در پلنوم اخیر کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران، که در اواخر دی ماه 1390 برگزار گردید، بدنبال مباحث مربوط به بحران جهانی سرمایه داری بحران اقتصادی کشورهای حوزه یورو و پرداختن به آخرین تحولات مربوط به خاورمیانه و شمال آفریقا، موقعیت اقتصادی و سیاسی و تحولات مربوط به اوضاع ایران از مهمترین مسائلی بودند که مورد بحث و بررسی قرار گرفتند.
در مورد اوضاع ایران، پلنوم با توجه به تعمیق بحران و بروز نشانه های از هم گسیختگی اقتصاد سرمایه داری ایران و ابعاد فقر و فلاکتی که به طبقه کارگر و اقشار زحمتکش جامعه تحمیل شده است، بر زمینه های عینی گسترش اعتصابات و اعتراضات کارگری و توده ای تأکید کرد.
پروژه هدفمند سازی یارانه ها که بیش از یک سال از اجرای آن می گذرد و در انطباق با دستور العمل های نئولیبرالی صندوق بین المللی پول بود نه تنها به بهبود روند تولید و اوضاع اقتصادی نیانجامید و موانع سر راه عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی را هموار نکرد بلکه اوضاع اقتصادی را وخیم تر کرد. در اثر اجرای طرح حذف یارانه ها، اقدام دولت برای چاپ اسکناس های بدون پشتوانه جهت پرداخت یارانه های نقدی و بالا گرفتن حجم نقدینگی، تشدید تحریم ها و ... نرخ تورم به بالاتر از 30 در صد رسیده است. در نتیجه اجرای این سیاست و عواقب ناشی از آزادسازی قیمت ها هزاران واحد تولیدی کوچک و بزرگ در سطح کشور تعطیل شده اند و بسیاری دیگر از مراکز تولیدی با ظرفیت پایین تر از 30 در صد به فعالیت خود را ادامه می دهند.
از طرف دیگر بر اساس جدیدترین گزارش "اوپک" که رئیس کمیسیون انرژی مجلس رژیم نیز آن را تأیید کرده است، تولید نفت ایران در سال ۲۰۱۱ میلادی ۹۰ هزار بشکه در روز کاهش یافت و به 3.616 میلیون بشکه در روز رسیده است. این کاهش تولید در حالی است که اگر بخواهند همین سطح تولید فعلی را نگاه دارند به 180 میلیارد دلار سرمایه گذاری احتیاج دارند که از این رقم تنها 50 میلیارد دلار آن جذب شده است. همین کاهش سرمایه گذاری و رکود تولید و پیامدهای آن را در صنایع پتروشیمی در عسلویه و پارس جنوبی هم می توان مشاهده کرد. به طوری که با خروج پیمانکاران خارجی و کمبود سرمایه گذاری در عسلویه طی 10 سال گذشته بیش از 40 هزار کارگر در عسلویه بیکار شده اند و اکنون کمتر از 10 هزار کارگر در آنجا به کار اشتغال دارند.
گسترش دامنه تحریم های اقتصادی نه تنها بر کاهش تولید در صنایع نفت و گاز و پتروشیمی تأثیر گذاشته است بلکه بسیاری از رشته های دیگر تولیدی را نیز با رکود روبرو کرده است. در این شرایط دولت برای رفع مشکل کمبود کالاها و کنترل تورم بر حجم واردات افزوده و همین خود موجبات تعطیلی، و رشکستگی و یا پایین آمدن ظرفیت کارخانه ها و مراکز تولیدی را فراهم آورده است. این واقعیت است که خواست پرداخت دستمزدهای معوقه را به ردیف خواسته های عاجل جنبش کارگری آورده است.
این اوضاع وخیم اقتصادی افزایش روزانه خیل بیکاران را به دنبال داشته است. اکنون به اذعان کمیسیون اجتماعی مجلس رژیم جمعیت بیکاران در ایران به 8 میلیون نفر رسیده است. این آمار در حالی است که به باور کارگزاران حکومتی کسانی که یک روز و حتی دو ساعت در هفته را کار می کنند جزو بیکار به حساب نمی آیند. بیش از 70 در صد این خیل عظیم بیکاران زیر 35 سال قرار دارند. اینها در حالی است که بر اساس گزارش سالنامه آماری شهرداری تهران حداقل هزینه ماهانه خانوارهای ساکن تهران رقمی معادل یک میلیون و 216 هزار تومان است. در شرایطی که دستمزد بسیاری از کارگران زن در کارگاه های خیاطی و بسته بندی مواد غذایی ماهانه پایین تر از دویست هزار تومان است، و حداقل دستمزدهای تعیین شده چهار مرتبه پایین تر از خط فقر است.
این آمارها تا حدودی ابعاد و عمق بحران اقتصادی سرمایه داری ایران را نشان می دهد. این اوضاع دهشتناک اقتصادی راهی برای عقب نشینی طبقه کارگر باقی نگذاشته است و طبقه کارگر چاره ای جز شکستن این بن بست ندارد. رشد اعتصابات و اعتراضات کارگران برای دریافت دستمزدهای معوقه بر متن این اوضاع قابل توضیح است.
نه رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی و نه هیچکدام از بخشهای اپوزیسیون بورژوایی ایران راه حل عملی برای پایان دادن به این بحران ندارند. این بحران راه حل سرمایه دارانه ندارد. هیچکدام از راه حل های سرمایه داری به لحاظ عملی نمی توانند موجبات رشد و توسعه اقتصادی و رفاه و آسایش عمومی را فراهم آورند. راه حل های مختلف سرمایه دارانه هر اندازه هم که بتوانند موانع سر راه ادغام بیشتر سرمایه داری ایران در بازار جهانی را برطرف کنند و و آنرا با نیازهای اجرای کامل سیاست های نئولیبرالی منطبق نمایند، باز نمی توانند مدل موفق تری از مصر و تونس ارائه دهند که عواقب ویرانگر آن امواج خیزش های انقلابی و توده ای را بدنبال داشت.
سوسیالیسم تنها آلترناتیوی است که هم می تواند بارآوری تولید و رشد اقتصادی را تضمین کند و هم رفاه و آسایش اجتماعی را تأمین نماید. سوسیالیسم در اولین گام خود کلیه ارگانهای سرکوب دولتی را در هم می پیچد و به حیات انگلی و پرهزینه آنان و کلیه دستگاه های تبلیغ جهل و خرافه پایان می دهد. سوسیالیسم مالکیت خصوصی بر ابزار تولید را ملغی می کند و کار را از یک اجبار برای مزد و امرار معاش، به امری داوطلبانه تبدیل می نماید كه صرفا بر اساس درک وظیفه و پاسخگویی به نیاز اجتماعی انجام می گیرد. سوسیالیسم علم و تکنولوژی را که در چنگال رقابت سرمایه داری به بند کشیده شده است آزاد می کند و در نتیجه آن بازده كار با سرعتى غیر قابل تصور افزایش خواهد یافت. سوسیالیسم تأمین زندگی مرفه و شایسته انسان را به هدف تولید تبدیل می کند و همه خدمات و محصولات مورد نیاز بشر در مقیاس انبوه تولید و کلیه نیازهای مادی و معنوی انسان ها را تأمین می کند. با این وصف سوسیالیسم به خطر بحران های ویرانگر اقتصادی برای همیشه پایان می دهد. در چنین جامعه ای اشکال استثمار، نابرابری ها و تبعیضات نظیر ستمکشی بر زن و ستمگری ملی برچیده می شوند و تنگ نظری ملی و نژادی جای خود را به همبستگی انسانی خواهد داد.
اما مطرح شدن سوسیالیسم بعنوان یک آلترناتیو عملی و در دسترس جهت پایان دادن به این بحران ویرانگر اقتصادی و نیز تمامی ستم ها و مصائب نظام سرمایه داری در گرو به قدرت رسیدن طبقه کارگر است. دشواری بدیل سوسیالیستی برای پایان دادن به این بحران در موانعی است که سر راه سازمانیابی کارگران به عنوان یک طبقه اجتماعی قرار گرفته است. هیچ راه میان بری وجود ندارد طبقه کارگر برای نیل به این هدف ضروری است و باید در تشکل های توده ای و طبقاتی خودش متشکل شود. کارگران و در درجه اول فعالین، پیشروان و رهبران جنبش کارگری باید در حزب کمونیستی شایسته خودشان متشکل شوند. تردیدی نیست که برپائی تشکل های صنفی و طبقاتی کارگران نقش عظیمی در تغییر توازن قوا به نفع طبقه کارگر در مبارزه علیه سرمایه دارای و و رژیم شان خواهد داشت. اما با این حال طبقه کارگر بدون حزب سیاسی خودش، بدون متشکل شدن در حزب سیاسی کمونیستی شایسته خود قادر به همراه کردن دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی، رهبری سیاسی جامعه و تسخیر قدرت سیاسی نخواهد شد.
درک این جایگاه تاریخی و نقش تعیین کننده تحزب کمونیستی در تضمین پیشروی و به پیروزی رساندن طبقه کارگر از فعالین و پیشروان طبقه کارگر می طلبد که تلاش برای پاسخگویی به این نیاز را در صدر وظایف سیاسی خود قرار دهند.
نگاهی به تجربه انقلاب 57 نشان می دهد که طبقه کارگر به دلیل جایگاهی که در تولید اجتماعی دارد با گام نهادن به صحنه مبارزه سیاسی چگونه قادر خواهد شد که توازن قوا را به نفع جبهه مبارزه انقلابی قطعیت ببخشد و با برپائی جنبش کنترل کارخانه ظرفیت های بالقوه خود را برای اداره و رهبری جامعه نشان دهد. اما در هر تحول انقلابی آتی این طبقه کارگر تحزب یافته است که می تواند این پتانسیل و ظرفیت های بالقوه را به حرکت در آورد و پیشروی و پیروزی انقلاب را تضمین نماید.
فعالین و پیشروان جنبش کارگری با مد نظر قرار دادن جایگاه تاریخی و نقش تعیین کننده ای که طبقه کارگر در تحولات آتی دارد باید اهمیت ویژه به حضور در مبارزات جاری بدهند. اگر چه رشد اعتصابات و اعتراضات کارگری در ماه های اخیر نتیجه اجتناب ناپذیر شرایط اقتصادی فلاکتباری است که به طبقه کارگر تحمیل شده است اما تکامل و پیشروی این مبارزات امر اجتناب ناپذیری نیست. مبارزات جاری کارگران فقط با دخالت آگاهانه و نقشه مند پیشروان سوسیالیست جنبش کارگری می تواند در راستای اهداف درازمدت تر طبقه کارگر قرار گیرد. اعتراضات و اعتصابات جاری کارگری علیرغم پراکندگی و ماهیت تدافعی خواست هایش، با دخالت پیشروان سوسیالیست جنبش کارگری می تواند هم در راستای تحقق خواست ها و مطالبات فوری جنبش کارگری قرار گیرد و هم راه را برای ایفای نقش طبقه کارگر در هدایت و رهبری اعتراضات توده ای آتی هموار کند.
رشد اعتراضات کارگری در همان حال بستر بسیار مناسبی است برای تشکل یابی طبقه کارگر. تشکل توده ای و طبقاتی کارگران محصول مبارزه است. همه می دانیم که تشکل یابی طبقه کارگر نمی تواند درخلاء انجام گیرد. اعتصاب که ابزار مبارزه دسته جمعی کارگران و مدرسه ای برای آموزش طبقه کارگر و پیشروانش در مبارزات سرنوشت سازی است که پیش رو دارند، در همان حال وسیله و مکانیسمی است که کارگران از طریق آن به ضرورت متشکل شدن پی می برند. بدون شک رشد و پیشروی جنبش کارگری نقش تعیین کننده ای بر اعتلای دوباره جنبش زنان و جنبش دانشجویی بجای خواهد گذاشت.
گفتار روز تلويزيون كومه له
18 بهمن 1390
7 فوریه 2011
سايت حزب کمونیست ایران http://www.cpiran.org
سايت کومه له http://komalah.org/farsi
سایت پیام http://www.payam.se
ارسال به يک دوست
نسخه چاپي
نسخه ساده