صفحه اصلی | مقالات | اعتراضات اول مه 2017: یک ارزیابی مختصر

اعتراضات اول مه 2017: یک ارزیابی مختصر

اندازه حروف Decrease font Enlarge font

فریدون ناظری

میلیون ها نفر در جهان برای گرامیداشت روز جهانی کارگر، در راه پیمایی ها، اعتصابات و اعتراضات بسیاری شرکت کردند. در اینجا به چندین آ کسیون مهم در جهان (و از جمله ایران) اشاره میشود:

(اخبار جهانی که قبلا آنرا در صفحه فیس بوکم پست کردم و در برنامه "همراه با بینندگان" حزب کمونیست ایران نیز پخش گردید، در اینجا غنی تر شده و با ارزیابی های کوتاه همراه شده است)

 

آمریکا:

 

با اینکه منشا اول مه در مبارزات کارگران آمریکا ریشه دارد، اما بورژوازی این کشور  روز جهانی کارگر را به رسمیت نشناخته است. دولت آمریکا اولین دوشنبه ماه دسامبر را به عنوان "روز کار" تعطیل عمومی اعلام و وارد تقویم خود کرده است. اما عظمت "روز اول مه" چنان بوده و هست که در 1921 بر آن نام "روز وفاداری" نهادند. با اینحال آکسیون های بزرگی در بزرگداشت روز جهانی کارگر، و نه "روز وفاداری"، در خیابان های شهرهای آمریکا به نمایش درآمد که بزرگترینشان در لس آنجلس بود. در این شهر دهها هزار نفر در مقابل شهرداری تجمع کردند و خواهان لغو سیاست های ضد کارگران مهاجر و دیپورت آنها شدند. سخنرانان اصلی این گردهمایی سران اتحادیه های پشتیبان حزب دموکرات و شهردار شهر بود که او نیز از اعضای حزب دموکرات می باشد. همین امر سبب شد که ضدیت با سیستم سرمایه داری، که در آمریکا و بویژه در میان جوانان تقویت شده انعکاس چندانی نداشته باشد؛ اما خود کشیده شدن حزب دموکرات در چنین مراسم مهمی به دنبال مطالبات کارگران آگاه نمایانگر تقویت چپ (به هر درجه ای) در جامعه است.

گستردگی آکسیون ها در شهرهای آمریکا در این روز به حدی بود که ترامپ ناچار شد راجع به روز جهانی کارگر و نه "روز کار" حرف بزند. او اظهار داشت که روز اول مه روز "روز وفاداری" {به ارزش های بورژوایی و پرچم آمریکاست} است. در واقع آن بخش از بورژوازی "فربه" و جنگ طلب آمریکا، که ترامپ نماینده آنهاست، ضروری میدانند که سایر اقشار جامعه و از جمله طبقه کارگر به آنها "وفادار" باشند. چرا چون آنها خود را مظهر کل ارزش های بورژوایی جامعه و پرچم آن میدانند. اما تظاهر کنندگان نشان دادند که نسبت به این ارزش های ننگین و پرچم خونین "بی وفا" می باشند. آنها با پلاکاردهای خود و برای اعتراض به پایمال شدن حقوق کارگران (نظیر حذف 20 میلیون نفر از پوشش بیمه درمانی) در آمریکا، محکوم کردن سیاست های کابینه ترامپ و مخصوصا سیاست های او ضد کارگران مهاجر ، زیر پا نهادن مقررات و قوانین دفاع از محیط زیست و حقوق زنان به میدان آمدند. آنها زندانی و دیپورت کردن کارگران مهاجر را محکوم کرده و خواهان توقف آن شدند. تظاهر کنندگان به جای کشیدن دیوار و ایجاد مانع برای کارگران مهاجر و کارگران آمریکا خواهان ایجاد پل میان آنها شدند.

گرایشات چپ، که در آمریکا تقویت شده، در اعتراضات و تظاهرات های اول مه زیر گرایش لیبرالی و نقش ارتجاعی حزب دموکرات پنهان ماند. برای مثال حتی مبارزه با سیاست ریاضت اقتصادی و به طور مشخص حداقل دستمزد 15 دلار در ساعت در دستور کار قرار نگرفت. امسال از تحرکات باقیمانده "اشغال وال استریت" گزارشی (حتی در خود سایت این جریان) منتشر نشد. اما نقش این جنبش در بازپس گرفتن روز جهانی کارگر، در سطح توده ای، به داخل آمریکا، بر متن بحران سرمایه داری را نباید فراموش کرد.

 

سایر کشورها:

 

فرانسه:

آکسیون های ماه مه در هر کشوری ویژگیهای خود را داشت. یکی از بزرگترین این آکسیون ها در فرانسه انجام گرفت. در این کشور 140 هزار نفر در تظاهرات های گوناگون اول ماه مه در شهرهای مختلف شرکت کردند که بزرگترین آنها در پاریس بود:

هشتاد هزار نفر  در آکسیون عظیم پاریس شرکت داشتند. اعتراض اصلی کارگران و مردم آزاده به تصویب قانون کار جدید بود که کابینه ضد کارگری و به اصطلاح سوسیالیست آنرا  به نفع کارفرمایان به تصویب پارلمان رساند. موضوع مورد اعتراض دیگر رفتن یک دست راستی و یک فاشیست نژاد پرست به دور دوم انتخابات بود.  تظاهر کنندگان با شعار "نه لوپن، نه ماکرون"، "ما بین طاعون و وبا انتخاب نمی کنیم !" هر دو کاندیدای ریاست جمهوری را رد کردند. (طبق آخرین خبر ها ماکرون رئیس جمهور فرانسه شد) جوانانی که با صف جدا از اتحادیه ها در تظاهرات شرکت داشتند شعار می دادند: "نه کاپیتالیسم، نه فاشیسم!" "ما همه ضد فاشیست هستیم". گرچه این اعتراض مثبت است، اما در اینمورد نمی توان مشخص کرد که چه گرایش معینی این شعار را مطرح کرده است.

رژیم به اصطلاح سوسیالیست "90 هزار نیروی پلیس برای مقابله با کارگران و جوانان معترض را بسیج کرده بود. آنها به راه پیمایی مخالفین ضد سرمایه داری حمله کردند و با مقابله آنها روبرو گردیدند. 107 نفر از این معترضین توسط پلیس سرکوبگر دستگیر شدند.

 

آلمان:

 

در برلین 20 مراسم بزرگ در گرامیداشت روز جهانی کارگر برگزار گردید. در مراسم آن گروه ها که رسانه های بورژوایی آنها را "چپ افراطی" می نامند 19 هزار نفر شرکت کردند.   در کریوزبرگ (Kreuzberg)، در حومه برلین، 40 هزار نفر به هنرنمایی 160 گروه موسیقی گوش دادند. مقامات 5 هزار و چهار صد پلیس را در صحنه حاضر کرده بودند. آنها به بهانه درگیری آنارشیست ها با راست های افراطی عده ای را دستگیر کردند. در هامبورگ نیز پلیس با تظاهر کنندگان درگیر شد.

آتن (یونان):

 

ده هزار تظاهر کننده خواهان مقاومت در برابر خواست قرض دهندگان برای تحمیل ریاضت اقتصادی بیشتر، بازگشت به سیستم رفاه و پس گیری تمام "خصوصی سازی ها" شدند. اعتراضات اول مه امسال در شهرهای آتن و کل اعتراضات کارگری در این کشور نشان میدهد چپ خرده بورژوایی و اتحادیه ها با شکست در برابر بورژوازی مالی بزرگ از نفس افتاده اند و کارگران رادیکال خود باید میداندار شده و خویشتن را در حزبی کمونیست سازمان داده و به نجات جامعه بکوشند.  

 

اسپانیا:

 

به دعوت اتحادیه های کارگری مراسمها و آکسیون های بزرگ کارگری در 70 شهر برگزار گردید. توقف طرح رسوای تغییر قانون به نفع کارفرمایان، کار تضمین شده و با ثبات، افزایش دستمزد و افزایش حقوق بازنشستگی از خواست های کارگری بود و در شعارهای راه پیمایان منعکس گردید.

 

پرتقال:

 

آکسیون های اصلی توسط اتحادیه ها سازمان داده شد و یکی از سخنران اصلی آنتونیو کوستا، نخست وزیر، از حزب سوسیالیست بود که گفت: "برای داشتن اقتصاد رقابتی لازم نیست حتما به کارگران دستمزد کم پرداخت شود و سطح  منافع کارگریش کاهش یابد." این نخست وزیر، که مورد حمایت "بلوک چپ" و حزب کمونیست پرتقال می باشد از نوامبر 2015 که قدرت گرفته به قول گزارشگران "نفسی به دولت رفاه در حال نزع دمیده است."

 

ایتالیا:

 

تظاهر کنندگان در کلیه شهرها شعار اصلیشان در "شغل ریشه و آینده ماست" خلاصه شد. در سیسیل تامین حکم قانون (علیه مافیا) به مطالبه اصلی اضافه گردید. در این شهر کارگران یاد کارگرانی را گرامی داشتند که 70 سال پیش در اعتراض علیه شرایط وحشتناک کاریشان در اول مه در حومه سیسیل توسط باندهای حامی ملاکین قتل عام شدند. پلیس در تورین و میلان به چپ ها حمله کرد و جواب گرفت. در رم  آکسیون بزرگی گزارش نشد.

 

لندن:

روز دوشنبه اول ماه مه ٢٠١٧ میلادی شهر لندن همچون سالهای پیشتر شاهد رژه باشکوه اتحادیه های کارگری، نیروها و جریانهای چپ و کمونیست و همچنین خیل وسیعی از انسانهای مبارز و آزاده بود.
راهپیمایی به سنت همیشگی از کتابخانه مارکس شروع و پس از دو ساعت راهپیمایی به میدان مرکزی شهر لندن، ترافالگار منتهی شد. در طول این راهپیمایی هزاران تظاهر کننده با شعارهای "زنده باد همبستگی بین المللی کارگران جهان"، "زنده باد اول ماه مه"، "کارگران متحد هرگز شکست نمیخورند"، "نه به ریاضت اقتصادی"، "نه به جنگ امپریالیستی"، "زنده باد صلح" و دهها شعار دیگر ضمن بنمایش گذاشتن همبستگی خود، مخالفت خود با سیاستهای اقتصادی و سیاسی سرمایه داران چه در حوزه ملی و منطقه ای و چه در سطح جهانی را ابراز نمودند.

 

مسکو (روسیه):

 

کارگران، اعضای اتحادیه ها و حزب کمونیست با پرچمهای قرمز در میدان سرخ رژه رفتند. پلیس حاضرین را 130 هزار نفر حدس زد که طبق تخمین آنها 3500 نفر آنها هوادار حزب کمونیست بودند. اتحادیه های رسمی که از پشتیبانی ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور، برخوردار گشتند ادعا کردند که دو و نیم میلیون نفر در سراسر کشور به فراخوان های آنان پاسخ داده اند. شعار رسمی آنها "زندگی، کار و مزد مناسب" بود که معلوم نشد چه سطحی از زندگی، چه نوع کار و چه میزان دستمزد از نظر آنها "مناسب" است. آنها شعار دولتی مبارزه با ترورسیم را چاشنی مسایل کارگری کرده بودند. 335 هزار پلیس و گارد دولتی در سراسر کشور تظاهر کنندگان را می پائیدند. کلا گزارش ها حکایت از آن دارد که این مراسمها به صورت سنتی انجام گرفته و اعتراضات و مطالبات واقعی کارگران را منعکس نکرد.

 

داکا (بنگلادش): بهبود شرایط کار، افزایش دستمزد و تامین شغل بیشتر از مطالبات کارگران بود

آفریقای جنوبی: کارگران با هو کردن ژاکوب زوما، رئیس جمهور، را مجبور کردند تا سخنرانی برنامه ریزی شده اش در آکسیون اول مه را لغو کند.

سئول (کره جنوبی):  کارگران مخالفت خود را با کار موقت و "شرکتهای پیمانی" ابراز کردند و خواهان ازدیاد دستمزد و مزایایشان گردیدند.

بنگلور (هندوستان): اعضای اتحادیه ها در لباس قرمز رژه رفتند

استانبول (ترکیه): اعتراضات ماه مه امسال در شرایط ویژه ای برگزار شد. اکنون حزب اسلامی عدالت و توسعه با اتکا به دیکتاتوری عریان کشور را  اداره میکند. در چنین شرایطی جنبش کارگری امسال نیز با دفاع شجاعانه از آزادیهای مدنی، ضدیت با استثمار و مبارزه علیه استبداد به میدان آمد. پلیس سرکوبگر (که تعداد آنها 30 هزار ذکر شده) به طرف تظاهر کنندگانی که در استانبول فریاد میزدند: "نه به دیکتاتور" و "زند باد اول مه" گاز اشک آور، گلوله پلاستیکی شلیک کرد و تیراندازی هوایی نمود. تظاهر کنندگان نیز در برابر این حملات ددمنشانه از خودشان دفاع نمودند. درنده خویی پلیس آنجا به اوج رسید که با نیروهای چپی درگیر شد که به طرف میدان محاصره شده تقسیم می رفتند. آنها با به گردش درآوردن پرچم های قرمز و با سر دادن شعار "میدان تقسیم از آن ماست و خواهد ماند" شجاعانه با پلیس مهاجم درگیر شدند. نیروی سرکوبگر پلیس و امنیتی تعدادی از معترضین را حین انجام آکسیون ها دستگیر و شماری را نیز در حملات شبانه به خانه هایشان دستگیر نمودند. تعداد دستگیر شدگان  200 نفر تخمین زده شده اند.

جاکارتا (اندونزی): کارگران معترض صف پلیس، که راه آنها به طرف کاخ ریاست جمهوری را سد کرده بودند، مورد هجوم قرار دادند تا مطالبات خود را به طریقی حق طلبانه و رزمنده به گوش مقامات برسانند. بخشی از مطالبات چنین گزارش شده است: بهبود بیمه های اجتماعی (شامل بیمه درمانی مجانی)، افزایش دستمزد، ممنوعیت بیرون سپاری.

توکیو (ژاپن): تظاهر کنندگان خواهان پایان اضافه کاری و توقف اصلاح قانون اساسی به نفع میلیتاریسم شدند

هنگ کنگ: تظاهر کنندگان به برخورد غیر انسانی به کارگران خانگی مهاجر اعتراض داشتند.

 

یک جمعبندی کلی:

 

رسانه ها طبق معمول اساسا خواستهای عموما صنفی معترضین و تظاهر کنندگان روز جهانی کارگر را گزارش کرده اند. این گزارش ها که بسیار جانبدارانه تنظیم میشوند در بهترین حالت آکسیون های سازمان یافته توسط اتحادیه ها و احزاب سوسیال دموکرات را وسیعا پوشش میدهند و از طریق آنها آکسیون های چپ ها، به دلیل کوچکیشان را، در سایه قرار می دهند. نشریات چپی در غرب نیز معمولا در تهیه گزارشات اعتراضات و ارزیابی از آن سهل انگارند. با اینحال گزارشات معدود چپی ها نیز نشان میدهد که اتحادیه ها قادر شدند شعارها و مطالبات کارگران در آکسیون های اعتراضی روز جهانی کارگر را در چارچوب مسایل صنفی نگهدارند.   

به دلیل بحران عمیق رو به افزایش سیستم سرمایه داری و توسل آن به سیاست ریاضت اقتصادی دائم التزاید  قاعدتا و به حکم دوران طبقه کارگر نمی تواند در درون مسایل صنفی محدود بماند و رفرمیستی فکر کند. آنها ناچار خواهند شد در مسیر مبارزات خود هر رفرمی را گامی به حساب آورند که آنها را به سوسیالیسم نزدیک کند.

در شرایطی که 8 نفر معادل 3 و نیم میلیارد نفر ثروت دارند و در میان کوهها ثروت و مواد غذایی اضافی یک میلیارد نفر گرسنه میخوابند، در شرایط اوضاع سیاسی اسفبار، جنگهای محلی و بی افقی بورژوازی چه راهی جز نجات بشریت از طریق استقرار سوسیالیسم باقی مانده است؟  

سرمایه داری در میانه نئولیبرالیسم بی افق (اروپا)، در هم آمیختن نوعی کینزیسم با نئولیبرالیسم (چین) و نئولیبرالیسم مغلوب و پناه برده به پروتکشنیسم (آمریکا) سرگردان است. رهبران امپریالیسم هار آمریکا چند دهه پیش قول دادند به "حکم خدا" و مانند رومیان 500 سال دنیا را در آرامش و رونق نگاه خواهند داشت. آنها با آفریدن فاجعه عراق، افغانستان، لیبی و درست کردن زمینه برای جنگ نابودگر سوریه، ظهور "داعش" ها و فاجعه های زیست محیطی بشریت را در معرض مصائب بیشمار و هم خود دولت آمریکا را در حالتی از سقوط آزاد قرار دادند. این دولت در حالتی از بن بست و در شرایط درهم ادغام شدن سرمایه های کلان حتی قدرت برافروختن جنگی در مقیاس جنگ جهانی دوم، برای خروج از بحران را ندارد.

در چنین شرایطی طبقه کارگر نیز در عدم آمادگی غرقه است و این سرچشمه آشفتگی های سیاسی در دنیاست.

 

ایران:

 

باید دید در پرتو اوضاع برگزاری مراسمها در جمهوری اسلامی چه تناسبی را نشان می دهند:

 

(این اخبار از سایت های کارگری اخذ و کوتاه شده اند)

گرامی داشت مراسم اول ماه مه ، امروز یازده اردیبهشت توسط تعدادی از رانندگان و اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد از ساعت 12 در پایانه آزادی برگزار شد. اعضای سندیکا شکلات و یک عدد خودکار که برروی آن نوشته شده بود "زنده باد سندیکا" و "زنده باد اول ماه" مه را به رانندگان هدیه دادند. روزنامه ای مستقل در صفحه اول از طریق مصاحبه با دو تن از اعضای سندیکا به مشکلات معیشتی و برخوردهای پلیسی با سندیکا پرداخته بود. در صحفه دوم هم قعطنامه مشترک سندیکای واحد، نیشکر هفت تپه و کمیته هماهنگی را به چاپ رسانده بود. رانندگان این روزنامه را به همکاران دادند. عوامل لباس شخصی چندین بار به کارگران حمله ور شدند تا خودکار ها و شکلات را بگیرند که با مقاومت رانندگان و اعضای حاضر روبرو شدند و کوتاه آمدند.

این مراسم، که هرسال در این مقیاس محدود برگزار میشود، این ظرفیت را دارد که در جغرافیایی وسیعتر به میان کارگران دیگر و مردم برده شود.

گزارش مراسم روز جهانی کارگر در مقابل مجلس شورای اسلامی

صبح روز 11 اریبهشت جمعهایی از کارگران علیرغم ممانعت شدید نیروهای انتظامی موفق به تجمع در مقابل مجلس و بر پایی مراسم مستقل روز جهانی کارگر شدند.

کارگران شرکت کننده در مراسم با باز کردن بنرهایی در رابطه با گرامیداشت روز جهانی کارگر و تصاویر اسماعیل عبدی و بهنام ابراهیم زاده اقدام به آغاز مراسم نمودند که با عکس العمل ماموران برای جمع کردن بنرها و پلاکاردها مواجه شدند. در ادامه این کشمکش و در حالی که کارگران بیشتری به تجمع می پیوستند، نیروهای انتظامی مجبور به پذیرش قرائت قطعنامه از سوی تجمع کنندگان و سپس پایان مراسم شدند.

مراسم با کف زدن و دادن شعارهای زنده باد اول ماه مه، روز کارگر روز ماست – خیابان از آن ماست، در مقابل مجلس پایان گرفت و کارگران شرکت کننده در حالی که در محاصره نیروهای انتظامی بودند اقدام به راهپیمائی به سوی مترو بهارستان و سر دادن شعار کردند و در پایان بار دیگر با ایستادن در مقابل مترو و سر دادن شعارهای مختلف به مراسم خود پایان دادند. مامورین امنیتی اقدام به بازداشت واله زمانی کردند.

 

(از اینجا ببعد اخبار درج شده در سایت پیام مستقیما و بدون دستکاری نقل شده اند)

 

دماوند:

 

به گزارش رسیده، روز دوشنبه 11 اردیبهشت ماه، شماری از زنان و مردان آزادیخواه شهر دماوند با برپایی مراسمی، روز جهانی کارگر را گرامیداشتند.
این مراسم با سرود انترناسیونال و یک دقیقه سکوت به یاد جانباختگان راه آزادی و برابری و تمامی کارگران جانباخته آغاز شد. در ادامه یکی از حاضرین درباره روز کارگر، مشکلات کارگران و بیکاری های فراوان سخنانی ایراد نمود. سپس یکی از شرکت کنندگان به همین مناسبت قطعه شعری را به حاضرین تقدیم نمود. این مراسم با پخش شیرنی و در میان شور و شوق حاضرین به پایان رسید.

 

 

پخش هزاران کارت پستال به مناسبت روزجهانی کارگر در شهر سنندج

بنا به گزارش دریافتی، طی روز های گذشته و در آستانه اول ماه مه و برای استقبال از این روز، اعضای کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری و فعالین کارگری اقدام به پخش گسترده کارت پستال هایی به این مناسبت کردند.

صبح روز جمعە ٨ اردیبهشت ۱۳۹٦ جمعی از کارگران ، خانواده های کارگری و تعدادی از فعالین کارگری در یک راهپیمایی از میدان گاز سنندج به سمت میدان «کوزه به شان» به استقبال اول ماه مه رفتند. این در حالی بود که در طول مسیر با توجه به حضور نیروهای امنیتی و حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی که سعی در متشنج نمودن مراسم داشتند، راه پیمایی ادامه یافته و بیانیەای در سطح وسیع میان کارگران و خانواده هایشان تحت عنوان «بیانیه کارگران و خانواده های کارگری سنندج و حومه» پخش گردید و مورد استقبال وسیع شرکت کنندگان در مراسم قرار گرفت. این کاملا از نهادهای دولتی و طرفدار دولت مستقل بود.

عصر روز دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ماه مصادف با اول ماه مه، مراسم روز جهانی کارگر با حضور جمعی از کارگران خباز سنندج، برگزار گردید.
این مراسم با تبریک روز کارگر به همه کارگران و خانواده هایشان شروع شد، سپس یکی از حاضرین به تفصیل، وضعیت کنونی نظام سرمایه داری و موقعیت کشورهای بحران زده بخصوص وضعیت طبقه کارگر و همچنین مساله فقر و بیکاری در کردستان پرداخت. در پایان وضعیت معیشتی کارگران خباز به بحث و گفتگو گذاشته شد و با اعتراض نسبت به عدم افزایش سه ساله دستمزد کارگران خباز، و اعتراض نسبت به سیاستهای دولت در قبال کارگران و همچنین به مساله سخت و زیان آور بودن کار همه کارگران شاغل در کارگاه های خبازی پرداخته شد و خواستار احتساب شغل تمامی کارگران خباز بعنوان سخت و زیان آور شدند. این مراسم با سخنرانی سه تن دیگر از کارگران ادامه پیدا کرد. در نهایت مراسم که بیش از یک ساعت به طول انجامید با پخش شیرینی در میان شادی و شعف کارگران و در فضایی امنیتی و با حضور نیروهای انتظامی به پایان رسید.

 

سقز

 در ادامه فعالیت های وسیع تبلیغی به مناسبت روز جهانی کارگر در سقز، جمعی از کارگران و فعالان اقدام به ادامه این فعالیت ها به مناسب اول ماه مه نمودند.

جمعی از کارگران و فعالان شهر سقز از نزدیک به 8 روز پیش از اول ماه تا 11 اردیبهشت، با پخش تراکت در سطح وسیعی از این شهر اول ماه مه را گرامی داشتند. در همین راستا تراکت های بسیاری با مضامین "گرامی باد روز جهانی کارگر"، "روز جهانی کارگر بر تمام کارگران و زنان و مردان انقلابی گرامی باد" و "گرامی باد اول ماه مه، روز همبستگی طبقه کارگر" در بسیاری از خیابان، میادین و محلات این شهر همچون "میدان بزرگ میوه و تره بار، شریف آباد، خیابان دکتر خالدی، شهرک دانشگاه، کمربندی، میدان مادر، پارک مولوی، ساحلی، میدان حمام حاج شریف، حوالی کتابخانه عمومی، بازار تاجوانچی، میدان عقاب، حوالی مسجد جامع، پل هوایی، چهارراه آزادی، خیابان شهدا، مرکز اتوبوسرانی، مسیر زندان سقز تا اطراف پادگان و شماری دیگر از محلات و کوچه های این شهر پخش گردید.

به گزارش رسیده روز دوشنبه 11 اردیبهشت ماه صدها نفر از زنان و مردان کارگر و آزادیخواه شهر سقز از ساعت 7 بعدازظهر به مناسبت گرامیداشت اول ماه مه روز جهانی کارگر به صورت راهپیمایی از میدان آزادی شهر به سوی میدان "هه لو" حرکت کردند.
گزارش مزبور می افزاید، در جریان این راهپیمایی نیروهای انتظامی و لباس شخصی به سوی فعال کارگری "محمود صالحی" یورش برده و ضمن تذکر به وی از او خواستند که به راهپیمایی و برگزاری مراسم پایان دهد، در غیر اینصورت باز داشت خواهد شد. محمود صالحی بدون توجه به اخطار آنها به راهپیمایی ادامه داده تا اینکه 5 نفر از ماموران به وی حمله کرده و با زور قصد داشتند نامبرده را با خود ببرند، ولی در نتیجه اعتراض و دخالت زنان و مردان شرکت کننده در راهپیمایی، تلاش ماموران برای بازداشت محمود صالحی بی نتیجه ماند. زنان و مردان مبارز پس از آزادی محمود صالحی به راهپیمایی خود به طرف میدان هه لو ادامه دادند. بعد از تجمع در میدان هه لو بدون توجه به تهدیدات ماموران به مدت نیم ساعت مراسم اول ماه مه را برگزار کردند.

 

مریوان:

 بنا به گزارش رسیده، روز دوشنبه شماری از زنان و مردان آزادیخواه شهر مر

  • ارسال به دوستان ارسال به دوستان
  • نسخه چاپی نسخه چاپی
  • نسخه ساده نسخه ساده

برچسب ها(Tag):

برچسبی برای این خبر وجود ندارد

ارزیابی این خبر

0