صفحه اصلی | مقالات | یادی از هاینریش هاینه

یادی از هاینریش هاینه

اندازه حروف Decrease font Enlarge font
یادی از هاینریش هاینه

صفحه ادبیات پیشرو

یادی از هاینریش هاینه

شاعر و طنز نویس نامدار آلمان

 (1856-1797)

 

 

اوفتادم ، ولی نیام مغلــوب   پای بندم ، ولی سلاح بهدست

گرچه قلبم شکست در پیکار   لیک شمشیر رزمِ من نشکست

 

محافل فرهنگی جهان در دسامبر 1972 یادبود صد و هفتاد و پنج سالگی تولد هاینریش هاینه شاعر ، نویسنده و نقاد نامدار آلمان را برگزار کردند . هانیه در 13 دسامبر 1797 در شهر دوسّلدُرف متولد شد و در 17 نوامبر 1856 در سن 95 سالگی پی از هفت سال فلج عمومی که او را ، به گفته ی خودش در " گور بستر " دفن کرده بود ، درگذشت . وی دوست نزدیک مارکس و انگلس بود و به نظریات این دو متفکر انقلابی دلبستگی داشت . اشعار و آثارش سرشار از هیجان انقلابی است . هانیه با هنرمندان نامدار عصر مانند بالزاک ، هوگو، ژرژساند ، شوپن و دیگران دوستی و آمیزش نزدیک داشت . هاینه در دورانی می زیست که سپیده دمِ امرِ نو ( Das   Dammern  des Neuen) هنوز در پرده ی ابهام بود ولی در و بامِ جهان کهن فرو ریخت . در این دوران " جهان شکافت " Weltriss) (هاینه ، هم فاجعه و هم طنزِ زمانه را درک کرد و به همین جهت تراژیک و ساتیریک در آثارش به نحو بدیع و شگفت و کم نظیری در آمیخته است .

تاثیرش در زمان حیات خودش و پس از مرگش در پرورش فکری و ذوقی مردم آلمان و مردم جهان عظیم بوده و هست . فاشیسم آلمان بردن نام او را ممنوع کرد و آثارش را به آتش کشید . در جمهوری فدرال هنوز دانشگاه دوسلدرف – شهر زادگاه هاینه – به سبب انتقادات طنز آمیزی که زمانی هاینه متوجه پرفسورهای مرتجع و دولتخواه  ساخته بود ، حاضر نیست این نام افتخار آمیز را برای خویش بپذیرد . ولی هاینریش هاینه، شاعر کمونیست کارگران و همرزم مارکس با عشق به انقلاب کارگری با  سرشتی سوزان، در یک نامه دوستانه در بارهی این نگرش و جانمایه،چنین نگاشت : " وانگهی ، من سراپا از فسفر ساخته شده ام " (Obendrein   bestehe   ich  jetzt  ganz aus  phosphor )  در همه کارهایش نمایان است.سرودهی ترانه‌‌‌ی بافندگان سیلزی (منطقه‌‌ای از آلمان آنروز)که کارگران بافندهاش  در اعتراضی در سال ۱۸۴۴ به گلوله بسته شدند،نمونهای از ادبیات انقلابی کارگران است.

 

ترانه ی بافندگان سیلزی

 

حتی سرشکی در چشمان بی نور نیست ،

در پس دستگاه بافندگی ، با دندان فشرده نشسته اند:

آلمان ، ما کفن ترا می بافیم ،

و همراه آن نیز سه بار لعنت –

                                              می بافیم ، می بافیم !

یک لعنت به خداوند ، که به درگاهش نماز بردیم

در سرمای زمستان و در نیاز گرسنگی ،

بیهده امید بستیم ،

بیهُده پای فشردیم ،

او ما را به سُخره گفت ، خوار داشت و زبون‌‌مان ساخت –

                                                                                                                میبافیم ، میبافیم !

یک لعنت به شاه ، شاه ثروتمندان ،

که نتوانست مصیبت ما را درمان بخشد ،

بلکه واپسین پشیز را نیز از ما ستاند ،

و فرمان داد چون سگان به سوی ما شلیک کنند –

                                                                    می بافیم ، می بافیم !

یک لعنت به میهن دروغین

آنجا که تنها ننگ و عار شکفته می شود ،

آنجا که هر گلی در بهاران می پژمرد،

آنجا که فساد و تباهی پرورشگاه کرمهاست

                                              می بافیم ، می بافیم !

ماکو در جنبش ، دستگاه در ولوله ،

پرکار ، شب و روز گرمِ بافتنیم .

آلمان پیر ! این کفن توست که می بافیمش

و به همراه آن نیز سه بار لعنت :

                                              می بافیم ، می بافیم !

 

 

 

  • ارسال به دوستان ارسال به دوستان
  • نسخه چاپی نسخه چاپی
  • نسخه ساده نسخه ساده

برچسب ها(Tag):

برچسبی برای این خبر وجود ندارد

ارزیابی این خبر

0