صفحه اصلی | سخن روز | رژیم اسلامی زندانیان اعتصابی را با خطر مرگ تدریجی روبرو کرده است

رژیم اسلامی زندانیان اعتصابی را با خطر مرگ تدریجی روبرو کرده است

اندازه حروف Decrease font Enlarge font
رژیم اسلامی زندانیان اعتصابی را با خطر مرگ تدریجی روبرو کرده است

بنا به گزارش ها پس از گذشت سی و دو روز از اعلام رسمی اعتصاب غذای سعید شیرزاد زندانی سیاسی در اعتراض به آنچه «مرگ خاموش زندانیان در زندان رجایی شهر» نامیده، مسئولان زندان رجایی شهر از رسیدگی به خواسته‌های او اجتناب کرده‌اند. همزمان تعدادی از همبندیان او با امضای نامه‌ای خواسته‌های او را "صنفی و مشروع و منطقی" خوانده و خواستار پاسخگویی مسئولان قضایی و زندان رجایی شهر شدند. سعید شیرزاد با نوشتن نامه ای اعلام کرده است که به دلیل بی توجهی مسئولان قضایی به خواسته هایش به اعتصاب غذای خود ادامه می دهد. سعید شیرزاد در مدت اعتصاب غذا دچار کاهش قابل توجه وزن شده و چند بار به دلیل افت فشار به بهداری زندان اعزام شده است.

از طرف دیگر مادر علی شریعتی، زندانی سیاسی دیگری که در اعتصاب غذا بسر می برد اعلام کرده که با وجود وضعیت نگران کننده این زندانی سیاسی که از ۱۰ آبان ماه در زندان اوین تهران دست به اعتصاب غذا زده است، تاکنون هیچ یک از مسئولان قضایی قولی مبنی بر رسیدگی به خواسته‌های او نداده‌اند. مادر علی شریعتی ضمن اشاره به اینکه فرزندش به دلیل شرکت در یک تجمع اعتراضی به "اسیدپاشی بر روی زنان" بازداشت، محاکمه و به پنج سال زندان محکوم شده، گفته است دلیل اعتصاب غذای علی شریعتی این است که این حکم را "غیرقانونی و غیرمنصفانه" می داند و خواستار رسیدگی مجدد به پرونده است. مطهره پارسی، همسر علی شریعتی نیز، روز جمعه و در شصت و هفتمین روز اعتصاب غذای همسرش در توییتر نوشت که علی شریعتی در شصت و هفتمین روز اعتصاب غذا در حالی که با ویلچر حرکت می‌کرده، طی تلفن کوتاهی به خانواده اش گفته است که دچار خونریزی روده شده و از شدت درد قادر به صحبت کردن نبوده است.

همچنین بهنام ابراهیم زاده فعال کارگری زندانی در زندان رجایی شهر کرج که با دستور مدیر داخلی این زندان از روز ششم دی ماه به سالن "زندانیان خطرناک" تبعید شده است در اعتراض به تصمیم مدیر زندان و شرایط ناأمن بندی که به آن انتقال یافته است دست به اعتصاب غذا زده است. علاوه بر علی شریعتی، سعید شیرزاد، بهنام ابراهیم زاده و محمدعلی طاهری، چند تن دیگر از زندانیان سیاسی و عقیدتی در اعترض به روند رسیدگی به پرونده ای که برایشان تشکیل داده اند، دست به اعتصاب غذا زده اند.

با طولانی شدن اعتصاب غذای تعدادی از زندانیان سیاسی و عقیدتی و انعکاس آن در بیرون زندان ها و جلب توجه افکار عمومی و اعتراضاتی که برای آزادی این زندانیان انجام گرفته است، مقامات جنایتکار قوه قضائیه رژیم بعد از یک دوره سکوت در واکنش به اعتصاب غذای زندانیان اقدام به تهدید زندانیان نموده اند. عباس جعفری دولت آبادی دادستان تهران گفت: "این افراد باید از ملت برای اقداماتی که انجام داده‌اند عذرخواهی کنند". غلامحسین محسنی اژه ای سخنگوی قوه قضائیه ایران نیز ۱۵ دی ۱۳۹۵ به اعتصاب غذای زندانیان واکنش نشان داد و آن را موضوعی نشات گرفته از خارج کشور در راستای فشار به قوه قضائیه عنوان کرد و گفت: "این چیزی که می گویم تحلیل نیست. خبری است که سیستم های اطلاعاتی به ما داده اند".

رژیم جمهوری اسلامی در طول حیات خود و بویژه در مقاطعی که خود را در معرض خطر گسترش اعتراضات توده ای دیده است، همواره با به گروگان گرفتن مبارزین سیاسی در درون زندان ها و آویزان کردن داس مرگ بر بالای سر آنها، با پرونده سازی و اعمال شکنجه علیه آنان و با ایزوله کردن آنها در سلول های انفرادی تلاش کرده است تا روحیه مقاومت زندانیان را درهم شکند و فضای ارعاب درون زندان ها را به بیرون انتقال دهد. اما اعتصاب غذا و مبارزه این زندانیان سیاسی و موج حمایت از این مبارزات رژیم جمهوری اسلامی را از دستیابی به این هدف ناکام گذاشته است. زندانیان سیاسی با استقامت خود، روحیه مبارزه جویی را به بیرون زندان انتقال دادند. روحیه مبارزه جویی و استقامت زندانیان سیاسی اعتصابی بیانگر این واقعیت است که زندانیان سیاسی نه تنها مرعوب تشدید این فشارها نشده اند، بلکه درمقابل زورگویی مقامات و قوانین ضد انسانی نظام جمهوری اسلامی دست به مبارزه زده اند. 

بدون شک اعتصاب غذا زندانیان سیاسی در زندان در مقابل دژخیمان جمهوری اسلامی، بیانگر استقامت و از جان گذشتگی زندانیان سیاسی است. اعتصاب غذا و استقامت این انسانها بخشی از مبارزه عادلانه و آزادیخواهانه مردم ایران برای کسب آزادی فعالیت سیاسی است. هر چند شگردها و فشارهای برنامه ریزی شده رژیم در زندان ها تا کنون بارها از سر ناچاری و گاها بطور اجتناب ناپذیری تاکتیک اعتصاب غذا را برای مقابله با این فشارها به زندانیان سیاسی تحمیل کرده است، اما این شیوه و تاکتیک مبارزاتی را نباید تقدیس کرد. برای دفاع از آزادی و حقوق انسانی زندانیان سیاسی و برای جلوگیری از مرگ تدریجی زندانیان همیشه باید تاکتیک ها روش های مبارزاتی مناسب تری را در پیش گرفت. بهترین شیوه دفاع از زندانیان سیاسی، مبارزات مردم آزاده و معترضی است که می تواند در بیرون زندان ها و به گستردگی در خارج از کشور و در داخل ایران جریان یابد. 

رژیم هار جمهوری اسلامی از سر استیصال چهار دیوار زندان و مقابله با زندانی بیدفاع را به میدان قدرت نمائی خود تبدیل کرده است. رژیم با تشدید فشار بر زندانیان سیاسی و پایمال کردن حقوق ابتدائی آنان در زندان قصد مرعوب کردن مردم را دارد. استقامت و از جان گذشتگی زندانیان سیاسی و موج حمایت و همبستگی با این زندانیان، نگذاشت حکومتی که این چنین درمانده است مجال بيابد تا با تحت فشار قرار دادن زندانیان در بند، صف مردم را مرعوب کند. استقامت زندانیان سیاسی و موج حمایت از خواست و مطالبات بر حق آنان سرانجام کارگزاران رژیم و مسئولین زندان را به زانو در آورده است. تن دادن رژیم به خواست آرش صادقی و آزادی موقت گلرخ ایرایی به قید وثیقه نشانه عقب نشینی رژیم در مقابل اراده زندانیان و نگرانی از گسترش موج حمایت از آنان است. کارگزاران رژیم طی بیش از دو ماه گذشته با پشت گوش انداختن مطالبات زندانیان و با وقت تلف کردن عملا زندانیان اعتصابی را در معرض خطر مرگ تدریجی قرار داده اند. کارگزاران رژیم با اعلام اینکه " زندانیان اعتصابی باید از ملت برای اقداماتی که انجام داده‌اند عذرخواهی کنند"، می خواهند مسئولیت این وضعیت که هنوز ممکن است به مرگ زندانیان منجر شود را به گردن خود زندانیان بیندازند. در این شرایط تنها مبارزه گسترده برای آزادی زندانیان سیاسی و تحقق خواستهای انسانی آنها در بیرون زندان می تواند اهداف و شگردهای کارگزاران رژیم را خنثی کند.

  • ارسال به دوستان ارسال به دوستان
  • نسخه چاپی نسخه چاپی
  • نسخه ساده نسخه ساده

برچسب ها(Tag):

برچسبی برای این خبر وجود ندارد

ارزیابی این خبر

0