صفحه اصلی | دیدگاهها | حضور علی ربیعی وزیر بیکارسازی دولت حسن روحانی در کردستان را شدیدا" مورد اعتراض قرار بدهیم.

حضور علی ربیعی وزیر بیکارسازی دولت حسن روحانی در کردستان را شدیدا" مورد اعتراض قرار بدهیم.

اندازه حروف Decrease font Enlarge font
حضور علی ربیعی وزیر بیکارسازی دولت حسن روحانی در کردستان را شدیدا" مورد اعتراض قرار بدهیم.

 روزهای پنجشنبه سوم و جمعه چهارم شهریور ماه ( فردا و پس فردا ) علی ربیعی وزیر بیکاری سازی دولت حسن روحانی حضوری نمایشی در کردستان خواهد داشت. نمایشاتی که توسط ربیعی بروی صحنه خواهد رفت عبارتند از : افتتاح بخشی از بزرگراه کریدور میاندوآب - کرمانشاه در دیواندره، "به اصطلاح کنگ زنی" بیمارستان تامین اجتماعی در سقز، افتتاح کلینیک تخصصی و افتتاح سالن ورزشی در شهرستان بانه و شرکت در جلسه شورای اداری استان کردستان. سفر علی ربیعی به کردستان در شرایطی صورت می گیرد که 120 کارگر بیکار شده "بستنی عسل کردستان" با گذشته چند ماه از بیکاری آنان، سرگردان و سر در دوانده می شوند. نه امیدی به بازگشت به کار دارند و نه کارگاه و کارخانه دیگری را سراغ دارند که در آنجا تقاضای کار بکنند و نه از بیمه بیکاری برخوردار خواهند شد.

در رابطه با این سفرها، مقدمتا" باید بگویم که از دولت رفسنجانی به این سو یعنی سال 1368 شمسی به این سو، کلیه روسای جمهور و شمار زیادی از وزرای حوزه های به اصطلاح، کار، بهداشت، آموزش و پرورش، صنعت و معدن و ... به کردستان سفر کرده و در این استان کلنگ زنی کرده اند. کمتر نقطه این استان را سراغ دارم که کلنگ این آقایان در آن بر زمینش فرود نیامده باشد. این در حالی است که کردستان مطابق گفته های خودشان ( سخنرانی نمایشی دیروز سید مهدی فرشادان کارگزار رژیم از شهرهای سنندج، دیواندره، کامیاران و ... در مجلس رژیم) از توسعه نیافته ترین استانهای کشور و مطابق اسناد از مشکلات اقتصادی و اجتماعی فراوانی رنج می برد.

شرایط کار و زندگی اکثریت مردم کردستان در آستانه سفر علی ربیعی به استان بدین قرار است. در استان کردستان که تنها بخشی از مناطق بسیار وسیع تر مناطق کردنشین ایران است و مطابق آخرین سرشماری نفوس و مسکن در سال 1395، جمعیت آن "یک میلیون و ششصد و سه هزار و 11 ( 1.603.11) نفر می باشد، نرخ بیکاری بالای 50 درصد و بیکاری به بحرانی اجتماعی تبدیل شده است. نرخ بیکاری تحصیلکرده های دانشگاهی در سال 93، 150 هزار نفر بوده  و طی سه سال گذشته سیر سعودی طی کرده است. بزرگترین محله حاشیه نشین کشور یعنی محله "نایسر و ننه له" با 70 هزار نفر جمعیت در این استان قرار دارد که، سوای محروم بودن از ابتدائی ترین امکانات شهری از جمله مدرسه، درمانگاه، برق، فاضلاب، فضای سبز و پارک، جاده اسفالت و ... فاقد یک ورزشگاه است. کردستان دارای بیشتر نرخ مهاجرت کاری به سایر استانهای کشور و کشورهای همجوار است. اشتغال اصلی جوانان و بیکاران، شغل مرگ آور کولبری در مرزهاست. رشد جمعیت شهرهای مرزی کردستان بعلت زاد و ولد نیست بلکه ناشی از مهاجرت مردم روستاها و سایر شهرستانها برای کار در بازارچه ها و پایانه های مرزی و کار کولبری است که حاشیه نشینی را بطرز بیسابقه ائی در این شهرها از جمله شهر بانه ائی که قرار است ربیعی در آنجا کلنیک تخصصی افتتاح کند، افزایش داده است. نان شب 45 هزار خانوار در کردستان بسته به صدقه کمیته خمینی است. زنان سرپرست خانوار که به علت گسترش آسیب های اجتماعی از جمله اعتیاد مردان و جوانان روبه افزایش است توسط بهزیستی و موسسه های بهره کشی وابسته به سپاه پاسداران با دستمزدی 3 مرتبه پائین تر از حداقل دستمزد تعیین شده شورای عالی کار با ساعت کاری طولانی و خانگی بشدت و بیرحمانه استثمار می شوند. در کردستان همین قانون کار ارتجاعی هم اجراء نمی شود. دستمزدها زیر حداقل تعیین شده شورای عالی کار است. با وجود افزایش نرخ نان در سال 93 اما دستمزد کارگران خباز کردستان همچنان در انجماد است. در کردستان 70 هزار کارگر ساختمانی وجود دارد که تنها بخش بسیار کمی از آنان بیمه هستند. این کارگران ساماندهی نشده اند و از محلی برای فروش نیروی کار خود به کارفرما و صاحب کاران برخوردار نیستند. ایمنی محیط کار بسیار پائین است و آمار حوادث کار بسیار بالاست، شمار دستفروشان در کردستان بسیار بیشتر از سایر نقاط کشور است که بعلت عدم ساماندهی آنان هراز گاه یکبار شاهد تنش مابین مغاذه داران و دستفروشان شهری هستیم که دستفروشان به بهانه های مختلف مورد تعرض جیره خواران شهرداری و شورای شهرها قرار می گیرند. در کردستان اعتیاد بیداد می کند، افزایش کودکان کار و خیابان بطرز نگران کننده ای روبه افزایش است. کارتن خوابی در زمستانهای سرد کردستان جان شمار زیادی که گمنام جان می سپارند را می گیرد.

بر متن چنین شرایطی سفر نمایشی علی ربیعی نمک پاشیدن بر زخمهای عمیق کارگران و مردم زحمتکش این مناطق است. نه دولت حسن روحانی، نه دولت های سلف اش، نه این نظام و نه سپاه ضد مردمی پاسداران مجری سیاستهای نظام در کردستان که ذاتا با مردم کردستان دشمن هستند، بجز سرکوب، میلیتاریزه کردن کردستان، مزدور پروری و اشاعه فرهنگ ارتجاعی و خرافه پرستی اسلامی و به غارت بردن منابع طبیعی کاری برای مردم کردستان انجام نداده اند. این سفرها در حالیکه کلام آخر را در کردستان سپاه پاسداران و فرماندهان این نهاد ضد مردمی می زنند، بیشتر نمایشی هستند.

در مقابل، مردم کردستان، بویژه کارگران، جوانان رنجدیده و زنان شجاع تسلیم سیاستهای این رژیم کارگر ستیز و ضد مردمی نشده اند و از هر فرصتی برای بیان نارضایتی و اعتراض خود علیه این نظام فاسد بهره می گیرند. حضور علی ربیعی در کردستان را باید به فرصتی برای اعتراض علیه این نظام مردم ستیز تبدیل کرد. گرچه، بهبود شرایط زندگی مردم ایران و بویژه کردستان با حاکمیت نظامی اسلامی ممکن نیست. گرچه، تغییر این وضعیت در گرو انقلابی دیگر است، انقلابی با اتکاء به نیروی طبقه کارگر و افقی سوسیالیتسی، انقلابی که مردم کردستان دوش به دوش کارگران و مردم زحمتکش ایران سهیم و حضوری فعال در آن داشته باشند. اما، با شعار کار برای بیکاران و جوانان جویای کار، با شعار امنیت شغلی برای شاغلان، با شعار پایان دادن به کشتار کولبران توسط سپاه و مرزبان آدمکش، با شعار تامین ابتدائی ترین امکانات شهری در محلات حاشیه نشین و با شعار کوتاه کردن دست سپاه پاسداران و مزدوران محلی از معتاد کردن جوانان در کردستان و دهها خواست دیگر به حضور این وزیر نوکر و مجری سیاستهای نئولیبرالیسم در کردستان چه در فضای مجازی و چه در دنیای واقعی باید شدیدا" اعتراض کرد.

فرهاد شعبانی

 

 

  • ارسال به دوستان ارسال به دوستان
  • نسخه چاپی نسخه چاپی
  • نسخه ساده نسخه ساده

برچسب ها(Tag):

برچسبی برای این خبر وجود ندارد

ارزیابی این خبر

0