صفحه اصلی | سخن روز | در دفاع از معلمان زندانی، برای آزادی فوری آنها

در دفاع از معلمان زندانی، برای آزادی فوری آنها

اندازه حروف Decrease font Enlarge font
در دفاع از معلمان زندانی، برای آزادی فوری آنها

فشار بر معلمان حق طلب همچنان ادامه دارد. محمد حبیبی، محمود بهشتی لنگرودی و مختار اسدی ، اسماعیل عبدی، معلمانی که گناهی جز دفاع از حقوق پایمال شده معلمان ایران ندارند، هم چنان در زندان و تحت سخت ترین شرایط به سر می برند. کانون صنفی معلمان با انتشار اطلاعیه ای در این مورد نوشته است:

"نزدیک به یک ماه از بازداشت محمد حبیبی عضو هیات مدیره کانون صنفی معلمان تهران می گذرد. محمد حبیبی در زمان حضور در تجمع مسالمت آمیز ۲۰ اردیبهشت پس از ضرب و شتم شدید بازداشت شد. وی به خاطر ضربات مشت و لگد هنگام بازداشت و کشیده شدن روی زمین نیاز به درمان فوری در خارج از زندان داشته و هم اکنون به دلیل آسیب های وارده دچار مشکل تنفسی و درد در قفسه سینه است و هیچ گونه اقدام درمانی در مورد او صورت نگرفته است. رسول بداقی و محسن عمرانی از بازگشت به کار منع شده اند. در ادامه اطلاعیه کانون صنفی معلمان آمده است : چرا پرونده سازی ها و تهدید معلمان فعال صنفی ادامه دارد؟ مگر معلمان ایران چه می خواهند که این چنین مورد ستم و سرکوب قرار می گیرند؟"

در پایات اطلاعیه ادامه بازداشت معلمان محکوم و آزادی فوری آنها خواسته شده است.

آنچه معلمان ایران می خواهند در واقع خواست کارگران و زحمتکشان و همه ستمدیدگان و محرومان این جامعه است: معلمان ایران خواستار حقوق بالاتر از خط فقر، برخورداری از بیمه های اجتماعی،تامین معیشت و منزلت بازنشستگان متناسب با کرامت انسانی آنها، برخورداری کودکان از آموزش با کیفیت و رایگان به خصوص، استاندارد سازی و ایمن سازی مدارس، برخورداری دانش آموزان از امکانات تفریحی و فرهنگی، توقف سیاست پولی سازی آموزش و پایان دادن به پرونده سازی و امنیتی کردن فعالیت معلمان، هستند.

امروز اکثریت قریب به اتفاق معلمان مدارس در ایران زیر خط فقر زندگی می کنند. بسیاری از آنان برای تامین معیشت خانواده هایشان ناچارند بعد از پایان کار در مدرسه، شغل دیگری پیدا کنند. بدین ترتیب ساعتها کار طاقت فرسا نه تنها مجالی برای لذت بردن از کانون خانوادگی برایشان باقی نمی گذارد، بلکه مستقیما بر امر تدریس و آموزش در سر کلاس هم تاثیر می گذارد و به ناچار کیفیت آنرا پائین می آورد.

هزاران معلم حق التدریس، با قرار استخدام موقت با پائین ترین دستمزدها، سالها در دور افتاده ترین نقاط مشغول بکار هستند. آنها حتی از داشتن دفترچه بیمه درمانی هم محروم اند. بخش وسیعی از این معلمان که به دلیل کار در مناطق دورافتاده، قادر به پیدا کردن شغل دومی هم نیستند، ماههای تابستان را به کارگری و سخت ترین کارها ناچار می شوند. تعطیلات برای آنها، نه تنها به معنی آسودگی و رفع خستگی از 9 ماه کار تدریس مداوم نیست، بلکه با تن خسته و کوفته از کار طاقت فرسا سال تحصیلی جدید را آغاز می کنند.

در کنار همه اینها زهر ارتجاع مذهبی در سیستم آموزشی ایران تزریق شده است. این سیستم از پیشرفت های علمی و روش های اصلاح شده آموزشی که در سطح جهان صورت گرفته محروم است. وسائل کمک آموزشی در مدارس و دبیرستانها که هم می توانند در یادگیری دانش آموزان موثر باشند و هم قدری از رنج کار معلم را تخفیف دهند، در حد ناچیزی هستند. کلاس های درس حداقل دو برابر ظرفیت دانش آموزان را در خود جای داده اند. شمار زیادی از مدارس در روستاها و محلات فقیر نشین دارای کلاسهای نم دار، اطاقهای ترک خورده، سرد و بدون سوخت و بدون نور کافی هستند. همه این کمبودها دغدغه و نگرانی دائمی معلمان دلسوزی هستند که نمی خواهند، آینده نوآموزانشان تباه شود و سالهای نوجوانی آنها اینگونه به هدر برود.

محیط های آموزشی پلیسی است. رژیم با بسیج گیری و مزدور پروری، این محیط ها را بشدت نا امن ساخته است. معلمان دلسوزی که پا را از محدوده آموزشهای ارتجاعی رژیم فراتر می گذارند، هر چند وقت یکبار به نهادهای امنیتی رژیم احضار می شوند و مورد تهدید قرار می گیرند. اعتراضات دسته جمعی و تجمعات معلمان که خواستهای خود را مطرح می کنند، مورد یورش پلیس قرار می گیرد.

با همه این سختی هائی که معلمان متحمل می شوند، آنچه که مایه امید است، این واقعیت است که معلمان ایران در برابر چنین شرایطی تسلیم نشده اند. اعتراضات معلمان در سالهای اخیر همواره بخشی از حرکت زنده این جامعه بوده است. اهمیت مبارزات معلمان ایران بویژه در هماهنگ بودن و سراسری بودن آن است. نقش جنبش معلمان در گسترش زمینه های اعتراض در دیگر سنگرهای مبارزه و مقاومت در ایران انکار ناپذیر است. معلمان مبارز و حق طلب از جمله پیشتازان جنبش مطالباتی در ایران بوده اند، فشار اختناق و سرکوب نتوانسته است آنها را از پیگری خولسته هایشان باز بدارد. جنبش معلمان اگر چه تا کنون تنها بخش محدودی از خواسته های خود را از حلقوم رژیم بیرون کشیده است، اما دست آورد ارزنده آن در زمینه نشان دادن توان کار سازمان یافته و هماهنگ، برای همه بخشهای معترض دیگر در این جامعه درس آموز است.

  • ارسال به دوستان ارسال به دوستان
  • نسخه چاپی نسخه چاپی
  • نسخه ساده نسخه ساده

برچسب ها(Tag):

برچسبی برای این خبر وجود ندارد

ارزیابی این خبر

0