تحمیلی است. جامعه‌ی ایرانی بارها خود را با شرایط سخت‌تر وفق داده است، از افزایش شمار شاغلان در هر خانوار تا کاهش مصرف و تغییر اولویت‌های مالی. اما این سازگاری به معنای پذیرش دائمی وضع موجود نیست و مردم همچنان خواهان زندگی بهتر هستند.</p>
<p class="p2" dir="rtl">گزارش روزنامه اقتصاد هشدار می‌دهد که عادت کردن به رفاه کمتر به معنای رضایت نیست. احساس محرومیت نسبی و این باور که منابع کشور به شکلی ناعادلانه توزیع می‌شود، می‌تواند به کاهش مشارکت اجتماعی، افزایش مهاجرت، ناامیدی گسترده و شکل‌گیری نارضایتی‌های عمومی منجر شود.</p>
<p class="p2" dir="rtl">این هشدار برای حکومتی که بارها خشم مردم را با سرکوب پاسخ داده، معنایی روشن دارد. جامعه‌ای که سفره‌اش با بدهی پر می‌شود و آینده‌اش را پیش‌فروش کرده است، نمی‌تواند برای همیشه ساکت بماند. وقتی رسانه‌ای که در داخل کشور و زیر تیغ سانسور منتشر می‌شود از «عادی‌سازی فقر» سخن می‌گوید، باید پذیرفت که عمق بحران از توان پنهان‌کاری رسمی فراتر رفته است.</p>
<p class="p2" dir="rtl">زندگی قسطی آینه‌ای است که چهره‌ی واقعی چهار دهه حکمرانی را نشان می‌دهد. جامعه ای ثروتمند از نظر منابع طبیعی و سرمایه‌ی انسانی، امروز برای خرید نان روزانه وام می‌گیرد. این وضعیت نه حاصل تقدیر است و نه صرفاً نتیجه‌ی تحریم و دشمنی خارجی. این وضعیت محصول سیاست‌هایی است که منافع یک ساختار بسته را بر معیشت میلیون‌ها انسان ترجیح داده‌اند. تا زمانی که این ساختار پابرجاست، اقساط سنگین‌تر می‌شوند، سفره‌ها کوچک‌تر می‌شوند و فقر بیش از پیش به بخشی عادی از زندگی ایرانیان تبدیل می‌شود.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d9%82%d8%b3%d8%b7%db%8c%d8%9b-%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d9%81%d9%82%d8%b1-%d8%a8%d9%87-%d9%82%d8%a7%d8%b9%d8%af%d9%87%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c/">زندگی قسطی؛ وقتی فقر به قاعده‌ی زندگی بدل می‌شود</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>دوازده نام، دوازده زندگی؛ به یاد کارگران جان‌باخته پالایشگاه گاز دهلران</title>
		<link>https://komalah.org/%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%87-%d9%86%d8%a7%d9%85%d8%8c-%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%87-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c%d8%9b-%d8%a8%d9%87-%db%8c%d8%a7%d8%af-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d8%25af%25d9%2588%25d8%25a7%25d8%25b2%25d8%25af%25d9%2587-%25d9%2586%25d8%25a7%25d9%2585%25d8%258c-%25d8%25af%25d9%2588%25d8%25a7%25d8%25b2%25d8%25af%25d9%2587-%25d8%25b2%25d9%2586%25d8%25af%25da%25af%25db%258c%25d8%259b-%25d8%25a8%25d9%2587-%25db%258c%25d8%25a7%25d8%25af-%25da%25a9%25d8%25a7%25d8%25b1%25da%25af%25d8%25b1</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 16 Nov 2026 09:11:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=258108</guid>

					<description><![CDATA[<p>شامگاه شنبه ۲۳ آبان‌ماه، در محور آبدانان، اتوبوسی که کارگران پالایشگاه گاز دهلران را به خانه می‌برد واژگون شد. دست‌کم دوازده کارگر جان باختند و شانزده تن دیگر زخمی شدند. این کارگران پس از یک روز کاری سخت و طاقت‌فرسا در راه خانه بودند. خانواده‌هایشان چشم به راه بودند، سفره‌ای پهن شده بود و کودکانی منتظر پدر بودند. اما آن سفر برای دوازده نفر از آنان به آخرین سفر زندگی بدل شد.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%87-%d9%86%d8%a7%d9%85%d8%8c-%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%87-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c%d8%9b-%d8%a8%d9%87-%db%8c%d8%a7%d8%af-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1/">دوازده نام، دوازده زندگی؛ به یاد کارگران جان‌باخته پالایشگاه گاز دهلران</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p2" dir="rtl">
<p class="p3" dir="rtl">شامگاه شنبه ۲۳ آبان‌ماه، در محور آبدانان، اتوبوسی که کارگران پالایشگاه گاز دهلران را به خانه می‌برد واژگون شد. دست‌کم دوازده کارگر جان باختند و شانزده تن دیگر زخمی شدند. این کارگران پس از یک روز کاری سخت و طاقت‌فرسا در راه خانه بودند. خانواده‌هایشان چشم به راه بودند، سفره‌ای پهن شده بود و کودکانی منتظر پدر بودند. اما آن سفر برای دوازده نفر از آنان به آخرین سفر زندگی بدل شد.</p>
<p class="p3" dir="rtl">نام آنان را با احترام و خشم تکرار می‌کنیم، زیرا نمی‌خواهیم به عددی در یک خبر کوتاه تقلیل یابند. جان‌باختگان این فاجعه امین محمدولی، محمدرضا محمدی، سعید غلامی، لطف‌الله مرادی، روح‌الله علیجانی، فریبرز هادی‌زاده، سجاد نصراللهی، بهرام طهماسبی، محمد رحیمی، موسی رحیمی، احمد تقی‌زاده و ایوب حسنوند بودند. هر یک از این نام‌ها یک زندگی است. پشت هر کدام پدری، مادری، همسری یا فرزندی ایستاده که از امروز با جای خالی عزیزش زندگی خواهد کرد. این دوازده کارگر، مانند هزاران کارگر دیگر صنعت نفت و گاز، ثروتی را تولید می‌کردند که در بودجه‌ها و ترازنامه‌ها به حساب می‌آید. اما سهم خودشان از آن ثروت اتوبوسی فرسوده و جاده‌ای ناامن بود.</p>
<p class="p3" dir="rtl">زخمیان این فاجعه نیز هنوز بر تخت بیمارستان‌ها با درد و نگرانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. توکل خستوانه، مهدی کریم‌زاده، مهدی نظرزاده، امید حاجی‌زاده و محمد پورساعدی در بیمارستان رسول اکرم آبدانان بستری‌اند. سامان همتی، اسماعیل محتشمیان، عیسی کرمی، کامران نوروزی، نعیم محمدولی، مهدی دردانه، احسان دانیالی، مراد اکبری‌زاد، نورمحمد صفار، علی دنیالی، آرش بابایی، حسین محمدی ارشد و مجید فیلی به بیمارستان گنجویان دزفول منتقل شده‌اند. بنا بر گزارش‌ها، نعیم محمدولی و مجید فیلی به دلیل شدت جراحات در بخش مراقبت‌های ویژه به سر می‌برند. ما در کنار آنان و خانواده‌هایشان ایستاده‌ایم و برای بهبودی‌شان آرزو می‌کنیم. در عین حال صدای آنان خواهیم بود تا این درد در سکوت فراموش نشود.</p>
<p class="p3" dir="rtl">مقامات و کارفرمایان این فاجعه را «حادثه رانندگی» می‌نامند. این واژه را عمداً انتخاب می‌کنند، زیرا «حادثه» یعنی تقدیر، یعنی بدشانسی، یعنی هیچ‌کس مقصر نیست. اما کارگران و خانواده‌هایشان خوب می‌دانند که این مرگ‌ها تصادفی نبودند. کارگران نفت، گاز و پتروشیمی، به‌ویژه نیروهای پیمانکاری، سال‌هاست مجبورند با وسایل نقلیه فرسوده در جاده‌های ناایمن رفت‌وآمد کنند. سال‌هاست پس از شیفت‌های طولانی و کمرشکن، خسته و بی‌رمق راهی سفرهای روزانه و هفتگی می‌شوند. سال‌هاست صدای اعتراضشان شنیده نمی‌شود. وقتی همه این‌ها را می‌دانستند و کاری نکردند، دیگر نمی‌توان از «حادثه» سخن گفت. این نتیجه مستقیم بی‌اعتنایی آگاهانه به جان کارگران است.</p>
<p class="p3" dir="rtl">باید بی‌پرده گفت که این فاجعه محصول منطقی است که سود را بر جان انسان مقدم می‌شمارد. در بسیاری از پروژه‌های صنعتی، کارفرمایان و شرکت‌های بزرگ برای کاستن از هزینه‌ها، خدمات حمل‌ونقل را به پیمانکاران ارزان‌قیمت سپرده‌اند. پیمانکار هم برای سود بیشتر ارزان‌ترین اتوبوس و فرسوده‌ترین ناوگان را به کار می‌گیرد. در این زنجیره، هر حلقه سهم خود را برمی‌دارد و تنها کارگر است که بهایش را با جانش می‌پردازد. دولت نیز که وظیفه نظارت دارد، یا چشم خود را بسته یا خود در همین زنجیره سهیم است. نهادهای نظارتی کجا بودند؟ بازرسان فنی کجا بودند؟ چرا هیچ‌کس نپرسید کارگرانی که ثروت این کشور را از دل زمین بیرون می‌کشند، با چه وسیله‌ای و در چه شرایطی به خانه برمی‌گردند؟</p>
<p class="p3" dir="rtl">امنیت حمل‌ونقل کارگران بخش جدایی‌ناپذیر ایمنی محیط کار است. مسئولیت کارفرما در درِ پالایشگاه تمام نمی‌شود. کارگر از لحظه‌ای که به سوی محل کار راه می‌افتد تا لحظه‌ای که سالم به خانه بازمی‌گردد، در حال کار است. هر کارفرمایی که این حقیقت ساده را نادیده بگیرد، در مرگ کارگرانش شریک است.</p>
<p class="p3" dir="rtl">فاجعه دهلران بار دیگر ضرورت مطالبات فوری و اساسی کارگران را برجسته کرده است. ما این مطالبات را با صدای بلند اعلام می‌کنیم.</p>
<p class="p3" dir="rtl">نخست، تحقیقی مستقل، شفاف و علنی درباره ابعاد این فاجعه باید انجام شود. باید روشن شود اتوبوس در چه وضعیت فنی‌ای بوده، پیمانکار حمل‌ونقل چه کسی بوده و چه تعهداتی داشته، راننده چند ساعت کار کرده و جاده در چه شرایطی بوده است. باید روشن شود چرا سازوکارهای نظارتی از این فاجعه جلوگیری نکردند. این تحقیق نباید در اتاق‌های دربسته و به دست همان نهادهایی انجام شود که خود باید پاسخگو باشند. نمایندگان منتخب کارگران باید در آن حضور داشته باشند و نتایجش بی‌کم‌وکاست و بدون سانسور در اختیار مردم قرار گیرد. مسئولان این فاجعه، از پیمانکار تا مدیران شرکت و مقامات ناظر، باید شناسایی و مجازات شوند.</p>
<p class="p3" dir="rtl">دوم، حقوق خانواده‌های جان‌باختگان باید فوری و کامل تأمین شود. هیچ پولی نمی‌تواند جای عزیزان از دست‌رفته را پر کند. اما خانواده‌هایی که نان‌آور خود را از دست داده‌اند نباید به حال خود رها شوند و برای گرفتن حقشان از این اداره به آن اداره سرگردان شوند. پرداخت غرامت کامل، تضمین شغل و معیشت بازماندگان، حمایت درمانی و اجتماعی بلندمدت و تأمین آینده فرزندان جان‌باختگان وظیفه بی‌چون‌وچرای کارفرما و دولت است.</p>
<p class="p3" dir="rtl">سوم، همه هزینه‌های درمان، توان‌بخشی و دوران ازکارافتادگی مجروحان باید بدون هیچ محدودیت و تأخیری پرداخت شود. کارگری که بر تخت بیمارستان در آبدانان یا دزفول افتاده، نباید نگران صورت‌حساب درمان یا اجاره‌خانه و نان خانواده‌اش باشد. این خسارت را کارفرما و نهادهای مسئول به بار آورده‌اند و همان‌ها باید جبرانش کنند.</p>
<p class="p3" dir="rtl">چهارم، و مهم‌تر از همه، باید جلوی تکرار چنین فجایعی گرفته شود. کارگران صنعت نفت و گاز سال‌هاست خواهان وسایل حمل‌ونقل استاندارد، ایمن و تحت نظارت هستند. همه کارکنان، چه رسمی، چه قراردادی و چه پیمانکاری، باید از وسیله نقلیه ایمن و مناسب برخوردار باشند. تبعیض میان کارگر رسمی و پیمانکاری در حق حیات پذیرفتنی نیست. سود شرکت‌ها و پیمانکاران هرگز نباید بر جان کارگران مقدم شود.</p>
<p class="p3" dir="rtl">اما تجربه سال‌ها به ما آموخته است که این مطالبات با خواهش و تمنا به دست نمی‌آیند. کارفرمایان و دولتی که امروز از «حادثه» سخن می‌گویند، فردا نیز همین بی‌اعتنایی را تکرار خواهند کرد، مگر آنکه با نیروی متحد کارگران روبه‌رو شوند. هر جا کارگران توانسته‌اند نمایندگان واقعی خود را انتخاب کنند و بر شرایط کار و ایمنی نظارت مستقیم داشته باشند، توانسته‌اند از جان و حقوق خود دفاع کنند. ایمنی محیط کار، امنیت حمل‌ونقل و حفظ جان کارگران تنها با تشکل مستقل کارگری و سازوکارهای نظارتی‌ای که در دست خود کارگران باشد تحقق می‌یابد.</p>
<p class="p3" dir="rtl">یاد امین، محمدرضا، سعید، لطف‌الله، روح‌الله، فریبرز، سجاد، بهرام، محمد، موسی، احمد و ایوب را گرامی می‌داریم. بهترین ادای احترام به آنان این است که اجازه ندهیم نامشان در پرونده‌ای با عنوان «حادثه رانندگی» بایگانی شود. باید کاری کنیم که مرگشان نقطه آغاز مبارزه‌ای متحد برای کار ایمن، زندگی شایسته و پایان دادن به سلطه سود بر جان انسان باشد.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%87-%d9%86%d8%a7%d9%85%d8%8c-%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%87-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c%d8%9b-%d8%a8%d9%87-%db%8c%d8%a7%d8%af-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1/">دوازده نام، دوازده زندگی؛ به یاد کارگران جان‌باخته پالایشگاه گاز دهلران</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>آبان ۹۸؛ خیزشی که خاموش نشد</title>
		<link>https://komalah.org/%d8%a2%d8%a8%d8%a7%d9%86-%db%b9%db%b8%d8%9b-%d8%ae%db%8c%d8%b2%d8%b4%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%ae%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4-%d9%86%d8%b4%d8%af/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d8%25a2%25d8%25a8%25d8%25a7%25d9%2586-%25db%25b9%25db%25b8%25d8%259b-%25d8%25ae%25db%258c%25d8%25b2%25d8%25b4%25db%258c-%25da%25a9%25d9%2587-%25d8%25ae%25d8%25a7%25d9%2585%25d9%2588%25d8%25b4-%25d9%2586%25d8%25b4%25d8%25af</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 14 Nov 2026 09:00:33 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=258021</guid>

					<description><![CDATA[<p>در آستانه سالروز خیزش آبان ۱۳۹۸ قرار داریم، رویدادی که در حافظه جمعی مردم ایران با نام «آبان خونین» ثبت شده است. این خیزش در ۲۴ آبان ۱۳۹۸ و در پی افزایش ناگهانی قیمت بنزین آغاز شد و به یکی از بزرگ‌ترین و فراگیرترین اعتراضات ضدحکومتی در تاریخ جمهوری اسلامی بدل گشت.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%a2%d8%a8%d8%a7%d9%86-%db%b9%db%b8%d8%9b-%d8%ae%db%8c%d8%b2%d8%b4%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%ae%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4-%d9%86%d8%b4%d8%af/">آبان ۹۸؛ خیزشی که خاموش نشد</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p1" dir="rtl">
<p class="p2" dir="rtl">در آستانه سالروز خیزش آبان ۱۳۹۸ قرار داریم، رویدادی که در حافظه جمعی مردم ایران با نام «آبان خونین» ثبت شده است. این خیزش در ۲۴ آبان ۱۳۹۸ و در پی افزایش ناگهانی قیمت بنزین آغاز شد و به یکی از بزرگ‌ترین و فراگیرترین اعتراضات ضدحکومتی در تاریخ جمهوری اسلامی بدل گشت. اعتراضات در مدت کوتاهی به نزدیک به دویست شهر و صدها نقطه از کشور گسترش یافت و حکومت با سرکوبی شدید، قطع سراسری اینترنت و کشتار گسترده معترضان به آن پاسخ داد. از آن زمان تاکنون، یاد جان‌باختگان آبان به نمادی از مقاومت جمعی و پیوستگی جنبش‌های آزادی‌خواهانه در ایران تبدیل شده است، پیوندی که امتداد آن را می‌توان در خیزش «زن، زندگی، آزادی» به روشنی دید.</p>
<p class="p2" dir="rtl">جمهوری اسلامی با اعلام و اجرای همزمان افزایش قیمت بنزین، توده‌های مردم را غافلگیر کرد و در عمل تهیدستان شهری و جوانانی را که از فقر و بیکاری به ستوه آمده بودند به خیابان کشاند. به نظر می‌رسید حکومت با نقشه‌ای از پیش آماده قصد داشت قیام را در همان ساعات نخست به خون بکشد و در یک روز آتش خشم فروخورده محرومان را خاموش کند. اما طغیان این تهیدستان به حاشیه رانده‌شده و سرعت خیره‌کننده سراسری شدن آن، محاسبات حکومت را بر هم ریخت و لرزه بر اندام آن انداخت. این رویداد بار دیگر نشان داد که تحولی تاریخی و عمیق در جامعه ایران در حال شکل‌گیری است.</p>
<p class="p2" dir="rtl">خیزش آبان پدیده‌ای ناگهانی و بی‌مقدمه نبود. بحران ساختاری سرمایه‌داری ایران و پیامدهای ویرانگر سیاست‌های اقتصادی نئولیبرال، در آمیزش با حاکمیت مذهبی، فساد و رانت‌خواری، فقر و محرومیتی بی‌سابقه را بر اکثریت مردم تحمیل کرده بود. این وضعیت از مدت‌ها پیش زمینه‌های عینی شورش اجتماعی را فراهم آورده بود. بازگشت و تشدید تحریم‌های اقتصادی، سقوط ارزش ریال و کاهش شدید قدرت خرید کارگران و اقشار محروم این زمینه‌ها را تشدید کرد. در کنار آن، گسترش اعتصابات و اعتراضات کارگری، مبارزات سراسری معلمان و بازنشستگان، اوج‌گیری دوباره جنبش دانشجویی و حضور پرشور زنان در این مبارزات، وقوع چنین انفجاری را تقریباً قطعی کرده بود.</p>
<p class="p2" dir="rtl">خیزش آبان ۹۸ را باید ادامه خیزش دیماه ۹۶ دانست، با این تفاوت که ابعادی گسترده‌تر و نیرویی بیشتر داشت. موتور محرکه این جنبش تهیدستان شهری، جوانان بیکار و به حاشیه رانده‌شدگان بودند. این خیزش سراسری، مانند هر جنبش سیاسی نیرومند دیگری، توازن قوا را به سود جنبش اعتراضی تغییر داد و زمینه مناسب‌تری برای گسترش مبارزات اقتصادی و سیاسی فراهم کرد. آبان بار دیگر زمین را برای رشد مبارزات کارگری و دیگر جنبش‌های اعتراضی شخم زد و نشان داد که چنین برآمدهایی چگونه به محرکی قدرتمند برای مبارزه بدل می‌شوند و انگیزه کارگران را برای ایستادگی تقویت می‌کنند.</p>
<p class="p2" dir="rtl">حضور جوانان و مردم کارگر و زحمتکش در این اعتراضات و همبستگی شورانگیز آنان در برابر نیروهای سرکوب نشان داد که ترسی که حکومت به پشتوانه دستگاه سرکوب در دل‌ها کاشته بود، جای خود را به خشم، همبستگی و مقاومت داده است. این جنبش همچنین آشکار کرد که جامعه‌ای پرجنب‌وجوش و درگیر مبارزه چگونه رهبران و سازمان‌دهندگانی تازه پرورش می‌دهد و آنان را به جلوی صحنه می‌آورد. چنین تحولی زمینه را برای پیوند میان این رهبران، ایجاد شبکه‌های ارتباطی و مبارزاتی محلی و حرکت به سوی نهادهای توده‌ای و شورایی در محلات فراهم ساخته است.</p>
<p class="p2" dir="rtl">یکی از ویژگی‌های برجسته خیزش آبان این بود که تهیدستان و جوانان را در شهرهای بزرگ و کوچک به طور همزمان به حرکت درآورد. شهرهای کردستان و خوزستان که در خیزش دی ۹۶ تا حدودی از حرکت سراسری جدا مانده بودند، این بار از همان آغاز حضوری پررنگ در اعتراضات داشتند. مردم زحمتکش کردستان نشان دادند که برخلاف نسخه‌هایی که احزاب ناسیونالیست برای آنان می‌پیچند، برای رهایی از جمهوری اسلامی راهی جز همبستگی با جنبش انقلابی سراسری پیش رو ندارند.</p>
<p class="p2" dir="rtl">یکی از اهداف اصلی حکومت از کشتار معترضان، حاکم کردن فضای رعب و وحشت بر جامعه و به‌ویژه زهرچشم گرفتن از نسل‌های پس از دهه شصت بود. اما حکومت در رسیدن به این هدف شکست خورد. مردم نه تنها مرعوب این سرکوب خونین نشدند، بلکه با ابراز خشم و اعتراض خود حکومت را به هراس انداختند. بلافاصله پس از این جنایات، تشکل‌ها و نهادهای گوناگون کارگران، بازنشستگان، معلمان، نویسندگان و هنرمندان در داخل کشور با انتشار اطلاعیه‌ها و بیانیه‌هایی آن را محکوم کردند. اعتصابات و اعتراضات کارگری بی‌وقفه ادامه یافت و جنبش دانشجویی در روز ۱۶ آذر، در محاصره نیروهای امنیتی، با تجمعاتی باشکوه جنایات حکومت را محکوم کرد و اعلام داشت که جنبش آزادی‌خواهی در ایران از این کشتار هولناک نهراسیده است.</p>
<p class="p2" dir="rtl">با این همه، خیزش آبان نیز مانند خیزش دی ۹۶، به رغم فداکاری‌ها و جان‌فشانی‌های برپاکنندگانش و به رغم دستاوردهای بزرگش، پس از حدود یک هفته فروکش کرد. کارگران کارخانه‌ها و مجتمع‌های بزرگ صنعتی، که با مبارزات پی‌درپی خود زمینه‌های ذهنی این قیام را فراهم کرده بودند، این بار نیز آمادگی آن را نداشتند که با اعتصابات هماهنگ و سراسری در مراکز تولید به شورش هم‌طبقه‌ای‌های خود در خیابان‌ها بپیوندند. چنین پیوندی می‌توانست دستگاه سرکوب را زمین‌گیر کند و راه را برای اعتصاب سیاسی عمومی هموار سازد. نبود این حلقه یکی از مهم‌ترین کمبودهای این قیام توده‌ای بود. در واقع، خیزش آبان تنها بخشی از نیروی بالقوه خود را به میدان آورده بود و برای نبردی نهایی آماده نبود.</p>
<p class="p2" dir="rtl">حکومت با کشتار بیش از هزار و پانصد نفر، که بیشترشان جوان بودند، و با زخمی کردن، بازداشت و زندانی کردن هزاران نفر دیگر، این جنبش را به عقب‌نشینی واداشت. سران جمهوری اسلامی گمان می‌کردند که با کمک همه‌گیری کرونا توانسته‌اند خود را از زیر فشار جنبش دادخواهی برای جان‌باختگان آبان بیرون بکشند. اما رویدادهای سال‌های بعد، و به‌ویژه خیزش «زن، زندگی، آزادی»، نشان داد که در اعماق جامعه نیرویی بزرگ‌تر در حال شکل‌گیری بوده است. آبان ۹۸ نه پایان یک راه، که حلقه‌ای از زنجیره‌ای است که هنوز ادامه دارد.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%a2%d8%a8%d8%a7%d9%86-%db%b9%db%b8%d8%9b-%d8%ae%db%8c%d8%b2%d8%b4%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%ae%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4-%d9%86%d8%b4%d8%af/">آبان ۹۸؛ خیزشی که خاموش نشد</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>فروش اعضاء بدن به‌مثابه آخرین دارایی</title>
		<link>https://komalah.org/%d9%81%d8%b1%d9%88%d8%b4-%d8%a7%d8%b9%d8%b6%d8%a7%d8%a1-%d8%a8%d8%af%d9%86-%d8%a8%d9%87%d9%85%d8%ab%d8%a7%d8%a8%d9%87-%d8%a2%d8%ae%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%a7%db%8c%db%8c/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d9%2581%25d8%25b1%25d9%2588%25d8%25b4-%25d8%25a7%25d8%25b9%25d8%25b6%25d8%25a7%25d8%25a1-%25d8%25a8%25d8%25af%25d9%2586-%25d8%25a8%25d9%2587%25d9%2585%25d8%25ab%25d8%25a7%25d8%25a8%25d9%2587-%25d8%25a2%25d8%25ae%25d8%25b1%25db%258c%25d9%2586-%25d8%25af%25d8%25a7%25d8%25b1%25d8%25a7%25db%258c%25db%258c</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 12 Nov 2026 09:18:57 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=257912</guid>

					<description><![CDATA[<p>در گوشه‌ای از مرکز تهران، دیوارهایی هست که دیگر جای تبلیغ یا اطلاعیه نیستند؛ به دفتر ثبت ایک فاجعه انسانی بدل شده‌اند. روی آن‌ها شماره تلفن کسانی نوشته شده که حاضرند کلیه، بخشی از کبد قرنیه چشم یا مغز استخوان خود را بفروشند. این آگهی‌ها  نه یک پدیده پزشکی بلکه  نشانهٔ روشن شکافی طبقاتی‌اند که مدام عمیق‌تر شده است.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%81%d8%b1%d9%88%d8%b4-%d8%a7%d8%b9%d8%b6%d8%a7%d8%a1-%d8%a8%d8%af%d9%86-%d8%a8%d9%87%d9%85%d8%ab%d8%a7%d8%a8%d9%87-%d8%a2%d8%ae%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%a7%db%8c%db%8c/">فروش اعضاء بدن به‌مثابه آخرین دارایی</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p1" dir="rtl">
<p class="p3" dir="rtl">در گوشه‌ای از مرکز تهران، دیوارهایی هست که دیگر جای تبلیغ یا اطلاعیه نیستند؛ به دفتر ثبت ایک فاجعه انسانی بدل شده‌اند<span class="s1">. </span>روی آن‌ها شماره تلفن کسانی نوشته شده که حاضرند کلیه، بخشی از کبد قرنیه چشم یا مغز استخوان خود را بفروشند<span class="s1">. </span>این آگهی‌ها<span class="s1"><span class="Apple-converted-space">  </span></span>نه یک پدیده پزشکی بلکه<span class="s1"><span class="Apple-converted-space">  </span></span>نشانهٔ روشن شکافی طبقاتی‌اند که مدام عمیق‌تر شده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">پرسش اصلی این نیست که چرا یک فرد چنین تصمیمی می‌گیرد<span class="s1">. </span>پرسش این است که چرا فروشندگان تقریباً همیشه از یک طبقه‌اند<span class="s1">. </span>در هیچ‌کدام از این آگهی‌ها نشانی از صاحبان سرمایه، زمین یا ثروت موروثی نیست<span class="s1">. </span>فروشنده کسی است که جز نیروی کار و بدن خود دارایی دیگری ندارد<span class="s1">. </span>وقتی فروش نیروی کار دیگر کفاف زندگی را نمی‌دهد، نوبت به فروش خود بدن می‌رسد<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">فروشندگان عضو اغلب مزدبگیران، کارگران، صاحبان مشاغل خرد و شاغلان بخش غیررسمی اقتصادند<span class="s1">. </span>این‌ها همان کسانی‌اند که چرخ اقتصاد را با کار روزانه‌شان می‌گردانند، اما از ثمرهٔ آن سهم اندکی می‌برند<span class="s1">. </span>نه پس‌اندازی دارند، نه ملکی، و نه<span class="s1"><span class="Apple-converted-space">  </span></span>سازوکاری که در روز سختی پشتشان بایستد<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">روایت‌های پشت این شماره‌ها شبیه هم‌اند<span class="s1">: </span>اجاره و رهنی که دیگر پرداختنی نیست، چکی که سررسید شده، بدهی‌ای که روی بدهی انباشته شده، و هزینهٔ درمانی که از توان خانواده بیرون است<span class="s1">. </span>بحران مسکن در مرکز بسیاری از این روایت‌هاست<span class="s1">. </span>برای صاحبان ملک، گرانی مسکن افزایش ثروت است؛ برای مستأجران، همان گرانی به معنای انتقال بخش بزرگ‌تری از دستمزد به جیب دیگران است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">بنابراین، فروش عضو راهی برای بهبود زندگی نیست<span class="s1">. </span>تلاشی اضطراری است برای اینکه خانواده یک پله پایین‌تر ن؛ از خانه به خیابان، از بدهکاری به زندان نیفتد</p>
<p class="p3" dir="rtl">در سال‌های اخیر، تورم بالا هزینهٔ مسکن، خوراک، درمان و حمل‌ونقل را با شتاب بالا برده است<span class="s1">. </span>دستمزد کارگران و مزدبگیران اما پابه‌پای این رشد بالا نرفته است<span class="s1">. </span>تورم در ظاهر برای همه یکسان است، اما در عمل سازوکاری برای بازتوزیع ثروت از پایین به بالاست<span class="s1">. </span>دارندگان ملک، ارز و دارایی‌های فیزیکی از آن سود می‌برند، و کسانی که تنها دستمزد ریالی دارند هزینه‌اش را می‌پردازند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">بسیاری حتی با اشتغال تمام‌وقت و چند شغل همزمان به ثبات اقتصادی نمی‌رسند<span class="s1">. </span>وعدهٔ قدیمی که می‌گفت کار شرافتمندانه زندگی آبرومندانه می‌آورد، برای بخش بزرگی از طبقهٔ کارگر شکسته است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">وقتی ارزش نیروی کار در بازار از هزینهٔ بازتولید آن کمتر باشد، کارگر ناچار می‌شود کسری را از جای دیگری جبران کند<span class="s1">. </span>ابتدا وام و قرض، سپس فروش وسایل خانه، و در پایان فروش بخشی از تن<span class="s1">. </span>فروش عضو آخرین حلقهٔ این زنجیر است؛ جایی که بازار به خود جسم می‌رسد<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">برای کارگر و زحمتکش، بدن مهم‌ترین ابزار تولید است<span class="s1">. </span>راننده، کارگر ساختمانی، باربر و دستفروش درآمد خود را مستقیماً از توان جسمی به دست می‌آورند<span class="s1">. </span>سرمایه‌دار ماشین، زمین یا پول دارد؛ کارگر فقط بدن دارد<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">در شرایط عادی، کارگر توان کار بدنش را ساعتی اجاره می‌دهد و خود بدن مال او می‌ماند<span class="s1">. </span>فروش عضو این مرز را می‌شکند<span class="s1">. </span>این بار نه کار بدن، بلکه خود بدن به کالا تبدیل می‌شود<span class="s1">. </span>این شکلی از کالایی‌شدگی است که تا درون گوشت و استخوان نفوذ کرده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">اینکه فروشندگان در آگهی‌ها بر سلامت جسمی خود تأکید می‌کنند، همین منطق بازار را نشان می‌دهد<span class="s1">. </span>سلامتی که تا دیروز ضامن ادامهٔ کار بود، امروز مشخصات فنی یک کالاست<span class="s1">. </span>و مانند هر بازار دیگری، خریدار معمولاً از طبقه‌ای مرفه‌تر است<span class="s1">. </span>سلامت، مانند بسیاری از منابع دیگر، از پایین به بالای جامعه جابه‌جا می‌شود<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">فروش عضو بحران امروز را با فروش آینده حل می‌کند<span class="s1">. </span>کارگر بخشی از سرمایهٔ جسمی‌اش را می‌فروشد؛ همان سرمایه‌ای که اشتغال و درآمد سال‌های بعد به آن وابسته است<span class="s1">. </span>بدنی که ضعیف‌تر شده، کار سنگین کمتری تاب می‌آورد و در بازار کار ارزش کمتری دارد<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">پول فروش عضو ممکن است چند ماه اجاره یا یک چک برگشتی را پوشش دهد<span class="s1">. </span>اما علت اصلی بحران، یعنی شکاف بنیادی میان دستمزد و هزینهٔ زندگی، سر جایش می‌ماند<span class="s1">. </span>چند ماه بعد فرد دوباره با همان بدهی‌ها روبه‌روست، این بار با بدنی آسیب‌پذیرتر<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">این همان چرخهٔ آشنای بازتولید فقر است<span class="s1">. </span>طبقهٔ فرودست برای زنده ماندن دارایی‌های آینده‌اش را امروز می‌فروشد و فردا فقیرتر از امروز است<span class="s1">. </span>در سوی دیگر، طبقه‌ای که دارایی دارد، همان بحران را فرصتی برای انباشت بیشتر می‌بیند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">فروش عضو یک انتخاب فردی نیست<span class="s1">. </span>این تصمیم در دل نظمی اقتصادی و نهادی شکل می‌گیرد که سازوکارهای حمایتی‌اش یکی پس از دیگری فرو ریخته‌اند<span class="s1">. </span>بیمهٔ بیکاری کارآمد، مسکن اجتماعی ارزان، درمان همگانی و دستمزد متناسب با تورم، همه سدهایی‌اند که باید پیش از رسیدن به چنین نقطه‌ای می‌ایستادند<span class="s1">. </span>وقتی فردی برای پرداخت اجاره کلیه‌اش را می‌فروشد، یعنی همهٔ این سدها شکسته‌اند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">بار این شکست میان طبقات به تساوی تقسیم نشده است<span class="s1">. </span>طبقات بالا با دارایی و ارتباط از تلاطم تورم در امان‌اند؛ طبقات متوسط به پایین رانده می‌شوند؛ و کارگران و فقرا در نهایت به آخرین دارایی خود، یعنی تن، پناه می‌برند<span class="s1">. </span>این تصویر نابرابری است در عریان‌ترین شکل آن است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p3" dir="rtl">هر شمارهٔ تلفن روی آن دیوارها سندی است از شکافی که میان کار و زندگی افتاده است<span class="s1">. </span>راه حل نه در نصیحت به فروشندگان، بلکه در بازگرداندن ارزش کار است<span class="s1">. </span>دستمزدی که کفاف زندگی را بدهد، حق تشکل برای چانه‌زنی جمعی، و نظام حمایتی که مسکن و درمان را حق بداند، نه کالا<span class="s1">. </span>تا زمانی که بدن کارگر آخرین دارایی او تلقی شود، این دیوارها پرتر خواهند شد<span class="s1">.</span></p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%81%d8%b1%d9%88%d8%b4-%d8%a7%d8%b9%d8%b6%d8%a7%d8%a1-%d8%a8%d8%af%d9%86-%d8%a8%d9%87%d9%85%d8%ab%d8%a7%d8%a8%d9%87-%d8%a2%d8%ae%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%a7%db%8c%db%8c/">فروش اعضاء بدن به‌مثابه آخرین دارایی</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>فقر معلمان بحرانی که آینده آموزش را  ویران می کند</title>
		<link>https://komalah.org/%d9%81%d9%82%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d9%84%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%a2%d9%85%d9%88%d8%b2%d8%b4-%d8%b1%d8%a7-%d9%88%db%8c/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d9%2581%25d9%2582%25d8%25b1-%25d9%2585%25d8%25b9%25d9%2584%25d9%2585%25d8%25a7%25d9%2586-%25d8%25a8%25d8%25ad%25d8%25b1%25d8%25a7%25d9%2586%25db%258c-%25da%25a9%25d9%2587-%25d8%25a2%25db%258c%25d9%2586%25d8%25af%25d9%2587-%25d8%25a2%25d9%2585%25d9%2588%25d8%25b2%25d8%25b4-%25d8%25b1%25d8%25a7-%25d9%2588%25db%258c</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 09:42:17 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=257864</guid>

					<description><![CDATA[<p>ایلنا خبرگزاری کار ایران گزارش تحقیقی در مورد زندگی و معیشت معلمان دارد که در آن آمده است: بر اساس داده‌های منتشرشده، در سال ۱۳۹۵ یک معلم باسابقه حقوقی میان ۲ تا ۲.۵ میلیون تومان دریافت می‌کرد.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%81%d9%82%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d9%84%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%a2%d9%85%d9%88%d8%b2%d8%b4-%d8%b1%d8%a7-%d9%88%db%8c/">فقر معلمان بحرانی که آینده آموزش را  ویران می کند</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p2" dir="rtl">
<p class="p4" dir="rtl">ایلنا خبرگزاری کار ایران گزارش تحقیقی در مورد زندگی و معیشت معلمان دارد که در آن آمده است<span class="s1">: </span>بر اساس داده‌های منتشرشده، در سال ۱۳۹۵ یک معلم باسابقه حقوقی میان ۲ تا ۲<span class="s1">.</span>۵ میلیون تومان دریافت می‌کرد<span class="s1">. </span>با نرخ ارز آن روزها که حدود ۳۵۰۰ تا ۳۸۰۰ تومان بود، این دریافتی قدرت خریدی معادل ۶۳۶ دلار در ماه داشت<span class="s1">. </span>ده سال بعد، در سال ۱۴۰۵، حقوق اسمی معلمان به حدود ۲۵ میلیون تومان رسیده است؛ رقمی که در نگاه نخست افزایشی ده‌برابری به نظر می‌رسد<span class="s1">. </span>اما با جهش دلار به محدوده ۲۶۰ تا ۲۷۰ هزار تومان، ارزش دلاری این حقوق به حدود ۱۰۹ دلار سقوط کرده است<span class="s1">. </span>به بیان دیگر، معلمان طی یک دهه نزدیک به ۸۳ درصد از قدرت خرید خود را از دست داده‌اند<span class="s1">.<span class="Apple-converted-space">  </span></span>گزارش در ادامه می گوید<span class="s1">: </span>شکاف میان درآمد و هزینه زندگی نیز به مرحله‌ای هشداردهنده رسیده است<span class="s1">. </span>در حالی که خط فقر در شهرهای بزرگ بین ۸۵ تا ۹۰ میلیون تومان برآورد می‌شود، میانگین درآمد معلمان بین ۲۰ تا ۲۵ میلیون تومان است<span class="s1">. </span>نتیجه آن‌که حقوق ماهانه بسیاری از معلمان تنها هزینه حدود ده روز زندگی یک خانواده را پوشش می‌دهد و بیست روز دیگر ماه باید با قرض، کار دوم و سوم یا چشم‌پوشی از نیازهای اولیه سپری شود<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">واقعیت این است که<span class="s1"><span class="Apple-converted-space">  </span></span>حقوق یک معلم امروز نه کفاف زندگی خانواده‌اش را می‌دهد و نه حتی با دستمزد همکارانش در کشورهای همسایه قابل مقایسه است<span class="s1">. </span>این بحران که ریشه در اولویت‌های کلان حکمرانی دارد، اکنون مستقیماً کیفیت آموزش و آینده نسل جوان را تهدید می‌کند<span class="s1">. </span>اگر وضع معلمان رسمی دشوار است، وضعیت معلمان حق‌التدریس، خرید خدمتی و کارکنان مدارس غیردولتی به‌مراتب وخیم‌تر است<span class="s1">. </span>درآمد پایین‌تر، قراردادهای ناپایدار و نبود چشم‌انداز رشد شغلی، زندگی این گروه را به مرز فروپاشی رسانده است<span class="s1">. </span>بسیاری از آنان با حقوقی کمتر از ۲۰ میلیون تومان کار می‌کنند و دریافتی برخی حتی به ۸ میلیون تومان در ماه هم نمی‌رسد؛ همین مبلغ ناچیز نیز گاه پس از چند ماه تأخیر و به‌صورت نامنظم پرداخت می‌شود<span class="s1">. </span>حق بیمه این معلمان به‌طور کامل پرداخت نمی‌شود و فشار بر کسانی که در مناطق محروم درس می‌دهند از همه بیشتر است<span class="s1">. </span>حتی معلمان رسمی نیز، با وجود احکام استخدامی به‌ظاهر پرزرق‌وبرق، دریافتی‌ای دارند که نیازهای حداقلی خانواده‌شان را تأمین نمی‌کند<span class="s1">. </span>در نمونه‌ای گویا، معلمان بازنشسته‌ای برای جبران کمبود نیرو دوباره به کلاس فراخوانده شده‌اند و ماهانه تنها ۵ میلیون تومان برایشان تعیین شده است؛ مبلغی که آن هم به‌طور منظم پرداخت نمی‌شود<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">مقایسه با کشورهای منطقه تصویر را تلخ‌تر می‌کند<span class="s1">. </span>حقوق معلمان در پاکستان بین حدود ۱۵۰ تا ۵۰۰ دلار، در عراق حدود ۵۰۰ دلار و در ترکیه حدود ۱۴۰۰ دلار در ماه است<span class="s1">. </span>معلم ایرانی با دریافتی حدود ۱۰۹ دلار نه‌تنها از استانداردهای جهانی، بلکه از همتایان خود در کشورهایی که گاه با بحران‌های جدی‌تری روبه‌رو بوده‌اند نیز عقب افتاده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">امروز بخش بزرگی از توان معلمان نه صرف آموزش بلکه صرف تأمین معاش می‌شود<span class="s1">. </span>بسیاری پس از پایان ساعت مدرسه ناچارند به مسافرکشی، فروشندگی یا کارهای فصلی روی آورند و دیگر فرصتی برای آماده‌سازی درس، مطالعه و به‌روزرسانی دانش خود ندارند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">معلمی که انرژی‌اش میان چند شغل تقسیم می‌شود، طبیعتاً فرصت و انگیزه کمتری برای ارتقای کیفیت تدریس دارد<span class="s1">. </span>کارشناسان این عامل را، در کنار مشکلات ساختاری نظام آموزشی، یکی از دلایل افت شاخص‌های آموزشی کشور، از جمله کاهش میانگین نمرات دانش‌آموزان و عملکرد ضعیف در آزمون‌های بین‌المللی، می‌دانند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">فشار اقتصادی فضای مدرسه را نیز<span class="s1"><span class="Apple-converted-space">  </span></span>به شدت تحت تاثیر قرار داده است<span class="s1">. </span>از یک سو دانش‌آموزان بار مشکلات اقتصادی و اجتماعی خانواده‌های خود را به کلاس می‌آورند و از سوی دیگر معلمان زیر فشار شدید معیشتی قرار دارند<span class="s1">. </span>حاصل این تلاقی، فرسودگی شغلی، کاهش انگیزه، تنش‌های رفتاری و تضعیف فضای آموزشی است<span class="s1">. </span>انباشت خشم در میان معلمانی که برای گذران زندگی به کار دوم و سوم مشغول‌اند، دیگر پنهان‌کردنی نیست<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">یکی از ریشه‌های اصلی بحران، کاهش مداوم سهم آموزش از بودجه عمومی است<span class="s1">. </span>بر اساس برآورد کارشناسان، این سهم طی چند دهه از بیش از ۲۰ درصد به کمتر از ۹ درصد رسیده است؛ نشانه‌ای آشکار از سقوط جایگاه آموزش در اولویت‌های سیاست‌گذاری<span class="s1">. </span>پیامد این روند، انتقال بخشی از هزینه‌های آموزشی به دوش خانواده‌ها و درماندگی مدارس دولتی در تأمین هزینه‌های جاری است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">روایت رسمی معمولاً تقصیر این کمبودها را به گردن تحریم‌های اقتصادی و کسری بودجه می‌اندازد<span class="s1">. </span>اما واقعیت این است که هم‌زمان سالانه ارقامی در حد ده‌ها میلیارد دلار صرف دستگاه‌های امنیتی در داخل و ماجراجویی‌های نظامی در خارج می‌شود<span class="s1">. </span>کسری بودجه هرگز دامن این حوزه‌ها را نمی‌گیرد و این آموزش و بهداشت و درمان مردم است که باید تاوانش را بپردازد<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">در کشورهایی مانند ترکیه، عراق و پاکستان، تشکل‌های صنفی معلمان توانسته‌اند از راه مذاکره و اعتراض قانونی، دولت‌ها را به افزایش دستمزدها متناسب با تورم وادار کنند<span class="s1">. </span>در ایران اما مطالبات صنفی معلمان با محدودیت‌ها و فشارهای بیشتری روبه‌رو بوده و همین امر قدرت چانه‌زنی فرهنگیان را کاهش داده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">با این همه، در میان معلمان روحیه‌ای پایدار برای ایستادگی شکل گرفته است<span class="s1">. </span>آنان سال‌هاست در صف مقدم مبارزه برای بهبود حقوق و دستمزد، بازیابی منزلت اجتماعی، حقوق دموکراتیک و داشتن فراغتی برای آماده‌شدن جهت تدریس بوده‌اند<span class="s1">. </span>این مطالبات از حدود معیشت فراتر رفته و اعتراض به کالایی‌شدن آموزش، دفاع از جدایی دین از آموزش، مخالفت با تحمیل آموزه‌های خرافی و مربیان ایدئولوژیک بر مدارس، مقابله با گماردن خبرچین در محیط آموزشی، افشای سوءمدیریت و تبعیض و فساد، و تلاش برای آموزش رایگانِ واقعی برای همه اقشار را دربر گرفته است<span class="s1">. </span>معلمان معترض همچنین صدای فرزندان کارگران و زحمتکشانی بوده‌اند که از حق تحصیل محروم مانده‌اند و برای آزادی زندانیان سیاسی نیز کوشیده‌اند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p4" dir="rtl">بهای این ایستادگی سنگین بوده است<span class="s1">. </span>پرونده‌سازی، احضار، زندان، آزار و محرومیت از جمله واکنش‌هایی است که معلمان فعال با آن روبه‌رو شده‌اند<span class="s1">. </span>شماری از آنان هنوز در بندند و به‌عنوان زندانیانی مقاوم، از احترام جامعه برخوردارند و حتی در زندان نیز به پیگیری مطالبات خود ادامه داده‌اند<span class="s1">.</span></p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%81%d9%82%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d9%84%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%a2%d9%85%d9%88%d8%b2%d8%b4-%d8%b1%d8%a7-%d9%88%db%8c/">فقر معلمان بحرانی که آینده آموزش را  ویران می کند</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>وقتی دفاع جرم می‌شود؛ در باره سرکوب وکلا در ایران</title>
		<link>https://komalah.org/%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d8%af%d9%81%d8%a7%d8%b9-%d8%ac%d8%b1%d9%85-%d9%85%db%8c%d8%b4%d9%88%d8%af%d8%9b-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%b3%d8%b1%da%a9%d9%88%d8%a8-%d9%88%da%a9/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d9%2588%25d9%2582%25d8%25aa%25db%258c-%25d8%25af%25d9%2581%25d8%25a7%25d8%25b9-%25d8%25ac%25d8%25b1%25d9%2585-%25d9%2585%25db%258c%25d8%25b4%25d9%2588%25d8%25af%25d8%259b-%25d8%25af%25d8%25b1-%25d8%25a8%25d8%25a7%25d8%25b1%25d9%2587-%25d8%25b3%25d8%25b1%25da%25a9%25d9%2588%25d8%25a8-%25d9%2588%25da%25a9</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 10 Nov 2026 09:49:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=257822</guid>

					<description><![CDATA[<p>کارشناسان سازمان ملل متحد در بیانیه‌ای تازه اعلام کرده‌اند که در فاصله سپتامبر ۲۰۲۵ تا سپتامبر ۲۰۲۶ دست‌کم ۱۳۵ وکیل در ایران بازداشت، احضار، زندانی، از کار تعلیق یا ممنوع‌الخروج شده‌اند.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d8%af%d9%81%d8%a7%d8%b9-%d8%ac%d8%b1%d9%85-%d9%85%db%8c%d8%b4%d9%88%d8%af%d8%9b-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%b3%d8%b1%da%a9%d9%88%d8%a8-%d9%88%da%a9/">وقتی دفاع جرم می‌شود؛ در باره سرکوب وکلا در ایران</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p1" dir="rtl">
<p class="p2" dir="rtl">کارشناسان سازمان ملل متحد در بیانیه‌ای تازه اعلام کرده‌اند که در فاصله سپتامبر ۲۰۲۵ تا سپتامبر ۲۰۲۶ دست‌کم ۱۳۵ وکیل در ایران بازداشت، احضار، زندانی، از کار تعلیق یا ممنوع‌الخروج شده‌اند<span class="s1">. </span>به گفته همین کارشناسان، تنها در پی خیزش سراسری ژانویه و فوریه ۲۰۲۶ دست‌کم ۲۳ وکیل، که پنج نفرشان زن بودند، به زندان افتادند<span class="s1">. </span>این آمارها نشان می‌دهند که دولتی که برای بقای خود به سرکوب تکیه کرده است، هر روزنه‌ای را که میان شهروند بی‌دفاع و قدرت باقی مانده باشد، یکی پس از دیگری می‌بندد<span class="s1">. </span>در نظامی که دادگاه‌های انقلاب و نهادهای امنیتی بر آن چیره‌اند، وکیل مستقل آخرین کسی است که هنوز می‌تواند کنار متهم بایستد، و حمله به او در واقع حمله به همین امکان است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">سرنوشت امیرسالار داوودی گویاترین نمونه این روند است<span class="s1">. </span>او پس از آن‌که در دادگاه انقلاب اصفهان از دو موکل خود دفاع کرد بازداشت شد، در حالی که یکی از آن دو به اعدام و دیگری به ۲۵ سال زندان محکوم شده است<span class="s1">. </span>داوودی پیش از این هم، در سال ۲۰۱۹، به‌خاطر فعالیت‌های حقوق بشری‌اش به<span class="s1"><span class="Apple-converted-space">  </span></span>به زندان و شلاق محکوم شده بود<span class="s1">. </span>نسرین ستوده وکیل دادگستری نیز در اردیبهشت ۱۴۰۵ بار دیگر بازداشت شد<span class="s1">. </span>این پرونده‌ها استثنا نیستند و به داستانی تکراری تبدیل شده اند<span class="s1">. </span>وکلا را از پذیرفتن پرونده‌های مربوط به اعتراضات منع می‌کنند، در پرونده‌های موسوم به امنیتی فقط به وکلای مورد تأیید قوه قضائیه اجازه حضور می‌دهند، و وکیل مستقل را هم از دیدار با موکل محروم می‌کنند و هم از دسترسی به پرونده<span class="s1">. </span>حاصل کار دادرسی‌ای است که حکمش پیش از تشکیل جلسه نوشته شده است، و در چنین سازوکاری اعدام معترضان به کارکرد عادی این نظام تبدیل میشود<span class="s1">..</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">زنان وکیل در این میان بار سنگین‌تری بر دوش می‌کشند<span class="s1">. </span>آنان یک بار به‌عنوان مدافع معترضان سرکوب می‌شوند و بار دیگر به بهانه رعایت‌نکردن حجاب اجباری یا آنچه پوشش نامناسب خوانده می‌شود، اخطار می‌گیرند، تعلیق می‌شوند و با پرونده انضباطی روبه‌رو می‌شوند<span class="s1">. </span>کارزارهایی که برای خدشه‌دار کردن آبروی حرفه‌ای و اخلاقی آنان به راه افتاده، همان ابزار کهنه‌ای است که حکومت همواره علیه زنانی که پا به عرصه عمومی می‌گذارند به کار برده است<span class="s1">. </span>حجاب اجباری در این معنا فقط به پوشش مربوط نمی‌شود، بلکه وسیله‌ای برای انضباط‌بخشیدن به نیمی از جامعه و هشداری به هر زنی است که بخواهد از جایگاهی که برایش تعیین کرده‌اند فراتر برود<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">هم‌زمان کانون‌های وکلا، که قرار است نهادهایی صنفی و مستقل باشند، گام‌به‌گام مصادره می‌شوند<span class="s1">. </span>انتخابات برخی کانون‌ها مختل یا باطل شده، نامزدهای منتقد رد صلاحیت شده‌اند و نهادهای موازی وابسته به قوه قضائیه روزبه‌روز گسترده‌تر شده‌اند<span class="s1">. </span>این همان نسخه‌ای است که حکومت سال‌هاست درباره کارگران اجرا کرده است، یعنی ساختن شورای اسلامی کار به‌جای سندیکای مستقل و نشاندن نهادی دست‌ساز به‌جای تشکلی که از پایین شکل گرفته باشد<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">به همین دلیل سرکوب وکلا را نمی‌توان جدا از کل ساختار سرکوب در جمهوری اسلامی فهمید<span class="s1">. </span>همان دادگاه‌های انقلاب که امروز وکلا را از دفاع بازمی‌دارند، سال‌هاست فعالان سندیکایی را محاکمه می‌کنند، از رانندگان سندیکای شرکت واحد و کارگران هفت‌تپه گرفته تا فعالان کانون صنفی معلمان<span class="s1">. </span>اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی همان‌قدر برای کارگری که دستمزد معوقه‌اش را می‌خواهد آماده است که برای وکیلی که از او دفاع می‌کند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">این سرکوب کورکورانه نیست و منطقی طبقاتی دارد<span class="s1">. </span>اقتصاد ایران در سه دهه گذشته با خصوصی‌سازی‌های رانتی، رواج قراردادهای موقت، فروپاشی دستمزد واقعی و گسترش امپراتوری اقتصادی نهادهای نظامی و بنیادها از نو شکل گرفته است<span class="s1">. </span>چنین نظمی تنها زمانی پایدار می‌ماند که صدای سازمان‌یافته فرودستان خاموش شود، و از همین رو هر تشکل مستقلی، از سندیکای کارگری تا کانون وکلا، تهدیدی برای این انباشت رانتی به شمار می‌آید<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">سرکوب ملیت‌ها و اقوام نیز بخشی از همین منظومه است<span class="s1">. </span>کارشناسان سازمان ملل بارها درباره افزایش بازداشت، شکنجه و اعدام در کردستان و بلوچستان هشدار داده‌اند<span class="s1">. </span>مناطق حاشیه‌ای هم فقیرترند و هم امنیتی‌تر، و فقر و سرکوب در آن‌ها یکدیگر را بازتولید می‌کنند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">نهادهای بین‌المللی، از انجمن بین‌المللی وکلا تا فدراسیون کانون‌های وکلای اروپا، به‌درستی زنگ خطر را به صدا درآورده‌اند<span class="s1">. </span>با این حال تجربه نشان داده است که بیانیه‌های دیپلماتیک به‌تنهایی دست سرکوب را نمی‌بندند، و دولت‌هایی که امروز از حقوق بشر در ایران سخن می‌گویند ممکن است فردا همین پرونده‌ها را در معامله‌ای سیاسی کنار بگذارند<span class="s1">. </span>نیروی واقعی در پیوند میان جنبش‌های اجتماعی نهفته است، یعنی در کارگری که از وکیل زندانی پشتیبانی می‌کند، در وکیلی که پرونده یک سندیکالیست را می‌پذیرد، و در جنبش زنان که این دو را به هم گره می‌زند<span class="s1">. </span>جنبش زن، زندگی، آزادی نشان داد که چنین پیوندهایی ممکن است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">دفاع از حق دفاع در نهایت دفاع از امکان هرگونه مقاومت است<span class="s1">. </span>جامعه‌ای که وکیل مستقل نداشته باشد، کارگر و معلم و معترضش نیز بی‌پناه می‌مانند<span class="s1">. </span>آزادی فوری همه وکلای زندانی، برداشتن محدودیت‌های انتخاب وکیل، استقلال کامل کانون‌ها و توقف اعدام‌ها حداقلِ مطالباتی است که باید طرح شود، و این مطالبات جدا از مبارزه برای عدالت اجتماعی معنای کاملی پیدا نمی‌کنند<span class="s1">.</span></p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d8%af%d9%81%d8%a7%d8%b9-%d8%ac%d8%b1%d9%85-%d9%85%db%8c%d8%b4%d9%88%d8%af%d8%9b-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%b3%d8%b1%da%a9%d9%88%d8%a8-%d9%88%da%a9/">وقتی دفاع جرم می‌شود؛ در باره سرکوب وکلا در ایران</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>معلولیت در ایران؛ مسئولیتی مشترک میان دولت، جامعه و خانواده</title>
		<link>https://komalah.org/%d9%85%d8%b9%d9%84%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%9b-%d9%85%d8%b3%d8%a6%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%db%8c-%d9%85%d8%b4%d8%aa%d8%b1%da%a9-%d9%85%db%8c%d8%a7%d9%86/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d9%2585%25d8%25b9%25d9%2584%25d9%2588%25d9%2584%25db%258c%25d8%25aa-%25d8%25af%25d8%25b1-%25d8%25a7%25db%258c%25d8%25b1%25d8%25a7%25d9%2586%25d8%259b-%25d9%2585%25d8%25b3%25d8%25a6%25d9%2588%25d9%2584%25db%258c%25d8%25aa%25db%258c-%25d9%2585%25d8%25b4%25d8%25aa%25d8%25b1%25da%25a9-%25d9%2585%25db%258c%25d8%25a7%25d9%2586</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 09 Nov 2026 09:26:18 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=257769</guid>

					<description><![CDATA[<p>وضعیت افراد دارای معلولیت در هر جامعه‌ای یکی از مهم‌ترین شاخص‌های سنجش عدالت اجتماعی، توسعه انسانی و کارآمدی نظام رفاه عمومی است. در ایران نیز میلیون‌ها نفر با انواع معلولیت‌های جسمی، حرکتی، حسی، ذهنی و چندگانه زندگی می‌کنند و بخش قابل توجهی از آنان با مشکلات معیشتی، درمانی، آموزشی و اجتماعی روبه‌رو هستند.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%85%d8%b9%d9%84%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%9b-%d9%85%d8%b3%d8%a6%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%db%8c-%d9%85%d8%b4%d8%aa%d8%b1%da%a9-%d9%85%db%8c%d8%a7%d9%86/">معلولیت در ایران؛ مسئولیتی مشترک میان دولت، جامعه و خانواده</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p2" dir="rtl">
<p class="p2" dir="rtl">وضعیت افراد دارای معلولیت در هر جامعه‌ای یکی از مهم‌ترین شاخص‌های سنجش عدالت اجتماعی، توسعه انسانی و کارآمدی نظام رفاه عمومی است<span class="s1">. </span>در ایران نیز میلیون‌ها نفر با انواع معلولیت‌های جسمی، حرکتی، حسی، ذهنی و چندگانه زندگی می‌کنند و بخش قابل توجهی از آنان با مشکلات معیشتی، درمانی، آموزشی و اجتماعی روبه‌رو هستند<span class="s1">. </span>بر اساس آمار اعلام‌شده توسط دبیرخانه کمیته هماهنگی و نظارت بر اجرای قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت، حدود ۹ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر از جمعیت کشور، معادل ۱۱<span class="s1">.</span>۵ درصد کل جمعیت ایران، دارای نوعی معلولیت هستند<span class="s1">. </span>با این حال تنها حدود ۱ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر تحت پوشش سازمان بهزیستی قرار دارند<span class="s1">. </span>این بدان معناست که بیش از ۸ میلیون نفر از افراد دارای معلولیت خارج از نظام رسمی حمایت‌های دولتی قرار گرفته‌اند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">این شکاف گسترده میان تعداد واقعی افراد دارای معلولیت و شمار کسانی که از خدمات حمایتی برخوردار هستند، نشان‌دهنده شکافی عمیق در نظام رفاه اجتماعی در ایران است<span class="s1">. </span>حمایت از افراد دارای معلولیت از جمله مسئولیت‌های بنیادین هر دولت محسوب می‌شود<span class="s1">. </span>قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت نیز دولت را موظف کرده است زمینه دسترسی برابر این شهروندان به خدمات درمانی، آموزشی، شغلی و اجتماعی را فراهم کند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">یکی از مهم‌ترین مشکلات موجود، کمبود منابع مالی برای اجرای کامل این قانون است<span class="s1">. </span>مسئولان سازمان بهزیستی اعلام کرده‌اند که در بودجه سال ۱۴۰۵ تنها حدود ۲۴ درصد اعتبارات مورد نیاز برای اجرای کامل قانون پیش‌بینی شده است<span class="s1">. </span>این در حالی است که بسیاری از افراد دارای معلولیت نیازمند خدمات مستمر درمانی، توانبخشی، پرستاری و حمایت‌های معیشتی هستند<span class="s1">. </span>هزینه‌های مربوط به تجهیزات توانبخشی نظیر ویلچر، سمعک، اندام مصنوعی، تشک‌های طبی و دیگر وسایل کمکی در سال‌های اخیر افزایش چشمگیری یافته و برای بسیاری از خانواده‌ها تأمین این تجهیزات بسیار دشوار شده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">از این رو مهم‌ترین وظیفه دولت، تأمین منابع پایدار مالی برای اجرای کامل قوانین حمایتی است<span class="s1">. </span>افزایش مستمری‌ها متناسب با نرخ تورم، گسترش پوشش بیمه‌های درمانی و توانبخشی، مناسب‌سازی فضاهای عمومی، توسعه حمل‌ونقل قابل دسترس، ایجاد فرصت‌های برابر شغلی و نظارت دقیق بر اجرای سهمیه‌های استخدامی از جمله اقداماتی هستند که دولت آنها را از برنامه کار خود حذف کرده و یا به شدت به آن بی توجه است<span class="s1">. </span></p>
<p class="p2" dir="rtl">با این حال مسئولیت حمایت از افراد دارای معلولیت تنها بر عهده دولت نیست<span class="s1">. </span>جامعه نیز نقش بسیار مهمی در بهبود کیفیت زندگی این شهروندان بر عهده دارد<span class="s1">. </span>متأسفانه در بسیاری از موارد، افراد دارای معلولیت علاوه بر مشکلات جسمی یا حسی، با موانع اجتماعی و نگرش‌های تبعیض‌آمیز نیز مواجه هستند<span class="s1">. </span>گاهی نگاه ترحم‌آمیز، گاهی نادیده‌گرفتن توانایی‌ها و گاهی محروم ساختن آنان از فرصت‌های برابر، زمینه انزوای اجتماعی آنان را فراهم می‌کند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">جامعه مدنی، سازمان‌های مردم‌نهاد، رسانه‌ها، مراکز آموزشی و بخش خصوصی می‌توانند در تغییر این وضعیت نقش مؤثری ایفا کنند<span class="s1">. </span>آگاهی‌بخشی درباره حقوق افراد دارای معلولیت، ترویج فرهنگ احترام و پذیرش تفاوت‌ها، فراهم کردن فرصت‌های اشتغال و حمایت از کارآفرینی معلولان از جمله اقداماتی است که می‌تواند مشارکت اجتماعی این افراد را افزایش دهد<span class="s1">. </span>افراد دارای معلولیت نباید صرفاً دریافت‌کنندگان کمک تلقی شوند، بلکه باید به عنوان شهروندانی دارای حقوق برابر و توانایی‌های متنوع شناخته شوند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">در کنار دولت و جامعه، خانواده مهم‌ترین نهاد حمایتی برای افراد دارای معلولیت محسوب می‌شود<span class="s1">. </span>در ایران بخش عمده بار مراقبت، توانبخشی و حمایت عاطفی بر دوش خانواده‌ها قرار دارد<span class="s1">. </span>بسیاری از والدین، همسران و فرزندان افراد دارای معلولیت سال‌ها از زمان، درآمد و انرژی خود را صرف مراقبت از عزیزانشان می‌کنند<span class="s1">. </span>این مسئولیت سنگین گاه موجب فشارهای اقتصادی، روانی و اجتماعی بر اعضای خانواده می‌شود<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">وظیفه خانواده تنها مراقبت فیزیکی نیست؛ بلکه ایجاد محیطی سرشار از احترام، اعتماد به نفس و فرصت رشد برای فرد دارای معلولیت نیز اهمیت فراوان دارد<span class="s1">. </span>خانواده‌هایی که استقلال فردی، آموزش، مهارت‌آموزی و حضور اجتماعی عضو دارای معلولیت را تشویق می‌کنند، نقش مهمی در افزایش کیفیت زندگی و خودباوری او ایفا می‌کنند<span class="s1">. </span>در مقابل، حمایت‌های افراطی یا محدود کردن فرد به دلیل نگرانی‌های بیش از حد می‌تواند مانع شکوفایی استعدادها و توانایی‌های وی شود<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">واقعیت آن است که مسئله معلولیت تنها موضوعی مربوط به یک گروه خاص نیست<span class="s1">. </span>هر انسانی ممکن است در مقطعی از زندگی خود یا یکی از اعضای خانواده‌اش با نوعی معلولیت روبه‌رو شود<span class="s1">. </span>بنابراین ایجاد جامعه‌ای فراگیر و عادلانه به سود همه شهروندان است<span class="s1">. </span>تحقق این هدف نیازمند همکاری سه‌جانبه دولت، جامعه و خانواده است<span class="s1">. </span>دولت باید بسترهای قانونی و حمایتی را فراهم کند، جامعه باید موانع فرهنگی و تبعیض‌آمیز را از میان بردارد و خانواده‌ها نیز نقش بنیادین خود را در توانمندسازی و حمایت از افراد دارای معلولیت ایفا کنند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p2" dir="rtl">در نهایت، میزان توجه یک جامعه به افراد دارای معلولیت، معیاری مهم برای سنجش سطح توسعه انسانی و اخلاقی آن جامعه است<span class="s1">. </span>هر اندازه حقوق، کرامت و فرصت‌های برابر برای این شهروندان بیشتر تضمین شود، جامعه به آرمان عدالت اجتماعی و برابری انسانی نزدیک‌تر خواهد شد<span class="s1">.</span></p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d9%85%d8%b9%d9%84%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%9b-%d9%85%d8%b3%d8%a6%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%db%8c-%d9%85%d8%b4%d8%aa%d8%b1%da%a9-%d9%85%db%8c%d8%a7%d9%86/">معلولیت در ایران؛ مسئولیتی مشترک میان دولت، جامعه و خانواده</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>«غیرقابل راستی‌آزمایی»؟ پاسخی به تکذیب قوه قضائیه درباره گزارش مای ساتو</title>
		<link>https://komalah.org/%d8%ba%db%8c%d8%b1%d9%82%d8%a7%d8%a8%d9%84-%d8%b1%d8%a7%d8%b3%d8%aa%db%8c%d8%a2%d8%b2%d9%85%d8%a7%db%8c%db%8c%d8%9f-%d9%be%d8%a7%d8%b3%d8%ae%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d8%aa%da%a9%d8%b0/?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=%25d8%25ba%25db%258c%25d8%25b1%25d9%2582%25d8%25a7%25d8%25a8%25d9%2584-%25d8%25b1%25d8%25a7%25d8%25b3%25d8%25aa%25db%258c%25d8%25a2%25d8%25b2%25d9%2585%25d8%25a7%25db%258c%25db%258c%25d8%259f-%25d9%25be%25d8%25a7%25d8%25b3%25d8%25ae%25db%258c-%25d8%25a8%25d9%2587-%25d8%25aa%25da%25a9%25d8%25b0</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[-]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 08 Nov 2026 09:13:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[سخن روز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://komalah.org/?p=257716</guid>

					<description><![CDATA[<p>ناصر سراج، معاون امور بین‌الملل قوه قضائیه و دبیر ستاد حقوق بشر این قوه، گزارش تازه مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، را «غیرمستند، مغرضانه، جانبدارانه و سیاسی» خوانده و مدعی شده است که این گزارش بر پایه «ادعاهای غیرقابل راستی‌آزمایی» نوشته شده است.</p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%ba%db%8c%d8%b1%d9%82%d8%a7%d8%a8%d9%84-%d8%b1%d8%a7%d8%b3%d8%aa%db%8c%d8%a2%d8%b2%d9%85%d8%a7%db%8c%db%8c%d8%9f-%d9%be%d8%a7%d8%b3%d8%ae%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d8%aa%da%a9%d8%b0/">«غیرقابل راستی‌آزمایی»؟ پاسخی به تکذیب قوه قضائیه درباره گزارش مای ساتو</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="p1" dir="rtl">
<p class="p1" dir="rtl">ناصر سراج، معاون امور بین‌الملل قوه قضائیه و دبیر ستاد حقوق بشر این قوه، گزارش تازه مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، را<span class="s1"> «</span>غیرمستند، مغرضانه، جانبدارانه و سیاسی<span class="s1">» </span>خوانده و مدعی شده است که این گزارش بر پایه<span class="s1"> «</span>ادعاهای غیرقابل راستی‌آزمایی<span class="s1">» </span>نوشته شده است<span class="s1">. </span>این واکنش برای کسی که سال‌ها پاسخ‌های رسمی جمهوری اسلامی به سازوکارهای حقوق بشری سازمان ملل را دنبال کرده، تازگی ندارد<span class="s1">. </span>اما این بار پرسش ساده‌ای پیش روی قوه قضائیه است<span class="s1">: </span>کدام بخش این گزارش<span class="s1"> «</span>غیرقابل راستی‌آزمایی<span class="s1">» </span>است؟ پاسخ صادقانه این است که بخش بزرگی از آن نه‌تنها قابل راستی‌آزمایی است، بلکه پیش‌تر به دست خود نهادهای حکومتی راستی‌آزمایی و اعلام شده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">محور اصلی گزارش ساتو اعدام‌هاست؛ اعدام‌هایی که حتی در دوران جنگ متوقف نشد<span class="s1">. </span>دست‌کم ۲۵ نفر در ارتباط با اعتراضات اعدام شده‌اند، برخی در ملأعام، و قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با دولت‌های متخاصم به ابزاری برای صدور حکم مرگ بدل شده است<span class="s1">. </span>این ارقام از کجا آمده‌اند؟ بخش مهمی از آن‌ها از خبرهایی است که خبرگزاری‌های رسمی و وابسته به حکومت، از جمله خبرگزاری میزان که متعلق به خود قوه قضائیه است، منتشر کرده‌اند<span class="s1">. </span>وقتی دستگاه قضایی خود اجرای حکم را اعلام می‌کند، نام محکوم را منتشر می‌کند و اتهام او را شرح می‌دهد، دیگر نمی‌توان شمردن همین اعدام‌ها را<span class="s1"> «</span>ادعای غیرقابل راستی‌آزمایی<span class="s1">» </span>نامید<span class="s1">. </span>گزارشگر ویژه در این بخش کاری جز جمع‌بندی اطلاعیه‌های رسمی نکرده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">همین سخن درباره اعدام کسانی صادق است که در زمان ارتکاب جرم کمتر از ۱۸ سال داشته‌اند<span class="s1">. </span>سن این افراد در بسیاری موارد در اسناد قضایی و در گزارش رسانه‌های داخل کشور ثبت شده است<span class="s1">. </span>ایران عضو کنوانسیون حقوق کودک است و این کنوانسیون اعدام به خاطر جرایم دوران کودکی را صراحتاً ممنوع می‌کند<span class="s1">. </span>انکار این واقعیت با برچسب<span class="s1"> «</span>سیاسی<span class="s1">» </span>ممکن نیست<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">قوه قضائیه می‌تواند بر سر شمار دقیق کشته‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ با سازمان‌های حقوق بشری اختلاف داشته باشد؛ خود گزارش ساتو نیز به این اختلاف اذعان می‌کند<span class="s1">. </span>اما اصل کشتار گسترده موضوع اختلاف نیست<span class="s1">. </span>بنیاد شهید و امور ایثارگران و وزارت کشور، به نقل از تلویزیون دولتی، شمار کشته‌شدگان را ۳۱۱۷ نفر اعلام کردند، و پیش از آن یک مقام ایرانی به خبرگزاری رویترز گفته بود دست‌کم پنج هزار مرگ تأیید شده است<span class="s1">. </span>سازمان‌های حقوق بشری ارقامی بالاتر گزارش کرده‌اند<span class="s1">. </span>وقتی خود حکومت به چند هزار کشته در چند روز اعتراف می‌کند، سخن گفتن گزارشگر سازمان ملل از<span class="s1"> «</span>هزاران قربانی<span class="s1">» </span>را نمی‌توان<span class="s1"> «</span>غیرمستند<span class="s1">» </span>خواند<span class="s1">. </span>پرسش واقعی این است<span class="s1">: </span>چه کسی این هزاران نفر را کشت، و چرا هیچ تحقیق مستقل و شفافی درباره آن انجام نشده است؟</p>
<p class="p1" dir="rtl">نکته شگفت‌انگیز در واکنش قوه قضائیه این است که همین گزارش<span class="s1"> «</span>جانبدارانه و در خدمت اهداف غرب<span class="s1">»</span>، حمله به دبستان شجره طیبه میناب را با جزئیات بررسی کرده، تصریح کرده است که هیچ نشانه‌ای از کاربرد نظامی مدرسه دیده نشده، و یافته کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل را تأیید کرده که این حمله می‌تواند جنایت جنگی باشد<span class="s1">. </span>کمیته حقیقت‌یاب نیز اعلام کرده است که دلایل معقولی وجود دارد که ایالات متحده مسئول این حمله بوده است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">اگر این گزارش واقعاً ابزار<span class="s1"> «</span>اهداف سیاسی برخی کشورهای غربی<span class="s1">» </span>بود، چرا باید یکی از سنگین‌ترین اتهام‌هایش را متوجه ایالات متحده کند؟ حقیقت آن است که همان سازوکار حقیقت‌یابی که حمله میناب را جنایت جنگی دانست، سرکوب اعتراضات دی‌ماه را مصداق احتمالی جنایت علیه بشریت شمرده است<span class="s1">. </span>نمی‌توان نیمی از یک گزارش را سند محکومیت دشمن دانست و نیم دیگر را<span class="s1"> «</span>مغرضانه<span class="s1">» </span>خواند<span class="s1">. </span>معیار راستی‌آزمایی نمی‌تواند بسته به این‌که انگشت اتهام به کدام سو اشاره می‌کند، تغییر کند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">گزارش از بازداشت بیش از چهار هزار نفر تنها در فاصله اسفند ۱۴۰۴ تا اردیبهشت ۱۴۰۵ خبر می‌دهد؛ از فعالان مدنی و روزنامه‌نگاران گرفته تا معلمان، هنرمندان، اقلیت‌های ملی و مذهبی و حتی کودکان<span class="s1">. </span>بسیاری از این بازداشت‌ها را خود مقامات امنیتی و قضایی با افتخار اعلام کرده‌اند و بازداشت‌شدگان را به همکاری با آمریکا و اسرائیل متهم کرده‌اند<span class="s1">. </span>دست‌کم ۳۲ وکیل به دلیل کار حرفه‌ای خود تحت پیگرد قرار گرفته‌اند؛ واقعیتی که هر وکیل دادگستری در ایران از آن باخبر است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">پرونده میدان علیخانی اصفهان، که در آن ده‌ها متهم در زمانی بسیار کوتاه محاکمه و شماری به اعدام محکوم شدند، نمونه روشنی از آن چیزی است که گزارش<span class="s1"> «</span>وخامت جدی دادرسی عادلانه<span class="s1">» </span>می‌نامد<span class="s1">. </span>محدودیت در انتخاب وکیل، دادگاه‌های غیرعلنی، منتشر نکردن احکام و پخش اعترافات تلویزیونی از متهمان پیش از محاکمه، ادعاهای پنهان نیستند؛ این‌ها رویه‌هایی‌اند که هر شهروند ایرانی بارها بر صفحه تلویزیون دولتی دیده است<span class="s1">. </span>اگر قوه قضائیه مدعی است دادرسی‌ها عادلانه بوده، ساده‌ترین راه اثبات آن انتشار کامل احکام و پرونده‌ها و گشودن درِ دادگاه‌ها به روی ناظران مستقل است<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">بخش اقتصادی گزارش نیز چیزی جز توصیف زندگی روزمره مردم نیست<span class="s1">: </span>سقوط ارزش پول ملی، تورم افسارگسیخته، و هزینه سبد معیشت خانوار که به حدود ۷۰ میلیون تومان در ماه رسیده است<span class="s1">. </span>این ارقام را مراکز آماری و رسانه‌های داخلی منتشر می‌کنند و هر خانوار ایرانی آن را در سفره خود لمس می‌کند<span class="s1">. </span>اعتراضات دی‌ماه نیز خود با بحران ارزی و گرانی آغاز شد<span class="s1">. </span>انکار تجربه‌ای است که میلیون‌ها نفر هر روز از سر می‌گذرانند<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">اگر بتوان ایرادی به گزارش مای ساتو گرفت، آن ایراد نه اغراق، که احتیاط است<span class="s1">. </span>خود گزارشگر تصریح می‌کند که گزارشش تنها تصویری ناقص از واقعیت است، چرا که قطع گسترده اینترنت گردش اطلاعات را مختل کرده و بسیاری از شاهدان از ترس پیامدهای امنیتی حاضر به گفت‌وگو نشده‌اند<span class="s1">. </span>بخش بزرگی از داده‌های گزارش از رسانه‌های داخل کشور و اطلاعیه‌های رسمی گرفته شده است<span class="s1">. </span>به همین دلیل است که بسیاری از فعالان مدنی، خانواده‌های دادخواه و نیروهای مخالف، روایت‌هایی بسیار تلخ‌تر و ارقامی بسیار بالاتر از آن‌چه در این گزارش آمده، در دست دارند<span class="s1">. </span>ابعاد آن‌چه بر مردم ایران گذشته و می‌گذردبسیار<span class="s1"><span class="Apple-converted-space">  </span></span>دردناک‌تر از آن چیزی است که در صفحات یک گزارش رسمی سازمان ملل می‌گنجد<span class="s1">.</span></p>
<p class="p1" dir="rtl">قوه قضائیه اگر واقعاً به نادرستی این گزارش باور دارد، راه روشنی پیش رو دارد<span class="s1">: </span>به گزارشگر ویژه و کمیته حقیقت‌یاب اجازه سفر به ایران و دسترسی آزاد به زندان‌ها و خانواده‌های قربانیان بدهد؛ اینترنت را قطع نکند؛ احکام و پرونده‌ها را منتشر کند؛ و فشار بر خانواده‌های دادخواه را متوقف کند<span class="s1">. </span>حکومتی که خود جریان اطلاعات را مسدود می‌کند، شاهدان را می‌ترساند و ناظران مستقل را راه نمی‌دهد، نمی‌تواند سپس دیگران را به<span class="s1"> «</span>غیرمستند<span class="s1">» </span>بودن متهم کند<span class="s1">. «</span>غیرقابل راستی‌آزمایی<span class="s1">» </span>بودن، در این‌جا، نه ضعف گزارش، که نتیجه مستقیم سیاست‌های خود حکومت است<span class="s1">.</span></p>
<p>نوشته <a rel="nofollow" href="https://komalah.org/%d8%ba%db%8c%d8%b1%d9%82%d8%a7%d8%a8%d9%84-%d8%b1%d8%a7%d8%b3%d8%aa%db%8c%d8%a2%d8%b2%d9%85%d8%a7%db%8c%db%8c%d8%9f-%d9%be%d8%a7%d8%b3%d8%ae%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d8%aa%da%a9%d8%b0/">«غیرقابل راستی‌آزمایی»؟ پاسخی به تکذیب قوه قضائیه درباره گزارش مای ساتو</a> اولین بار در <a rel="nofollow" href="https://komalah.org">کومه له سازمان کردستان حزب کمونیست ایران</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
