صفحه اصلی | سخن روز | حرکت سرتاسری و امید بخش معلمان ایران

حرکت سرتاسری و امید بخش معلمان ایران

اندازه حروف Decrease font Enlarge font
حرکت سرتاسری و امید بخش معلمان ایران

چند روز گذشته فضای سیاسی و مبارازتی جامعه ایران تحت تاثیر اعتراضات سرتاسری و حق طلبانه معلمان بود. گستردگی این اعتراضات در حدی بود که حتی اقدام جنجالی لغو توافقنامه برجام از جانب دولت آمریکا نیز نتوانست توجه افکار عمومی را از تظاهرات سرتاسری معلمان باز بدارد. به دنبال فراخوان «شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران»، روز پنجشنبه 20 اردیبهشت ماه شهرهای مختلف ایران به صحنه تجمعات پر شور اعتراضات معلمان تبدیل شد. در این روز دهها هزار نفر از معلمان شاغل و بازنشسته سراسر کشور در تهران و دیگر استان های ایران از جمله، البرز، اصفهان، فارس، مازندران، یزد، آذربایجان شرقی و غربی، خراسان رضوی، خوزستان، کرمان، کردستان، کرمانشاه، لرستان و دیگر نقاط کشور دست به تجمع زده و با سردادن شعارهائی خواستار افزایش سطح دستمزد، تامین امنیت شغلی معلمان حق التدریسی و رفع تبعیض علیه آنان، آموزش رایگان ، آزادی معلمان بازداشتی و غیره شدند.

معلمان در تهران با شعار "نان ، کار ، آزادی "، "جای معلم در زندان نیست"، "بیمه کارآمد حق مسلم ماست"، "تحصیل رایگان حق تمام کودکان است" و غیره در مقابل سازمان برنامه و بودجه رژیم تجمع کردند. اما مطابق معمول تجمع مسالمت آمیز معلمان مورد یورش های ددمنشانه نیروهای امنیتی رژیم در نقاط مختلف قرار گرفت و شماری از معلمان مبارز دستگیر و روانه زندانها و شکنجه گاههای رژیم شدند. همزمان در دیگر استان های ایران در مقابل ادارات کل و ادارات شهرستان های معلمان دست به تجمع زدند. معلمان در سنندج، مریوان، سقز، دیواندره و برخی دیگر از شهرهای کردستان در مقابل ادارات آموزش و پرورش رژیم تجمع کرده و خواستار بهبود سطح معیشت، آزادی معلمان زندانی شدند.

در تهران در جریان تجمع معلمان در مقابل سازمان برنامه و بودجه رژیم، نیروهای امنیتی رژیم با حمله به تجمع کنندگان معلمان معترض را به طرز سبعانه ای مورد ضرب و شتم قرار داده و ۱۵ نفر از آنان از جمله سه نفر از اعضای کانون معلمان تهران را دستگیر کردند. در بین دستگیرشدگان نام دبیرکل کانون صنفی معلمان تهران، "محمد تقی فلاحی"، بازرس کانون معلمان تهران، "رسول بداقی"، عضو هیئت مدیره کانون و "محمد حبیبی" به چشم می خورد. 

شرایط دشوار زندگی توده معلمان ایران کم از کارگران نیست. اکثریت قریب به اتفاق معلمان مدارس در ایران زیر خط فقر زندگی می کنند. بسیاری از آنان برای تامین معیشت خانواده هایشان ناچارند بعد از پایان کار در مدرسه، شغل دیگری پیدا کنند. بدین ترتیب ساعتها کار طاقت فرسا نه تنها مجالی برای لذت بردن از کانون خانوادگی برایشان باقی نمی گذارد، بلکه مستقیما بر امر تدریس و آموزش در سر کلاس هم تاثیر می گذارد و به ناچار کیفیت آنرا پائین می آورد.

هزاران معلم حق التدریس، با قرار استخدام موقت با پائین ترین دستمزدها، سالها در دور افتاده ترین نقاط مشغول بکار هستند. آنها حتی از داشتن دفترچه بیمه درمانی هم محروم اند. بخش وسیعی از این معلمان که به دلیل کار در مناطق دورافتاده، قادر به پیدا کردن شغل دومی هم نیستند، ماههای تابستان را به کارگری و سخت ترین کارها ناچار می شوند. تعطیلات برای آنها، نه تنها به معنی آسودگی و رفع خستگی از 9 ماه کار تدریس مداوم نیست، بلکه با تن خسته و کوفته از کار طاقت فرسا سال تحصیلی جدید را آغاز می کنند.

در کنار همه اینها زهر ارتجاع مذهبی در سیستم آموزشی ایران تزریق شده است. این سیستم از پیشرفت های علمی و روش های اصلاح شده آموزشی که در سطح جهان صورت گرفته محروم است. وسائل کمک آموزشی در مدارس و دبیرستانها که هم می توانند در یادگیری دانش آموزان موثر باشند و هم قدری از رنج کار معلم را تخفیف دهند، در حد ناچیزی هستند. کلاس های درس حداقل دو برابر ظرفیت دانش آموزان را در خود جای داده اند. شمار زیادی از مدارس در روستاها و محلات فقیر نشین دارای کلاسهای نم دار، اطاقهای ترک خورده، سرد و بدون سوخت و بدون نور کافی هستند. همه این کمبودها دغدغه و نگرانی دائمی معلمان دلسوزی هستند که نمی خواهند، آینده نوآموزانشان تباه شود و سالهای نوجوانی آنها اینگونه به هدر برود.

محیط های آموزشی پلیسی است. رژیم با بسیج گیری و مزدور پروری، این محیط ها را بشدت نا امن ساخته است. معلمان دلسوزی که پا را از محدوده آموزشهای ارتجاعی رژیم فراتر می گذارند، هر چند وقت یکبار به نهادهای امنیتی رژیم احضار می شوند و مورد تهدید قرار می گیرند. اعتراضات دسته جمعی و تجمعات معلمان که خواستهای خود را مطرح می کنند، مورد یورش پلیس قرار می گیرد.

با همه این سختی هائی که معلمان متحمل می شوند، آنچه که مایه امید است، این واقعیت است که معلمان ایران در برابر چنین شرایطی تسلیم نشده اند. اعتراضات معلمان در سالهای اخیر همواره بخشی از حرکت زنده این جامعه بوده است. تداوم این مبارزات که از پشتیبانی عمومی نیز برخوردار است و توده دانش آموزان نیز عملا با آن همراه است، از این ظرفیت برخوردار است که مطالبات خود را به رژیم تحمیل نماید.

  • ارسال به دوستان ارسال به دوستان
  • نسخه چاپی نسخه چاپی
  • نسخه ساده نسخه ساده

برچسب ها(Tag):

برچسبی برای این خبر وجود ندارد

ارزیابی این خبر

0